Het lijkt of er op de een of andere manier op mij wordt gepast. Alsof ik beschermd word tegen het zogenaamd toevallige ongeluk. Ik niet alleen overigens, maar laat me om te beginnen niet te veel afdwalen. Afgelopen vrijdag was er een voorstelling gepland van het amateur toneelgezelschap dat wij nog altijd “De Plankeniers” noemen, maar wier naam na een verhuizing uit hun oorspronkelijke locatie werd veranderd in “Noord Hollands Toneel”.

Omdat die voorstelling samenviel met de verjaardag van een vriend, die sedert ruim een jaar weduwnaar is, besloot ik dat de verjaardag deze keer maar de voorrang moest krijgen. Ik ging dus niet mee. We hadden wel afgesproken dat mijn vrouw na de voorstelling nog even langs zou komen bij mijn jarige vriend. Hij woont tenslotte maar een paar huizen van ons verwijderd. Toen er echter niets gebeurde, zij verscheen niet, ging ik op een gegeven moment naar huis in de veronderstelling dat mijn vrouw na de voorstelling nog wel een wijntje had gedronken en daarna, na thuiskomst maar naar bed was gegaan. Maar ze was er niet. Mij bekroop een vreemd gevoel, maar omdat er niets verontrustends was gemeld of gebeld ging ik maar naar bed. Maar ik was nog geen half uur op mijn slaapkamer of de hond begon vreselijk te blaffen in de gang. Ze bleef blaffen dus ik ging naar beneden. Onze deurbel zit in de woonkamer, die hoor ik boven niet.      Gelukkig was ik – waarom weet ik ook niet – gekleed op bed gaan liggen. Toen ik de voordeur opende stonden er twee politiemensen voor de deur die mij vertelden dat mijn lief naar huis rijdend het slachtoffer was geworden van een verschrikkelijke frontale aanrijding en dat ze naar het ziekenhuis was gebracht. Ik schoot een jasje aan en de politiemensen waren zo vriendelijk mij naar het ziekhuis te brengen.

Het moet een verschrikkelijke frontale aanrijding geweest zijn. De auto van Irene stond total loss een eind naast de weg op het fiets pad. De andere auto die op de verkeerde weghelft gekomen was stond ook met een totaal verkreukelde voorkant half op de weg. Later begreep ik dat een knul van zeventien jaar onder begeleiding van een oudere jongen met een rijbewijs had mogen rijden. De jongens hadden met zijn vieren in de auto gezeten en twee van hen waren ook naar het ziekenhuis gebracht. Mijn Irene is er slecht aan toe. Er zijn ingewanden beschadigd die gelukkig inmiddels succesvol operatief behandeld zijn, maar een open botbreuk aan de rechter enkel en een gebroken knie en zes gebroken ribben geven aan dat de verwondingen ernstig zijn. Ik moet blij zijn dat mijn lief nog leeft. Overigens bekruipt mij een vreemd gevoel. Wat nu als ik niet naar die verjaardag was gegaan, maar mee naar die toneelvoorstelling. Had ik nu dan ook zwaargewond of misschien wel dood in het ziekenhuis gelegen.

Natuurlijk heeft het er niets mee te maken, maar een soortgelijke ontsnapping aan de dood overkwam mijn vader ook. Nou ja, vele malen moet ik eigenlijk zeggen. Als marineman en opvarende van een Utillty klasse duikboot was hij gedurende de tweede wereldoorlog vaak in de Middellandse Zee geweest. Altijd voeren ze vanuit Dundee in Schotland uit met vijf boten. Soms kwamen ze na zes weken met zijn vijven naar de haven, maar soms ook met vier en een enkele keer alleen. Oorlog voeren blijft een gevaarlijk vak. Daar was hij dus al die zesentwintig patrouilles van zes weken aan de dood ontsnapt.

In negentientweeënvijftig zei mijn vader: ik wil nog één keer mijn Schotse ouders bezoeken. Het ging om een echtpaar zonder kinderen waar hij in de spaarzame keren als de Nederlandse onderzeeërs drie dagen voor bevoorrading in de thuishaven lagen een kamer had en waar die twee mensen hem even een thuisgevoel boden. Dat deed hij en hij bleef er tien dagen zeer tot zijn genoegen. Toen zou hij echter terugvliegen naar Schiphol van uit Glasgow. Het vliegtuig, de Willem Bontekoe van de KLM had echter motorstoring. Hij moest maar met de trein naar Londen-Heathrow en van daaruit naar Schiphol vliegen. Intussen zaten wij thuis doodongerust te wachten want hij zou met de trein van 14.00 uur in Den Helder zijn. Hij kwam echter pas rond 9 uur in de avond en vertelde over de omweg die hij noodgedwongen had moeten maken.

