Eén groot probleem hebben we bij het omgaan met alle goed bedoelde, maar helaas buitengewoon stupide uitpakkende maatschappelijke ideeën: inertie, letterlijk massatraagheid en in dit geval letterlijk de traagheid van het vermogen van de massa om van gedachten te veranderen of beter nog om wendbaar mee te denken als een inzicht om evidente redenen onjuist blijkt. We zien dat op allerlei terreinen gebeuren. Wel gaat het hier om maatschappelijke terreinen die overduidelijk economische wortels hebben en dan ook in hoge mate van invloed zijn op de economie. De gevolgen zijn doorgaans op zijn minst vervelend en op zijn ergst rampzalig.

Met grote kapitale inspanningen is de westerse wereldbevolking in doorsnee ervan overtuigd geraakt dat zij er als groep verantwoordelijk voor is dat het klimaat op een manier verslechtert die de ondergang van de mensheid kan betekenen. Uiteraard zal elk redelijk denkend mens met enig inzicht in de historie van onze planeet uit zichzelf wel denken dat het zo’n vaart wel niet zal lopen, maar eerstens zijn er van dat soort mensen gewoon niet genoeg en vervolgens leiden de economische belangen, gehanteerd door malafide Ngo’s tot uitgekiende psychologische oorlogvoering tegen een ieder die tegen het gewenste narratief ingaat. Kortom, de massa beschouwt je als een onverantwoordelijke parasiet op onze wereld als je de mening van inmiddels meer dan negenduizend klimaatwetenschappers verkondigt die, gesteund door geschiedenis en overvloedige bewijzen vertellen en uitleggen dat het hele klimaatrampscenario één grote leugen is met het krijgen van veel macht en geld als overduidelijke bedoelingen. De bekende Amerikaanse schrijven Marc Twain heeft eens in een wijze opwelling gezegd dat het eenvoudiger is om een heel volk voor de gek te houden dan om mensen te doen inzien dat ze voor de gek gehouden zijn. En waarom is dit nu dan waarschijnlijk een waarheid die, veel eerder en ernstiger dan dat het klimaat, zo ongelooflijk veel schade aan onze wereld zou toebrengen? Tja, waarom… Eigenlijk is het antwoord op deze vraag betrekkelijk eenvoudig te geven. Het toepassen is echter een heel ander verhaal.

In de huidige maatschappelijke context en machtsverhoudingen hebben machtsbeluste en zeer kapitaalkrachtige instituties met gebruikmaking van voortdurende psychologische misleiding en angst veroorzakende beïnvloeding ervoor gezorgd dat het merendeel van de bevolking wel gelooft dat het klopt wat ons is voorgekauwd betreffende de beweerdelijke kwalijke invloed van de mens op het klimaat. Om de overigens onzinnige gedachten bijvoorbeeld over het klimaat levend te houden worden storende demonstraties georganiseerd. Uiteraard is de kern van een dergelijke groep betaald. Verder treedt de politie ertegenop. Het lijkt dus allemaal net echt. Wat daarbij ook geweldig goed uitkomt is dat er bijvoorbeeld demonstraties zijn van boze boeren die van hun land gezet dreigen te worden op basis van een al even idiote stikstof politiek. En die demonstraties zijn wel echt en ook hinderlijk, maar zeker terecht.

Ja, in dit geval neemt het laten we zeggen wat minder doorgestudeerde deel van het geïndoctrineerde volkje beide demonstraties serieus en gaat iedereen naar huis met de diepe bezorgdheid in het hart en in de helaas volkomen onterechte zekerheid dat CO2 en Stikstof het voortbestaan van de menselijke beschaving bedreigen, terwijl het omgekeerde aanzienlijk dichter bij de bewijsbare waarheid ligt.

Wat is dus, als ik deze redenering volg nu de meest geëigende kans dat wij mensen – zoals de corrupte aanstokers van de angsten om de toekomst ons voortdurend voorliegen – inderdaad schuldig zijn aan misschien niet de totale ondergang van de planeet, maar toch een aanzienlijke verslechtering van het leefmilieu en de beschikbaarheid van voldoende en gezond voedsel? Wel heel eenvoudig, dan moeten we doorgaan met luisteren naar en gevolg geven aan het aanhoudende leugenachtige betoog van de klimaatactivisten en alles wat daarmee samenhangt. Let nu op: onze aandacht wordt op het ogenblik op een desastreuze wijze afgeleid door twee oorlogen dicht in onze buurt. Oorlogen leiden de aandacht af, maar wist je dat al enkele honderden jaren – en zeker in deze en de vorige eeuw – alle oorlogen van twee kanten door de zelfde kapitaalverschaffers worden gefinancierd.

Als het niet zo op een ongelooflijk doortrapt complot zou lijken, dan zou je toch beginnen te denken dat die klimaatleugenaars en die oorlogsfinanciers een gezamenlijke agenda hebben. Nee, natuurlijk hebben ze mij die agenda ook niet laten zien. Maar, verdomme mensen, denk nou toch zelf eens na voordat het allemaal niet meer hoeft.

Rare vraag? Nee hoor, helemaal niet. Er zit een heel leven aan gewoontepatronen in al onze waarnemingen, of dacht je soms dat wat je ziet, hoort, ruikt, proeft en voelt werkelijkheid is? In dat geval moet ik je waarschuwen. Al die waarnemingskanalen lijken werkelijkheid. Het zijn echter gewoontepatronen. Eigenlijk net zoals je bewegingspatronen: lopen, je evenwicht behouden, de bewegingen die je handen uitvoeren, je ogen die bewegingen volgen, ook als je droomt en dan komt er echt geen buitenwereld aan te pas.

Ik moest vanochtend denken aan een oud Engels liedje:          

Vroeger dacht ik altijd: aardig liedje om met de kinderen van mijn klasje te zingen, maar er zit een diepe waarheid in deze tekst. Inderdaad, het leven is slechts een droom. Goed, een heel sterke zogenaamd lucide droom, een droom die je, al naar je vaardigheid, kunt sturen en beïnvloeden, maar toch een droom.

Nu weet ik – nadat ik dit heb geschreven en jij dit hebt gelezen – dat je er nu zeker van bent dat ik van mijn verstand beroofd ben. Ik wil echter nog een paar dingen onder je aandacht brengen die je mening met betrekking tot mijn verstand misschien veranderen. Het gaat over bewustzijn en als we dat persoonlijk bekijken dan kun je onder omstandigheden buiten bewustzijn, oftewel bewusteloos zijn. De vraag of wij dan buiten ons bewustzijn kunnen denken en vooral ook waarnemen zullen we echter met “nee” moeten beantwoorden. Onze wereld, onze hele werkelijkheid bestaat uitsluitend in ons bewustzijn. Nee, raak nou niet in de war, ik bedoel met het woord bewustzijn niet je hersenen die ten onrechte vaak door zogenaamd realistische wetenschappers wel de “bron” van ons bewust zijn worden genoemd, maar die in werkelijkheid slechts een door ons bewustzijn waargenomen instrument van ons bewustzijn vormen. Elke door ons waargenomen lichamelijke ervaring is een van de miljarden gewoontepatronen van het bewustzijn. Dat wat we bedoelen als we beginnen met de zin: ‘Ik ben…’ Is een cluster bewustzijn dat we voor de duur van ons leven om het “ik-spel” te spelen hebben afgescheiden. Door vanaf het begin van het eindige spel “Ik ben mijn leven” miljarden gewoontes in beeld, geluid, geur, smaak en gevoel en weten te vormen lijkt onze ervaren werkelijkheid echt. Het is echter onze zelf gemaakte Matrix.

Ja, dat is nou de matrix die enkele hartverwarmende conclusies als plezierig en hoopgevend rechtvaardigt: Ik kan met geen mogelijkheid bewijzen dat er buiten mijn bewustzijn iets bestaat, tenzij ik voortga mezelf te bedriegen en mijn zelf, met mijn bewustzijn gemaakte waarnemingen als buiten mij en echt beschouw, wat natuurlijk niet slim is. Maar dan kan ik vervolgens tot de conclusie komen dat alles wat ik als anders dan ik ervaar en alle anderen die ik als niet ik ervaar als al het andere en alle anderen in mij moet zien. Het zijn slechts mijn waarnemingen en dus volledig van mij en volledig mij.

Nou, als je daar nu eenmaal achter bent, dan ben je natuurlijk wel erg in de war als je een of meerdere van die anderen binnen jouw bewustzijn kwaad doet, want dat kan niet anders dan tot zelfmutilatie leiden. Kijk om het nu simpel te zeggen is goed voor een zogenaamde ander zijn de aller veiligste manier om zelf niet gekwetst en geestelijk beschadigd te raken. Of zoals het spreekwoord zegt: “wie goed doet goed ontmoet.” Moet je bij het goeddoen natuurlijk niet nog een sprankje eigenbaat in je hoofd hebben, want die blijkt bij alle zogenaamde buitenlandse hulp keihard op je eigen inhalige kop terug te komen. Nou ja, dat begrijp je nu zelf ook wel.

