Beste mensen, veel dingen op deze wereld zijn ons ten onrechte verboden omdat wij door het juiste gebruik van al die verboden dingen het verdienmodel van onder meer BigFarma in de weg zouden lopen. Een gigantisch en economisch probleem is de ziekte van Alzheimer waardoor zelfs alleen al in ons land tienduizenden mensen een droevig en geestelijk wazig levenseinde tegemoet gaan of er juist al jaren het slachtoffer van zijn. Niet langer over je verstand, over je zinnen beschikken. Helaas maak ik het in mijn eigen omgeving mee, waar iemand van de ene op de andere dag te horen krijgt dat hij niet meer mag autorijden omdat hij niet meer weet wat gisteren of zelfs een uur geleden gezegd is of wat er gebeurd is.

Helaas hebben we in de coronatijd gemerkt dat er door BigFarma veel erger dan vals is gespeeld. De acties van genoemde organisaties zijn uitgemond in wereldwijde misdaden tegen de mensheid. Moeten wij ons nu nog door die quasi wetenschappelijke misdadigers laten zeggen wat we wel en niet mogen gebruiken. Hierboven staat een artikel dat ik downloadde van 9ForNews. Ja, ik weet het, hat gaat om één enkel geval waarbij een oude mevrouw na tien jaar diepe dementie door het éénmalig toedienen van een dosis gedroogde paddenstoelen met psylocybine haar volledige verstand binnen 9 uur weer terugkreeg. En waarom mogen wij dat nou niet weten. Nou dat zal ik je vertellen: Big Farma heeft bedacht dat het niet te patenteren is. Het is namelijk een natuurproduct en sedert de Amerikaanse oliebaron Rockefeller heeft bepaald dat de studie geneeskunde moest veranderen in de studie “medicijnen” en dat die studie uitsluitend moest gaan over producten die bestaan uit derivaten van de olie-industrie en dat genoemde Rockefeller voor het overgrote merendeel alle universitaire studies geneeskunde betaalt en dat, zoals bekend, wie betaalt bepaalt. Derhalve worden er in elke apotheek van de westerse wereld uitsluitend nog preparaten verhandeld en voorgeschreven van de petrochemische industrie, omdat alleen die producten gepatenteerd kunnen worden. Het doet er dus allemaal geen flikker toe waarvan je geneest. Trouwens wat heb je als farmaceutische industrie aan gezonde patiënten. Die brengen niets op, daar verdien je niets aan. Wij mogen dus vooral niets proberen met middelen die “misschien” werken. Neem maar uitgeprobeerde rotzooi waar patent op is en waar je alleen maar hulp van hebt als je het maar blijft gebruiken, anders verdient BigFarma geen ruk aan je. Ze houden je graag zo lang mogelijk in leven, nou ja, zo lang het zin heeft dat je chemische medicijnen slikt.

Stel je nou eens voor dat van honderd Alzheimerpatiënten er een stuk of vier, misschien vijf de mist uit hun hoofd voelen wegtrekken en beginnen zich te herinneren wat er vandaag en gisteren is gebeurd en gezegd. Moet je het dan niet gebruiken omdat niet iedereen er zo op reageert. Moeten dan die vier of vijf boffers maar wazig voor zich uit blijven kijken, omdat gewoon niet iedereen hetzelfde is, nee sterker nog, moeten ze maar in de mist blijven omdat elk mens uniek is? Wat ik zeggen wil? Ik ben voor absolute onafhankelijkheid als het gaat om medicijn gebruik. Of laat me het anders zeggen: Wie geneest heeft gelijk. Niet wie door alle patenten het meeste verdient, nou ja, steelt eigenlijk.

Robin de Boer2 oktober 2026 16:00

23 2 minuten leestijd

Foto: Mycellenz, CC BY-SA 4.0 (Wikimedia Commons)

Help door dit artikel met je kennissen op je socials te delen!

FacebookXLinkedInTelegramWhatsAppEmailDeel

Een casestudie in het wetenschappelijke tijdschrift Frontiers in Neuroscience laat zien dat alzheimer tegengaan met psilocybine geen fantasie is. Een vrouw in de tachtig met tien jaar gevorderde alzheimer — amper in staat te spreken, incontinent, grotendeels immobiel — kreeg binnen negentien uur na één hoge dosis psilocybine haar spraak, geheugen, mobiliteit én controle over haar blaas terug. Geen enkel door de farmaceutische industrie goedgekeurd middel heeft ooit zoiets gepresteerd.

Wat er precies gebeurde

De familie van de vrouw, een Japans-Amerikaanse tachtiger, besloot — buiten het reguliere medische circuit om — haar vijf gram psilocybinehoudende paddenstoelen van het zogenoemde Enigma-ras toe te dienen.

—Lees verder na dit advertentieblokje—

De acute fase was heftig: koorts, extreem zweten en een diepe slaapachtige toestand die uren aanhield. Maar toen ze bijkwam, begon ze spontaan te praten. Hele verhalen. Volledige zinnen. Ze herkende familieleden, voerde gesprekken en was voor het eerst in jaren weer continent. In de weken daarna bleef ze verbeteren: ze kleedde zichzelf aan, liep zelfstandig en reageerde emotioneel op haar omgeving.

Hoe psilocybine dit mogelijk maakt

Epidemioloog Nicolas Hulscher, die het geval breed onder de aandacht bracht, legt het mechanisme helder uit: psilocybine stimuleert de aangroei van dendrieten — de vertakkingen van zenuwcellen die verantwoordelijk zijn voor onderlinge communicatie in de hersenen. Bij alzheimer raken die verbindingen stuk voor stuk beschadigd. De stof lijkt een soort herstartsignaal te geven aan resterende neurale netwerken.

