Als het leger de H.A.A.R.P. SPEELT

Alex Hunter • Boek • paperback

Dit boek gaat over H.A.A.R.P.
High-frequency Active Auroral Research Program

Wat ben ik toch altijd weer blij te merken dat ik een nieuwsgierig mens ben. Heb ik dan alles in de gaten? Nou, nee, dat is niet te doen, maar als je net als ik in de gaten heb gekregen dat de hele wereld in de ban is geraakt van een leugen – nee, geen leugentje om bestwil, maar een greep naar de wereldmacht in ons nadeel – dan ga je op meer dingen letten. Hier is er een die niets met muziek te maken heeft en daardoor verbazend lelijk gaat klinken.


Hier zijn een paar willekeurige grepen uit de inhoud van dit boek.

In het jaar1988 zond men een episode uit op televisie van Star Trek The Next Generation,
Deze episode was getiteld:”The Arsenal of Freedom.”
Het ging over een zekere Kapitein Picard van de Enterprise die werd gestuurd naar de Lorenz Cluster om te gaan kijken hoe het met de USS Drake ging, die op zijn beurt, weer was uitgezonden op een missie, om vast te stellen, waarom plotseling al het intelligente leven op de planeet Minos verdwenen leek te zijn.
Kapitein Picard ontdekte op Minos een automatisch wapen, met een holografische vertegenwoordiger in het computersysteem, die beweerde dat het wapensysteem het neusje van de zalm was, en éénmaal geactiveerd, onoverwinnelijk. “Het is het perfecte vernietigingssysteem “ zo liet de holografische vertegenwoordiger trots weten.
Toen de verschrikkelijke waarheid, over wat er met de bewoners van de planeet Minos gebeurd was, tot Kapitein Picard doordrong, kon hij alleen nog uitbrengen: “ Té perfect, jullie arme onnozele sukkels, jullie eigen creatie heeft jullie vernietigd!!

Dat, het hier bovenstaande stukje fictie is, snapt u zonder verdere uitleg. Een wapen dat in z`n uppie de hele planeet verwoest?

Ach kom op hé! Dat kan toch helemaal niet!?
O nee?, denkt u dat?

Mag ik u dan uitnodigen om een flinke dikke jas aan te doen, want het wordt koud, we gaan namelijk straks naar Alaska , waar bovenstaande fictie, en hedendaagse technologie, als twee werelden, met een enorme klap, met elkaar in botsing zijn gekomen.
De werelden van feit en fictie.
In Alaska en in Puerto Rico, plus op nog een aantal plaatsen in Noorwegen, en op ook nog minstens één plaats in Rusland, staan deze helse machines opgesteld op onze eigen moeder aarde.
Ja, ja, dat tuig bestaat écht!

De regeringen van alle landen weten verdomd goed wat er aan de hand is, maar men wil niet, dat u en ik het ook aan de weet komen.

Onderbouwd wetenschappelijk bewijs heeft inmiddels aangetoond, dat HAARP niet langer in een experimenteel stadium verkeerd, maar dat het systeem werkt, en al jarenlang volledig operationeel is, en in staat is, om waar ook ter wereld droogtes, overstromingen, tsunami, orkanen en aardbevingen teweeg te brengen.

Ze kunnen, met gebruikmaking van HAARP technologie, elk gewenst vliegtuig, waar ook ter wereld, uit de lucht halen.

Deze vreemde gekleurde effecten worden steeds in de lucht waargenomen voorafgaande aan een “natuur” ramp.
60% van de totale wereldbevolking moet verdwijnen! Dood!
Ze willen u en mij weg hebben!
Wegwezen, oprotten, verhongeren, verdrinken, sterven aan enge ziektes, letterlijk de tering krijgen, sterven aan epidemieën, en onder de grond verdwijnen bij aardbevingen..

En wie kan jou als schuldige aanwijzen voor een tsunami in Indonesië, of een aardbeving in Haïti, of een overstroming in Pakistan?

Het Europees parlement zegt over H.A.A.R.P.
HAARP – een wapensysteem dat het klimaat ontregelt
Op 5 februari 1998 organiseerde de Subcommissie veiligheid en ontwapening van het Europees Parlement een hoorzitting over o.a. HAARP. Vertegenwoordigers van de NAVO en de VS waren uitgenodigd, maar zij verkozen niet deel te nemen. De Commissie betreurt dat de VS niemand stuurde om vragen te beantwoorden en geen gebruik maakte van de mogelijkheid het gepresenteerde materiaal van een toelichting te voorzien.

Het Europees Parlement trok daaruit de conclusie in 1999, dat:
Tegen het licht van een reeks internationale wetten (Verdrag betreffende het verbod van militair of ieder ander vijandelijk gebruik van technieken om het milieu te veranderen, het Zuidpool-verdrag, het Verdrag houdende beginselen voor het gedrag van de landen bij het onderzoek van de ruimte, met inbegrip van de maan en andere hemellichamen, en het VN-verdrag betreffende zeewetgeving) komt HAARP naar voren als zeer twijfelachtig, niet alleen vanuit menselijk en politiek standpunt, maar ook vanuit juridische optiek.

Dit betekent dat HAARP een overtreding van het volkerenrecht is.

een volledig rapport over een vergadering die de Europese Unie over het milieu en ook over HAARP gehad heeft, en als u dat leest, dan begrijpt u mijn bezorgdheid nog beter, en dan vraagt u zich pas écht af, hoe het toch in hemelsnaam mogelijk is, dat je hierover nooit een woord in de krant leest, geen woord op televisie hoort, dat het dus kortweg gewoon voor het grote publiek ( U en ik ) geheim gehouden wordt.
Het Verslag is dubbel interessant, omdat er in dit zelfde verslag ook heel veel andere zaken aan het licht komen, die u en ik ook niet horen te weten, want dit soort verslagen zijn eigenlijk vertrouwelijk, wat simpelweg een ander woord is voor GEHEIM.

Weg met die geheimhouding.!
Hieronder volgt het volledig ( Geheime ) verslag.
14 januari 1999 A4-0005/99

Alex Hunter is diep gegaan, heel diep, hij neemt nergens een blad voor de mond, en dit boek is dan ook een aanklacht tegen alle regeringen op aarde, en tegen de regering van Amerika in het bijzonder; een echte aanrader voor iedereen die geen weet heeft van het stiekeme spelletje dat het Amerikaanse leger speelt met de gehele bevolking van deze planeet!
Iedereen dient dit te weten!
Lees het zelf, en vorm uw oordeel.

Behalve het cursieve stukje in het begin heb ik dit hele artikel van het internet gehaald. Waarom? omdat ik zielsgelukkig ben met het feit dat steeds meer mensen in de gaten krijgen dat wij, de gewone mensen die niet de streberigheid hebben om ons als politici met alle geweld willen voorschrijven hoe we moeten en mogen leven, opzettelijk bedrogen worden en dat we in gevaar zijn. Zo dadelijk ga ik dit boek maar bestellen want daarmee kan ik mijn lezers misschien weer wat verder helpen in deze verwarde tijd.

Peter P. van Oosterum

Een zorgelijk perspectief

Vanmorgen voordat ik opstond keek ik op mijn horloge, tien voor half tien. Om half zeven was ik al even uit bed geweest, maar daarna was ik weer lekker gaan liggen, althans dat neem ik me op dat moment altijd voor. Nou, lekker liggen is dan op dat moment ook niet het probleem. Zo rond half zeven in de morgen in bed terugkomend zie ik de problemen van onze tijd altijd uitvergroot op me afkomen met de dwingende mededeling daarbij dat het hoog tijd wordt dat ik de oplossing eindelijk presenteer, want dat het allemaal veel te lang duurt. Och, niks bijzonders eigenlijk want ik denk dat misschien wel de helft van de mensen last heeft van dat soort onrust vlagen.

Soms lig ik dan wel een uur lang in mijn hoofd te malen voor ik weer in slaap val en dan, ja dan word ik natuurlijk pas tegen half tien wakker met heel weinig urgentie om het bed al te verlaten. Gelukkig zit Beertje te wachten om uitgelaten te worden.

Die wonderlijke repeterende en draaiende gedachtestroom gedraagt zich eigenlijk altijd het zelfde. Ik wil het niet, ik probeer het te stoppen door mijn ademhaling te gaan tellen, maar op de een of andere manier hangt de slaap nog over mijn gedachten, terwijl ik toch wakker ben. In deze onrustige toestand blijf ik wat liggen woelen tot het moment dat ik een soort compromis vindt, waardoor mijn sombere beschouwing van de wereld van vandaag in een wat minder verontrustend perspectief komt.

Vanmorgen moest ik ineens denken aan Atlantis, het legendarische land dat ooit bestaan schijn te hebben, dat naar men zegt in de zee is verzonken en waarover verhalen de ronde doen. Het land moet, zo begreep ik ooit, ongeveer zo groot zijn geweest als Australië. Het was een heel groot eiland waarover de wonderlijkste verhalen werden en worden verteld. Zo zou er een in meerdere opzichten hoge beschaving zijn geweest, waar ook techniek een belangrijke rol in speelde. Het vreemdste verhaal wat ik echter ooit over Atlantis las was dat men het zware en vuile werk liet doen door wezens die “de dingen” werden genoemd. Ik vond het een ongelooflijk verhaal, maar deze wezens die men dus omschreef als de dingen waren kruisingen tussen mensen en dieren. Vergeleken bij mensen was hun intelligentie beperkt, maar het waren sterke werkers, die dingen. Ze waren slimmer dan dieren en lichamelijk sterker dan mensen. Een soort slaven waren het, net als onze boerderijdieren eigenlijk, maar wel tot stand gebracht met menselijk genetisch materiaal. Dat zou tegenwoordig ondenkbaar zijn…hoewel, mijn hemel, wat zeg ik nu? Een aantal van de vaccins die ons zogenaamd van de ook al zogenaamde corona pandemie moeten afhelpen bevatten erfelijk materiaal van dieren, onder meer van apen, maar ook van menselijke foetussen, in het in te spuiten RNA, dat zich zeker in het menselijk DNA gaat vestigen… Ik verval nu – en dat is in deze crisistijd niet voor de eerste keer – in een zorgelijk gepeins.

Zou het dan toch de bedoeling van de wereldelite zijn dat de erfelijke eigenschappen van de jonge mensen, die de kinderen van de toekomst moeten baren, een soort matig intelligente – en gemakkelijk bestuurbare ondersoort worden. Ik heb al gehoord dat het de bedoeling is dat bezit op den duur verdwijnt, nou ja, behalve voor de elite dan, en dat iedereen toch heel gelukkig zal zijn. Dan hebben we een nieuwe rolverdeling voor de mensheid op Aarde: De elite, die alles bezit en die eigenlijk ook eigenaren zijn van de…tja, hoe zal ik ze noemen…Untermenschen? Die dan volledig van de elite afhankelijk zijn.

Nou ja, de elite is natuurlijk superslim want ze zijn rijk. Wat kan er misgaan? Eigenlijk maar één ding, Ik schrik van de gedachte: de elite krijgt slaande keet onder elkaar.