Het is me al vaak opgevallen dat als het bovenstaande onderwerp ter sprake komt iedereen altijd spontaan zegt dat je wat moet over hebben voor de minder bedeelde mensen. Als ik naar de televisiereclame kijk wordt ik elke dag weer geconfronteerd met dure campagnes die ons aanmoedigen om voor werkelijk allerlei doelen de portemonnee te trekken. Alle mogelijke ziekten moeten kennelijk bestreden worden met geld dat via het publiek bij elkaar gebedeld wordt. Van een jaar of dertig geleden herinner ik mij nog de campagne: “Help polio de wereld uit”. Er werden acties, maar ook uitgebreide feesten georganiseerd waarbij de opbrengsten besteed zouden worden aan onderzoek. Overigens is het wel nuttig om eens uit te zoeken waarom vaccinatie oplichter Bill Gates alweer een aantal jaren geleden met een zogenaamd wetenschappelijk team India is uitgezet toen hij daar bezig was om een nieuw poliovaccin te testen. Kijk maar eens op het internet. Grote kans dat het nieuws over deze misdaad is weggecensureerd.

Als je een normaal vriendelijk en medemenselijk mens bent dan denk je natuurlijk nooit onvriendelijke dingen over zulke inzamelingsacties. De belangrijkste vraag wat mij betreft is echter: welke wereld gaat er schuil achter dit soort acties?

Merkwaardig, waard om op te merken dus, is het gevoel dat de acties beogen op te wekken. Bij de acties die geld beweren in te zamelen om daarmee geneeskundig onderzoek te doen is angst natuurlijk het gevoel dat het meeste geld oplevert. Laten we bijvoorbeeld eens kijken naar een ziekte als Alzheimer, een ziekte die uit het niets en ook met heel kleine symptomen begint. Een ziekte ook die de een wel en de ander niet treft, terwijl er tot nu toe op geen enkele manier is vast te stellen wie er gevoelig voor is en waarom. Een ziekte waarvan we bovendien weten – dat wordt ons tijdens zo’n actie ook heel duidelijk gemaakt – dat de incidentie jaarlijks toeneemt. Van deze ziekte wordt door meer dan voldoende aandacht in de media ook duidelijk dat de verschijnselen niet alleen mensonterend zijn, maar ook een dodelijk beloop hebben.

Het gevoel, de gedachte ‘het kan mij ook overkomen’, doet mensen de beurs trekken en uit de al dan niet spaarzame financiële middelen offeren.

Heel vaak – en dat is het kwalijke aspect aan praktisch al dit soort acties – is dat er professioneel wordt geworven. Altijd worden collectes en andere fondswervingsactiviteiten.

Uitgevoerd door mensen die daarmee in hun levensonderhoud voorzien. Hierdoor verdwijnt altijd een groot deel van de vlijtig door goedwillende collectanten, waaronder vaak ook kinderen in de zakken van de wervende organisatie als “kosten” waardoor een beduidend kleiner deel overblijft voor het gemelde doel. Als dit resterende deel van de fondswervingsactie eenmaal bekend is kan het ook heel verhelderend zijn eens te kijken naar kosten die bij voorbeeld samenhangen met het salaris van de directeur van de stichting en de kosten voor de huisvesting, de personeelskosten en de kantoorkosten.

Kortom, heel veel van het bruto ingezamelde bedrag voor zogenaamd goede doelen komen terecht in het betrekkelijk luxe kostenpotje van de organisatoren en uitvoerders van de acties.

Al die stichtingen: de hartstichting, de hersen stichting, Alzheimer, Reuma, Kinderen in oorlogsgebieden. Allemaal ontroerende ellendige omstandigheden waar juist het kleine beetje geld dat u nog kunt besteden in deze steeds duurder wordende samenleving, daarvan wordt u door de media dagelijks duidelijk gemaakt dat u dat moet offeren omdat het ter leniging van al deze noden beter gebruikt kan worden dan wanneer u het zelf uitgeeft.

Toch zijn er enkele feiten die u mogelijk duidelijk kunnen maken dat u in veel gevallen door dit soort goede doelen acties gewoon bestolen wordt door gebruik te maken van leugens om medelijden op te wekken.

Neem de fondsenwerving voor de kankerbestrijding. Met geraffineerde bangmakerij worden belangrijke feiten uit het zicht gehouden: De kankerindustrie is welhaast de meest winstgevende tak van BigFarma. Hoofdbelang in deze industrie ligt bij de wereldomvattende Rockefeller organisaties. Deze manipulatieve stichtingen zijn doorgedrongen tot nagenoeg alle universiteiten. De Rockefellers hebben al vroeg in de vorige eeuw ontdekt, oliebaronnen als ze waren, dat aardolie niet alleen als brandstof kon dienen, maar dat je er ook medicijnen van kon maken. En om er nu voor te zorgen dat hun belangen niet geschaad konden worden, hebben ze door middel van allerlei slimme, maar vooral valse juridische processen ervoor gezorgd dat bijna alle goed werkzame natuurlijke geneesmiddelen en werkwijzen in het kwade daglicht van “kwakzalverij” kwamen te staan. De vroegere studie geneeskunde die er toe moest leiden dat je als een goed getrainde arts van de universiteit kwam heet tegenwoordig “de studie medicijnen”. Eigenlijk moet er staan Chemische medicijnen, want de rest wordt als kwakzalverij bestempeld.

De farmaceutische industrie is tegenwoordig bezig waanzinnig hoge prijzen te vragen voor middelen tegen zeldzame ziekten. Zo kon ik bij zoeken op het internet de prijs van het middel Kaftrio, dat mensen met de taaislijm ziekte goed helpt, niet vinden. Wel weet ik dat er eerder een middel voor deze patiënten was dat overigens lang niet altijd hielp waarvoor de fabrikant een prijs vroeg van € 197.000,– per jaar. Met andere woorden: ach ouders van een CF-kind, wil je dan zo graag dat je kind blijft leven? Dan steek je je maar diep in de schulden of je verkoopt je huis maar. Zie maar, het is ons probleem niet. Als je ons product – dat bij de fabricage overigens maar een fractie van de vraagprijs kost – wilt hebben voor je kind dan moet je betalen. En anders gaat je kind maar dood. Er zijn toch al te veel mensen op de wereld.

Beetje gechargeerd, het bovenstaande stukje? Nou, niet echt. Tegenwoordig verschijnt het ene na het andere boek over de criminele praktijken van de op het aanjagen van angst gebaseerde werk van BigFarma.

In dat verband beveel ik hier drie boeken aan van mensen met wie ik een levenslange verontwaardiging deel betreffende de onuitroeibare leugenfabriek die de gezondheidszorg goeddeels is geworden.

1. De Giftige Naald van Eleanor Mc Bean

2. Dodelijke Medicijnen van Peter Götzsche

3. De Medische Omerta van Jim Reekes

Overigens is er nog een hele bibliotheek van werken over dit onderwerp

Wat je in deze drie werken kunt lezen is dat in elk geval de zogenaamde medische wetenschap bol staat van bedriegerij en winstbejag en niet van het oprechte streven om ons gezond te maken. Het belang ligt bij zieke mensen. Aan gezonde mensen valt niets te verdienen, behalve dan als je ze bedriegt en zegt dat ze absoluut jou spullen moeten gebruiken omdat ze anders ziek worden. Dan moet je natuurlijk wel zorgen dat ze niet doorkrijgen dat je liegt dat je barst.

Mooi, de medische misstanden heb ik voor vandaag wel weer even behandeld. Dan is er nog een financiële valkuil – nou ja er zijn er natuurlijk meer. De ergerlijkste vind ik echter de Postcode Loterij en de Vrienden Loterij. Voor deze bedriegerij worden jaarlijks vele miljoenen uitgegeven aan de meest irritante reclame campagnes. Veruit het meest geld vloeit hier in de zakken van de organisatoren. Ze zijn zelfs nog te beroerd om echt goed spelende acteurs voor de zogenaamde prijswinnaars te nemen. Maar goed ze verkopen in ieder geval geen zotte quatsch over je kansen om gezond door het leven te komen. Daarom laat ik het aan jou over of je daar je geld in wilt weggooien.

Tja, wat is dat dan? Ik heb het woord niet in de dikke Van Dale opgezocht en ik probeer hier nu zelf maar even te definiëren wat de betekenis van dat woord nou kan zijn. Om te beginnen kan ik merken dat het woord steeds weer blijkt gebruikt te worden om iets uit te drukken dat als een ongewenst verschijnsel dient te worden opgevat. Veel waardering lijkt er niet voor te zijn. Verder denk ik dat het gaat over een andere mening hebben over iets waarover de meeste mensen het wel eens zijn. Er zit naar mijn gevoel echter ook iets in van iets door of in de gaten hebben waarover de meeste mensen zich naar de mening van de complotdenker nog voor de gek laten houden.