Hulscher besprak de studie in de talkshow Ladies of Another View op BEK TV:

Wetenschappelijk onderzoek bevestigt dat psilocybine grote hersendynamieken grondig verstoort via activering van 5-HT2A-serotoninereceptoren. Studies tonen aan dat het zogenoemde defaultnetwerk — het netwerk dat bij alzheimer zwaar aangetast is — tijdelijk wordt gereorganiseerd. Hersenscans na gebruik laten zien dat hersendelen die niet meer met elkaar communiceerden, dat tijdelijk opnieuw beginnen te doen.

Wat de farmaceutische industrie al die jaren heeft geleverd

Laten we eerlijk zijn: de farmaceutische industrie pompt al decennia miljarden in alzheimermedicatie. Het resultaat? Middelen die in het gunstigste geval de achteruitgang marginaal vertragen, met een reeks bijwerkingen als bonus. Geneesmiddelen als aducanumab werden met veel bombarie gelanceerd — en naderhand omgeven door controverse over hun werkzaamheid en de rol van de Amerikaanse geneesmiddelenautoriteit FDA bij de goedkeuring ervan.

Eén enkele dosis gedroogde paddenstoelen deed bij deze vrouw meer dan alles wat de gevestigde medische wetenschap haar had te bieden. Dat is geen bewijs — het gaat om één geval — maar het is een klap in het gezicht van een systeem dat alternatieven jarenlang actief heeft onderdrukt, gecriminaliseerd en weggelachen.

De interesse in psychedelica voor medische toepassingen groeit, mede dankzij onderzoek naar depressie, PTSS en angststoornissen. Maar voor gevorderde dementie — een fase waarin patiënten volledig afhankelijk zijn en geen stem meer hebben — bestaat nauwelijks gecontroleerd onderzoek.

Wat er nu moet gebeuren

Grootschalig onderzoek is de enige manier om te bevestigen of dit reproduceerbaar is. Dat vereist politieke wil, onderzoeksbudgetten die niet afhankelijk zijn van farmaceutische belangen en een eerlijke herbeoordeling van de juridische status van psilocybine. Zolang die stappen uitblijven, blijven patiënten en families aangewezen op een systeem dat hen weinig te bieden heeft — terwijl veelbelovende alternatieven in de juridische en maatschappelijke schaduw staan.

Voor de vrouw uit deze casestudie maakte het verschil. Voor hoeveel anderen zou dat ook het geval kunnen zijn?

Over de auteur: Robin de Boer is economisch geograaf. Volg hem hier op Substack voor exclusieve content.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Inderdaad, ik moet waarschijnlijk binnenkort een lang uitgestelde medische ingreep ondergaan. Ik heb namelijk een zogenaamd aneurysma, een sterk uitgerekte slagader, in mijn buik. Eigenlijk werd ik daarop al zes jaar geleden gewezen. Samen met een niersteen van bijna twee centimeter was het namelijk de diagnostische bijvangst na de verwijdering van mijn prostaat. Tja, die mededeling ging dus iets verder dan einde aan de pret zoals het wegnemen van de prostaat doorgaans betekent. In een ziekenhuis dat die specialisatie in huis heeft, het Antoniusziekenhuis in Nieuwegein, werd de diagnose gesteld dat het aneurysma ruim vijf centimeter groot was en dat ik er verstandig aan zou doen er iets aan te laten doen. Over dat ‘er iets aan te laten doen’ deed de dokter echter een beetje moeilijk. Ja, het zat op een lastige plek, net voor de afslag naar de nierslagader en ja, dan was het moeilijk om er een zogenaamde graftstent in te schuiven. Nou, dacht ik, laat ik me dan eerst maar eens richten op die bijna twee centimeter grote niersteen, want die zou wel eens voor druk verhogende opstopping gezorgd kunnen hebben. Vol goede moed meldde ik me dus aan bij de niersteen vergruizer. Daar ben ik toen drie keer geweest. Toen we echter het resultaat gingen bekijken bleek die niersteen een zogenaamde oxalaatsteen te zijn die zo kei en keihard was dat de drie behandelingen in de niersteenvergruizer slechts een microscopisch klein barstje in de steen hebben veroorzaakt.

Inmiddels is het aneurysma verder opgerekt tot iets meer dan zeven centimeter. De kans dat er een zogenaamde ruptuur (scheuring) ontstaat is langzamerhand levensgroot, met een snelle dood tot gevolg tenzij het niet midden in de nacht gebeurt en niemand – behalve ikzelf natuurlijk, of misschien zelfs dat niet – het merkt. Ach, denk ik dan, ik ben zesentachtig en nog nooit bang voor de dood geweest, omdat ik al zo vaak gestorven ben. Maar toch zou ik het wel een beetje jammer vinden om nu al uit te stappen, hoewel de dreiging van een derde wereldoorlog, de tweede in mijn leven duidelijk boven ons hangt. Ik ben hier gewoon nog graag.

Een paar dagen geleden heb ik een scan van mijn buik laten maken. De uitslag hoor ik binnenkort van een chirurg die waarschijnlijk zal aankondigen dat het verstandig is de hele buikaorta te vervangen door oerdegelijk kunststofmateriaal. Dat is zeker een oplossing, maar ooit las ik een boek geschreven door hoogleraar emeritus Interventie Radiologie, Jim Reekers, getiteld: De Medische Omerta. Nou ja, met enige verbazing las ik dat ook tussen artsen en specialisten een “mondje dicht cultuur” heerst en dat je ook als arts erg moet oppassen een goedkopere oplossing te propageren als een gerenommeerde collega van goede naam al een duurdere oplossing heeft voorgesteld.