Wedden dat die dom gemanipuleerde koeienkoppen dan weer met zware wapens de oorlog in worden gestuurd.

Wordt het dan nooit anders?

Politiek

Vanmorgen las ik in de bekende krant van wakker Nederland dat in China Jack Ma, de grote man die begon als leraar Engels, maar die in niet eens heel veel jaren kans heeft gezien een wereldimperium op te bouwen met het zo langzamerhand allergrootste internet winkelbedrijf, Ali Baba, in ongenade is gevallen. Slimme naam trouwens, Ali Baba, voor een winkelbedrijf. Ali Baba was toch de slimme man die samen met zijn grote liefde de veertig rovers versloeg in een sprookje uit duizend en een nacht, om zich vervolgens meester te maken van al hun geroofde rijkdommen. Een heel slimme keus was dat van Jack Ma. Zien wij niet allemaal graag dat de kleine, haast onbeduidende, maar o zo slimme eenling in zijn eentje het grote kwaad verslaat. Tja, waarom zien we dat eigenlijk zo graag.

Ik moet nu ineens ook denken aan het Bijbelse verhaal van David en Goliath, de kleine vrijheidsstrijder die met zijn slinger de reus Goliath versloeg door hem een steen zo krachtig tegen de slaap te werpen dat het slaapbeen van de reus verbrijzeld werd en hij dood ter aarde stortte. De meeste mensen – ik zelf trouwens ook hoor – vinden het prachtig om te zien hoe de kleine, misschien zelfs wel zwakke maar wel slimme de grote brute sterkere verslaat.

Helaas moeten we vaststellen dat de werkelijkheid al eeuwenlang een heel stuk minder sprookjesachtig verloopt dan waarvan de duizend en een nacht verhalen ons doen dromen. In onze werkelijkheid is de winst steeds weer weggelegd voor de logge niets ontziende macht die de wetgeving en leger en politie in handen heeft, de politiek. Dat wil zeggen het systeem van ogenschijnlijk onderling ruziënde partijen en partijtjes dat vanuit de zogenaamd democratisch gekozen volksvertegenwoordiging een groepje ministers bijeen brengt die dan vervolgens vier jaar lang via onuitvoerbare compromissen steeds weer met nieuwe – en bijna altijd niet noodzakelijke wetgeving komen. Oh, ze voelen zich zo verantwoordelijk en ze praten op een zodanige manier – daar krijgen ze zelfs les in – dat erg veel mensen geloven dat ze echt werken in het belang van de mensen die hen in de volksvertegenwoordiging hebben gekozen. In de politieke praktijk gelden evenwel eigen regels. De volksvertegenwoordigers zijn binnen de partijen aan strakke afspraken gebonden. Partijen stemmen als regel unaniem volgens de partij discipline. Persoonlijke afwegingen van individuele partijleden worden door de partijleiding vaak krachtig ontraden of disciplinair gestraft. Binnen alle politieke partijen spelen machtsspelletjes een belangrijke rol in de dagelijkse gang van zaken. Wat we tegenwoordig zien en horen maakt het bovenstaande pijnlijk duidelijk.

Binnen de bevolking zijn in het afgelopen jaar significante groeperingen naar voren gekomen die de hele gang van zaken rond de corona pandemie als bedrog aanmerken voortkomend uit verborgen agenda’s. Mensen die in staat zijn mondiale complotten te herkennen hebben hierover duidelijke standpunten. Wetenschappers op het gebied van virologie en immunologie die niet binnen de invloedssfeer van de regering vallen maken ons duidelijk dat er geen gevaar is dat de draconische maatregelen zou kunnen rechtvaardigen. Zij komen met onweerlegbare bewijzen. Wat is er nu voor merkwaardigs aan de hand? Wel dit: zomin bij het kabinet als bij de leden van de tweede kamer horen wij ook maar een spoor van twijfel aan de corona politiek, die grondig in het nadeel van onze samenleving is en die zelfs een ernstig gevaar oplevert voor de kwaliteit van de beschikbare geneeskunde. Met andere woorden, de volksvertegenwoordiging heeft zich als het om corona gaat geheel achter het kabinet geschaard, evenals alle media. De volksvertegenwoordiging is daardoor geen afspiegeling meer van de wensen van het volk, maar loopt op het onderwerp corona mee aan het regeringslijntje. Voeg daarbij dat de regering leger en politie ter beschikking heeft om – zoals al meerdere keren pijnlijk duidelijk is geworden – de meest onzinnige maatregelen te handhaven. Dan kunnen we maar tot één conclusie komen: sinds een jaar leven wij onder een dictatuur van liegende politici. De verfoeilijke pogingen om een slecht getest en zeer waarschijnlijk gevaarlijk vaccin op te dringen aan de bevolking met de belofte dat alles dan weer normaal zal worden als men zich maar laat vaccineren is van een walgelijke misdadigheid zoals de wereld nog nimmer gekend heeft. In ons land is gelukkig nog net niet de verplichting tot vaccinatie in de zogenaamde noodwet vastgelegd. Wij kunnen dus niet gedwongen worden, maar als ik sommige fanatieke idioten hoor roepen dat er zoiets als een vaccinatie paspoort moet komen, dan bekruipt mij de angst dat uitsluiting voor steeds meer toegangen zal volgen als je weigert de kans op levenslange verminking te accepteren.

Het klinkt allemaal zwaar dramatisch, ik weet het, maar negatief nieuws over het regeringsstreven in deze wordt geweerd uit de media. Uit het feit dat toch in diezelfde media mondjesmaat berichtjes komen betreffende mensen die na vaccinatie in het ziekenhuis zijn beland durf ik in het licht van de huidige nieuwsonderdrukking de stelling wel aan dat de gevolgen van de vaccinaties waarschijnlijk erger zijn dan toegegeven. Ook las ik een berichtje dat men bij gebruik van sommige vaccins (er zijn er natuurlijk veel te veel, want er was geld te verdienen) overweegt om de tweede prik uit te stellen.  Zelfs als de vaccins voor enkele mensen betekenen dat ze er ziek van worden in plaats van bescherming te bieden, dan moeten we ons toch afvragen wat nu toch de reden is van het doordrammen dat iedereen gevaccineerd moet worden. Met andere woorden: wat wordt ons niet verteld, wat mogen we niet weten.

Mij conclusie vandaag is helaas dat de politiek die de macht heeft zijn zin desnoods met geweld door te drijven ons, gewone mensen, niet goed gezind is. Voor virussen ben ik niet bang, ik zorg dagelijks dat mijn immuunsysteem in orde blijft, maar ik vrees onze politici.

Het Stokske van Oldenbarnevelt

In alle tijden hebben mensen om de macht andere mensen beschuldigd en vaak vals beschuldigd. In onze eigen vaderlandse geschiedenis is vaak oorlog geweest. Eenmaal zelfs 80 jaar, 1568 tot 1648. Dat was de vrijheidsoorlog tegen de overheerser van toen, Spanje. Tijdens die oorlog was er – waarschijnlijk omdat het geld op was – een pauze van 12 jaar (1609 tot 1621) en wonderlijk was dat we toen van de gelegenheid gebruik maakten om maar weer eens flink ruzie met elkaar te maken. Daarbij werd ook flink naar macht gestreefd, waarbij er een zo gloeiende haat tot uiting kwam tussen stadhouder Prins Maurits en de oude staatsman Johan van Oldenbarneveldt die 80 jaar oud was. Door complotten en omkoperij werd de ouder staatsman ter dood veroordeeld. De dichter Joost van den Vondel schreef daarover het onderstaande gedicht als een politiek pamflet.

Er is niets nieuws onder de zon.

Het Stockske van Joan van Oldenbarnevelt,
Vader des Vaderlants

Myn wensch behoede u onverrot
O STOCK en stut, die, geen’ verrader,
Maer ’s vrydoms stut en Hollants Vader
Gestut hebt op dat wreet schavot;

Toen hy voor ’t bloedigh zwaert most knielen,
Veroordeelt, als een Seneka,
Door Neroos haet en ongena,
Tot droefenis der braefste zielen.

Ghy zult noch, jaeren achter een,
Den uitgangk van dien Helt getuigen,
En hoe Gewelt het Recht dorf buigen,
Tot smaet der onderdruckte steên.

Hoe dickwyl streckt ghy onder ’t stappen
Naer ’t hof der Staeten stadigh aen
Hem voor een derden voet in ’t gaen
En klimmen, op de hooge trappen:

Als hy, belast van ouderdom
Papier en schriften, overleende,
En onder ’t lastigh lantspack steende!
Wie ging, zoo krom gebuckt, noit krom!

Ghy ruste van uw trouwe plichten,
Na ‘et rusten van dien ouden stock,
Geknot door ’s bloetraets bittren wrock:
Nu stut en styft ghy noch myn dichten.

Joost van den Vondel (1587 – 1679)

Mijn inzicht in het proces waarin de wereld zich op het ogenblik bevindt

Als Therapeut heb ik meer dan vijfenveertig jaar mijn best gedaan om iedereen die zich om hulp tot mij wendde te helpen. Vaak had ik succes en voelden mensen zich echt geholpen door wat ik deed en adviseerde. Voorschrijven deed ik natuurlijk niet, want voorschrijven heeft niet alleen iets dwingends, maar voorschrijven laat ik graag aan de artsen over die hun adviezen op recept afgegeven al sinds mensenheugenis een voorschrift noemen.

Tachtig jaar ben ik nu. Eerlijk gezegd ontvang ik niet meer heel vaak mensen die mij hulp als chiropractor nodig hebben of die van mijn natuurgeneeskundige kennis gebruik willen maken. Een enkele keer belt er nog wel eens iemand die dan aarzelend vraagt of ik het nog doe. Grappig is dat ik heel vaak de stem herken, zelfs als de laatste ontmoeting jaren geleden is en dat ik ze dan direct voor me zie en me herinner waarvoor ze mij indertijd consulteerden.

Nu heb ik mijn activiteiten voor het merendeel verlegd naar iets anders, iets wat ik altijd ook erg leuk heb gevonden. Omdat ik naast mijn werk ook graag sciencefiction schreef heb ik een tweetal boeken en een verhalenbundel geschreven die ik naar een uitgever heb gestuurd. Dankbaar en natuurlijk vol trots kan ik zeggen dat alles wat ik naar deze uitgever heb gestuurd ook inderdaad in druk is verschenen en via bijna alle internet boekwinkels te koop is. Maar behalve dat heb ik zelf al mijn werk als audioboek voorgelezen. Mijn uitgever, Schrijverspunt, was daar kennelijk heel blij mee, want nu blijft mijn werk voorlopig nog lang verkrijgbaar als paperback, als E-book en als audioboek. Maar niet alleen dat. Blijkbaar kan ik wel aardig voorlezen – nou ja, van een oude vroegere schoolmeester mag je dat eigenlijk ook wel verwachten – en mijn uitgever vroeg mij al een flink aantal keren een boek te willen voorlezen. Tegenwoordig doe ik dat dan ook bijna dagelijks in mijn thuis-studio. Heel bevredigend werk.