Overigens realiseer ik me nu wel dat wat ik nu aan het doen ben: zelf iets definiëren en tegelijkertijd begrijpen, dat nu juist dat al een beetje is wat tot complot denken kan leiden. Oppassen dus

Het is echter allemaal zo kinderlijk doorzichtig. Stel je nu eens voor, je gaat naar een voorstelling van een heel grote illusionist en je kijkt bewonderend en enthousiast naar zijn show. Dan beloon je deze kunstenaar met applaus, maar intussen weet je natuurlijk best wel dat je bewondering te maken heeft met het feit dat het getoonde gebeurtenissen betrof die logischerwijs niet kunnen, maar dat het juist de bedoeling was om jou als toeschouwer iets te laten zien dat in strijd met de logica toch te zien was. Op het ogenblik hebben we Victor Mids als grote illusionist in ons land. Wij weten dat wat we zien in zijn optreden niet werkelijk gebeurt, maar dat het juist zijn kunst is om het ons tegen alle logica in toch te laten zien.

Maar nu even terug naar de werkelijkheid. In onze gewone werkelijkheid wordt er dagelijks, geïnitieerd door de politiek en alles wat in die onduidelijke brij mee rommelt, vele malen een veel minder professionele illusoire show opgevoerd. Velen van ons doorzien dan inmiddels dat er een fake verhaal wordt verteld en dat men probeert ons iets wijs te maken. Als je dan openlijk duidelijk maakt dat je het bedrog doorziet en dat je er niets van gelooft, dan wordt je een complot denker genoemd.

Nu, dergelijk gedrag tegenover mensen die het niet met je eens zijn kan ik mij slechts voorstellen bij oplichters die hun smerige pogingen de mist in zien gaan. Eigenlijk zou je verwachten dat dergelijke oplichters wanneer ze werkelijk veel mensen ellende berokkenen, zoals inderdaad gebeurt, in handen van justitie vallen en hun gerechte straf krijgen. Vroeger was dat bij ons misschien ook wel zo, maar dat is helaas lang geleden. Onze overheid heeft justitie instructies gegeven dat iedereen die duidelijk aangeeft dat hij de oplichting en het kwalijke bedrog van de overheid doorheeft moet worden geduid als een gevaarlijke complot denker. Daarmee maakt onze overheid duidelijk dat zij streeft naar inperking van niet alleen de vrijheid van meningsuiting, maar ook van de geestelijke vrijheid te denken dat je het levensgevaarlijke en smerige spel dat de overheid speelt doorhebt en je ertegen verzet.

Tja, wat is dan nog die overheid… een stel boeven misschien die niet tegen hun verlies kunnen en onmiddellijk heel erg vals worden als ze merken dat je ze door hebt.

Ik denk dat dit de puzzel is die wij vandaag en naar ik vrees nog veel langer hebben op te lossen.

‘Denk jij dat er iets is?’ vroegen we dan aan elkaar. En dan bedoelden we altijd dat we zelf in een soort gedachtenspinsel bezig waren over de eeuwige vraag of er buiten dit stoffelijke leven, dit leven in dit lichaam dat we misschien terecht of misschien ook ten onrechte ‘ik’ noemen. Ik weet dat dit soort vragen, levensvragen wordt wel gezegd, niet in elk levend mens een belangrijke rol spelen. Veel mensen zeggen ‘dood is dood’ als ik erover begin. Een oude vriend die intussen zelf dood is, maakte zich er altijd met het zelfde grapje van af. Dan zei hij altijd: Dood is dood, en nou nog mooier, daar ligt Dooier, een wonderlijke, bestaande achternaam gebruikend. En dan lachte hij vaak luidkeels om zijn eigen grap. Ach, hij was best een aardige man hoor, maar praten over nog meer zaken dan die waarmee je wat kon verdienen vond hij een beetje zonde van de tijd, zoals veel mensen heb ik gemerkt.

Mij heeft de spontane filosofie betreffende wat het verschijnsel dat ik altijd omschrijf met dat voor mij nog altijd geheimzinnige woordje “ik” van kinds af aan bezig gehouden. Ik kan me herinneren dat ik een jaar of vier was en dat ik aan mijn moeder vroeg: ‘Mam, wat is ik eigenlijk?’ En dat mijn Moeder toen zei: ‘Nou, dat ben jij zelf Petertje.’ En dat ik toen dacht: ‘Ja maar dat bedoel ik niet.’ Uiteraard kwamen we toen, het was in het laatste jaar van de tweede wereldoorlog en mijn Moeder had wel andere zorgen aan haar hoofd dan de merkwaardige prille filosofische bedenkseltjes van kleine Petertje. Maar eigenlijk heeft het me nooit losgelaten, dat soort vragen.

Ik werd opnieuw opnieuw met die levensvraag geconfronteerd toen ik begin twintig was. We hadden een abonnement op Revue, wat toen een keurig en interessant familieblad was, zonder blote dames want daarvoor waren in die tijd twee blaadjes die daar heel schuchter mee begonnen: De Lach en de Piccolo. Cabaretier Harry Jekkers heeft er jaren geleden eens een buitengewoon amusante conference over gehouden, maar dat terzijde.

In die keurige Revue las ik een artikel onder de titel: De Ziel Weegt 21 gram. Nou, wonderlijke titel toch? Ik was meteen gegrepen en dat is niet vreemd voor een manneke dat zich op zijn vierde jaar al afvraagt wat de diepere betekenis van het woordje ik eigenlijk is.

Wat bleek: een of andere arts in een ziekenhuis had uit pure nieuwsgierigheid – want medisch wetenschappelijk was er weinig aan te verdienen – grote aantallen terminale patiënten met bed en al op een zeer nauwkeurige weegschaal gereden en daarbij vastgesteld dat er op het moment dat de patiënt overleed een plotselinge gewichtsvermindering van 21 gram optrad. En omdat het gebruikelijk is te denken dat bij het sterven de ziel het lichaam verlaat ging deze arts er vanuit dat die 21 gram – die overigens onmogelijk het gewicht van de laatste uitgeblazen adem kan zijn – dan wel het gewicht van de ziel moet zijn.

Daarmee was ik echter maar half tevreden. 21 gram is weliswaar niet heel veel maar het is wel 21 gram materie. En als we die hoeveelheid materie gaan omrekenen volgens de formule van Albert Einstein: E=MC2 of wel de Elektromotorische kracht(de hoeveelheid energie die vrij komt) is gelijk aan de Massa(21gram) maal het kwadraat van de lichtsnelheid (300.000×300.000). Netjes uitgerekend komt dat op 1.800 kiloton. Als die vrijkomende 21 gram lichaamsgewicht omgezet zou worden – wat gelukkig niet gebeurt – dan zou er 1.800.000 ton energie vrij komen en dat is wel een heel zware atoombom die vele vierkante kilometers van de aardbodem zou kaal vegen.

Gelukkig gedraagt de energie die tijdens ons leven nodig is geweest om alles wat wij als levend lichaam voorstellen bijeen te houden zich aanzienlijk vriendelijker. Wat overigens veel mensen die naast een stervende dierbare zitten vaak achteraf vertellen is dat het hen opviel dat op het moment dat de dood intrad het licht in de kamer een paar tinten lichter werd. De levenscapsule van de stervende neemt kennelijk wat licht weg.

Het gegeven dat er blijkbaar zoveel energie vrijkomt als het lichaam zijn samenhang verliest heeft mij er enkele jaren geleden bij het schrijven van mijn eerste sciencefiction roman toe verleid om een supersoldaat te doen creëren bij wie het sterven als een enorme explosie verliep en die bovendien na de explosie als een zich snel verdichtend groen gas weer opnieuw terug vormde tot de eerdere draakachtige supersoldaat en daarmee dus in feite onsterfelijk was. Tja, het is maar een verhaal natuurlijk, maar ik vind dat sciencefiction een basis moet hebben in de bekende werkelijkheid.

Helemaal tevreden was ik na mijn rekensommen echter nog niet want ja, waar komt die energie nou vandaan waardoor wordt het opgewekt of vastgehouden als we in leven zijn. Moeilijke vragen op het eerste gezicht. Maar goed, we moeten in elk geval een van de belangrijkste wetten uit de natuurkunde in gedachten houden: de wet van behoud van energie. Het blijkt namelijk dat energie wel allerlei kanten op kan wegvloeien, maar niet verloren kan gaan of vernietigd worden. En verder weten we dan ook nog dat energie in elk geval twee verschijningsvormen heeft. Het kan vrije energie zijn die zich uit als straling of als kracht die ergens op kan worden uitgeoefend, maar het kan ook opgeslagen zijn als materie. De verhouding tussen energie en materie zag je hierboven in die prachtige formule van Einstein: E=MC2. Bij de energie die in materie is omgezet draaien alle energie golfjes als het ware om als een tolletje om zichzelf. Dat draaien is nou precies wat ervoor zorgt dat de energie zich als massa gedraagt. Ach het is geen nauwkeurige formulering hoor maar om het gemakkelijk te onthouden kun je bedenken dat doorgaande energiestralen toch niet op één plek blijven. Die hebben dan geen gewicht, maar als materie zit het in een plank of een straatsteen dan blijft het op zijn plaats en heeft gewicht. Hoe dan ook, wat draait weegt. Hangt ook samen met het zogenaamde gyroscopisch effect, moeilijk op gang te krijgen zeg maar. Maar ja, na mijn hele technische verhandeling zul je je nu misschien wel afvragen wat er dan stopt met draaien als je sterft, want alleen als iets stopt met draaien verdwijnt er iets dat blijkbaar gewicht veroorzaakt. Wel, wij zien in elk geval niets draaien, dus waar heb ik het dan over. Nou, wij zogenaamd nuchtere westerlingen denken wel altijd dat iets wat je niet ziet er ook niet is, maar dat klopt niet altijd. In de oosterse geneeskunde wordt gesproken van draaiende energievelden, chakra’s, die zich op een aantal vaste plaatsen in het lichaam bevinden. Ach nou ja, er zijn best al veel dingen die onzichtbaar in ons lichaam gebeuren waarvan we inmiddels wel weten. Die draaiende energievelden zijn dan door de mensen van de oosterse geneeskunde ontdekt. Duidelijk is intussen dan wel dat ze stoppen met draaien als we sterven en dat ze dan dus ook geen gewicht meer veroorzaken. Goed om te weten. Maar of dat nou de ziel is… Eigenlijk lijkt het me daarvoor nu net weer iets te tastbaar en verklaarbaar. Dus ja, ik blijf toch zitten met die ene vraag: wat is ik nou eigenlijk?