Het zal mij nu toch benieuwen. Ik ben de baas over dit lijf en ik vind dat ik na het bezoek aan de chirurg die met veel belangstelling de uitslag van mijn scan heeft bekeken nog de gelegenheid krijg om op te merken dat ik graag een second opinion wil van een Interventie Radioloog, van wie bekend is dat de daaruit volgende ingrepen veel minder drastisch zijn en korter herstel beloven. Je weet maar nooit, maar ik ga ervoor.

Ooit schreef ik op dit blog de vertaling van een boek over DMSO een simpel, maar uiterst heilzaam geneesmiddel waarvan BigFarma vindt dat u het niet moet weten. Onderstaand artikel kwam ik tegen op Ninefornews

Robin de Boer22 september 2026 14:00

0 3 minuten leestijd

Foto: Todd (Videostill YouTube/Red Flyer Media)

Help anderen door dit met jouw kennissen op je socials te delen!

FacebookXLinkedInTelegramWhatsAppEmailDeel

DMSO heeft volgens een gepensioneerde luchtmachtofficier zijn leven letterlijk gered. Todd, oud-militair en al jaren geconfronteerd met de verwoestende diagnose ALS, vertelde in een interview met het onafhankelijke kanaal Red Flyer Media hoe een omstreden stof hem van de rand van de rolstoel terugbracht naar paardrijden, hooibalen slepen en schuurframes timmeren. Zijn artsen wisten er geen raad mee.

Van bijna verlamd naar hooibalen sjouwen

Todd werd in 2017 officieel gediagnosticeerd in de Mayo Clinic in Rochester, Minnesota, nadat hij al jarenlang kampte met slapheid in zijn benen, problemen met slikken en een overactief reflexsysteem. Hij besloot bewust af te zien van verdere medische interventies en de ziekte haar gang te laten gaan.

—Lees verder na dit advertentieblokje—

Maar twee winters geleden verslechterde zijn toestand dramatisch. Hij sliep nog nauwelijks en ’s nachts daalde zijn zuurstofsaturatie tot onder de 89 procent. Er werd al een rolstoel besteld.

Wat DMSO doet dat artsen liever niet uitleggen

Dimethylsulfoxide, kortweg DMSO, is een bijproduct van papierproductie en al decennialang bekend in de diergeneeskunde als krachtig ontstekingsremmend middel. Dierenartsen gebruiken het bij grote dieren — paarden die niet meer kunnen opstaan bijvoorbeeld. Todd ontdekte dit via zijn eigen onderzoek en besloot het middel op zijn wervelkolom aan te brengen.

Aanvankelijk gebruikte hij het spaarzaam, met een watje. Maar na een gesprek met een bevriende dierenarts over intraveneus gebruik bij dieren, besloot hij de hoeveelheid drastisch op te schroeven: hij begon het met blote handen over zijn volledige rug, nek en schouders te wrijven — ruwweg tien tot vijftien keer zoveel als voorheen. Binnen drie dagen verdwenen de nachtelijke ademhalingsproblemen.

Zelfexperiment legt verband onomstotelijk bloot

Om te bewijzen dat DMSO echt het verschil maakte, zette Todd op 31 oktober vorig jaar een bewust geheim experiment op. Zonder zijn vrouw in te lichten, stopte hij abrupt met het gebruik. Binnen enkele dagen keerden de vermoeidheid, slappe spieren en ademhalingsproblemen terug. Na tien dagen vol symptomen biechtte hij zijn test op.

Zodra hij DMSO weer gebruikte, voelde hij binnen 24 uur verbetering. De zuurstofsaturatie herstelde zich. De verpleegkundige bij zijn lokale kliniek, die hem al maanden kende, was stomverbaasd.

Dit is het verhaal van Todd:

Artsen: het stelt niets voor, of je bent verkeerd gediagnosticeerd

De reactie van het medische establishment was veelzeggend. Tijdens een bezoek aan een ALS-kliniek in Denver testte Todd ver boven wat je van een ALS-patiënt mag verwachten. In plaats van nieuwsgierig te zijn naar zijn aanpak, suggereerde de neuroloog dat hij waarschijnlijk verkeerd gediagnosticeerd was — terwijl in hetzelfde gesprek werd vastgesteld dat hij klassieke ALS-symptomen had. Toen Todd haar daarop wees, had ze geen antwoord.

Dit patroon is geen uitzondering. Arts-schrijver ‘A Midwestern Doctor’, die anoniem publiceert op Substack en uitgebreid onderzoek doet naar DMSO, stelt dat neuroloog James Miller bij ongeveer tachtig procent van de neurologische klachten die hij behandelt met DMSO gewoon succes boekt. Volgens diezelfde arts zijn er inmiddels circa drieduizend studies die het gebruik van DMSO ondersteunen bij aandoeningen variërend van de ziekte van Alzheimer en Parkinson tot MS, beroertes, epilepsie en ruggenmergletsel. De farmaceutische industrie heeft er echter weinig belang bij — DMSO is goedkoop en dus commercieel onaantrekkelijk.