Gelukkig hebben wij tegenwoordig weer een hond, want anders zou ik snel de neiging krijgen om maar binnen en aan het werk te blijven. Nu, met Beertje – zo heet ze – moet ik toch een aantal keren per dag naar buiten en dat is wel gezond denk ik. Jammer vind ik wel dat het afgelopen jaar het doek gevallen is over ons toch wel prettige leven. Ik ben een jazz liefhebber en ik vond het altijd leuk om regelmatig tijdens jamsessies een paar liedjes te zingen, want dat heb ik altijd graag gedaan. Nu echter bijna alle regeringen van de wereld besloten hebben mee te doen aan een gril van de allerrijkste mensen van de wereld en een wereldwijde poging te doen om van alle mensen die niet bij hun groep horen een soort onvrije en afhankelijke mensen te maken, nu begin ik te twijfelen of het leven eigenlijk nog wel de moeite waard is. Misschien een beetje kinderachtig, want ik weet dat je verlies moet kunnen incasseren en ik zou het verlies ook wel gemakkelijker accepteren als ik zou weten dat het goed zou zijn voor mensen die een veel minder gelukkig leven hebben geleid dan ik, maar dat is niet wat er gebeurt.

Wat er dan wel gebeurt is dat een  oude Duitse ingenieur die slecht Engels spreekt omdat zijn accent mij zo weerzinwekkend aan vroegere tijden doet denken, toen het Duitse gebral Europa overspoelde, met als gevolg miljoenen doden en de totale verwoesting van alle gemeenschappen, zo’n Duitse ingenieur dus, die oud genoeg is om al lang met pensioen te zijn, die Duitse ingenieur heeft nu kennelijk bedacht dat hij toch nog een poging wil wagen om te bereiken wat zijn oude Führer Adolf Hitler niet gelukt is, het duizendjarige rijk. Hij wil dat bereiken met, zoals hij het zelf zo treffend uitdrukt: Ze Greet Riezet. En kijk eens aan. Deze Duitser heeft wel kans gezien om het rijtje bijeen te krijgen wat er nodig is om de hele wereld onder controle te krijgen. Deze Claus Schwab scheef, net als zijn voorganger der Führer een boek dat deze keer niet alleen bij de Duitse politici een warm onthaal vond, maar ook bij al die financiële makkers die door de eeuwen heen rijk zijn geworden van het financieren van altijd weer alle strijdende partijen, maakte niet uit wie gelijk had als er maar geld aan de sukkels kon worden verdiend.

Wat nu aan het gebeuren is, is zo eenvoudig dat geen enkele gewone man in de straat het gelooft. Dat is de kracht van het plan dat in een paar punten samengevat er als volgt uitziet.

  1. Zorg voor een pandemie.
  2. Verspreid nieuws over vele doden.
  3. Kondig de noodtoestand af waardoor per decreet geregeerd kan worden.
  4. Overstelp het publiek met voortdurende besmettingsberichten.
  5. Hamer vanaf het begin op de noodzaak van een vaccin als enige redding.
  6. Kondig dwingende en beperkende maatregelen af tegen mensen die niet gevaccineerd willen worden
  7. Het vaccin en de herhaalde verplichte toedieningen moeten de wereldbevolking halveren en de zelfstandige houding van het volk minimaliseren.
  8. Want, is de mening van de heersende klasse: volgzame werkers hebben we nodig, geen opruiers en praatjesmakers. Het volk moet eten drinken en spelen tot zijn beschikking hebben. Het is niet nodig dat het volk nog lang leeft als het niet meer productief is.

Een dergelijk doortrapt en misdadig plan voor de hele wereld, dat geloof je toch niet? Nee, maar dit is wel het plan zoals het nu al een flink stuk in uitvoering is. Vind jij van niet? Slaap dan maar lekker verder.

Heel diep in mij zit nog het gevoel van de bevrijding in 1945, het gevoel van de druk die van ons af viel, het spetterende bruisende feestgevoel. Het wegvallen van de beklemmende druk en de angst.  Ik voel het nu allemaal terug komen. En nu, op mijn tachtigste denk ik: hoeveel gewone mensen die niet tot de heersende klasse behoren zouden er in de komende jaren nog zo lang na hun werkzame leven mogen blijven voortbestaan. Tenslotte kosten ze dan alleen maar geld en leveren ze geen winst meer op. Ja, en dan denk ik dat ik misschien eigenlijk nog bof dat ik voor het begin van Ze Greet Riezet als zo oud geworden ben. Maar hoe moet dat dan straks met alle jonge gewone mensen en hun kinderen?                                                                                                                                

Bloedlijnen

In een boeiend boek van de Nederlandse schrijver Robin de Ruiter las ik een hoofdstuk over de manier waarop de wereldelite de keuzes maakt met welke partners kinderen verwekt zullen worden. De Ruiter beschrijft daarin de al eeuwen lopende programma’s van teeltkeuze en de wetmatigheden, berustend op zeer oude kennis uit oeroude bronnen, waaronder oudtestamentische en vele andere oude geschriften. We mogen er, volgens deze schrijver, veilig vanuit gaan dat het voortplantingsprogramma zoals streng toegepast onder de kern van de wereldelite, de Illuminatie, op een groot aantal menselijke – erfelijke eigenschappen is gericht. Op elk van die eigenschappen wordt echter maar één ding nagestreefd: superioriteit met daaruit voortvloeiend macht.

Het kweekprogramma, dat naar het schijnt ook gevolgd werd en wordt door de meeste oude vorstenhuizen kan grote voordelen opleveren in persoonlijke ontwikkeling van de machtigen, hoewel het een enkele keer ook op een buitengewoon pijnlijke manier kan ontsporen of tot heel nare consequenties leiden. Denk bijvoorbeeld aan de zogenaamde bloederziekte die indertijd het Russische Tsarengeslacht teisterde. Het kweek programma van de Illuminatie kan, bij gebrek aan voldoende partnerkeuze leiden tot inteelt, waarbij weliswaar de gewenste eigenschappen worden versterkt, maar ook de kwetsbaarheden.

Overigens moeten we er helaas van uitgaan dat de ervaringsdeskundigheid wat betreft partnerkeuze waar het gaat om de te verwekken kinderen bij de wereldelite niet – zoals bij de meeste van ons het geval is – om romantische verliefdheden gaat. Wij westerse mensen denken meestal wel dat de zogenaamde taal van het hart toch het allerbelangrijkste signaal oplevert als het gaat om een partnerkeuze, maar dat is slechts de halve waarheid. Als het gaat om een verbintenis tussen twee mensen die samen nageslacht willen is een zekere lichamelijke aantrekking natuurlijk onontbeerlijk, dat wil zeggen als kinderen op een natuurlijke manier verwekt moeten worden. De techniek heeft echter tegenwoordig ook andere mogelijkheden. Veel belangrijker vinden de Illuminatie de versterking van de gewenste erfelijke eigenschappen teneinde de superioriteit te bereiken die de uiteindelijke wereldmacht aan kan – en in handen weet te houden.

Als je nu al lezende denkt dat dit sprookjes zijn uit het brein van een sciencefiction fantast – want dat ben ik natuurlijk ook – dan vergis je je lelijk. Natuurlijk zijn er door de geschiedenis heen allerlei volkomen domme en foute theorieën door inferieure machthebbers toegepast. Denk maar eens aan alle heersers – Hitler bijvoorbeeld, maar er waren en zijn er veel meer – die waanideeën over rassen hadden. Zelf ben ik er van overtuigd dat we een sterke en gezonde wereld bevolking hebben wanneer eindelijk alle rassen gemengd zijn en de sterkste erfelijke eigenschappen de zwakste hebben verdrongen. Misschien heb ik ongelijk hoor, want natuurlijk ben ik zelfs op mijn tachtigste toch nog een idealist. Als voorbeeld noem ik altijd graag de honden. Wat we daar bijna altijd zien is dat de gezondheid van rassen sterk achteruit gaat als een ras plotseling heel populair wordt en er veel vraag naar is. Dan worden vaak nabije familieleden met elkaar gepaard en komen de genetische onvolkomenheden aan het licht. Echt sterke en gezonde honden zijn meestal de bastaards, de kruisingen ook wel vuilnisbakjes genoemd. Die leven vaak langer en zijn weinig ziek.

Wij, gewone mensen die niet tot de elite of Illuminatie behoren komen onze partners meestal tegen tijdens sociale gelegenheden. In mijn jonge jaren begon dat al tijdens schoolfeestjes als je met elkaar danste. Ja, dansen op de manier zoals wij dat zo’n zeventig jaar geleden deden bood een eerste mogelijkheid om elkaar een poosje aan te raken, vast te houden, te voelen en ik kan je verzekeren dat er een storm van gevoelens door je heen kon gaan als de vonk oversprong. Ja, natuurlijk danste je ook wel eens met iemand waarbij je niet het gevoel had dat je dat nog wel een keertje wilde. Maar dat gevoel bepaalde je keuze.

De allerbelangrijkste reden dat ik deze blog schrijf is dat ik zie dat wereldwijd de partnerkeuze voor de gewone mensen zoals jij en ik zijn platgedrukt, ontraden en zelfs verboden. Bijeenkomsten, feesten, de kroeg, het theater, alles is moedwillig en onder valse voorwendselen de nek om gedraaid, met het valse excuus van een besmettelijk virus. De maatregelen die de overheden tot nu toe getroffen hebben leverden veel meer slachtoffers op dan de ziekte gedaan zou hebben als die, zoals vroeger, gewoon uitgewoed had kunnen raken. De valse berichten die de media dagelijks verspreiden over de arme coronalijders in de ziekenhuizen zijn niet alleen zwaar overdreven met de bedoeling het volk angstig te houden, maar erger nog, er wordt door deze virale infectie onnodig veel schade aangericht omdat passende en bestaande werkzame geneesmiddelen worden ontraden en zelfs verboden.

Het merendeel van de bevolking denkt dat er een wanhopige strijd tegen een moeilijk te bestrijden virus gaande is, maar dat is helemaal niet zo. De werkelijke strijd, waarvoor de aandacht wordt afgeleid door dat leugenachtige virus verhaal is een strijd om de economische wereldmacht.

Wij, jij en ik, nee alle gewone – en grof bedrogen mensen moeten oppassen dat we niet alles kwijtraken wat ons lief is. Houd dus op met te luisteren naar het bedrog dat alleen bedoeld is om bange gehoorzame mensen van ons te maken.

Ik wens iedereen die dit leest en ook alle andere mensen een strijdbare heldere toekomst zonder angst toe, want angst maakt ziek en is de aller slechtste raadgever.

Gelukkig Nieuwjaar allemaal. Peter P. van Oosterum Dromer en fantast.