Maandag maakte de familie Rothschild het overlijden bekend van Lord Jacob Rothschild. Hij werd 87 jaar oud.

De Rothschilds stammen af van de in 1744 geboren Mayer Amschel, die in Frankfurt in geld handelde in een huis met een rood schild. Zijn vijf zonen richtten banken op in Frankfurt, Wenen, Napels, Londen en Parijs.

Daar begon het niet. De Rothschilds zijn Chazaren die zich bekeerden tot het Jodendom. Hoewel dit een gevoelig onderwerp is – voor je het weet word je ervan beticht een complotdenker of antisemiet te zijn – waarschuwt de Bijbel voor mensen die zich voordoen als Joden, maar dat niet echt zijn.

“Ik ken uw werken, verdrukking en armoede – u bent echter rijk – en Ik ken de lastering van hen die zeggen dat zij Joden zijn, maar het niet zijn; zij zijn namelijk een synagoge van de satan.” – Openbaring 2:9

“Ik zal mensen naar u toesturen die bij Satan horen. Zij doen zich voor als Joden, als kinderen van God, maar het zijn leugenaars. Ik zal hen aan uw voeten laten neerknielen, zij zullen niet anders kunnen dan erkennen dat Ik u liefheb.” – Openbaring 3:9

President Lincoln

Hun naam is eigenlijk niet Rothschild, maar Bauer. Ze waren niet alleen betrokken bij de opium- en slavenhandel, maar financierden ook de Amerikaanse kolonies en de Amerikaanse Burgeroorlog. Ze steunden en financierden beide kanten. Oorlog is big business, aangezien de banken verdienen aan rente.

Op een gegeven moment had Abraham Lincoln meer geld nodig. De rentes die de bankiers in New York rekenden, waren te hoog. En dus begon hij zelf overheidsgeld te drukken. Hij rekende geen rente en wist zo de Rothschilds te omzeilen.

Minder dan twee maanden voor het einde van de Amerikaanse Burgeroorlog werd president Lincoln vermoord. Zie je een patroon ontstaan? Hun strategie is: oorlogen uitlokken, verstrek beide kanten leningen tegen exorbitante rentes en als overheden de leningen niet kunnen terugbetalen, installeren de Rothschilds een door henzelf gecreëerde centrale bank.

Hitler

Een jaar na de oprichting van de Federal Reserve, de Amerikaanse centrale bank, brak de Eerste Wereldoorlog uit. De Rothschilds financierden beide kanten. En wie financierden tijdens de Tweede Wereldoorlog zowel de asmogendheden als de geallieerden? Je raadt het al. De Rothschild-bankiers.

Ze verstrekten tijdens de Tweede Wereldoorlog niet alleen leningen. In zijn boek ‘The Mind of Adolf Hitler: The Secret Wartime Report’ schrijft psychoanalyticus Walter C. Langer dat Hitler niet alleen gesteund werd door de Rothschilds, maar zelf ook een Rothschild was. Na de Tweede Wereldoorlog werd de staat Israël gesticht.

President Kennedy

Hoeveel levens zijn er verloren gegaan bij oorlogen die gefinancierd zijn door bankiers? Zonder oorlog droogt de geldstroom op. En dat is een groot probleem voor degenen die afhankelijk zijn van oorlog.

Op 4 juni 1963 tekende president John F. Kennedy een decreet dat de bevoegdheid om geld uit te geven teruggaf aan de overheid, wat betekende dat ze niet meer hoefden aan te kloppen bij de Federal Reserve van de Rothschilds.

Enkele maanden later werd JFK vermoord.

In de decennia daarna schoten centrale banken als paddenstoelen uit de grond. In 1998 werd de Europese Centrale Bank opgezet in Frankfurt, waar het ooit begon…

4.8

Beoordeel dit artikel

Ach, verheugen, leedvermaak is waarschijnlijk het enige dat zal resten. Eigenlijk vraag ik me elke dag af wanneer de eerste atoombom zal vallen om het beginsein te geven voor de grootscheepse verwoesting die we kennelijk nog te goed hebben. Was driemaal altijd niet scheepsrecht? Twee oefenoorlogen hebben we gehad. Het lijkt erop dat we het nu eindelijk echt gaan doen.

Toch is het niet de eerste keer dat er een overigens mislukte poging is gedaan om de ozo lastige mensheid te vernietigen. Zelfs met gebruikmaking van dezelfde wapens voor massavernietiging. De bijbelse bombardementen op de oude steden Sodom en Chomorra, die trouwens blijken geen lokale brandjes te hebben veroorzaakt, maar ten aanzien waarvan nu sterke bewijzen bestaan dat het totale gebied van zowel Irak als Iran voor honderden jaren onbewoonbaar is geweest. Het buitenaardse volk, de Anunnaki, dat ons als slaven creëerde had wat het gebruik van dit soort wapens betreft ook nogal een kort lontje. Atoomgeweld is op onze planeet vaker voorgekomen. Die twee bommetjes op Hiroshima en Nagasaki stelden op de geweldschaal van wat de Aarde al voor de kiezen had gekregen eigenlijk vrij weinig voor.

Ook in de tijd waarin onze soort gecreëerd werd was er eigenlijk al sprake van de zelfde soort sociale variatie onder het volk. Natuurlijk waren er de “Goden” die hier uitsluitend te eigen bate verkeerden. Een lekker leventje op een planeetje met veel natuurlijke rijkdommen en een heel plezierig, zij het wat wisselend klimaat. Dan had je natuurlijk de prettige Goden van het type Pygmalion – ach, je weet wel, die mythologische beeldhouwer die verliefd werd op zijn eigen schepping. Dat waren in de tijd van die Anunnaki die broer en zus, wetenschappers, die ons creëerden. Noeste werkers. Gelukkig konden ze zelf een paar duizend jaar oud worden, maar ga er gerust maar van uit de het maken van een enigszins hebbelijke en bruikbare homo sapiëns de nodige jaren heeft gekost, zeker om een genetisch redelijk betrouwbare en buikbare bevolking op te bouwen en ze ook nog een paar nuttige dingen te leren. En vast en zeker zijn er voorafgaand aan dat succes nog wel mislukkingen geweest die dan ofwel werden vernietigd of – in geval van een bijna gelukte soort – gewoon uitstierven of nog slechts als reserve kweekmateriaal werden gebruikt. Een ongelooflijke en tot nu toe nimmer geëvenaarde prestatie. Het was echter wel zo dat de grote baas die hier toen meende alles voor het zeggen te hebben voortdurend in oncontroleerbare woede ontstak als hij zag wat de creaties van bovengenoemde wetenschappers geheel zelfstandig begonnen uit te halen waarvan hij in het geheel niet gediend was. Het antwoord van deze bovenbaas was dan eigenlijk onveranderlijk vernietigen via allerlei methoden: plagen van ziekten, hongersnood, atoombommen. De man die ons nog uit de Bijbelverhalen bekend is als Noach had als wetenschapper het nodige genetische materiaal verzameld voordat de Aarde getroffen werd door een gigantische ramp. Door een vrij snel zich ontwikkelende verschuiving in de krachten die op de Aarde werden uitgeoefend gebeurde het dat nagenoeg al het landijs van de Zuidpool in vrij korte tijd in de oceaan schoof een massale Aarde omspannende tsunami veroorzakend. Uiteraard waren er best nog wel plekken op de planeet die heel weinig te lijden hadden gehad, maar de gebieden waar de Anunnaki met al hun slaven, waarvan de meesten zich overigens allang geen slaaf meer voelden, die zaten voor het merendeel in het overstromingsgebied en verdronken. De Anunnaki zelf hadden zich voor de duur van de overstromingsramp teruggetrokken in hun ruimteschepen in een parkeerbaan om de Aarde.

Het verhaal gaat – staat trouwens letterlijk in de Bijbel in de eerste verzen van Genesis 6 – dat de altijd gramstorige baas, die door zijn eigen mensen Enlil werd genoemd, gezegd moet hebben: ‘Ik kan niet altijd strijden met de mens, maar zijn dagen zullen geteld zijn op honderd en twintig jaar.’ Nou, als we naar ons genetisch materiaal kijken dan is dat nog steeds het maximale aantal jaren dat we kunnen leven, maar dan moet alles wel meezitten.