De Willem Bontekoe vertrok de volgende dag uit Glasgow en stortte vervolgens vlak voor Katwijk in zee. Er waren geen overlevenden. Mijn vader had blijkbaar voor de zoveelste keer een engel op zijn schouder gehad. Als een van de weinige Nederlandse marinemannen is hij in 2006 op tweeënnegentig jarige leeftijd overleden. De vraag die zich nu aan mij opdringt is: wat zou er nu gebeurd zijn als ik wel op die vrijdagavond mee was gegaan naar die voorstelling van het Noord-Hollands Toneel?

Ik heb het eindelijk begrepen. Een nieuw en ambitieus boek zit er niet in. Ik vermoed dat zelfs het inmiddels geschreven werk niet tot uitgave zal komen, hoewel de AI assistent er een bemoedigende tik aan gaf. Misschien, of nee, zeker is dat ik me in deze communicatievorm die een dagelijks karakter begint te krijgen, het beste thuis voel. Jammer is, maar dat geldt zoveel zaken in het leven, dat de succesdromen die ik op enig moment koester niet allemaal zomaar de prullenbak in hoeven, maar wellicht gewoon bewaard kunnen worden voor mijn eigen terugblik op mijn eigen leven. Dat lijkt op het eerste gezicht onbelangrijk, maar dat is het niet. In tegendeel, het kan nog wel eens de belangrijkste lering worden die ik aan het einde uit dit leven trek. Als de prestaties en pogingen en worstelingen van het individu niet belangrijk zouden zijn, wat dan wel. Onze, nee, mijn werkelijkheid als mens speelt zich gedurende de begrenzing van mijn leven onder de begrenzing van zijn waarschijnlijk zelf gekozen eigen – en familienaam geheel en alleen in mijn bewustzijnsbeleving af. Dat lijkt niet heel veel, maar zal blijken mijn bijdrage aan de totaliteit te zijn, wanneer eenmaal mijn beperking voor de zoveelste keer wordt opgeheven en ik mag genieten van het geheel dat niet anders genoemd kan worden dan: Ik Ben Die Ben. Hoe dan ook, tot 2033 spartel ik nog wel verder en probeer ik te begrijpen wat ik als ontvanger kan bevatten.

Robin de Boer20 oktober 2026 14:00

52 2 minuten leestijd

Foto: Brian Thornburg (Videostsill YouTube/Aaron Siri/Dr. Thornburg Welness)

Help ons door deze informatie met je vrienden op je social netwerk te delen!

FacebookXLinkedInTelegramWhatsAppEmailDeel

Dat miljardairs hun kinderen niet laten vaccineren, is een onthulling die veel vragen oproept over wat de rijkste en best geïnformeerde mensen ter wereld eigenlijk weten — en wat de rest van de bevolking wordt wijsgemaakt. De Amerikaanse kinderarts Brian Thornburg deed deze opmerkelijke uitspraak tijdens een podcastgesprek met advocaat Aaron Siri, en zijn woorden lieten weinig aan de verbeelding over.

Een kinderarts met een bijzondere klantenkring

Thornburg runt een praktijk in Naples, Florida die alleen bestemd is voor de allerrijksten. Zijn patiëntenbestand bevatte door de jaren heen “zo’n zes à zeven miljardairs”. De gemeenschappelijke deler? Niet één van hen heeft ooit zijn of haar kinderen laten vaccineren. Geen enkel vaccin. Dat is geen toeval, suggereert Thornburg — dat is een bewuste, weloverwogen keuze van mensen die de middelen hebben om zichzelf grondig te informeren en de beste artsen in te huren.

—Lees verder na dit advertentieblokje—

Hoogopgeleiden zijn de grootste sceptici

Thornburgs onthulling sluit naadloos aan bij wat zijn gesprekspartner Aaron Siri al langer benadrukt: de groep Amerikanen die kinderen helemaal niet laat vaccineren, bestaat voor een opvallend groot deel uit hoogopgeleiden. Denk aan mensen met een PhD, wetenschappers, en mensen met een diepgaande kennis van medische literatuur. Juist zij — en niet de “onwetende” of “achterlijke” ouders zoals overheidscampagnes vaak suggereren — zijn degenen die bewust nee zeggen tegen het volledige vaccinatieschema.

Dit staat in schril contrast met het dominante narratief dat vaccintwijfel een symptoom is van onwetendheid of desinformatie. Gezondheidsdienst CDC klaagt al jaren over dalende vaccinatiegraad, maar verzwijgt doorgaans netjes dat het juist de hoogopgeleide en wetenschappelijk onderlegde ouders zijn die afhaken. Dat is een politiek ongemakkelijk feit dat zorgvuldig wordt omzeild in officiële communicatie.