Als we niet opletten… en als we wel opletten ook

Voor de mensen die gehoorzaam het regeringsbeleid hebben gevolgd en dientengevolge op het standpunt staan dat we binnenkort gelukkig met een paar injecties van de zich voortslepende ellende af zijn, voor die mensen schrijf ik dit blog niet. Dus als je van mening bent dat je, om welke reden dan ook maar toe zal geven aan de duidelijke dringende adviezen om je te laten vaccineren tegen het coronavirus, dat er overigens al vrij lang niet meer is, lees dan niet verder, want het is in dat geval zonde van je tijd.

Voor de twijfelaars en de mensen die, zoals ik, langzamerhand alle smerige trucjes wel door hebben schrijf ik dit verhaal voor de zoveelste keer. Als je namelijk door hebt wat er allemaal gedaan wordt om je zand in de ogen te strooien heb je misschien meer moed om vol te houden.

Laatste droomde ik dat ik meereisde op het ruimteschip The Enterprise onder bevel van Captain Pickard.  Wij hadden de zoveelste gevaarlijke ontmoeting in dat onbegrensde universum tussen de sterrenstelsels. Veel tegenstanders hadden we al ontmoet en met veruit de meesten hadden we vrede gesloten of we hadden er een goede verstandhouding mee gekregen. Een universeel gevaarlijke tegenstander bleef echter steeds dreigend bij elke confrontatie en dat waren The Borg. Zij waren eigenlijk geen planeet bewoners, maar ze reisden door het universum in enorme kubusvormige ruimteschepen. De Borg hadden maar één doel: het onderwerpen en aanpassen van al het menselijk leven in het universum. Eigenlijk waren de Borg een collectief met een centraal bewustzijn. De menselijke wezens die deel uitmaakten van The Borg waren in die serie herkenbaar aan kunstmatige lichaamsdelen. Eten, drinken en slapen hoefden ze ook niet. Ze moesten gewoon een poosje in een oplaadstation gaan staan om weer verder te kunnen.

The Borg hadden in de ontmoeting met andere menselijke culturen één motto dat altijd weer werd uitgesproken: ‘RESISTANCE IS FUTILE’, verzet is zinloos. Zo veroverde dit eenheidsvolk de heerschappij over de ene beschaving na de andere. Wonderlijk was dat de aangepaste mensachtige wezens die erbij hoorden helemaal niet ongelukkig leken te zijn. Wel waren ze extreem gehoorzaam aan hun centrale bewustzijn. Het leek eigenlijk wel een beetje op een soort heilstaat, want nadat de mensen van allerlei planeten met veel strijd en geweld door The Borg waren veroverd en aangepast wachtte hen een nuttig leven, waarin zij precies dat kregen wat het mogelijk maakte om te blijven functioneren.

Sedert Jules Verne begon met het schrijven van sciencefiction verhalen zijn veel dromers en fantasten – waartoe ik mezelf trouwens ook reken – hem gevolgd. Eigenlijk kun je bij die schrijvers twee hoofdrichtingen onderscheiden: enerzijds zijn er de schrijvers die spanning en vaak ook strijd en veel geweld in een verzonnen omgeving bedenken, strijd met winnaars en verliezers, maar ook zijn er sciencefiction schrijvers die in een verzonnen en futuristische omgeving morele problemen aan de orde stellen, waarbij je als lezer of als toeschouwer van een film mee beleeft hoe oneerlijke dwingende machtsdrift wordt verslagen. Zelf heb ik iets dergelijks proberen te doen in mijn sciencefiction roman ‘Het Komodo Project’, waarin heftige genetische manipulatie als middel naar voren komt om ongebreidelde machtsdrift te bezweren.

Als ik, wetende wat ik nu al geruime tijd weet, kijk naar wat er in onze tijd gebeurt dan kan ik met weinig moeite mezelf verplaatsen in de rol van captain Jean Luc Pickard in zijn strijd tegen The Borg. De Aardse rolverdeling is natuurlijk wel iets anders en we zitten ook niet in van die ruimteschepen, hoewel, onze Aarde is natuurlijk ook een gigantisch ruimteschip waarmee we ons door het universum bewegen en waarbij we nooit zullen weten op welke plaats wij ons in dit oneindig universum bevinden. Het enige dat we weten is dat alle planeten en sterrenstelsels zich ten opzichte van elkaar bewegen, maar waar naartoe blijft een raadsel.

Wat ik inmiddels wel zeker weet is dat The Borg al een hele poos geleden op onze planeet geland zijn. Ze hebben aardse namen aangenomen zoals Rothschild,  Rockefeller, Gates, Schwab en nog vele anderen. Het enige wat we tot nu toe van hen te weten kwamen is dat ze onmetelijk rijk zijn en alles wat ze willen kunnen bezitten. De laatste tijd, zeg maar dit jaar 2020 zijn ze echter uit hun anonimiteit naar buiten gekomen en nu blijkt dat ze inderdaad The Borg zijn. Ze zijn namelijk begonnen met een heel geraffineerde poging om ons allemaal aan hun wil te onderwerpen. Hoe deden ze dat dan, wil je natuurlijk weten. Wel, in elk geval heel slim. Ze bedachten namelijk dat bange mensen gemakkelijker gehoorzamen dan mensen die nergens bang voor zijn. Ze lieten in een Chinees laboratorium een nieuw variantje op een bestaand virus maken. Het was niet heel erg gevaarlijk, maar zieke oude mensen konden er gemakkelijk aan doodgaan als er niet op een passende manier behandeld werd. Voor dat laatste zorgeden ze echter door die passende behandeling te verbieden. Tja, rijke en machtige mensen kunnen vrij gemakkelijk hun zin krijgen, dus dat verbieden dat lukte. Vervolgens zorgden ze dat alle nieuwsmedia op de wereld het gevaar zwaar bleven overdrijven en werd verder bijna elk sterfgeval aan dat virus toegeschreven. Alle regering leggen de bevolkingen enorme vrijheidsbeperkingen op met leugens over noodzakelijke veiligheidsmaatregelen.

Maar dat angst zaaien was natuurlijk niet het doel van deze aardse Borg. Het echte doel was en is het volledig onder controle krijgen van alle mensen, beheersen wat de mensen kunnen en mogen en opruimen wat onder de mensen als nutteloos onkruid beschouwd wordt.

Doordat de angst voor het overigens vrij onschuldige virus met alle moderne communicatietechniek levendig wordt gehouden heeft de aardse Borg zich een toegang verzekerd tot de lichamen van de meeste mensen. Ze hebben namelijk de mensen wijsgemaakt dat vaccinatie tegen het virus alle angst zal wegnemen.

Tja, en daar zijn we nu aangeland. Zogenaamde transhumanisten dromen er al jaren van om de menselijke erfelijke eigenschappen zo te kunnen veranderen dat er een soort ideale mens ontstaat. Daarvoor gebruiken ze technieken die ze van de natuur hebben afgekeken. En ik denk dat het prachtig zou kunnen zijn als er mensen ontstaan die gezond en intelligent zijn met een diep gevoelde behoefte om met elkaar samen te werken aan een wereld waarin voor alle mensen een gelukkig en zinvol leven te realiseren is. Ja, dat zou mooi zijn.

Helaas hebben we te maken met de aardse Borg. Die willen iets anders. Die willen het geld verdienen als hoogste doel verheffen (ze noemen het de economie, die moet opnieuw opgestart worden) daaraan moet alles ondergeschikt worden. Alle menselijke wezens die niet bij de Borg horen moeten gechipt worden zodat ze van minuut tot minuut gevolgd en geleid kunnen worden. Verder moet hun natuurlijke weerstand tegen allerlei ziekten tot een minimum worden teruggebracht, zodat selectief minder gezonde en derhalve slecht functionerende eenheden kunnen worden opgeruimd om op die manier een kleinere en productievere wereldbevolking over te houden.

Het klinkt vrij ongeloofwaardig, realiseer ik me. Ik heb echter een van de grote mannen van deze aardse Borg, Bill Gates, de man die persoonlijk achter de ontwikkeling van veel vaccins zit, horen zeggen dat het doel een kleinere wereldbevolking is.

Soms denk ik heel even aan eenvoudig vakantiewerk dat ik in mijn jeugd deed, onkruid wieden in de bloembollenvelden en dan denk : Bill had boer moeten worden, bijvoorbeeld een gladiolenkweker. En dan s ’morgens vroeg beginnen met op je knieën tussen de bedden jonge gladiolen doorkruipend het onkruid te wieden, af en toe de omvallende brandnetels op je handen krijgen om tenslotte prachtige gladiolen te oogsten.

Volgens mij wordt je daar best een beetje nederig van. Kan voor Bill geen kwaad in ieder geval.

Hoofdstuk 38

Een heel lange blog deze keer. In mijn Sciencefiction roman Het Komodo Project is de hoofdfiguur, Rupert Jones door uitgebreide genetische manipulatie veranderd in een onoverwinnelijk wezen dat verschillende gedaanten kan aannemen. Op bedrieglijke wijze is ervoor gezorgd dat hij het liefste in zijn leven, zijn vrouw, in een in scene gezet ongeluk verloor om hem ertoe te krijgen aan de militaire transformatie naar de onoverwinnelijke soldaat mee te werken. Op het moment vlak voor de voltooiing van de experimenten ziet hij wat er in werkelijkheid is gebeurd. Het zal duidelijk zijn dat hier sprake is van zeer uitgebreide genetische manipulatie. In zijn nieuwe gedaante neemt Rupert Jones wraak door een farmaceutische fabriek te vernietigen die belangrijke speciaal voor militaire toepassing ontworpen strijdmiddelen fabriceert. Bij mijzelf kan ik af en toe het dromerige verlangen niet onderdrukken dat iets dergelijks met alle bedrijven gebeurt die bezig zijn om haastig gefabriceerde gevaarlijke en overbodige vaccins te fabriceren.