Dat er in 1945 atoombommen op Aarde vielen was dus niet de eerste keer. Ik schat dat het ook niet de laatste keer zal zijn want helaas bestaat de mensheid niet uit een homogene groep individuen die elkaar vrede en geluk gunnen.

Eigenlijk is er een universeel probleem waaraan veel van onze soortgenoten lijden. Of lijden is misschien niet het goede woord. Er is een kleine groep mensen op de wereld die zich als personen afzijdig houden van de rest van de wereldbevolking. Wij noemen die mensen onder andere de wereldelite in de onterechte veronderstelling dat ze een echte eenheid vormen en dat ze over veruit de meeste dingen hetzelfde denken, maar dat is niet zo. In één opzicht lijken ze qua leefstijl wel op elkaar: ze zijn allemaal onvoorstelbaar rijk in die zin dat ze over zeer veel geld kunnen beschikken. Feitelijk kijken ze op ons neer, maar ze beseffen wel dat wij er met elkaar voor zorgen dat ze rijk blijven.

De manier waarop de aardmens tot stand is gebracht heeft het in het verre verleden noodzakelijk gemaakt dat de redelijk probleemloze mensachtige levensvormen die er al op onze planeet waren voordat de Anunnaki hier kwamen genetisch gemanipuleerd werden. Zij hadden wezens nodig die voor hen konden werken. Daarvoor was het noodzakelijk dat ze ook een redelijk gecompliceerde conversatie met hen konden hebben. Er zijn, naar ik uit oude geschriften begrepen heb allerlei vreemde kruisingen tussen de Anunnaki en levende wezens hier op aarde gemaakt. Misschien wilden ze in eerste instantie wel alleen maar weten of DNA van aardse wezens wel te combineren viel met het hunne. Een paard met een mensenhoofd kennen we uit de mythologie als een centaur; een leeuw met een mensenhoofd als een sfinx. Je kunt natuurlijk denken dat de figuren uit de mythologie verzonnen wezens waren en dus als sprookjesfiguren beschouwd kunnen worden. Ik zie die mening echter als een misvatting. Als we alleen maar kijken naar de afschuwelijke mensonterende proeven die mensen als Mengele gedurende de tweede wereldoorlog op gevangenen in de concentratiekampen deden en je stelt je, denkend aan Sodom en Chomorra de gewelddadigheid van de Anunnaki voor, dan zul je wellicht sneller tot de conclusie komen dat deze lieden zich helemaal niet aan wetten of gewetensbezwaren hielden en gewoon deden waar ze zin in hadden. Er is eigenlijk betrekkelijk veel dat we niet alleen niet weten, maar waar we vermoedelijk ook moeilijk achter komen. Ongetwijfeld hebben de Anunnaki elektronische dataopslag gebruikt die tot nu toe bij mijn weten nog niet gevonden, laat staan ontcijferd is. Vast lijkt in elk geval wel te staan dat de enige mogelijkheid om een wezen te creëren dat kon leren praten was dat in elk geval die eerste prototypes, zeg maar Adam, uit een Anunnaki draagmoeder voortkwamen. Als het DNA van een Anunnaki man kwam en in een homonide tot leven kwam, dan kon de nakomeling niet leren praten. Vrouwen leveren trouwens sowieso meer erfelijk materiaal. Denk aan de mitochondriën, die in groten getale in de eicel voorkomen, maar niet in de spermacel.

Het resultaat, de homo sapiëns, wij dus is dus eigenlijk een genetisch experiment. Wij mogen hier dan als soort mogelijk een aantal tienduizenden jaren rondlopen, wij blijven echter een exoot, een soort dat hier met kunst – en vliegwerk is gemaakt, maar dat nooit natuurlijk in de Aardse ecologie heeft gepast. Ik las bijvoorbeeld ook eens ergens dat er in het DNA van chimpansees enkele fouten zitten, maar het DNA van de mens barst van de fouten. Daarbij komt het hele rassen verhaal met alle verschillen in uiterlijk. Misschien zijn de verschillen ontstaan door natuurlijke selectie op basis van de klimatologische omstandigheden. Lijkt me niet onmogelijk. Anderzijds lijkt het ook niet vreemd als verschillende experimenten door onze scheppers, uitgaande van gedifferentieerde doelstellingen – wat moest die mens kunnen? – tot de verschillende rassen hebben geleid. Daarna zullen ongetwijfeld de spontane kruisingen tot het eindresultaat hebben geleid dat geen enkel mens gelijk is aan enig ander mens.

Niettemin moeten we niet vergeten dat er een belangrijke fase in het bestaan van onze soort is geweest dat er een groot aantal serieuze pogingen is gedaan om ons te vernietigen. Ik ga ervan uit dat in elk geval het hoogste gezag bij de Anunnaki op enig moment heeft besloten dat het project was mislukt en dat de resterende resultaten moest worden vernietigd. Overigens staat er in de Bijbel wel iets over wat er gedaan werd met ongewenste kruisingen. Toen de mensen zich begonnen te vermeerderen werd er toezicht gehouden op de verschillende groepen. Die groepen nieuwe mensen zaten vaak verspreid over vrij grote gebieden. Te voet of met een landvoertuig het gebied in trekken was waarschijnlijk geen handige optie. Vanuit de lucht ging sneller. Om die reden leerden de Anunnaki de mensen vuur maken dat flink moest roken. Op die manier waren de mensenconcentraties van uit de lucht gemakkelijk te vinden en onder controle te houden. Wanneer er echter van tijd tot tijd terug kruisingen met de natuurlijke homoniden plaatsvonden dan leverde dat een genetisch ongewenst resultaat. De Bijbel zegt daarover dat die ongewenste gevolgen van wat wij nu bestialiteit zouden noemen werden mee genomen en uitgeworpen in de buitenste duisternis. Je kunt er dus van uitgaan dat de Anunnaki dat soort door de ongehoorzame mens zelf veroorzaakte kruisingen tussen mens en homonide niet toestonden maar in de ruimte uit het ruimteschip wierpen, een vorm van ultieme wreedheid. Veel genadeloze wreedheid ligt dus aan de basis van onze soort. Duidelijk is in elk geval wel dat wij niet echt veel liefde en belangeloze zorg van onze makers hebben meegekregen. Als we maar iets van de erfelijke eigenschappen en de aard van de Anunnaki hebben geërfd dan zit daar toch in elk geval een flinke dosis onvriendelijke egoïstische agressie in, kortom de eigenschappen die nodig zijn om moeilijkheden te overwinnen en vijanden natuurlijk.

Wat kan er nu in deze grimmige tijd waar, zoals altijd de leiders die zich met de ellebogen naar voren hebben gewerkt – andere leiders hebben we eigenlijk nooit – en die zich op basis van hun bevoorrechte positie het langs veilig kunnen voelen, verwachten. Tja, dat ziet er voor ons, de gewone mensen niet al te best uit. De oorlogsspanning wordt alsmaar opgevoerd. De wapenindustrie, die in handen is van de wereldelite, vindt verdienen over de gebroken lichamen van soldaten en andere oorlogsslachtoffers het allerbelangrijkste. Hun motto lijkt te zijn: als zij sterven voel ik daar niets van. Het ruimt lekker op en ik houd er veel rijkdom aan over. En ja, helaas is dat meedogenloos waar.

Wordt dit nou sciencefiction of pure fantasie of misschien wel een mogelijke werkelijkheid? De tijd zal het leren.

Mijn idee – of ideeën kan ik beter zeggen over de werkelijkheid botsen eigenlijk met alles wat ik geleerd heb enerzijds en anderzijds passen ze in het geheel waarin de normale werkelijkheid zich afspeelt. Ik heb het over de schalen binnen en daarmee ook weer buiten  de normaliteit, wat de toestand betreft die we in gewone uitingen van onze medemensen aantreffen.

Wat ik mij altijd heb afgevraagd is of de stoffelijke werkelijkheid die wij kennen en ervaren de enige werkelijkheid is, of dat er misschien in andere frequentiebereiken meer materiële werkelijkheden mogelijk zijn.

Als je met dergelijke vraagstukken in je hoofd rond loopt kun je niet zomaar even iets op het internet opzoeken. Daarvoor heb je iemand nodig van wie verwacht kan worden dat de portee van de vraag wordt begrepen. Ik had het geluk dat ik eenmaal iemand ontmoette die ik over dit onderwerp vragen kon stellen. Hij was een hoogleraar theoretische fysica en wiskunde met emeritaat. Klinkt geweldig hoogdravend als ik het zo neerschrijf want hoe kom ik bij zo iemand terecht.

Nou ja, hij kwam min of meer toevallig bij mij terecht.                 Mijn vrouw had een bedrijf waarin zij bij kortlopende onroerend goed huur bemiddelde. Deze hoogleraar was, zoals gezegd, met pensioen. Zijn dochter bezat een appartement in onze woonplaats Hilversum dat zij wilde verhuren. Maar omdat ze zelf druk met haar werk was had ze haar vader gevraagd bij mijn vrouw in de zaak de verhuur te regelen.