De vraag die niemand hardop durft te stellen: waarom zouden goed geïnformeerde mensen massaal hetzelfde besluit nemen als dat besluit irrationeel was? En waarom kiezen de mensen met toegang tot de allerbeste medische adviseurs — de miljardairs in Thornburgs praktijk — er unaniem voor hun kinderen ongevaccineerd te laten?

Thornburg stapte zelf ook uit het systeem

Niet alleen zijn patiënten trekken een grens. Thornburg heeft zelf besloten geen vaccins meer aan te bieden in zijn praktijk — een stap die in de medische wereld nog altijd geldt als professionele zelfmoord. Toch zette hij hem. Na twintig jaar als kinderarts, inclusief forensisch werk rondom de ernstigste vormen van kindermisbruik, is hij tot de conclusie gekomen dat de belangen van het kind niet altijd samenvallen met de belangen van het systeem dat zegt voor dat kind te zorgen.

Zijn verhaal past in een bredere beweging van artsen en wetenschappers die publiekelijk breken met de consensus — niet omdat ze “anti-wetenschap” zijn, maar juist omdat ze de wetenschappelijke literatuur te goed kennen om de officiële lijn klakkeloos te volgen.

De elite speelt een ander spel

Er is een patroon zichtbaar dat moeilijk te negeren valt: de mensen die het hardst lobbyen voor verplichte vaccinaties, universele inentingsprogramma’s en het stigmatiseren van ouders die twijfelen, zijn zelden degenen die zelf de risico’s dragen. Politici, CEO’s van farmaceutische bedrijven en media-eigenaren sturen hun kinderen naar privéscholen met lage vaccinatiegraad en raadplegen artsen zoals Thornburg.

Het is tijd om te stoppen met het framen van vaccintwijfel als een probleem van de onwetende massa. De feiten wijzen in een andere richting: hoe meer iemand weet, hoe kritischer de vragen worden. En de rijksten onder ons — met de meeste informatie en de meeste keuzevrijheid — kiezen stil en consequent voor een andere weg.

Over de auteur: Robin de Boer is economisch geograaf. Volg hem hier op Substack voor exclusieve content.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Een in de biologie onmisbaar element, met name bij de eiwitsynthese is zwavel een noodzakelijk en derhalve een onmisbaar element. Nu kennen we uit veelal de lessen op school dat er zwavel verbindingen zijn die een onaangename geur verspreiden. Zo kennen we bijvoorbeeld de geur van rotte eieren, Zwavelwaterstof of wel H2S. Bij de ontbindingsprocessen binden zich twee waterstofionen aan een zwavel ion en vormen zo een gas dat weerzinwekkend stinkt. Inmiddels maakt het element Zwavel wel deel uit van alle eiwitten te vinden in spieren en vele andere delen van onze lichamen.