38

Het was rond vier uur in de middag. In de kamer van de hoofddirectie van Chemfarm, geneesmiddelen gigant en wereldmarktleider op een groot aantal deelgebieden, waren rond half vier de champagneflessen klaargezet. Er was werkelijk iets te vieren. Directeur John Welsh had rond een uur of drie het Pentagon gebeld en gevraagd naar generaal Jeremy Hoyt. Als een van de weinige burgers beschikte hij over het rechtstreekse doorkiesnummer van de generaal. Hij had Mabel, Hoyts secretaresse, zijn naam genoemd, wat voldoende bleek om Hoyt zelf binnen enkele seconden aan de lijn te hebben. ‘Hi John,’ hoorde hij de ietwat geaffecteerde stem van de generaal zeggen, ‘vertel, wat heb je voor me.’ ‘Tja, Jeremy, hoe zal ik het zeggen,’ probeerde Welsh de verrassing nog wat te rekken, ‘laat ik het zo zeggen, ik heb alles wat je hebben wilt. We zijn klaar voor productie.’ Aan de andere kant van de lijn bleef het wel een volle minuut stil. ‘Je bedoelt alles?’ hoorde hij Hoyt vragen, ‘allebei de kanten? En alle tests zijn gedaan en er staat ons geen enkele onaangename verrassing meer te wachten?’ ‘Inderdaad, allebei de kanten, en alle tests en onderzoeken hebben een waterdicht resultaat opgeleverd’ antwoordde Welsh. Hij zuchtte diep. ‘Er is in de afgelopen tien jaar genoeg misgegaan, vind je niet? Je zou er bijna het hoofd bij laten hangen, maar goed, dat hebben we niet gedaan zoals je weet. En nu zijn we op het punt gekomen waarvan we kunnen zeggen dat we langs een nieuwe weg geslaagd zijn, waar anderen gefaald hebben. Echt waar Jeremy, vandaag ben ik zo trots op ons werk, trots op onze wetenschappers en trots op wat ik voor het meest fantastische land ter wereld mag betekenen, dat ik er bijna geen woorden voor heb.’ Welsh zweeg even. Hij leek een brok in zijn keel weg te slikken. ‘Jeremy,’ ging hij verder, ‘dit kan niet anders dan de mooiste avond in mijn leven zijn en in ieder geval de mooiste in onze samenwerking. Ik weet dat het al wat laat is, maar hoe snel kun je hier zijn. Alles staat klaar voor de meest verbluffende demonstratie die je ooit hebt gezien. Hoe dan ook, het is tijd voor een klein feestje.’ ‘Ik had het al een beetje verwacht,’ hoorde hij Hoyt aan de andere kant zeggen, ‘mijn agenda is voor de komende twee dagen leeg. Onze jet staat klaar en als alles meezit ben ik over één à anderhalf uur bij je.’ ‘Er wacht je een hele mooie demonstratie. Tot straks!’ riep Welsh. Hij schakelde zijn mobiele telefoon uit en liet hem in zijn jaszak glijden. 

Het gezelschap, bestaande uit de zevenkoppige directie, het hoofd van de sectie neurochemie, Edward Dale en een achttal van zijn naaste medewerkers maakte gretig gebruik van het rijkelijk van allerlei luxe heerlijkheden voorziene buffet dat stond uitgestald, waarbij de champagne rijkelijk vloeide. Een tweetal kelners in het zwart zorgde dat het de aanwezigen aan niets ontbrak. ‘Jongens, een klein beetje rustig met de drank,’ riep Welsh nog. ‘Het is niet de bedoeling dat we allemaal bezopen zijn voordat Hoyt straks binnenkomt.’ Er klonk een licht gemor, maar gelukkig was er genoeg te eten om de uitgelaten stemming erin te houden.

Een kilometer of tachtig ten noordoosten van Green Bay aan Lake Michigan in de uitgestrekte bossen van Wisconsin lag het Chemfarm complex. Jaren eerder hadden ze door medewerking van het Pentagon toestemming gekregen om het bedrijf daar neer te zetten. Er was ook werkelijk alles aan gedaan om ervoor te zorgen dat er geen enkele schadelijke uitstoot plaats vond, zomin in het water als in de lucht. In de wijde omtrek stond het bedrijf aangeschreven als heel milieuvriendelijk. Er waren bij de bouw aanvankelijk wat protesten van de milieuverenigingen geweest, maar die hadden werkelijk in alles hun zin gekregen. De grootste problemen hadden ze ondervonden van de een of andere geflipte journalist, ene Herbert Harrison, die ooit met de staart tussen de benen was vertrokken bij de Washington Post, nadat hij met een waanzinnig verhaal was gekomen, wat een enorme canard bleek te zijn. Die Harrison was een van de ergste milieufanaten die er rondliepen. Hij had werkelijk elke juridische truc uit de kast gehaald om tegen te werken. Uiteindelijk had hij bakzeil moeten halen. De vergunning om in deze prachtige natuurlijke omgeving te bouwen was uiteindelijk vrij gemakkelijk gegeven.

Het bedrijf bezat de patenten van veel moderne psychofarmaca die het dan ook over de gehele wereld exporteerde. Veruit het bekendst waren de gedrag beïnvloedende medicijnen die ervoor moesten zorgen dat mensen met ernstige gedragsproblemen zich in de maatschappij met zo weinig mogelijk problemen staande konden houden en sociaal niet vereenzaamden.

Op het bedrijf werkten rond vijfhonderd productie- medewerkers die voor het merendeel afkomstig waren uit Green Bay plus een dertigtal wetenschappers, die zich bezig hielden met research en ontwikkeling.

De grootte van het gehele terrein was ongeveer anderhalve vierkante kilometer. Het achterste deel was afgezet met een hoge prikkeldraadversperring waaraan men borden kon zien hangen die vermeldden dat het prikkeldraad onder stroom stond. Zowel wee meter buiten als binnen deze afzetting was nog een dergelijke versperring die moest voorkomen dat mensen per ongeluk geëlektrocuteerd werden. Daar stond geen spanning op. De toegangspoort tot deze sector werd bewaakt door zwaar bewapende politiemensen, waarvan er  altijd een aantal rond het gebied patrouilleerden. Op het afgesloten deel van het terrein bevond zich een drietal barakken waar gevangenen woonden die zich – zoals het heette – vrijwillig beschikbaar hadden gesteld voor de ontwikkeling van de medische wetenschap. Het waren mannen en vrouwen die weinig of geen familiebanden hadden en die allen gedetineerd waren wegens zware geweldsdelicten. Overigens was hen strafvermindering in het vooruitzicht gesteld als beloning voor hun medewerking. Ook was er op dat deel van het terrein een onderzoekkliniek die drie verdiepingen bovengronds had en waren er ondergronds nog twee etages die ingericht waren voor de productie van zeer bijzondere geneesmiddelen. De helft van de diepst gelegen etage werd ingenomen door een ruimte die hermetisch van de buitenwereld kon worden afgesloten en die officieel bedoeld was voor het onderzoek van groepsprocessen.

De gevangenen genoten er veel voordelen ten opzichte van het leven dat ze in de gewone Amerikaanse gevangenissen gewend waren. Er waren educatieve programma’s er werd veel aan sport en spel gedaan en het eten was zonder meer goed te noemen. Niettemin was ontsnappen volstrekt onmogelijk gemaakt. Af en toe overleed een gevangene, waarvoor altijd een natuurlijke oorzaak werd gevonden. De zwaar bewapende politiemacht die de boel bewaakte had overigens opdracht te schieten om te doden als er toch een gevangene aan de verkeerde kant van het hek mocht belanden.

Generaal Jeremy Hoyt was rond zes uur geland op een klein militair vliegveld in de buurt van het complex. Er stond een auto met chauffeur op hem te wachten die hem rechtstreeks naar Chemfarm bracht. De rit duurde nauwelijks een half uur en de generaal stapte rond half zeven de bestuurskamer binnen. John Welsh kwam met uitgestoken handen op hem af om hem te begroeten. De generaal knikte minzaam, bleef vormelijk als altijd en drukte de uitgestoken rechterhand van Welsh met de zijne met de palm naar beneden en zodanig uitgestrekt dat het duidelijk voor Welsh en wie er ook maar omheen stond dat de hand de enige aanraking was die de generaal toestond. Een van de kelners bracht de generaal een glas champagne, dat hij aannam. Met het glas in de hand keek hij John Welsh afwachtend aan.

‘Goed, Jeremy,’ begon Welsh, ‘voor alle duidelijkheid, wat je te zien krijgt hebben we gefilmd. Het heeft volgens mij weinig zin om jou rond te laten lopen tussen het soort mensen dat we als proefpersonen gebruiken. Met het materiaal is op geen enkele manier geknoeid. Er is behalve wat dubbel was opgenomen niets weggelaten, trouwens, ook dat hebben we bewaard. Eerlijk gezegd zijn wij zelf na zes jaar afrondend onderzoek en testen eigenlijk verbaasd dat de oplossing voor het immense probleem dat je ons hebt aangereikt zo simpel was. Zoals je weet hebben we een lange historie als het gaat om gedragsbeïnvloeding met behulp van psychofarmaca. Daarbij ging het in het verleden altijd om patiënten. In dit onderzoek hebben we te maken gekregen met de beïnvloeding van het gedrag van gezonde mensen, mensen die in elk geval niet met een medische of psychiatrische indicatie zijn binnengekomen volgens de indertijd door jou gegeven richtlijnen.’ Hij zweeg even en keek Hoyt aan, die alleen maar knikte. ‘We hebben maandenlang diepgravende ethische discussies gehad over de vraag of wij als farmaceutisch bedrijf wel onze medewerking konden geven aan het ontwikkelen van dergelijke stoffen. Jij hebt ons namens de president een en andermaal voldoende zekerheid en speelruimte daaromtrent weten te geven en we zijn aan het werk gegaan. Inmiddels zijn we alweer bij een derde president in het Witte Huis aangeland en persoonlijk zou ik er veel genoegen in scheppen om eenmaal zelf dit prachtige project aan onze president te mogen presenteren.’ Het toch al ondoorgrondelijke gezicht van Hoyt verstrakte. ‘Alles op zijn tijd, John. Die afspraak met de president komt, maak je geen zorgen. Eerst mag je het mij allemaal laten zien.’ Hoyts stem klonk zeer afgemeten. ‘Oh, nee, Jeremy, vergeef me mijn onhandige opmerking, enthousiasme moet je maar denken. Net wat je zegt, alles op zijn tijd.’

Er viel een korte stilte die pijnlijk had kunnen worden als niet juist een van de twee kelners met nieuwe glazen champagne was langsgekomen. Hoyt pakte een glas en wandelde ermee naar de hoge glaswand die de directiekamer scheidde van een breed dakterras. Hij draaide zich half om naar zijn gastheer die ietwat verbouwereerd was blijven staan. ‘Verdomd mooi uitzicht heb je hier,’ zei hij, abrupt van onderwerp veranderend. ‘Geen enkel gebouw in de verre omtrek. Niets dan natuur. Prachtig.’

Welsh wist zich even geen raad met zijn houding. Hoyt kon soms om voor hem onduidelijke redenen van het ene op het andere moment een ijzige atmosfeer creëren. Niet zo dat het gesprek helemaal doodviel, nee, dat niet. Het was meer dat je voelde dat de man absoluut geen tegenspraak duldde en dat het maar verstandiger was je daaraan te houden. John Welsh voelde zich plotseling heel onbehaaglijk. Diep in zijn hart was de twijfel aan de juistheid en de legitimiteit van het project altijd blijven knagen. De agressie in de wereld onderdrukken met een stof in de atmosfeer, een stof waar niemand om had gevraagd en die het onmogelijk maakte voor mensen om zich fanatiek te weer te stellen. Mensen mochten er vooral niets van merken. Hun normale leven bleef zich afspelen zoals het altijd had gedaan. Ze konden alleen niet meer woedend worden, zich te weer stellen, vechten, ook niet als het misschien wel moest. Een stof bovendien, waarvan slechts zo onwaarschijnlijk weinig in de atmosfeer verspreid hoefde te worden om effect te hebben, dat het zeker met behulp van de huidige en meest geavanceerde meetapparatuur niet te detecteren viel, nog afgezien van het feit dat de stof buiten zijn bedrijf volledig onbekend was. Een klein bijkomend voordeel van wat er uiteindelijk tot stand was gekomen was dat mensen ook niet meer in paniek konden raken. Dieren trouwens ook niet. Wat echter het meest aan hem was blijven knagen was de stof die ze speciaal voor het Amerikaanse leger hadden moeten ontwikkelen, een stof die de eerste inactief maakte.