Af en toe hielp ik wel in de zaak en toen deze man binnen kwam zat ik toevallig achter een van de computers en ontving hem, noteerde zijn gegevens, maar raakte daarna ook met hem aan de praat. Toen ik hoorde en begreep wat hij in zijn werkende leven had gedaan besloot ik hem een vraag te stellen. Ik zal hieronder die vraag formuleren, maar eerst lijkt het me nuttig om uit te leggen waarover en waarom ik een vraag wilde stellen.

In de eerste plaats moet ik vertellen waar dit deel van de fysica over gaat: De theoretische natuurkunde of theoretische fysica is de tak van de natuurkunde die zich bezighoudt met het vormen van nieuwe natuurkundige theorieën. Daarmee onderscheidt deze tak zich van de experimentele natuurkunde, die theorieën door middel van experimenten bevestigt of weerlegt, en de technische natuurkunde, die de ontdekte natuurkundige wetten toepast in bijvoorbeeld de machine-industrie, de vliegtuigbouw of in energiecentrales. (dit stukje kon ik gelukkig wel van het internet halen)

Ik wilde dus een vraag naar een theoretische mogelijkheid stellen:

De materie bestaat, zoals de meeste mensen wel weten, uit moleculen die weer uit atomen bestaan. Die atomen bestaan uit zogenaamde subatomaire deeltjes: protonen, elektronen en meer. Die elektronen worden geacht als planeten rond een kern van protonen te draaien. Die deeltjes bestaan echter niet zoals we ons misschien voorstellen uit vaste stof. Het zijn elektromagnetische golfjes die om hun eigen as draaien heel klein en heel snel. We kunnen wat de afmetingen betreft dan ook niet spreken van centimeters of millimeters. Die kleine afstanden worden gemeten in ‘Ångström’, dat is een honderd miljoenste van een centimeter. Dat is behoorlijk klein en het zit allemaal zo dicht op elkaar dat wij het waarnemen als een vaste en ondoordringbare stof, behalve natuurlijk als we met vloeistoffen te maken hebben.

Nu ja, mijn vraag zal de meeste mensen wel wat vreemd voorkomen, maar ik moest denken aan de verhoudingen tussen de klanken die we horen kunnen en de kleuren die we zien kunnen. Bij de klanken die we kunnen horen hebben we aardig wat ruimte, zeker als we nog jong zijn en onze oren niet door snoeiharde muziek of ander lawaai bedorven zijn dan kunnen we wel acht of negen octaven horen. Sommigen van ons staan te lang bloot aan gehoor beschadigend lawaai maar zullen dan toch altijd nog meerdere octaven kunnen horen.

Als we dan naar de prestaties van onze ogen kijken dan bereiken we daarmee maar één enkel octaaf: van donkerrood (infrarood wat een lagere frequentie heeft voelen we wel als warmte, maar zien we niet) tot violet (van ultra violet worden we wel bruin of verbranden we zelfs, maar zien we niet). De frequentie van donkerrood, het aantal trillingen per seconde tot aan het einde van het zichtbare spectrum is ongeveer tweemaal zo groot. Overigens drukken we de kleuren meestal uit in hun golflente waardoor de golflengte van rood licht ongeveer tweemaal zo lang is als die van violet licht. Maar één octaaf dus.

Nou goed die elektronen en protonen hebben zo’n kleine golflengte dat wij ze allemaal als één geheel zien, een stuk ijzer of een houten plank. Die atomen en die subatomaire deeltjes zijn voor onze ogen te klein.

Wat ik nu echter van die hoogleraar theoretische fysica wilde weten was of het misschien ook mogelijk was dat die subatomaire deeltjes eventueel ook in hogere of juist lagere octaven zouden kunnen bestaan. Per slot van rekening moeten we er toch niet van uit gaan dat iets wat wij niet kunnen waarnemen daarom ook niet bestaat. Als ze namelijk in lagere octaven kunnen bestaan worden hun golflengtes, dus ook hun formaat steeds een factor 2 groter of misschien nog wel meer, maar wel onzichtbaar – nou ja, voor ons dan.

Gelukkig begreep deze hoogleraar mijn vraag, al moest hij toegeven dat hij daarover nog nooit had nagedacht. Hij zei dan ook: dat zou best kunnen, maar dan is de materie die daarmee gevormd kan worden voor ons te ijl om te zien. Nou, je begrijpt wel dat ik voor zulke theoretische materie die wij wel is waar niet kunnen waarnemen, maar die toch kan bestaan, een naam moest bedenken en hoe de fysica die daarover gaat dan zou moeten heten. En toen kwam ik uit op “Megafysica”. (mega is groot, maar dat wist je waarschijnlijk wel)

In die nieuwe natuurkunde die ik zojuist had verzonnen zouden in principe de zelfde mogelijkheden zijn die in de ons bekende natuurkunde mogelijk zijn. Het zou tenslotte gewoon een andere werkelijkheid zijn. We hebben alleen nog niet bedacht hoe we dat waar kunnen nemen, maar zeg nou maar eens – nou ja voor de aardigheid dan he – dat onze werkelijkheid zich afspeelt binnen een heel groot megafysich levend lichaam dat wij niet kunnen waarnemen, maar dat zich bijvoorbeeld dezelfde dingen afvraagt als ik en zich dus ook van ons bestaan bewust is. Nou, als ik nou verder fantaseer dan kan zo’n wezen ook ziek worden waardoor er dan in onze werkelijkheid weer allerlei onbegrijpelijke dingen gebeuren die we pas kunnen snappen als we die hele megafysica die ik nou net heb verzonnen, maar die misschien wel bestaat, ook helemaal begrijpen.

Nou, dat vraag ik me dan af, snap je?

Trouwens, dit oude idee, waarvan ik me herinner dat ik er wel eens meer over heb geschreven, kwam weer bij me op toen ik begon met het boek ‘De Droom’ van David Icke te lezen. Hij is al veel langer bezig met andere – en voor ons niet zo gemakkelijk waarneembare bewoners van onze en andere planeten.

Wat ik nu met dit soort merkwaardige schrijfsels wil bereiken, vraag je jezelf misschien af. Tja, helemaal precies kan ik dat eigenlijk niet zeggen. Ik denk dat ik gewoon probeer af te tasten of er misschien nog iemand van die vreemde fantasieën heeft als ik. En dat die dan contact met me zoekt of zoiets…

Als we geloof hechten aan de euforische manier waarop we worden overgehaald om maar vooral ruimhartig te doneren aan de potten die kennelijk nodig zijn om allerlei ziekten te bestrijden, dan ontstaat in onze geest het beeld van nijvere geleerden die zich dag in dag uit met grote inspanning bezig houden, zich ook voortdurend hevige zorgen makend, met de gepassioneerde zoektocht naar genezingsmogelijkheden voor onze ergste kwalen.    Wel nu, dat een flink aantal van hen gepassioneerd bezig is valt niet te ontkennen. Maar dat het over een eerlijke strijd tegen de ons bedreigende ziekten gaat is zeer de vraag.

Laatst werd mij een boek onder de aandacht gebracht van een in 1905 geboren schrijfster, Eleanor McBean. Eerder bracht ik dit boek al onder de aandacht. Het boek was in de vijftiger jaren uitgekomen onder de titel “De Giftige Naald”. Een behoorlijk oud verhaal, dacht ik toen ik het las. Wat zou daar nou allemaal helemaal van waar zijn. Eerlijk gezegd ben ik blij dat ik datgene wat deze schrijfster allemaal aan onderzoeksresultaten bijeen heeft gebracht niet zelf heb hoeven verzamelen. Het is echter een pijnlijke draai om de oren van de toenmalige en nog veel meer van de huidige gezondheidsindustrie. Want een industrie blijkt het te zijn, met alle commerciële belangen en slechts twee duidelijke doelen: macht en rijkdom. Voor het bereiken van deze doelen gaat deze inmiddels oppermachtige multinational die ik meestal BigFarma noem letterlijk over lijken.

Hoe doen ze dat dan, kun je je afvragen. Eigenlijk heel eenvoudig namelijk door de regels van gewone commercie te volgen. Als je iets wilt verkopen omdat het verkopen van artikelen en daar winst op maken je manier is om in je levensonderhoud te voorzien, dan zullen wij, mensen die geen verstand van commercie hebben, maar gewoon elke maand onze portemonnee dunner zien worden, daar niet zo snel tegen te hoop lopen. Wij begrijpen best dat een koopman iets moet verdienen en dat kan alleen door in te kopen of te fabriceren om vervolgens je kosten te berekenen en die prijs te verhogen met wat we de winst noemen, want daar moet je van leven. En ja, hoe meer winst hoe mooier natuurlijk.