Natuurlijk zijn er voedingstoffen die zwavel bevatten. Er is echter een lang verguisde stof die zwavel in statu nascendi bevat (letterlijk in staat van geboren worden en klaar om zich te binden). Een stof die je een knoflookachtige smaak en geur doet ervaren als je een klein beetje op je huid wrijft. Dat duidt er waarschijnlijk op dat het zwavel ion snel vrijkomt. Deze bijzondere stof is een stof die vrij komt bij de papier -fabricage. De stof heet Dimethylsulfoxide, kortweg DMSO. Het is een fantastisch oplosmiddel, maar bovenal is het een carrier, een stof die onmiddellijk door de huid heendringt en door het bloed wordt getransporteerd en je dadelijk een knoflookachtige smaak laat proeven. Duidelijk zal zijn de huid schoon moet zijn, zodat geen giftige stoffen mee naar binnen genomen worden. Het is echter een stof waarin bijna alles oplost. Zo vermengde ik DMSO jarenlang met colloïdaal zilver waartegen de meeste schadelijke bacteriën niet bestand zijn. Stel je voor, ik bereidde dat mengsel een tijd lang voor een aantal tandartsen die het handig vonden dat de dieper in de kaak actieve bacteriën door het mengsel dat ik “Dimcol” noemde (afkorting van Dimethylsulfoxide en Colloïdaal zilver) waarmee ontstekingen rond de wortels van de gebitselementen bereikbaar en behandelbaar werden. Dit is overigens niet de enige eigenschap die aan deze bijna magische vloeistof kan worden toegekend. De lijst van mogelijke voordelen die DMSO biedt, is uitgebreid. Het verlicht pijn, versnelt wondgenezing en remt de groei van bacteriën. Studies suggereren dat het toepassingen kan hebben bij het behandelen van aandoeningen variërend van kanker tot hartziekten. Ja, en nu komt helaas de bijna niet te geloven hindernis: De fantastische eigenschappen van DMSO worden door de medicijnindustrie, ik zeg altijd BigFarma, terzijde geschoven en zelfs in een kwaad daglicht gezet. Waarom? Het antwoord is te triest voor woorden: DMSO is een goedkoop natuurproduct. Het kan niet worden gepatenteerd. Er kunnen dus geen idiote en onredelijk vette winsten op worden gemaakt. Nou ja ‘jammer’ zul je zeggen. Maar als het nu zo was dat de altijd graaierige BigFarma verlegen schouderophalend zou toegeven dat het een belangrijk geneesmiddel is en zou toegeven dat ze het liever niet gebruiken omdat er weinig mee verdiend kan worden. Maar nee, ze hebben het geprobeerd de grond in te schrijven. Zo namen ze bijvoorbeeld een proef. Ze moesten toch verdorie aantonen dat DMSO schadelijk was. Ze spoten bij een konijn een derde van zijn lichaamsgewicht in. Dat konijn bleef leven ach ja, er zat toch een gevaarlijk nadeel aan deze behandeling met DMSO. Het konijn werd blind. Ii vond het een belachelijke test die bedoeld was te mislukken. Ik had de man die het onderzoek deed en die bijvoorbeeld tachtig kilo woog wel eens achter elkaar 25 liter water willen zien drinken. En water is toch een onschadelijke stof. Ik vermoed dat de sukkel erg beroerd zou zijn geworden. Maar goed, of niet goed eigenlijk want BigFarma zit vol met gluiperige trucjes om goedkope, maar heel werkzame geneesmiddelen van de merkt te houden. Soms heb ik de idee dat BigFarma alleen maar op winst uit is en dat de arme patiënt steeds maar meer voor zijn zorgverzekering mag betalen om de luxe van BigFarma te betalen.

Goed, ik trek me er weinig van aan en voor eigen gebruik, ik heb een oppervlakkig, niet uitzaaiend huidkankertje bij mijn rechteroog. Dat ga ik nu behandelen met DMSO plus ascorbinezuur (Vitamine C). Ik houd je op de hoogte.

Vanmorgen dacht ik eigenlijk zomaar aan de uitvoering van Paul van Vliet met begeleiding van Mike Boddé van het prachtige liedje: “Er is nog zoveel niet gezegd”. Alle uitvoeringen die ik zo vlug kon vinden heb ik beluisterd en ik moet zeggen dat de enige uitvoering die mij ten diepste ontroerde was die van Paul van vliet in die lege theaterzaal met de uiterst subtiele begeleiding van Mike Boddé. Waarom nou die ene uitvoering?

Natuurlijk is het een mooi liedje vol spijt aan oude herinnering. Maar als ik dat door de toen nog jonge Paul de Leeuw met hier en daar een glimlach of door Claudia de Brei, strak in de maat gezongen hoor en ik vergelijk dat met het wat aarzelende, maar prachtige stemgeluid van grootmeester Paul van Vliet met de onvergelijkbaar gevoelige begeleiding van Mike Boddé, dan heb ik eigenlijk de neiging om te zeggen: beste artiesten, willen jullie alsjeblieft van het prachtige peinzend nostalgische van oud verdriet vervulde liedje van Paul van Vliet en Mike Boddé afblijven. Het kan namelijk maar op die ene manier volmaakt vertolkt worden en dat is al gebeurd. Elke andere uitvoering doet af aan de pure emotie van: Er is nog zoveel niet gezegd, zoals dat in ieder peinzend oud hart nog naar vroeger luistert.

Het is natuurlijk maar een heel klein stukje, de weg van verleiding naar verboden. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat de meeste schofterig schadelijke zaken in deze wereld niet verboden zijn, maar uit duizenden overigens beschermde kelen luidkeels toegejuicht worden. Of zie en beoordeel ik dat nu verkeerd?

Er is een tijd geweest dat wij bijna allemaal geloofden dat oorlog voeren in ons belang was. Dat we kansloos waren tegen de toen Duitse overmacht was duidelijk, maar vechten moesten we. Had niet onze toenmalige vorstin het optreden van de Duitse legers als een “voorbeeldenloze schending van alles wat volkenrechtelijk was afgesproken. Ach ja, alles wat wij aan koninklijkheid in huis hadden vluchtte toen op slag naar den vreemde. Wilhelmina koos haar domicilie in het naar wat later bleek betrekkelijk veilige Engeland, terwijl de te verwachten opvolging, Juliana en Bernhard met kinderen Canada als toevluchtsoord kozen, flink uit de buurt van het strijdgewoel. Ik heb later, nadat de oorlog voorbij was eigenlijk nooit kunnen verklaren waarom wij nu allemaal zo blij waren dat die kapitaalkrachtige vluchtelingen weer terug waren gekomen toen er niets meer te vrezen was, maar dat ligt vast aan mij. Heel veel mensen bewonderen tenslotte onverwoestbaar veilige rijkdom. Als je dat bereikt hebt moet je toch over bijzondere kwaliteiten beschikken anders waren wij immers allemaal zo puissant rijk?