De uiterste consequentie was hem maar al te duidelijk. Het Amerikaanse leger kon als enige organisatie wereldwijd iedere gewelddadige actie ondernemen, zonder daarbij op tegenstand van enige betekenis te hoeven rekenen. Geen mens zou meer dan lijdelijk verzet kunnen bieden. Het leek allemaal zo mooi in het begin. Er was zo ongelooflijk veel geld beschikbaar, maar de groeiende steen in zijn maag vertelde hem steeds duidelijker dat hij zijn ethische apothekersziel aan de duivel had verkocht.

Generaal Hoyt draaide weg van het raam en liep weer op Welsh af. Zijn gezicht leek weer ontspannen. ‘Heb je hier misschien een informatiemap met een uittreksel van het onderzoek. Ik heb de mijne op kantoor in de kluis laten liggen, omdat hij uiteraard de deur niet uit mag, maar misschien heb je een korte samenvatting van wat ik straks ga zien. Ik houd niet zo van verrassingen, zoals je weet.’ ‘Oh ja, natuurlijk’ zei Welsh met opgetrokken wenkbrauwen, ‘een ogenblikje.’ Hij beende weg om even later terug te komen met een tamelijk lijvige ordner. ‘Alsjeblieft,’ zei hij. ‘Via de tabbladen kun je gemakkelijk…’  ‘Ja, ik vind het wel,’ onderbrak Hoyt hem ongeduldig. ‘Kan ik me hier ergens even tien minuten terugtrekken?’

Welsh begon zich steeds onbehaaglijker te voelen. Het feestelijke gevoel van het begin van de middag was door het ijzige gedrag van de generaal verdwenen. Ongemakkelijk gebaarde hij Hoyt mee te lopen naar de naastgelegen ruimte waar een groot scherm voor digitale projectie stond opgesteld. Hoyt legde de map op een tafeltje, trok de stoel die erbij stond naar achteren en ging zitten. Hij opende de map en bekeek snel de opschriften op de tabs. Ineens realiseerde hij zich blijkbaar dat John Welsh nog achter hem stond, want zonder zijn hoofd om te draaien zei hij: ‘Als je me nu even alleen wilt laten. Als ik klaar ben kom ik vanzelf weer naar buiten.’ John Welsh voelde zich als een schooljongen die betrapt is op een verboden actie. Bijna geluidloos verliet hij de ruimte en sloot de deur zachtjes achter zich.

Bijna een half uur later kwam Hoyt naar buiten met de ordner onder zijn arm. Hij liep rechtstreeks op Welsh af en overhandigde hem de ordner. ‘Zo te zien heb je de zaken inderdaad goed voor elkaar,’ zei hij op goedkeurende toon. Het gezicht van John Welsh klaarde op. ‘Nou, dan wil je nu misschien eerst wel wat eten voordat we de film gaan bekijken,’ begon hij hoopvol, want zelf had hij in afwachting van Hoyts komst nog niets gegeten. ‘Dat kan straks wel,’ was Hoyts korte antwoord, ‘Ik heb in het vliegtuig al iets gegeten. Laat mij eerst die film maar zien. Oh, voor we daarmee beginnen, ik hoef dit hele gezelschap er niet bij te hebben. Het is voldoende als jij erbij bent en het hoofd van je neurochemie afdeling…eh…Dale, is het niet?’

John Welsh voelde nu ergernis in zich opkomen door het arrogante gedrag van Hoyt.. Zijn feestelijke stemming was al tot het nulpunt gezakt en nu kreeg hij ook nog niet de gelegenheid om iets te eten. Hij had spijt dat hij daarmee op Hoyt gewacht had. Hij verbeet zijn ergernis, toonde iets dat op een glimlach moest lijken en zei: ‘Okay Jeremy, we doen het op jouw manier, het is tenslotte jouw feestje.’ Hoyt knikte kort. Hij leek de ironie in Welsh’ stem niet te horen. Welsh liep op Dale toe en sprak even kort met hem. Dale knikte. Vervolgens wende hij zich tot de aanwezigen: ‘Mijne heren, generaal Hoyt geeft er de voorkeur aan de demonstratiefilm te zien slechts in gezelschap van doctor Dale en mijzelf.’ Hij schraapte zijn keel en vervolgde: ‘Wie na genoten spijs en drank wenst te vertrekken kan rekenen op mijn volledige begrip daarvoor.’

Hij blikte door de hoge glaswand naar buiten. ‘Vreemd,’ dacht hij, ‘er komt een dikke mist opzetten; dat hebben we niet zo vaak in deze tijd van het jaar.’ Hij haalde zijn schouders op en wendde zich tot Hoyt en Dale en gebaarde in de richting van de deur van de projectie ruimte. ‘Zullen we dan maar, heren,’ zei hij. Dale en Hoyt volgden hem. De deur werd zorgvuldig gesloten.

De meeste aanwezigen wilden eigenlijk wel naar huis en de directiekamer druppelde langzaam leeg. Na tien minuten was iedereen vertrokken.

Het leek wel of het ijle groene gas dat tussen de bomen hing daar plotseling was verschenen. Een diepe stilte hing over het bos. Wind was er eigenlijk nauwelijks. De vreemde groene gaswolk leek zich in tweeën te delen en te verdichten. Op de grond onder een grove den vormden zich twee doorschijnende mensachtige gestalten, een manlijke en een vrouwelijke gestalte. In het weinige licht wat er deze avond tussen de bomen hing was te zien dat de beide figuren  de groene gaswolken als het ware absorbeerden, waarbij ze tegelijkertijd steeds minder doorzichtig werden. Het hele proces nam nauwelijks vijf minuten in beslag.

De man was ongeveer twee en een halve meter lang, de vrouw misschien twintig centimeter kleiner. Behalve hun lichaamsvorm hadden de twee gestalten weinig menselijks. De hoofden waren kaal en leken bedekt met glanzende schubben. De ogen straalden een rood licht uit. De lichamen waren eveneens bedekt met grote, groenachtig glanzende schubben die eerder van metaal gemaakt leken dan van enig organisch materiaal. De beide wezens bewogen zich met hoge snelheid tussen de bomen door in de richting van het Chemfarm complex. Bij het eerste onder hoogspanning staande hek bleven ze even staan. Vanuit hun positie, aan de achterzijde van het hoofdgebouw was juist het dakterras met aan de achterzijde de hoge glaswand te zien. De man keek naar de vrouw en maakte een korte beweging met het hoofd. Beiden hieven de handen. Uit hun geopende handpalmen stroomde een dichte donkergrijze mist in de richting van het dakterras, dat binnen enkele minuten geheel aan het zicht was onttrokken.

Met hoge snelheid bewogen beide figuren zich nu langs het hek in de richting van het achterste gedeelte van het complex, waar zich de gevangenen bevonden. Even stonden ze stil en keken naar een groepje mannen dat daar rondliep, stond te praten met elkaar, sigaretten rookte. Een andere groep vermaakte zich rond een basketbaldoel. Het zag er op het eerste gezicht allemaal heel vredig uit.

De twee draakachtige reuzen hieven gelijktijdig de enorme handen die aan de toppen van de vingers grote kromme nagels droegen. In één flitsende slag haalden ze een compleet segment uit het hek, waarbij knetterende vonken overal om het heen dansten.

De mannen op het terrein hadden het geknetter van de ontladingen gehoord en keken geschrokken in de richting van het hek. De bal van de basketballers rolde doelloos over de grond. Alle mannen stonden als aan de grond genageld en zagen hoe twee reusachtige geschubde figuren met enkele handbewegingen ook het tweede hek kapot sloegen alsof het slechts een lastig spinnenweb betrof.

Aan weerszijden van de ontstane opening in de afrastering bleven de twee angstaanjagende reuzen staan. Er was geen enkel geluid te horen, behalve dan dat ieder van de gevangenen die op het terrein verkeerde in zijn eigen hoofd luid en duidelijk hoorde zeggen: ‘Pak alles wat je mee wilt nemen en verlaat dit terrein zo snel als je kunt. Zorg dat je zo ver mogelijk van dit terrein verwijderd raakt.’

Er viel een diepe stilte. Een aantal van de mannen was al in beweging gekomen, maar sommigen aarzelden. ‘Opschieten,’ klonk het in hun hoofden, ‘zo snel en zo ver mogelijk weg!’ Vijf minuten later renden door de bossen rond het Chemfarm terrein honderdvijftig mannen en vrouwen, allerlei spullen in plastic tassen en koffertjes met zich meeslepend.

De twee draakachtige reuzen waren weer doorzichtig geworden en losten op in twee groenachtige gaswolken die samensmolten en in het niets leken te verdwijnen. Van de zwaar bewapende politiemacht die het terrein moest bewaken was geen spoor te bekennen.

In de projectiekamer had Welsh de DVD in zijn laptop gestopt en de kabel van het grote digitale projectiescherm in een van de USB bussen van de laptop gestoken. Hoyt zat in afwachting naar het nog lege scherm te kijken en Dale bladerde nog wat in zijn papieren. ‘Vertel mij even wat ik te zien krijg,’ wendde Hoyt zich abrupt tot Dale. Welsh trok zijn wenkbrauwen op. Hij had tamelijk veel wat hij maar noemde militaire lompheid van Hoyt meegemaakt in de jaren dat er nu aan de opdracht werd gewerkt, maar vandaag had Hoyt zichzelf in dat opzicht ruimschoots overtroffen. Terwijl hij zachtjes hoofdschuddend naar de generaal keek besloot hij dat Hoyt waarschijnlijk zo gespannen was, dat hij nu alle goede omgangsvormen maar had laten varen.

‘Wij hebben,’ begon Dale met een blik naar zijn directeur, die hem nauw merkbaar toeknikte, ‘de honderdvijftig speciaal geselecteerde gewelddadige misdadigers in een ruimte bijeen gebracht, waarin zich overal onzichtbare camera’s bevinden. U zult zien dat er binnen vijf minuten ruzies ontstaan en dat er daarna binnen enkele minuten overal zeer gewelddadige vechtpartijen uitbreken. Binnen tien minuten moet er voor het leven van sommige van deze mensen al gevreesd worden. Volledigheidshalve vertel ik u erbij dat de ruimte overal glad is afgewerkt en dat hij hermetisch van de buitenwereld is afgesloten op een klein luikje bovenin de achterwand na. Op het hoogtepunt van de gewelddadigheden zult u dit luikje in beeld krijgen. Het gaat heel even open en er komt een vlieg de ruimte binnen gevlogen. Het lichaam van deze vlieg hebben wij ingesmeerd met de stof die de agressie moet wegnemen.’ ‘En dat moet effect hebben?’ vroeg Hoyt sarcastisch. Dale wendde zich bruusk naar de laptop en drukte op ‘enter.’ Het grote scherm werd nu gevuld met een beeld van een steriel ogende witte ruimte waarin zich een grote groep mannen bevond die allemaal op geagiteerde wijze met elkaar spraken. Het geluid was vrij hard en een aantal van de conversaties was goed te volgen.