Eigenlijk is het in de medicijnenhandel niet anders. Ja, maar nu vergeet ik iets belangrijks. Je kunt er natuurlijk – nou ja, netjes is dat natuurlijk niet hoor – eens aan denken om dingen te doen waardoor de behoefte aan sommige medicijnen groeit. Weliswaar ben je er dan verantwoordelijk voor dat meer mensen ziek worden of zich ziek of bedreigd voelen door ziekte, maar jij verdient dan wel meer. Is dat vals of niet? Nou ja weet je, de meeste mensen – en daarbij horen ook politici en gezagsdragers – hebben geen verstand van gezondheid en ziekte en zeker niet van medicijnen. Je kan dan bijvoorbeeld zeggen dat je iets hebt uitgevonden en heel grondig getest om een gevaarlijke ziekte te voorkomen. Ja, daar heb je vast wel vaak van gehoord. Dat heet vaccinatie. Niemand wil natuurlijk ziek worden dus als er verder niemand hoort van die ziekte waar die vaccinatie tegen moet werken, dan blijf je uiteraard met die hele partij vaccins als een enorme verliespost zitten en dan verdien je niet alleen niks, maar het kost je veel geld. In dat geval is het handig als publiciteitsmedia en overheden worden overgehaald om aan het hele volk duidelijk te maken dat die ziekte bezig is heel erg veel mensen ziek te maken. Dat hoeft uiteraard helemaal niet waar te zijn. Het gaat er maar om wat de meeste mensen het gaan geloven. Als bijvoorbeeld de hele regering van zo’n land zegt dat die ziekte dreigt en dat er allerlei desnoods heel idiote maatregelen moeten worden genomen dan kun je met je vaccins op de proppen komen en binnen de kortste keren ben je uitverkocht. Zo kun je in ieder geval lekker winst maken.

Nou goed. Stel nou dat je het hele spelletje zo hebt gespeeld, maar dat er in die vaccins van jou alleen maar een beetje gesteriliseerd water zit, dan geloven de mensen die zich dat water – wat ze natuurlijk niet mochten weten – hebben laten inspuiten dat ze nu niet meer ziek kunnen worden. Dat heet het placebo effect. Mensen krijgen een middel dat eigenlijk geen werking heeft, maar omdat ze geloven dat dat wel zo is werkt het toch een beetje. We zeggen dan mind over matter of wel de geest is de baas over het lichaam.

In het hier beschreven geval ben je eigenlijk een oneerlijke dokter, we zouden zeggen een kwakzalver. Je maakt misbruik van het vertrouwen dat de mensen in de geneeskunde hebben, maar gelukkig doe je geen kwaad met dat spuitje water. En soms helpt het toch een beetje omdat je lichaam dan gefopt wordt.

Het zou prachtig zijn als het daarbij bleef. BigFarma heeft echter altijd meer honger naar macht en geld. Wat nou als je mensen duidelijk maakt dat ze jouw vaccinatie moeten nemen en dat de meeste mensen je ook geloven, maar dat jij als fabrikant al weet dat ze er ziek van zullen worden en dat je dan tegen de ziekte die ze van jouw vaccinatie hebben gekregen – wat ze natuurlijk niet mogen weten – dat jij dan daar tegen ook weer medicijnen hebt. Dat is dan voor jou als medicijnenboer dubbele pret, dubbele verdienste. En die gewone onwetende mensen geloven toch alle prietpraat die uit een hoofd boven een witte jas komt. Kortom je loopt jaar in jaar uit binnen.

Bovenstaande gang van zaken noemen we onethisch. Nou ja. Oneerlijk is het in elk geval wel en ook gevaarlijk. Maar het kan echt nog erger

Wat we in de afgelopen paar jaar hebben gezien is eigenlijk het resultaat van een ontwikkeling die al vele jaren aan de gang is niet zo’n goede ontwikkeling kunnen we wel stellen. Met ongerustheid kunnen we vaststellen dat de kosten voor de gezondheidszorg en dus ook onze verzekeringspremies elk jaar flink duurder worden. Eerlijk gezegd heb ik daarover vanuit onze overheid allerlei verklaringen over gehoord. We kunnen echter vaststellen dat de overheid dat hele kostenverhaal jaar in jaar uit vergoelijkt zo’n beetje in de trant van: de medische wetenschap kan steeds meer en de mensen willen dan ook dat ze die meerdere kennis toepassen en dan is het natuurlijk vanzelfsprekend dat daar aan kosten zitten aan zitten. Nou ja, dat meer krijgen meer kost, dat slikken we voor zoete koek. Dat de prijzen voor medicijnen soms tientallen keren over de kop gaan om de winst van BigFarma te spekken horen wij natuurlijk niet. We begrijpen natuurlijk wel wat er gebeurt als we zien dat de hele medische wereld een monopoly positie inneemt en dat ze maar kunnen vragen wat ze willen en dat doen ze ook. Wij geven daarvoor ook de ruimte. In de houding die veruit de meeste mensen ten opzichte van gezondheid hebben zit toch vaak een belangrijke angstfactor. Overduidelijk hebben we dat gezien bij de geschiedenis van de toepassing van vaccins. Waar ik zelf vroeger als kind alle zogenaamde kinderziekten doormaakte en daarvan doorgaans na een week of twee volledig genezen was en ook tegen die ziekte immuun voor de rest van mijn leven, daar is ons nu wijsgemaakt dat kinderziekten gevaarlijk kunnen zijn en dodelijke slachtoffertjes kunnen kosten. Tja, een waarheid als een koe is dat je onder heel beroerde omstandigheden aan elke ziekte kunt sterven. Als we echter bijvoorbeeld kijken naar een kinderziekte als mazelen ben je doorgaans voor de rest van je leven immuun als je het gehad hebt. Na vaccinatie tegen mazelen blijkt die immuniteit maar een jaar of twee te duren. Ik vermoed dat het voor de andere kinderziekten niet veel beter is. Veel vaccinaties zijn erdoor gedrukt met behulp van bangmakerij door het gevaar van een ziekte zwaar te overdrijven. Ja, zeggen ze dan, je kunt nooit weten of het mis gaat. Mensen hebben door dat bedrieglijk optreden van BigFarma geleerd om voortdurend naar zekerheid te verlangen. Maar die zekerheid is er natuurlijk niet. Als je voor je dierbaren de zekerheid verlangt dat je niet sterft door onder de bus te lopen, dan moet je nooit je huis uitgaan. Maar daar houdt elke mogelijke zekerheid wel op. En toch heeft BigFarma het in de afgelopen jaren gepresteerd om scheepsladingen schijnzekerheid te verkopen tegen een veel te hoge prijs en daarvan zelf heel rijk en machtig van te worden. De gezondheidszorg is een inhalige wereldmacht geworden.

Er is echter een moment in onze nabije geschiedenis geweest dat er iets werd ontdekt dat uitgegroeid is tot een monster dat het leven van de mensen op Aarde bedreigt en dat ons allemaal gevangen probeert te houden.

Veel mensen zullen het zich niet meer herinneren, maar in het midden van de vorige eeuw leed Australië onder een konijnenplaag. Al jaren moest en moet dat land het hebben van de schapenteelt voor het vlees en de wol. Schapen eten voornamelijk gras, zoals iedereen wel weet. Nu had ooit een dwaze niet nadenkende Engelsman wat konijnen mee genomen naar Australië. Hij vond konijnenjacht wel leuk en een gebraden konijntje vond hij ook niet te versmaden. Waar hij echter niet aan had gedacht was dat konijnen in Australië geen natuurlijke vijanden hebben en dat ze bovendien zes tot acht keer per jaar jongen krijgen.

Kortom, miljoenen konijnen vraten al het gras op dat nodig was voor de schapen. Goede raad was duur totdat een geleerde in Australië, meneer Burnet, ontdekte hoe de konijnenplaag bestreden kon worden met een ziekteverwekker, Myxomatose, waarmee inderdaad vijfennegentig procent van de Australische konijnen het loodje legden. Deze besmetting breidde zich echter uit over bijna de hele wereld, want in 1953 liep ik als dertienjarig jongetje in de duinen bij mijn woonplaats Den, Helder, samen met een aantal vriendjes zieltogende konijnen met allerlei smerige zichtbare gebreken uit hun lijden te helpen.

Die Burnet toonde overigens aan dat myxomatose niet gevaarlijk was voor mensen door er zichzelf mee in te spuiten.

Wat daar dus duidelijk werd was dat sommige ziekten niet op de mens overgingen.

Nu moet ik even een contact uitleggen. Deze Burnet was namelijk een vriend van de vader van Bill Gates. Die vader van Bill was advocaat heb ik begrepen. Ik vermoed dus dat hij en Burnet elkaar tijdens hun universitaire studie hadden ontmoet. Er was echter nog iets dat ze gemeen hadden. Zij waren geïnteresseerd in de eugenetica.

Om nu te vermijden dat hier een lange en vooral langdradige uitleg over dit begrip volgt volsta ik hier met te zeggen dat eugenetica een soort wetenschap is die onder anderen wil proberen de menselijke erfelijke eigenschappen te verbeteren door ze te veranderen.

Wat hier goed begrepen moet worden en waar het om gat is dat Bill Gates opgevoed is in de sfeer van de eugenetica dus van het knutselen (in zijn geval knoeien) aan de mens. Bovendien waren de eugenetici sedert het begin van mening dat er onder de mensen soorten waren bij wie het wenselijk was dat ze zicht voortplantten en soorten die er beter niet konden zijn en die zich dus liever niet moesten voortplanten.