Het is wel jammer van al die dode medemensen dat oorlog nog steeds gerechtvaardigd lijkt te worden. Ik zeg ‘lijkt’ omdat ik het gevoel heb dat, mogelijk door het feit dat steeds meer informatie beschikbaar komt, ook steeds meer gewone mensen – mensen zoals jij en ik zal ik maar zeggen – beginnen te begrijpen dat oorlogen een verdienmodel voor een kleine, steenrijke elite zijn. Erger waarschijnlijk nog is het feit dat oorlogen door slimme doch doortrapte geesten worden uitgedacht op een zodanige manier dat steeds meerdere bevolkingsgroepen ongemerkt bedrogen worden en zich voor de oorlogskar laten spannen in de voor hen helaas duidelijke zekerheid dat hun aan het bedrog ontleende doel de oorlog die wordt gevoerd rechtvaardigt.

Kortom, wat beweer ik nu? Het volgende: er bestaat geen natuurlijke – en rechtvaardige oorlog. Wel zijn er voortdurend kostbare en dodelijke gevechten tussen mensen op deze wereld aan de gang die kunstmatige manipulatie als, bron kennen en die altijd het doel hebben de winsten van de oorlogsindustrie te vergroten en die volstrekt niets van doen hebben met de ogenschijnlijke reden tot alle gevechten die er ogenschijnlijk uit voortvloeien.

De grote en vooral ook moeilijk te beantwoorden vraag is: Hoe stoppen we deze kleine egocentrische kliek die ons telkens weer de oorlog in liegt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet onmiddellijk weet. Wel denk ik dat er iets nieuws ontdekt zou moeten worden dat nog aantrekkelijker is dan onbegrensde macht en rijkdom. Misschien een gevoel van totale onafhankelijkheid, een gevoel waarbij je het leed dat je met voortdurende oorlogen veroorzaakt zou verafschuwen. Maar ja, wie trekt zich op deze wereld nu werkelijk iets aan van de noden van kinderen van gedode ouders, van ouders die hun kinderen zien sterven of van mensen die al wat ze dachten te bezitten inclusief allen die hen dierbaar zijn in één klap verliezen? Als er maar genoeg aan wordt verdiend blijkt het niemand binnen die kleine kliek iets uit te maken. Trouwens, dit is de vrijwel enige uitzondering waarbij massamoord niet strafbaar lijkt.

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Wat een benauwende gemeenplaats om hier uit te spreken. Nou ja, de laatste tijd hebben jullie niet veel anders van mij gehoord dan ons clublied, ten naaste bij gezongen in de toonsoort C. Dat laatste zal jullie overigens weinig zeggen, maar je moet dan maar bedenken dat een lied altijd zo gezongen moet worden dat je het kunt uitzingen, dus niet te hoog of te laag en volgens mij heb ik me daaraan ook gehouden. Om deze mededeling over onze hymne uit te spreken is evenwel niet de reden dat ik heel even jullie aandacht vraag, Ik vraag wel jullie aandacht om mijn afscheid aan te kondigen uit jullie en mijn hoog gewaardeerde club. Vind ik dan dat ik te oud ben? Nou nee, eigenlijk niet. Vind ik het in jullie gezelschap dan niet leuk meer? Nee dat is het ook niet. Maar wat is het dan wel?

Nou, ik ben ziek. Nee nog niet doodziek. Wel is het zo dat ik weet dat mijn ziekte een vrij plotseling einde aan mijn leven zal kunnen maken. Ik weet echter niet wanneer. Verrassing? Ach zo kun je het eigenlijk wel zien. Heel veel mensen worden ziek en moeten dientengevolge lijden. Ik vermoed, ik weet het natuurlijk niet zeker, maar ik vermoed dat mijn levenseinde me op enig moment zal verrassen. Mensen met enige medische ervaring beginnen nu waarschijnlijk al te vermoeden wat de kwaal van jullie brave Nestor is: een aneurysma. Zes jaar geleden, na de verwijdering van mijn prostaat kreeg ik de mededeling dat er, wat je zou kunnen omschrijven enige bijvangst was, namelijk een niersteen van bijna twee centimeter en een aneurysma van vijf centimeter. Dat was nog niet zo groot, maar de geraadpleegde vaatchirurg vond de locatie erg ongelukkig en geen goede plek om er de o zo handige graftstent in te schuiven. Ik besloot dan de zaak maar onder regelmatige controle doch op zijn beloop te laten. De overmaats niersteen bleek een keiharde oxalaatsteen te zijn. Na drie behandelingen met de niersteen vergruizer was een microscopisch klein barstje in te zien. Hoe ik daaraan gekomen ben zou voor deze gelegenheid een veel te lang verhaal opleveren van een inmiddels ruim tachtigjarige anamnese en dat bespaar ik jullie liever.