Militairen lopen extra risico op ALS — en niemand vraagt waarom

Todd wijst op een opvallend verband dat zelden aandacht krijgt: militairen en professionele sporters hebben volgens meerdere studies een zestig procent hoger risico op ALS dan de gemiddelde bevolking. Zijn eigen theorie, die hij onderbouwt met gepubliceerd onderzoek, is dat ruggenmergletsels — zelfs lichte, chronische aandoeningen die veel piloten en militairen oplopen — de samenstelling van het ruggenmergvocht kunnen veranderen. Dat vocht staat in direct contact met de hersenen. Als die chemische balans verstoord raakt, zo redeneert Todd, kan dat de neurologische degeneratie aanjagen die bij ALS wordt gezien.

IV-behandelingen als volgende stap

Todd is inmiddels gestart met intraveneuze DMSO-behandelingen bij één van de weinige artsen in de Verenigde Staten die dit aanbiedt —  buiten het reguliere zorgcircuit. Zijn doel is niet alleen zijn eigen toestand verder verbeteren, maar ook gegevens verzamelen die anderen kunnen helpen. De rolstoel staat nog in de doos. Zijn vrouw is er blij mee.

Dit is de DMSO die Red Flyer Media gebruikt.

Over de auteur: Robin de Boer is economisch geograaf. Volg hem hier op Substack voor exclusieve content.

Vroeger had ik een vriend die een tandartsenpraktijk had. Op een keer vertelde hij een bijzonder sneu verhaal. Bij hem in de praktijk was een jong pasgehuwd echtpaar binnen gekomen met een heel verdrietig verhaal. De jonge vrouw – ik vermoed dat het om mensen ging uit conventionele kring die de huwelijksdaad tot de huwelijksnacht hadden bewaard – knarste in haar slaap zo hard met haar tanden dat haar even jonge bruidegom het lawaai moest ontvluchten en in de logeerkamer moest gaan slapen. Heel begrijpelijk dat dit lawaai verstorend op de nachtrust werkt, maar bijzonder sneu als dit een pasgehuwd stel betreft. Mijn vriend vroeg mij of ik daarover wellicht een bruikbaar idee had. Ik zei ‘ja’ daar is wel iets aan te doen.

Tja, wat is de oorzaak van dat knarsen met de tanden? Welnu, de diepere oorzaken kunnen psychologisch van aard zijn. Een feit is echter dat in de slaap en de daar vaak ook bij horende droom mensen de kaken op elkaar klemmen. Hoe vaak kan het op de dag niet gebeuren dat je geërgerd of kwaad of zelfs bij inspanning je kaken opeen klemt. Zeggen we niet heel vaak tegen elkaar als er iets moeilijks moet gebeuren: ‘zet maar even je tanden op elkaar’. Nou ja, daar heb je het al. Maar sommige mensen doen dat letterlijk als ze slapen en dan worden die grote kauwspieren eerst heel moe. Maar als het maar doorgaat gaan ze verkrampen en blijven ze zich spannen en dan, ja, dat begin je vanzelf te tandenknarsen. En wat is kramp nou precies? Kramp is dat een spier zo lang gespannen is dat hij zoveel afvalstoffen maakt dat hij het niet meer kwijt kan. Dan blijft een spiet gespannen en als het toevallig je beide kauwspieren (de grote masseters) zijn dan verkrampen je kaken en kun je gaan knarsen. Het kunstje dat hieronder beschreven wordt is bedoeld om de bloedtoevoer naar die spieren tijdelijk te verminderen zodat de afvalstoffen, meestal melkzuur, kunnen afvloeien.                                                                                                                                                                                    Nu weet ik dat er allerlei technische oplossingen zijn in de vorm van gebitsprothesen die gedurende de nacht moeten worden gedragen, een soort plaatjes die de afstand tussen de kaken vergroten, wat inderdaad spanningsverminderend werkt. En nu wil ik natuurlijk niet al die goedbedoelende techneuten in de weg lopen c.q. het brood uit de mond stoten. Mijn werkwijze is evenwel anders. Ik demonstreer en leer mensen daarmee hoe ze zichzelf kunnen helpen om binnen de kortste keren van het hinderlijke en vooral ook schadelijke geknars af kunnen komen. Eigenlijk had ik al veel eerder dit eenvoudige kunstje hier moeten beschrijven. Eigenlijk is het heel simpel al moet ik zeggen dat het in het begin wel een beetje pijn doet. Nou ja, dat moet je er dan maar voor over hebben. Het gaat als volgt:

1. Je steekt je rechterduim links in je mond tussen je kiezen tot je niet verder naar achteren kunt. Je duim zit dan aan de binnenkant van je grote kauwspier. Leg nu aan de buitenzijde je wijsvinger tegen je wang en voel dat die grote kauwspier tussen je duim en je wijsvinger in zit. Knijp nu je duim en je wijsvinger tegen elkaar, zodat je in die grote kauwspier knijpt. Dat doet een beetje tot flink pijn. Als je het nu goed doet zul je voelen dat heel langzaam de pijn vermindert. Dat komt omdat die grote kauwspier minder bloed krijgt toegevoerd en zich ontspant. Als de ergste pijn weg is mag je je duim tussen je kiezen weghalen en uit je mond halen.
2. Doe nu het zelfde met je linkerduim aan de rechterzijde van je mond. Let goed op dat je duim weer diep tussen je kiezen gaat en tegen de achterzijde stoot. Dan heb je weer de goede plek om in die grote kauwspier te knijpen.
3. Als je het goed gedaan hebt zul je een ontspannen gevoel in je kaken hebben en als het gaat zoals ik talloze malen heb mogen meemaken is daarmee het knarsprobleem opgelost. Nou ja, je moet het een poosje blijven doen voor je gaat slapen. Overigens zul je dan merken dat het ook steeds minder pijnlijk wordt.