‘Wat moeten we godverdomme in dit klote hok,’ werd er geschreeuwd. Twee mannen direct vooraan in het beeld leken weinig op elkaar gesteld. Een van de twee, iets kleiner dan de ander keek wat angstig. ‘Ik wil die rotkop van jou niet in mijn buurt zien,’ brulde de ander en gaf de kleinere een harde duw met twee handen, zodat hij achterover op de grond belandde. Maar met een onverwachte snelheid stond hij weer op zijn benen. Zijn aanvaller had zich inmiddels omgedraaid naar een stel mannen die achter hem stonden te lachen om wat ze zagen gebeuren. Toen de kleinere tegenstander echter zo snel weer op zijn voeten stond riepen de lachende toeschouwers: ‘Hé Jack, daar is ie weer, hij kan je maar niet vergeten.’ De grote man draaide zich om en haalde uit met zijn rechter vuist. Voor hij echter zijn stoot kon plaatsen had de kleine man hem al keihard in het kruis getrapt. De voorgrond van het beeld ontaardde nu in een algehele vechtpartij. Iedereen bemoeide zich er mee en iedereen sloeg of trapte iemand anders. Er ontstonden groepjes die anderen insloten en sloegen en trapten waar ze maar konden.

In beeld kwam nu een Klein schuifpaneel dat langzaam open schoof. Een sterk vergroot beeld toonde een zwarte vlieg die weg vloog uit de kleine ruimte achter het paneel. Enkele ogenblikken bleef de camera de vlieg volgen om vervolgens weer over te gaan op de eerdere instelling. Er gebeurde werkelijk iets heel vreemds. De mannen die hard aan het vechten waren stonden plotseling aarzelend op, keken weifelend om zich heen. Overal hielpen mannen eerdere tegenstanders overeind, keken bezorgd naar de bloedende koppen die ze zelf hadden veroorzaakt, haalden hun schouders op, riepen sorry. Complete ontreddering, maar er was wel rust en een einde aan de gevechten.

Dale stopte de projectie. Hoyt draaide zich met gefronste wenkbrauwen om. ‘Is dit de hele film?’ vroeg hij kortaf. ‘Nee generaal,’ zei Dale afgemeten. ‘Ik heb de demonstratie even onderbroken om u nog even attent te maken op het feit dat de minimale hoeveelheid van het middel op de vlieg ruim voldoende was voor een snelle pacificatie van deze agressieve groep….’ ‘Ik heb het protocol gelezen,’ onderbrak Hoyt hem…‘En verder,’ ging Dale onverstoorbaar voort, ‘leek het mij goed voor de duidelijkheid om erop te wijzen dat de tweede vlieg, die zo dadelijk de filmscène binnenvliegt, de stof meedraagt die we speciaal voor het leger hebben ontwikkeld en die bedoeld is om het effect van de eerste stof teniet te doen.’ Hoyt knikte. ‘Het was me al duidelijk,’ zei hij en keerde zich weer naar het projectie scherm. Dale liet zich niet van de wijs brengen door het botte gedrag van de generaal. ‘Uiteraard zullen we voor de militairen een andere – en voor hen meer voor de hand liggende toedieningsvorm kiezen. De vlieg is hier alleen maar gekozen omdat we met een gesloten ruimte te maken hebben waar we het tegengestelde effect van beide stoffen wilden demonstreren. Hoyt knikte zonder zich om te draaien en Dale liet de projectie verder gaan.

Nu ging opnieuw het schuifpaneeltje in de wand open en werd een grijze vlieg zichtbaar die even snel als de eerste weg vloog uit de kleine ruimte. Het beeld liet zien hoe de honderdvijftig mannen nagenoeg plotseling weer terugkeerden naar de agressieve houding die ze hadden vertoond voor de eerste vlieg was binnen gelaten. Overal in de ruimte werd nu zwaar gevochten. Opnieuw onderbrak Dale de projectie. Hoyt draaide zich om, maar zijn gezicht leek nu minder gespannen. ‘Ik veronderstel dat het vervolg een herhaling van zetten betreft?’ zei hij opstaand. ‘Ja, Jeremy, inderdaad, ‘ mengde Welsh zich in het gesprek. ‘En behalve dat hebben we alle mannen die daar waren geïnterviewd aangaande hun ervaringen daar in die ruimte. Ook al die interviews staan op video en als je wilt… Hoyt hief nu beide handen en zei: ‘het is duidelijk. Ik ben me ervan bewust dat mijn nieuwsgierigheid het daarstraks even won van mijn geduld, maar nu heb ik toch de neiging om jullie geluk te wensen. Jullie hebben het geflikt. Dit zal een van de belangrijkste dagen blijken in de geschiedenis van Amerika. Ik zou zeggen: Nu is het tijd voor champagne. Hij kwam met uitgestoken handen op de beide wetenschappers af. Welsh en Dale keken elkaar aan met een blik van verstandhouding. De ijzeren generaal, zoals ze hem onderling wel eens noemden, was kennelijk eindelijk tevreden, voorlopig althans.

‘Zal ik dan maar eens even wat bediening laten aanrukken?’ stelde hij voor. Hoyt knikte instemmend en Welsh wandelde in de richting van de deur die ze minder dan een uur geleden zo zorgvuldig achter zich hadden gesloten. Toen hij echter halverwege de afstand was die hij moest afleggen klonk er een scherpe klik die galmde door de ruimte. De drie mannen keken elkaar enigszins verbaasd aan. Welsh liep door en greep de deurknop. Er was echter geen beweging in te krijgen. Geërgerd haalde hij zijn mobiele telefoon uit zijn zak en begon een nummer in te toetsen. Halverwege hield hij daarmee echter op toen de telefoon in zijn hand gloeiend heet werd en hij hem geschrokken op de grond liet vallen. ‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Hoyt streng. ‘Iets heel vreemds,’ antwoordde Welsh met half dichtgeknepen ogen. ‘De deur zit op slot. Die deur kan helemaal niet op slot want het is een gewone niet afsluitbare binnendeur. Verder werd mijn telefoon gloeiend heet toen ik probeerde te bellen.’ ‘Hier, neem de mijne,’ zei Hoyt, zijn mobieltje uit zijn jaszak pakkend. Voor hij het ding aan Welsh had kunnen geven moest hij het echter laten vallen. In opperste verbazing stond hij in zijn handpalm te kijken waar een rood verbrande plek zichtbaar werd. ‘Maar dit is toch te krankzinnig,’ hijgde hij. ‘We moeten hieruit.’ Besluiteloos keken de drie mannen elkaar aan.

Er leek een verandering in het licht plaats te vinden. Gedrieën draaiden ze zich in de richting van het grote projectiescherm. Het scherm vertoonde een vreemde lichtgevende groene kleur die van het scherm begon af te stromen en midden in de zaal een steeds dichter wordende groene wolk vormde. Na een minuut, alles ging heel snel, deelde de wolk zich in twee delen. Tot hun ontzetting zagen de mannen binnen de bolvormige wolken twee reusachtige doorzichtige figuren ontstaan. Het was als of hun doorzichtige lichamen het gas absorbeerden, terwijl hun vormen steeds concreter werden. Ze zagen er werkelijk angstaanjagend uit. Gepantserde reuzen leken het. Roerloos stonden ze daar naast elkaar. Angst en afgrijzen maakten zich van de drie mannen meester.

Plotseling werd de doodse stilte verbroken door een krakend geluid. De luidsprekers van de geluidsinstallatie lieten een stem horen., maar het leek geen menselijke stem. In een harde metalen klank kwam de boodschap….‘Kijk maar generaal Hoyt, dan kunt u eindelijk uw vorige greep naar de wereldmacht in actie zien. Uw huidige poging wordt hier en nu beëindigd. Definitief!’

Er viel een angstige stilte. Uiteindelijk riep Hoyt: ‘maar wat moet dit, wat stelt dit allemaal voor, zijn jullie helemaal gek geworden?’ Er kwam geen antwoord. De twee geschubde reuzen staken hun armen omhoog en uit het hoge plafond barstte een zware moessonbui los. Bliksemschichten doorkliefden de ruimte. Dan stroomde het water neer op de twee figuren die daar als beelden stonden. Een fel groen gekleurd gas ontsnapte tussen de groen glanzende schubben die hen bedekten.

De explosie die volgde blies in één keer alle gebouwen op het terrein op.

De brandweer uit Green Bay die op het geluid van de enorme explosie was uitgerukt, omdat men veronderstelde dat de bedrijfsbrandweer wel wat hulp zou kunnen gebruiken, arriveerde drie kwartier na de explosie. Onder de brandweermannen overheerste verbijstering en ongeloof.

Waar het Chemfarm complex had gestaan was nu een krater in de bodem die in het midden zeker vijf en twintig meter diep was. De wanden van de krater vertoonden overal verglaasde plekken die leken te duiden op extreem hoge temperaturen tijdens de explosie. Radioactieve straling had men echter niet kunnen meten.

Schimmel?

Nee, niet de schimmel van Sinterklaas. Die is trouwens al weer naar Spanje terug en bovendien is hij niet besmettelijk. Het gaat om de Aspergillus schimmel. Een oude bekende, hoewel je in het gewone dagelijkse leven niet zo vaak van deze schimmel hoort. In elk geval hoort hij bij de ziekmakers.

Lang geleden, toen de graven van de Egyptische farao’s door nieuwsgierige en helaas vaak ook zeer hebzuchtige lieden weden geopend en leeg geroofd ging er een wonderlijk gerucht door de kringen van de opgravers: ‘de vloek van Toetankhamon’. Mensen die in het graf waren geweest stierven in aan een mysterieuze ziekte. Ze werden benauwd, pijn op de borst, vreselijk hoesten, hoge koorts en uiteindelijk de dood. Niemand wist wat er aan de hand was. De eenvoudige ingehuurde werkers wilden het graf niet meer in uit angst voor de vloek van de farao. Wat was er toch aan de hand?