Kort en goed ik heb misschien nog kort, maar misschien ook nog een flinke poos te leven, maar de bijverschijnselen van mijn kwaal beginnen zich te uiten in de vorm van vermoeidheid, lusteloosheid en een toenemende mate van verlies aan balans. Het laatste stukje of misschien zelfs stuk hoop ik op een plezierige doch weinig inspannende manier samen met mijn Irene te beleven. Ik wil graag gewaarschuwd worden als het Nieuwjaarsconcert er weer is. Als ik er dan nog ben dan kom ik graag.

Tenslotte dit: ik heb genoten van bijna al onze bijeenkomsten en overige activiteiten. Ik was en ben nog steeds een blije en trotse Lion. Omdat ik in mijn vroege jeugd een zogenaamde bijna dood ervaring heb gehad hebben mijn herinneringen me geleerd dat ik veel eerder heb geleefd en dat ook ongetwijfeld later zal doen, waardoor ik in mijn hele leven nimmer angst voor de dood heb gekend, eerder een soort nostalgische nieuwsgierigheid. Ik dank jullie voor jullie aandacht. Ik wil besluiten met het uitspreken van de wens dat jullie ook na mijn vertrek dat lied blijven zingen. Vergeet niet dat wij vermoedelijk de enige club ter wereld zijn met een eigen clublied en dat het feit dat juist in onze grote club er een ongekende harmonische samenhang is en dan: In de eerste plaats verstevigt samen zingen de band en in de tweede plaats zeg ik met de Duitse dichter Goethe: Da wo man zingt, lass dich ruhig nieder, Böse Menschen haben keine Lieder. Dank voor jullie aandacht.

Beste mensen, veel dingen op deze wereld zijn ons ten onrechte verboden omdat wij door het juiste gebruik van al die verboden dingen het verdienmodel van onder meer BigFarma in de weg zouden lopen. Een gigantisch en economisch probleem is de ziekte van Alzheimer waardoor zelfs alleen al in ons land tienduizenden mensen een droevig en geestelijk wazig levenseinde tegemoet gaan of er juist al jaren het slachtoffer van zijn. Niet langer over je verstand, over je zinnen beschikken. Helaas maak ik het in mijn eigen omgeving mee, waar iemand van de ene op de andere dag te horen krijgt dat hij niet meer mag autorijden omdat hij niet meer weet wat gisteren of zelfs een uur geleden gezegd is of wat er gebeurd is.

Helaas hebben we in de coronatijd gemerkt dat er door BigFarma veel erger dan vals is gespeeld. De acties van genoemde organisaties zijn uitgemond in wereldwijde misdaden tegen de mensheid. Moeten wij ons nu nog door die quasi wetenschappelijke misdadigers laten zeggen wat we wel en niet mogen gebruiken. Hierboven staat een artikel dat ik downloadde van 9ForNews. Ja, ik weet het, hat gaat om één enkel geval waarbij een oude mevrouw na tien jaar diepe dementie door het éénmalig toedienen van een dosis gedroogde paddenstoelen met psylocybine haar volledige verstand binnen 9 uur weer terugkreeg. En waarom mogen wij dat nou niet weten. Nou dat zal ik je vertellen: Big Farma heeft bedacht dat het niet te patenteren is. Het is namelijk een natuurproduct en sedert de Amerikaanse oliebaron Rockefeller heeft bepaald dat de studie geneeskunde moest veranderen in de studie “medicijnen” en dat die studie uitsluitend moest gaan over producten die bestaan uit derivaten van de olie-industrie en dat genoemde Rockefeller voor het overgrote merendeel alle universitaire studies geneeskunde betaalt en dat, zoals bekend, wie betaalt bepaalt. Derhalve worden er in elke apotheek van de westerse wereld uitsluitend nog preparaten verhandeld en voorgeschreven van de petrochemische industrie, omdat alleen die producten gepatenteerd kunnen worden. Het doet er dus allemaal geen flikker toe waarvan je geneest. Trouwens wat heb je als farmaceutische industrie aan gezonde patiënten. Die brengen niets op, daar verdien je niets aan. Wij mogen dus vooral niets proberen met middelen die “misschien” werken. Neem maar uitgeprobeerde rotzooi waar patent op is en waar je alleen maar hulp van hebt als je het maar blijft gebruiken, anders verdient BigFarma geen ruk aan je. Ze houden je graag zo lang mogelijk in leven, nou ja, zo lang het zin heeft dat je chemische medicijnen slikt.