Welnu, als je een tandenknarser bent wens ik je veel en snel succes met mijn methode die – voor jouw informatie – voortkomt uit de “triggerpoint therapie”.

uitse Bondsdag: ‘Banken willen oorlog. Ze financieren beide kanten’

Robin de Boer18 september 2026 06:00

34 3 minuten leestijd

Foto: Richard Werner (Videostill YouTube/AUF1)

Help mee door dit artikel met iedereen op je socials te delen!

Overgenomen uit Nine for News.

Banken financieren oorlogen — dat is geen complottheorie maar een mechanisme dat topeconoom en bankinsider prof. dr. Richard Werner openlijk heeft uiteengezet tijdens een bijeenkomst in de Duitse Bondsdag. Stefan Magnet, hoofdredacteur van AUF1, was aanwezig en legde zowel de toespraak als een uitgebreid interview met Werner vast. De boodschap is hard: het wereldwijde geldsysteem is structureel ingericht ten voordele van een kleine groep machthebbers, en oorlog is daarin geen bijwerking — het is een verdienmodel.

Geld uit het niets: hoe banken echt werken

Werner, die als gastonderzoeker werkzaam was bij de Bank of Japan, het Japanse ministerie van Financiën en deel uitmaakte van de schaduwraad van de Europese Centrale Bank, legt het mechanisme glashelder uit. Banken scheppen geld op het moment dat zij een lening verstrekken. Er staat geen spaartegoed tegenover. Het geld bestaat simpelweg niet voordat de bankier zijn handtekening zet. Dit gegeven wordt zorgvuldig verborgen gehouden — historisch gezien ook omdat rente verboden was en zowel de bank als de lener er belang bij had de constructie geheim te houden.

De staat als beste klant

De aantrekkelijkste kredietnemer voor een bank is de staat. Regeringen lenen grote bedragen, betalen rente en hebben de belastingbetaler als borg. Maar wat als een vorst of regering simpelweg niet wil lenen? Werner beschrijft hoe bankiers in dat geval historisch gezien een alternatief hadden: spanningen aanwakkeren in een buurland, conflicten opblazen en beide strijdende partijen financieren. Zo ontstaat een situatie waarin de staat noodgedwongen enorme bedragen leent. Dat dit letterlijk mensenlevens kost, is voor de betrokkenen bijzaak — of erger, een bewuste keuze.

Van Eerste Wereldoorlog tot Oekraïne

Werner trekt de lijn door naar het heden. Tijdens de Eerste Wereldoorlog stonden twee broers aan het hoofd van de centrale banken van twee oorlogvoerende landen: Max Warburg leidde de facto de Duitse Reichsbank, terwijl zijn broer Paul Warburg aan de wieg stond van de Amerikaanse Federal Reserve — opgericht in 1913, net op tijd voor het uitbreken van de oorlog in 1914. Eén familie verdiende aan beide kanten van het front. Werner ziet in het huidige conflict in Oekraïne een vergelijkbaar patroon. Westerse politici blokkeerden in een vroeg stadium een vredesverdrag, terwijl miljarden blijven vloeien naar wapenleveranties. Grote vermogensbeheerders zoals BlackRock hebben zich intussen vastgelegd op investeringsrechten in het land. De wederopbouw — te betalen door Europese belastingbetalers — lijkt al ingecalculeerd.

Duitsland: bezet en binnenkort gedeïndustrialiseerd?

Werner stelt onomwonden dat Duitsland tot op de dag van vandaag niet soeverein is. De Amerikaanse bezettingsmachten hebben hun gezag nooit formeel opgegeven. Duitsland heeft geen grondwet, alleen een Basiswet zoals gebruikelijk in bezettingszones. Het Morgenthau-plan — ooit een voorstel van de Amerikaanse minister van Financiën Henry Morgenthau om Duitsland na de Tweede Wereldoorlog volledig te ontmantelen en te de-industrialiseren — ziet Werner nu alsnog uitgevoerd worden. Energiebeleid, sancties en industriepolitiek werken volgens hem systematisch toe naar de afbraak van de Duitse economische macht. En dat terwijl Duitsland, aldus Werner, bij het juiste beleid gemakkelijk tien tot twaalf procent economische groei per jaar zou kunnen realiseren.

De EU als ondemocratische controlestructuur

De Europese Unie omschrijft Werner zonder omhaal als een dictatuur. Niet als politieke retoriek, maar als juridische analyse: alle wetgeving wordt geschreven door de Europese Commissie. Het Europees Parlement heeft geen initiatiefrecht en kan wetten hooguit vertragen. Werner vergelijkt de constructie met de Sovjet-Unie, die ook een parlement had maar geen echte wetgever kende. De ECB, die Werner ziet als de opvolger van de ondemocratische Reichsbank in plaats van de prudente Bundesbank, staat buiten democratische controle en kan vrijwel onbeperkt handelen.

Digitale valuta en het totale controlegrid

Het eindspel, zoals Werner dat beschrijft, is een systeem van totale controle via CBDC gekoppeld aan kunstmatige intelligentie. Niet alleen of je mag betalen, maar waarvoor je mag betalen, wordt dan centraal bepaald en per individu geprogrammeerd. Wie politiek onwelgevallig is, krijgt een “persoonlijke behandeling”. Werner wijst op de massale bouw van datacentra wereldwijd als infrastructuur voor dit systeem. Als ultieme stap noemt hij hersenimplantaten die AI direct met het menselijk denken verbinden — transhumanisme als controle-instrument. De coronacrisis ziet hij als een generale repetitie: een wereldwijde, gecoördineerde uitrol van identieke maatregelen die geen democratisch mandaat hadden, maar wel werden doorgezet.