Als we nu kijken naar de werkelijke bijdrage van Bill Gates aan de hele gang van zaken bij de zogenaamde Covid pandemie dan kunnen we het volgende vaststellen en wat inmiddels is toegegeven: In een laboratorium in Wuhan in China is een onschuldig virus dat in grote getale bij honden voorkomt bewerkt met een techniek die ‘Gain of Function’ wordt genoemd.

Dat wil in de praktijk zeggen dat het oorspronkelijk voor mensen ongevaarlijk was en dat het na bewerking voor mensen wel gevaarlijk was en luchtweginfecties veroorzaakte. Het werk werd gefinancierd door Bill Gates en Antony Faucy de Amerikaanse RIVM baas.

Nu weten we wel dat het verbod op het maken en toepassen van biologische strijdmiddelen in alle anti-oorlog verdragen verboden is, maar oorlogszuchtige mensen op zoek naar macht doen het toch.

Overigens is dit de eerste keer geweest dat er een wereldwijde pandemie poging is gedaan met een relatief onschuldig virus. In werkelijkheid kon je er als gezond mens hoogstens een paar dagen een beetje ziek van zijn, maar er is werkelijk alles aan gedaan met leugenachtige publiciteit en met medewerking van alle overheden om het erger te maken. Dat – en dat moet maar eens duidelijk worden gezegd – heeft waarschijnlijk wereldwijd aan rond zeventien miljoen mensen het leven gekost.

Echter, het was niet de eerste keer dat een dergelijke proef werd gedaan. Met een veel gevaarlijker ziekteverwekker is een jaar of tien geleden een proef gedaan in West Afrika. Daar ging het toen om de besmettelijke ziekte Ebola en daar is toen ongeveer de halve bevolking mee uitgeroeid. Gemakkelijk was toen voor de veroorzakers dat ze de ontwikkeling daar konden toeschrijven aan de gebrekkige hygiënische toestand te plekke. Het was echte net zo opzettelijk veroorzaakt als de zogenaamde Covid pandemie.

Zo moet ik helaas naar het einde van dit stuk toe langzamerhand tot de conclusie komen dat inderdaad de gezondheidszorg in onze samenleving op een heel gevaarlijke manier de macht over leven en dood heeft gegrepen. Met zijn allen zijn we maar maandelijks nauwelijks nog in staat de kosten voor de verzekeringspremie op te hoesten terwijl de praktijken van BigFarma steeds meer op het originele voorbeeld van de Maffia beginnen te lijken. Een waarschuwing is dan ook op zijn plaats. De eugenetici – dat is het merendeel van de wereldelite – is van mening dat er veel te veel van ons zijn en dat een groot aantal van ons nodig moet worden geruimd. Zo ga je met vee om en zij zijn arrogant genoeg om ons als vee te beschouwen.

Hoe dat nou allemaal ooit goed moet komen weet ik ook niet want het is namelijk eigenlijk nooit goed geweest. Het wordt nu echter wel steeds erger. Ik kan zo gauw maar één advies geven: Laat je in elk geval nooit meer vaccineren, want daarmee komt BigFarma in opdracht van die wereldelite met heel foute spullen je lichaam binnen. Oprotten s.v.p.

Helaas is het niet voor de eerste maal wat er op dit moment ten koste van onze gezondheid wordt geprobeerd. Reden om echt goed wakker te worden. Het onderstaande artikel heb ik weer geleend van Nine For News.

De vaccinatie-industrie is een Frankensteinmonster Advertorial2 januari 2024 11:00

283 3 minuten leestijd

De Giftige naald

Eleanor McBean was 13 jaar toen de Spaanse griep van 1918 de wereld teisterde. Haar ouders hielpen destijds veel mensen die er slecht aan toe waren. Ze waren zelf ongevaccineerd, maar kregen nooit de Spaanse griep. Haar ouders geloofden niet in vaccinatie, want ze zagen met eigen ogen dat alleen degenen die de vaccins kregen ziek werden en stierven.

Het bleef McBean in haar latere leven intrigeren waarom zo veel mensen die niet waren gevaccineerd geen griep kregen en mensen die wél gevaccineerd waren ziek werden. Na vele jaren onderzoek ontdekte ze dat vaccinaties niet beschermen, maar juist ziekte veroorzaken.

De vaccinatie-industrie is een zeer winstgevende industrie, maar het is nog nooit bewezen dat vaccineren voordelen heeft. Dit wordt alleen beweerd door de industrie zelf, door de overheid en door vele medici.

Vaccineren is een geloof, aldus McBean. Ze heeft al haar bevindingen in het boek, De giftige naald, vastgelegd, met gedegen wetenschappelijke onderbouwing en harde cijfers. Haar vele bronnen zijn indrukwekkend.

Vaccinatie is bloedvergiftiging

McBean levert in ‘De giftige naald‘ onomstotelijk bewijs voor het leed en de desastreuze gevolgen die deze industrie op haar geweten heeft. Het aantal doden en zieken gaat gelijk op met de stijging van het aantal vaccinaties, wereldwijd, al vele generaties lang. Als in een land polio of de pokken uitbrak, was dat vaak nadat er weer een vaccinatiecampagne was uitgerold.

McBean stoorde zich enorm aan de onwetenschappelijke beweringen van de medische autoriteiten. Volgens haar waren het ronduit leugens, waarbij artsen – uit onwetendheid of hebzucht – over lijken gingen. Een kogel in de rug zou minder laf zijn dan mensen misleiden zich met dodelijk gif te laten inspuiten, verzucht ze in haar boek.

Ze noemt de theorie dat vaccinaties – welke vaccinatie dan ook – kunnen beschermen tegen welke ziekte dan ook, de grootste medische leugen is. Het is de omgekeerde wereld, zegt ze. Je kunt ziekte niet genezen of preventief voor zijn door gif in te spuiten. Vaccinatie is bloedvergiftiging, stelt ze boud.

De geschiedenis herhaalt zich

Dit boek is ruim 70 jaar geleden geschreven. Vele passages lezen als dat het in de huidige tijd is geschreven. De geschiedenis herhaalt zich. Op dezelfde manier als ruim 100 jaar geleden wordt er angst aangejaagd. Er werd een tweedeling in de maatschappij gecreëerd. Mondkapjes werden verplicht. Er was zelfs van 1872 tot 1928 een vaccinatieplicht in Nederland dat voor het pokkenvaccin gold, net als in veel andere landen, terwijl nooit bewezen is dat het pokkenvaccin de pokken voorkwam.

Het aantal sterfgevallen aan ‘de pokken’ steeg nádat de massale vaccinatiecampagnes waren uitgerold, maar de medische autoriteiten, regeringen en de media ontkenden dat in alle toonaarden, omdat er zoveel geld mee verdiend werd.

Duizenden medici, auteurs en regeringsbeambten waarschuwden tijdens de wereldwijde pokken- en polio-vaccinatiecampagnes van de vorige eeuw voor de zwendel en fraude van de vaccinatie-industrie en de zeer ernstige gevolgen voor de gezondheid van de mens.

Velen van deze moedige, integere mensen werden bedreigd, gearresteerd, opgesloten, gecanceld, zwartgemaakt en soms vermoord.

Klinkt bekend?

Realiseer je je, zo gaat het al meer dan 200 jaar. De vaccinatie-industrie is al heel lang een van de meest winstgevende industrieën en haar macht wordt steeds groter. Steeds opnieuw wordt dezelfde truc uitgehaald:

• Creëer een probleem in de vorm van een pandemie die vreselijke ziekte teweegbrengt;
• De reactie is angst;
• De oplossing is een vaccin, waar de mensen zelf om vragen.

Eleanor McBean bestudeerde voor haar boek vooral de periode 1885-1955. De gezondheid van de mensheid holde even hard achteruit als dat de vaccinatie-industrie zich uitbreidde. Deze trend zet zich tot op de dag van vandaag voort, ondanks de inspanningen van McBean en duizenden medici die waarschuwden voor wat McBean ‘een Frankensteinmonster van immense proporties’ noemt: de vaccinatie-industrie.

De meeste mensen hebben geen idee van de desastreuze effecten van vaccinaties – niet alleen de coronaprikken, maar letterlijk alle vaccinaties. Dit boek brengt daar verandering in. McBean heeft voor ons de feiten op een rijtje gezet, in de hoop dat ze ons op tijd wakker kon schudden en ze ons zou kunnen behoeden voor de ellende die zij in haar leven heeft gezien. Een nobel streven. Het tij is te keren, als we ‘nee’ zeggen.

Ja, en dan tenslotte: dit stukje heb ik eerder gepubliceerd, maar omdat ik zeker weet dat BigFarma nooit zal stoppen met het propageren van het gebruik van hun uiterst dubieuze producten die vaak schadelijk maar doorgaans nutteloos zijn en omdat ik al even zeker weet dat de leugenachtige strijd om zich te verdedigen tegen de terechte beschuldiging dat het hier gaat om genocide, massamoord dus, vind ik het nodig om nogmaals mijn lezers met de neus op de morbide feiten te drukken. Pas op mensen, BigFarma bestaat helaas en vormt met alle vertakkingen de grootste bedreiging van ons welzijn.