Stel je nou eens voor dat van honderd Alzheimerpatiënten er een stuk of vier, misschien vijf de mist uit hun hoofd voelen wegtrekken en beginnen zich te herinneren wat er vandaag en gisteren is gebeurd en gezegd. Moet je het dan niet gebruiken omdat niet iedereen er zo op reageert. Moeten dan die vier of vijf boffers maar wazig voor zich uit blijven kijken, omdat gewoon niet iedereen hetzelfde is, nee sterker nog, moeten ze maar in de mist blijven omdat elk mens uniek is? Wat ik zeggen wil? Ik ben voor absolute onafhankelijkheid als het gaat om medicijn gebruik. Of laat me het anders zeggen: Wie geneest heeft gelijk. Niet wie door alle patenten het meeste verdient, nou ja, steelt eigenlijk.

Robin de Boer2 oktober 2026 16:00

23 2 minuten leestijd

Foto: Mycellenz, CC BY-SA 4.0 (Wikimedia Commons)

Help door dit artikel met je kennissen op je socials te delen!

FacebookXLinkedInTelegramWhatsAppEmailDeel

Een casestudie in het wetenschappelijke tijdschrift Frontiers in Neuroscience laat zien dat alzheimer tegengaan met psilocybine geen fantasie is. Een vrouw in de tachtig met tien jaar gevorderde alzheimer — amper in staat te spreken, incontinent, grotendeels immobiel — kreeg binnen negentien uur na één hoge dosis psilocybine haar spraak, geheugen, mobiliteit én controle over haar blaas terug. Geen enkel door de farmaceutische industrie goedgekeurd middel heeft ooit zoiets gepresteerd.

Wat er precies gebeurde

De familie van de vrouw, een Japans-Amerikaanse tachtiger, besloot — buiten het reguliere medische circuit om — haar vijf gram psilocybinehoudende paddenstoelen van het zogenoemde Enigma-ras toe te dienen.

—Lees verder na dit advertentieblokje—

De acute fase was heftig: koorts, extreem zweten en een diepe slaapachtige toestand die uren aanhield. Maar toen ze bijkwam, begon ze spontaan te praten. Hele verhalen. Volledige zinnen. Ze herkende familieleden, voerde gesprekken en was voor het eerst in jaren weer continent. In de weken daarna bleef ze verbeteren: ze kleedde zichzelf aan, liep zelfstandig en reageerde emotioneel op haar omgeving.

Hoe psilocybine dit mogelijk maakt

Epidemioloog Nicolas Hulscher, die het geval breed onder de aandacht bracht, legt het mechanisme helder uit: psilocybine stimuleert de aangroei van dendrieten — de vertakkingen van zenuwcellen die verantwoordelijk zijn voor onderlinge communicatie in de hersenen. Bij alzheimer raken die verbindingen stuk voor stuk beschadigd. De stof lijkt een soort herstartsignaal te geven aan resterende neurale netwerken.

Hulscher besprak de studie in de talkshow Ladies of Another View op BEK TV:

Wetenschappelijk onderzoek bevestigt dat psilocybine grote hersendynamieken grondig verstoort via activering van 5-HT2A-serotoninereceptoren. Studies tonen aan dat het zogenoemde defaultnetwerk — het netwerk dat bij alzheimer zwaar aangetast is — tijdelijk wordt gereorganiseerd. Hersenscans na gebruik laten zien dat hersendelen die niet meer met elkaar communiceerden, dat tijdelijk opnieuw beginnen te doen.

Wat de farmaceutische industrie al die jaren heeft geleverd

Laten we eerlijk zijn: de farmaceutische industrie pompt al decennia miljarden in alzheimermedicatie. Het resultaat? Middelen die in het gunstigste geval de achteruitgang marginaal vertragen, met een reeks bijwerkingen als bonus. Geneesmiddelen als aducanumab werden met veel bombarie gelanceerd — en naderhand omgeven door controverse over hun werkzaamheid en de rol van de Amerikaanse geneesmiddelenautoriteit FDA bij de goedkeuring ervan.

Eén enkele dosis gedroogde paddenstoelen deed bij deze vrouw meer dan alles wat de gevestigde medische wetenschap haar had te bieden. Dat is geen bewijs — het gaat om één geval — maar het is een klap in het gezicht van een systeem dat alternatieven jarenlang actief heeft onderdrukt, gecriminaliseerd en weggelachen.