Toch optimistisch

Werner sluit af met een oproep tot verzet, niet met wanhoop. Hij gelooft dat Duitsland — en bij uitbreiding Europa — het potentieel heeft om de ingezette koers te keren, mits burgers wakker worden en zich niet langer neerleggen bij beleid dat hun welvaart en vrijheid stelselmatig afbreekt. Of dat lukt voordat een derde wereldoorlog of een digitale gevangenis dit debat overbodig maakt, hangt volgens hem af van de vraag of mensen nu in actie komen.

Interessant

Elke morgen als ik wakker word komen de gedachten, ideeën, fantasieën weer bij mij boven. Eigenlijk gaat het inderdaad over een grote, zij het onzichtbare, menigte. Waarom dan zoveel?

Het is denk ik zo’n twintig jaar geleden. Ik assisteerde mijn vrouw die een huurbemiddelingsbedrijf had. De man die op die dag een afspraak had om de verhuur van het flatje van zijn dochter te regelen was een hoogleraar emeritus theoretische fysica. Ach, hij had toch vrij en de betreffende dochter was heel druk met haar werk. Hij was een gemoedelijke, vriendelijke man, dus hielp hij even. En als vanzelf raakte ik met deze men in gesprek. Ik moet trouwens wel zeggen dat deze man zich toegankelijk toonde voor mijn vragen. Wat wilde ik dan weten?

Het ging letterlijk over theoretische fysica. Ons universum is gevuld met energie van verschillende verschijningsvormen. Zo hebben we energiegolven die rechtdoor lijken te gaan. Ik zeg lijken, want energie van de zon lijkt op aarde aan te komen en we hebben dan gemakshalve maar aangenomen dat die reis met de lichtsnelheid ongeveer acht minuten duurt. Maar, heb ik bedacht, waarschijnlijker is het dat tussen de zon en de aarde dicht opeengepakt heen en weer springende energie kwanten staan die met een geweldige lading aan het oppervlak van de zon als een rijtje dominostenen bij elk volgende kwant een beetje van de oorspronkelijke energie naar de zijkanten verliezen waardoor de Aarde met een voor ons prettige hoeveelheid energie wordt geraakt. Overigens treffen die energiekwanten ons nog met een gezamenlijke druk van rond 8.000 kilogram. De Aarde wordt dus heel zachtjes naar buiten geduwd. We mogen dan ook aannemen dat Mercurius en Venus, die dichter bij de zon staan veel heter zijn en de planeten vanaf Mars tot en met Pluto veel kouder dan de Aarde. Dat heeft allemaal te maken met de volgorde waarin de planeten uit de zon geboren zijn en miljoenen jaren zachtjes naar buiten geduwd. Och tot zover is het eigenlijk een bekend verhaal, behalve dan het feit dat ik van mening ben dat de energie van de zon niet straalt, maar zich als het ware als dominosteentjes verplaatst. We hebben dus dat universum dat mannetje aan mannetje volstaat met wat ik altijd jittering partikels noem, (heen en weer springende golfjes) en het tweede is de energie die ze van de bron ontvangen en die dus eigenlijk per definitie iets anders is dan die golfjes zelf, omdat de energie die ze vervoeren gedurende de reis afneemt door verstrooiing naar alle kanten. Ik heb er trouwens wel eens over gedacht om die energie die aan die jittering partikels wordt mee gegeven bewustzijn te noemen. Nou ja, dat is maar gissen hoor. Ik had echter een vraag voor deze gepensioneerde professor en wel de volgende. Sedert belangrijke geleerden theoretische modellen hebben bedacht van datgene wat er met de subatomaire deeltjes, elektronen, protonen en noem maar op, aan de hand is. Duidelijk is wel dat die zogenaamde deeltjes eigenlijk helemaal geen deeltjes van wat wij materie zouden noemen zijn. Het zijn volgens de theorie golfjes die draaien. Ze kunnen zelfs op hun plaats blijven en bovendien blijkt dat alles wat op die manier draait om zijn eigen as – nou ja het zit allemaal zo dicht op elkaar dat we het als een vaste massa zien en dat het dan massa of gewicht heeft en elkaar aantrekt, dus onderhevig is aan de zwaartekracht. Nou ja, dit alles wist die professor natuurlijk veel beter dan ik. Daarover ging mijn vraag trouwens niet. Mijn vraag ging over het formaat van die deeltjes en eigenlijk of het ook mogelijk was dat deze draaiende golfjes misschien ook net als de octaven in de muziek bijvoorbeeld twee of meerdere keren zo groot konden zijn. De professor vond de vraag interessant, maar hij zei: als de subatomaire deeltjes een schaalvergroting ondergaan, en dat zou in principe best mogelijk zijn, dan wordt automatisch hun meetbare dichtheid kleiner. We kunnen ze dan niet meer meten. Volgens de professor konden du deze grootschalige subatomaire deeltje (draaigolfjes) best bestaan maar was die energie te ijl om te meten. Ik had op dat moment in mijn enthousiasme een fantasienaam voor een nieuwe theoretische natuurkunde bedacht: “de Megafysica”. En binnen die megafysica kunnen dan tot nu toe totaal onbekende, want onmeetbare werkelijkheden ontstaan. Een vraag die altijd verborgen ligt onder alle verklaringen: Als je bereid bent aan te nemen dat het universum massaal gevuld is met energie, al dan niet rondtollende energie golven, wat is dan datgene wat er golft. Een logische vraag toch? Het water van de zee golft. Die golven bestaan uit water. De lucht kan ook golven, dat zijn eigenlijk verdichtingen en verdunningen in de lucht en dat noemen we wind. Maar waaruit bestaan nu die geheimzinnige energiegolven waaruit kennelijk alles bestaat. Vroeger zeiden we dat is de ether, een mooi woord voor ‘we weten het niet’. Dan hebben we een hele poos onze schouders opgehaald. Energie is nu eenmaal onvernietigbaar. Het moet dus wel heel sterk zijn. Hoe dan ook, ik heb een nieuwe bedacht. Eigenlijk is hij al oud, maar nooit in deze rol genoemd. Het materiaal waaruit volgens mij de universele energie bestaat is “Bewustzijn”. Het kan waarschijnlijk ook niets anders zijn. Heel lang hebben we genoegen genomen met het feit dat elektriciteit blijkbaar niet uit iets meetbaars bestaat. Goed, we kunnen er allerlei metingen aan verrichten, de frequentie, de kracht en de richting meten, maar waaruit het nou eigenlijk bestaat, tja, dat weten we niet. Ik zeg nu dus: bewustzijn. Daarmee haal ik het begrip binnen de sfeer van benoembaarheden. Onze energie is van nu af aan ergens van gemaakt, namelijk bewustzijn, een begrip dat we weliswaar niet nader kunnen analyseren, maar dat we, net als het licht van de zon dagelijks kunnen ervaren. En wat waarschijnlijk ook wel handig is vinden we in het feit dat bewustzijn nu bij de fysische verschijnselen hoort in plaats van iets vaags en ongedefinieerd te zijn.

Rest mij nu nog mijn persoonlijke verklaring op te schrijven van de technische onderscheidingswanden tussen wat wij kennen als leven en dood en waarvan we door de eeuwen heen hebben gehoord en betwijfeld dat het leven weliswaar eindig is, maar dat ons bestaan, net als de energie, onvernietigbaar is. Deze stelling wordt des te houdbaarder als je bereid bent aan te nemen dat datgene waaruit energie bestaat bewustzijn blijkt te zijn.

Eerlijk gezegd hebben oude, Bijbelse begrippen mij op weg geholpen hier de mogelijke invulling aan te geven. Samen overigens met de opinie van die eerder genoemde professor die vertelde dat er mogelijk onmeetbare energievormen bestaan. Ja, ik moest denken aan de drieëenheid van de Vader, de Zoon en de Heilige geest. Ik vertaalde dat in: het leven na de geboorte, de geest en de ziel. In mijn gedachte heeft de ziel een onmeetbaar lage frequentie, de geest enkele octaven hoger en dan tenslotte het biologische leven in het gebied van de bekende meetbare frequenties. De ziel is dus de laagste frequentie en de geest en het biologische leven zijn vervolgens gebieden van achtereenvolgende reeksen van boventonen zoals we ze simpelweg uit de muziek kennen. En nu ik het er toch over heb, dit hele betoog gaat over de harmonie der sferen.

Eerder schreef ik al geïnspireerd door het kinderliedje: “life is but a dream”. Vanmorgen, na het ontwaken lag ik daar weer aan te denken. Het overkomt me vaker, heb ik gemerkt, naarmate de jaren vorderen. Wat me nu is opgevallen is dat er zoveel duidelijke natuurlijke parallellen in de levende natuur zijn die eigenlijk allemaal het zelfde verhaal vertellen. In de natuur zien we elk jaar weer in de herfst het grote sterven weer beginnen en in de lente komt er weer nieuw leven. Niet alleen in de plantenwereld, maar ook de dierenwereld laat zich niet onbetuigd. Nu weet ik natuurlijk wel dat de geslachtelijke voortplanting, zowel bij de flora als bij de fauna iets anders is dan de winterslaap. Die voortplanting vraagt namelijk om nieuwe individuen, of om het anders te zeggen een nieuwe combinatie van twee voor de allereerste keer aan elkaar voorgestelde koppels DNA hebben toch een bereidwillige ziel nodig die goedvindt om gedurende een levensloop zich te binden. Het maakt echt niet uit of het om een plant of een dier gaat.

De kwantumfysica heeft ons na miljoenen jaren struikelen en gissen eindelijk geleerd dat er eigenlijk maar één deeltje is dat zich in myriaden van verschijningen toont en waarmee evenveel dromen gebouwd kunnen worden. Maar ja, de kwantumfysica mensen denken nu – en waarschijnlijk terecht – hoe de gedroomde wereld van de materie ontstaat. Ja precies, als een droom. Wat wij er buiten die prachtige wetenschappelijke oplossing zelf nog bij moeten… ja, wat moeten we er eigenlijk bij… Nou vooruit, fantaseren. Wat denk je daarvan. Wat zou het doel zijn van al die dromen die het leven vormen. Daar moet toch iets uitkomen als we alle aardse perikelen beschouwen. Nee, laat nou deze keer de godsdienst maar zitten. Probeer nou maar logische en praktische zingeving te bedenken. Werk zat, zou ik zo zeggen.