De interesse in psychedelica voor medische toepassingen groeit, mede dankzij onderzoek naar depressie, PTSS en angststoornissen. Maar voor gevorderde dementie — een fase waarin patiënten volledig afhankelijk zijn en geen stem meer hebben — bestaat nauwelijks gecontroleerd onderzoek.

Wat er nu moet gebeuren

Grootschalig onderzoek is de enige manier om te bevestigen of dit reproduceerbaar is. Dat vereist politieke wil, onderzoeksbudgetten die niet afhankelijk zijn van farmaceutische belangen en een eerlijke herbeoordeling van de juridische status van psilocybine. Zolang die stappen uitblijven, blijven patiënten en families aangewezen op een systeem dat hen weinig te bieden heeft — terwijl veelbelovende alternatieven in de juridische en maatschappelijke schaduw staan.

Voor de vrouw uit deze casestudie maakte het verschil. Voor hoeveel anderen zou dat ook het geval kunnen zijn?

Over de auteur: Robin de Boer is economisch geograaf. Volg hem hier op Substack voor exclusieve content.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Inderdaad, ik moet waarschijnlijk binnenkort een lang uitgestelde medische ingreep ondergaan. Ik heb namelijk een zogenaamd aneurysma, een sterk uitgerekte slagader, in mijn buik. Eigenlijk werd ik daarop al zes jaar geleden gewezen. Samen met een niersteen van bijna twee centimeter was het namelijk de diagnostische bijvangst na de verwijdering van mijn prostaat. Tja, die mededeling ging dus iets verder dan einde aan de pret zoals het wegnemen van de prostaat doorgaans betekent. In een ziekenhuis dat die specialisatie in huis heeft, het Antoniusziekenhuis in Nieuwegein, werd de diagnose gesteld dat het aneurysma ruim vijf centimeter groot was en dat ik er verstandig aan zou doen er iets aan te laten doen. Over dat ‘er iets aan te laten doen’ deed de dokter echter een beetje moeilijk. Ja, het zat op een lastige plek, net voor de afslag naar de nierslagader en ja, dan was het moeilijk om er een zogenaamde graftstent in te schuiven. Nou, dacht ik, laat ik me dan eerst maar eens richten op die bijna twee centimeter grote niersteen, want die zou wel eens voor druk verhogende opstopping gezorgd kunnen hebben. Vol goede moed meldde ik me dus aan bij de niersteen vergruizer. Daar ben ik toen drie keer geweest. Toen we echter het resultaat gingen bekijken bleek die niersteen een zogenaamde oxalaatsteen te zijn die zo kei en keihard was dat de drie behandelingen in de niersteenvergruizer slechts een microscopisch klein barstje in de steen hebben veroorzaakt.

Inmiddels is het aneurysma verder opgerekt tot iets meer dan zeven centimeter. De kans dat er een zogenaamde ruptuur (scheuring) ontstaat is langzamerhand levensgroot, met een snelle dood tot gevolg tenzij het niet midden in de nacht gebeurt en niemand – behalve ikzelf natuurlijk, of misschien zelfs dat niet – het merkt. Ach, denk ik dan, ik ben zesentachtig en nog nooit bang voor de dood geweest, omdat ik al zo vaak gestorven ben. Maar toch zou ik het wel een beetje jammer vinden om nu al uit te stappen, hoewel de dreiging van een derde wereldoorlog, de tweede in mijn leven duidelijk boven ons hangt. Ik ben hier gewoon nog graag.

Een paar dagen geleden heb ik een scan van mijn buik laten maken. De uitslag hoor ik binnenkort van een chirurg die waarschijnlijk zal aankondigen dat het verstandig is de hele buikaorta te vervangen door oerdegelijk kunststofmateriaal. Dat is zeker een oplossing, maar ooit las ik een boek geschreven door hoogleraar emeritus Interventie Radiologie, Jim Reekers, getiteld: De Medische Omerta. Nou ja, met enige verbazing las ik dat ook tussen artsen en specialisten een “mondje dicht cultuur” heerst en dat je ook als arts erg moet oppassen een goedkopere oplossing te propageren als een gerenommeerde collega van goede naam al een duurdere oplossing heeft voorgesteld.

Het zal mij nu toch benieuwen. Ik ben de baas over dit lijf en ik vind dat ik na het bezoek aan de chirurg die met veel belangstelling de uitslag van mijn scan heeft bekeken nog de gelegenheid krijg om op te merken dat ik graag een second opinion wil van een Interventie Radioloog, van wie bekend is dat de daaruit volgende ingrepen veel minder drastisch zijn en korter herstel beloven. Je weet maar nooit, maar ik ga ervoor.