De oude verhalen over hemel en hel zijn uiteraard volledig verzonnen ten behoeve van de volgzaamheid. Toch moet enige ooit herinnerde vaagheid vaak geleid hebben tot een poging tot herinneren. Vragen doemden namelijk altijd al op. Natuurlijk was het voor de stichters, maar vooral voor de professionele volgers in de verschillende religies aantrekkelijk om een gemakkelijk te volgen beloningssysteem te bedenken. Meelopende betalers voor goederen die nooit geleverd worden, al was het alleen om dat men wist dat de beloningen zelf bedacht waren als de hoofdprijzen in enige loterij, een bedenksel dat overigens nog enige realiteit bezit. Plat gezegd zouden we dat oplichterij noemen, maar kom, laten we vrome wereld niet verder kwetsen dat ze zelf al doen. Niettemin wil ik toch een begin maken te zoeken naar de werkelijkheid. Het mooie is dat we die werkelijkheid allemaal talloze malen hebben meegemaakt, maar het lastige is dat we in die tussenwereld – die volkomen energetisch is gestructureerd – zoveel meer bergrips – en onderscheidingsvermogen hebben dan hier. We zijn dan aangewezen op parallellen in de trant van zo hier, zo daar.

Ik ga nu, het kan niet anders, wat ongerijmde vergelijking proberen. Daar gaan we dan. Als ik mag aannemen dat wat wij materie noemen en wat substantie lijkt slecht bestaat uit zeer kleine draaiende energievormen die door het dromende bewustzijn – life is but a dream – bijeen worden gehouden, dat moet ik wel concluderen dat ik blijkbaar in slaap ben gevallen. Kennelijk word ik net als hier in die puur energetische – laten we voor het gemak zeggen hemelse vorm – op een gegeven ogenblik in mijn eeuwige bestaan moe, of misschien verveeld en begin ik aan een gestructureerde droom. Om de totale eenheid van het geheel nog te benadrukken glijd ik door de droom die mijn moeder wordt voor die keer na de substantiële goedkeuring van die mijn vader wordt de ogenschijnlijke zelfstandigheid in. In veel gevallen is mijn leven in die droom van dien aard dat ik nieuwe informatie mag verwachten. In dat geval herinner ik mij niets van vorige dromen (levens). Als er echter veel raakpunten zijn of ik ben bijvoorbeeld bezig aan een serie, dan zullen herinneringen aan zogenaamd vorige levens mij wat meer duidelijkheid geven in deze overigens beperkte droomvorm die we het leven zijn gaan noemen, maar die dat natuurlijk niet zijn… of ja, wat voor een naam moeten we er dan aan geven.

Hoe dan ook, nu blijkt dat wij er al dromend in geslaagd zijn vanuit een van hieruit gezien virtuele niet tijdelijke aanwezigheid ten behoeve van onze dromen die we omschrijven als “het leven” een energetisch en vooral heel rijk gevuld energetisch universum te creëren. Intelligentere mensen dan ik hebben de kwantummechanica ontdekt waar in een aantal gevallen de lichtsnelheid er niet toe doet. Toen ik dat las dacht ik: waar hebben we nu te maken met ware onvergankelijkheid? Het zijn maar woorden hoor, maar toch: IK BEN DIE BEN. Is dat misschien wat? Of kom ik al redenerend misschien terecht in de vergelijking met de drie natuurlijke aggregatietoestanden: vast, vloeibaar en gasvormig. Nou ja, hoe dan ook, ik denk toch in parallellen.

Het gebeurt vrij regelmatig dat we via dit medium worden verrast met een toespraakje van een wetenschappelijk jongmens die ons uit probeert te leggen dat de werkelijkheid in afzonderlijke en voor ons waarneembare eenheden niet bestaat. Meestal begint hij dan te praten over subatomaire deeltjes en dat die deeltjes niet één zijn, maar meer en zich kunnen manifesteren op onwaarschijnlijk grote afstanden van elkaar met een gelijktijdigheid, waarbij er geen tijd lijkt te verlopen tijdens het overbruggen van de afstand. Met andere woorden, de lichtsnelheid die opgeld doet in ons zo reëel lijkende universum doet er ineens niet meer toe. Aan het gezicht van de betreffende spreker kun je dan zien dat hij iets onmogelijks vertelt en dat de hele werkelijkheid op zijn kop moet. Ik ben evenwel van mening dat dit niet zo is. Wel moeten we dan bereid zijn te accepteren dat we te maken hebben met twee werkelijkheden. Nou ja, waar dat in het verhaal van de betreffende verteller op neer komt is dan dat we moeten begrijpen dat verleden, heden en toekomst simultaan bestaan. Ja, ik begrijp best dat het moeilijk is om aan te nemen dat we hier met een serieuze waarneming te maken hebben. Als je evenwel bereid bent om een vergelijking te gebruiken om de gapende opening tot elkaar te brengen dan zeg ik het volgende: de film die wordt afgespeeld kennen wij als de werkelijkheid. Natuurlijk bestaat die film al, anders kan hij niet worden afgespeeld. Wij beleven die film als een werkelijkheid, maar ik moet dan denken aan dat liedje:

Row, row, row your boat, gently down the stream.                                                                              Merrily, merrily, merrily, merrily, life is but a dream.

Het enige wat je hebt te doen is een omkering van hetgeen we benoemen als leven en zogenaamd dood, wat natuurlijk helemaal niet belevenisloos is. Het is namelijk de toestand waarin je in slaap valt en het leven droomt. Als je die omkering kunt maken blijkt alles ineens niet meer raadselachtig te zijn. Dit mag je ontdekken en om de ontdekking wat meer voor de meeste mensen te verstoppen – het moet tenslotte wel een beetje spannend blijven – kun je binnen het leven ook slapen en dromen, waar sommige filosofen hebben opgemerkt dat de droom de vriend is van de dood.

Nou ja, je begrijpt het al, hoop ik. De film loopt en je speelt mee en net als vroeger in de Cineac zijn er een heleboel films en als er een is afgelopen wordt er een andere opgezet.