Het graf van de farao was een paar duizend jaar met rust gelaten. Buitenlucht was er niet naar binnen gekomen. Het moet er ook ontzettend muf geroken hebben. De farao was nadat hij gebalsemd was in een sarcofaag, een stenen kist gelegd. Voor de reis naar de eeuwigheid had men hem allerlei handige voorwerpen meegegeven, maar ook voeding en dranken. Vaak de producten van de landbouw, want men meende in die tijd dat de reis naar de eeuwigheid wel een poosje kon duren en onderweg moest er toch iets te eten en te drinken zijn. Vandaar spijs en drank in het graf. Bij het openen van het graf, dat was in het begin van de vorige eeuw, om precies te zijn op 16 februari 1923 door een team onder leiding van de Britse archeoloog Howard Carter, stierven tweeëntwintig mensen die in de tombe hadden gewerkt op geheimzinnige wijze. Men sprak van de vloek van Toetankhamon. Zoals meestal in dit soort gevallen was er een tamelijk eenvoudige verklaring voor deze sterfgevallen. In landbouwproducten treffen we vaak verschillende schimmels aan, sommige gevaarlijk andere onschuldig. Er is er echter één die nog steeds voorkomt en die bij inademing een vaak dodelijk verlopende longziekte veroorzaakt. Bij de zogenaamde vloek van de farao was dat een schimmel die eeuwen aan allerlei dingen en aan de muren in de grafkamer had gezeten. Er was geen zuchtje wind al die tijd en de fijne schimmel, Aspergillus Niger, de zwarte variant was mooi blijven zitten waar hij zat. Maar toen het gretige in en uitlopen begonnen was, waren schimmelsporen in de lucht gaan zweven door de plotseling ontstane luchtstroming en hadden de mensen die schimmelsporen ingeademd met de dodelijke gevolgen van dien.

Leuk verhaal denk je misschien, of je kende het al, maar wat heeft dat nu met de tegenwoordige tijd te maken. Nou, helaas tamelijk veel. Er zijn wel meer dan tweehonderd verschillende soorten van die Aspergillus schimmel en daar zitten behoorlijk wat ziekmakers bij. Ook komt een aantal varianten van de schimmel voor op onze landbouwgewassen, waar ze met heel krachtige middelen worden vernietigd. Het gaat tenslotte om onze voedselveiligheid. Helaas reageren schimmels, net als bacteriën, op bestrijdingsmiddelen door zich aan te passen en immuun te worden voor bestrijdingsmiddelen. Tja en nu hebben we de poppen aan het dansen, want tegenwoordig worden in de ziekenhuizen veel mensen besmet met zo’n resistente schimmel. Veel patiënten die officieel genoteerd zijn als overleden aan het Covid-19 virus zijn in werkelijkheid overleden aan een in het ziekenhuis opgelopen besmetting met de therapie-resistente Aspergillus schimmel. Antibiotica helpen niet meer, omdat de rigoureuze bestrijding door de landbouw de schimmel immuun heeft gemaakt voor nagenoeg alle bestrijdingsmiddelen.

Ach, vergeet ik toch bijna iets bij dit rampenverhaal, want dat is het toch in veel gevallen gebleken. Het bestrijdingsmiddel waar de Aspergillus schimmel nog wel op lijkt te reageren is Hydroxychloroquine. Jammer eigenlijk wel, want dat is nu net het geneesmiddel dat onze minister Hugo de Jonge in zijn wijsheid verboden heeft en als kwakzalverij afgeserveerd.

Transhumanisme

Een term die ik steeds vaker tegenkom als ik er achter probeer te komen wat er toch allemaal voor bedoelingen kunnen steken achter het duidelijk opdringerige streven om ons maar allemaal te vaccineren tegen de invloed van een virus, waarvan al een hele poos bekend is dat het niet gevaarlijker is dan een milde griep, maar waarvoor desondanks al het hele jaar door bijna alle overheden ter wereld paniek wordt gezaaid en waartegen aan alle bevolkingen onlogische en niet proportionele maatregelen dwingend worden opgelegd. Het lijkt er sterk op dat de hele westerse wereld in een heel akelige dictatuur is veranderd, waarbij alle mensen gedwongen worden onzinnige regels na te leven die bovendien zowel de lichamelijke als de geestelijke gezondheid schaden.

Omdat we gemakkelijk kunnen vaststellen dat het in alle landen van de zogenaamd vrije westerse wereld gebeurt lijkt het logisch dat er een plan achter zit dat de hele wereld omvat. Zeg nu zelf, is het ooit gelukt alle westerse landen de zelfde maatregelen te laten naleven? Nee, dat is nog nooit gelukt. Waarom dan nu wel?

Eigenlijk zijn er slechts twee manieren van denken over de gebeurtenissen mogelijk:

  1. Als je een echte complotdenker bent, zoals ik, dan weet je – want dat heb je uitgebreid nagezocht in allerlei informatiebronnen – dat er opzettelijk angst is gezaaid door de WHO door te beweren dat het Covid-19 virus heel gevaarlijk en dodelijk was (later, toen het kwaad geschied was en de hele wereld bang, heeft de WHO dat teruggedraaid, maar daar luisterde niemand meer naar). Ook weet je als complotdenker dat een van de grootste promotors van het vaccineren, Bill Gates heeft gezegd dat het de bedoeling is om door middel van vaccinaties de wereldbevolking aanzienlijk te laten krimpen.                             Nu kan ik zelf maar twee manieren bedenken waardoor de wereld bevolking kan krimpen in een redelijk tempo. De eerste is dat we door de vaccinaties allerlei ziekteverschijnselen krijgen, dat we verzwakken en daardoor eerder overlijden of, wat nog meer voor de hand

ligt, omdat Gates daarmee zowel in India als in Afrika geëxperimenteerd heeft, dat alle vrouwen praktisch onvruchtbaar worden, waardoor er veel minder kinderen geboren worden. Dat dit laatste de bedoeling is lijkt niet ondenkbaar. Zelfs in een van de recente romans van de Amerikaanse schrijver Dan Brown is er iemand die in dat verhaal met de WHO in verband wordt gebracht en die bezig is met een uitgewerkt plan om de wereldbevolking enorm te laten inkrimpen door een dodelijk virus te verspreiden. Dat zoiets te doen is blijkt, alweer volgens de complotdenkers, doordat het Covid-19 virus uit een Chinees laboratorium blijkt te komen waar – ondanks het verbod daarop door de Verenigde Naties – strijdvirussen worden ontwikkeld, een laboratorium waarin Bill Gates veel geld in heeft geïnvesteerd. Het zou dan ook best kunnen zijn dat het feitelijk milde Covid-19 virus een oefening is voor een wereldwijde verspreiding van een veel gevaarlijker virus. Bronnen vermelden dat alle vaccins die op de markt komen in potentie onze erfelijke eigenschappen op een bepaalde manier kunnen veranderen. Erg precieze informatie daarover krijgen wij, gewone mensen natuurlijk niet.                                                                                                                                         Tot zover de complotdenker.

  • De andere mensen die zich al dan niet bang hebben laten maken en die de virusuitbraak als een ramp op wereldniveau beschouwen. Het merendeel van die mensen gehoorzaamt aan alle in feite onnodige maatregelen, omdat ze van mening zijn dat het ondenkbaar is dat een nationale regering hen zo zal bedriegen, vooral ook omdat die zelfde overheid in het begin van deze zogenaamde pandemie ruimhartig in de buidel tastte om de gevolgen van de maatregelen voor het bedrijfsleven te compenseren, een ruimhartigheid die overigens al flink begint op te drogen, terwijl de maatregelen absurdistischer worden. Deze mensen zullen zeker niet in opstand komen. Zij zullen menen dat het ons overkomt en dat het niemands schuld is en dat de verhalen over het zogenaamd resetten van de wereldeconomie onbegrijpelijke fantasieverhalen zijn die onmogelijk op waarheid kunnen berusten.

Het artikel zou over transhumanisme gaan, had ik beloofd. Ik moest voor de duidelijkheid echter wel de twee hoofdstromingen in de bevolking op enigszins illustratieve wijze beschrijven.

De complotdenkers uit de eerste groep zullen nu mogelijk geïnteresseerd verder lezen, terwijl de tweede groep waarschijnlijk de schouders ophaalt en denkt dat we toch met geen mogelijkheid kunnen weten wat het leven voor ons aan verrassingen in petto heeft. Eigenlijk zijn de twee groepen veel eenvoudiger te onderscheiden. De eerste groep, die van de complotdenkers denkt dat het mogelijk is om de mens door genetische manipulatie te veranderen. De tweede groep is meestal van mening dat iets dergelijks misschien in de verre toekomst wel mogelijk is en dat de wetenschap dan eerst zich zal inspannen om alle erfelijke ziekten uit te roeien door de genen te veranderen die de ziekten veroorzaken. Ik zie die tweede groep ook eigenlijk als goedwillende mensen die niet erg veel oog hebben voor opzettelijk kwaad dat gedaan kan worden door een klein gezelschap van zeer rijke mensen. Zij zeggen vaak letterlijk: Hoe kun je zoiets nou denken, dat doe je toch gewoon niet. Dat zouden monsterlijke mensen zijn. Ja, en dat zijn het ook.

Ik ga maar even verder met wat de complotdenkers intussen allemaal gevonden denken te hebben en of het allemaal waar is laat ik met een gerust hart aan mijn lezers over die er werkelijk op gebrand zijn om erachter te komen wat er nu echt in dit bijzondere jaar gebeurd is waardoor we onze werkelijkheid nauwelijks meer herkennen.

Laat ik maar beginnen te zeggen dat wat de overheid wilde en nog steeds wil bereiken is dat zoveel mogelijk mensen zich laten vaccineren. Als je dan bedenkt dat wij, de Nederlanders een paar jaar geleden nog naar de stembus gingen, in vrij grote getale zelfs en deze overheid – nu voor de derde keer onder leiding van Mark Rutte als premier hebben gekozen, dan begrijp je wel dat de meeste mensen die keuze niet direct in twijfel trekken. Uit de peilingen heb ik ook begrepen dat de VVD nog steeds bovenaan staat. Daaruit valt af te leiden dat de meeste Nederlanders trouw aan hun keuze zijn. Ook spreek ik regelmatig mensen – geen horeca eigenaren vanzelfsprekend of theaterartiesten – die het allemaal niet zo erg vinden. Vaak hoor ik mensen zeggen dat ze het vanzelfsprekend vinden om zodra de vaccins er zijn zich ook te laten vaccineren.

Tja, als ik het hier bovenstaande stukje terug lees zou ik het bijna normaal gaan vinden. En dat is nu het resultaat van zeer geraffineerde manipulatie van de publieke opinie. Ik denk niet dat ik hoef uit te leggen dat alle officiële nieuwsbronnen ongeveer het zelfde verhaal vertellen.

  1. Door de PCR testen blijkt steeds weer dat er alsmaar nog nieuwe besmettingen bij komen. Iedereen leest dat in de krant, het televisienieuws zegt het dus gaan mensen ervan uit dat het waar is. (Die PCR test zegt helemaal niets, maar de meeste mensen zeggen: ‘ik heb er geen verstand van, de overheid zal het toch wel weten’. Dus dat schiet echt niet op als je de gang van zaken wilt stoppen.)
  2. In het begin van de pandemie verklaarde de WHO dat het sterftepercentage van mensen die met het virus besmet waren 3,4% was. Daarmee werd een wereldwijde pandemie uitgeroepen en waren regeringen verplicht noodmaatregelen te nemen.
  3. Door het heel slim te spelen in alle media geloven de meeste mensen dat het nog steeds niet weg is, dat virus en ook horen we steeds weer dat er mensen in het ziekenhuis worden opgenomen en dat het allemaal door het virus komt. (Enkele journalisten zijn in praktisch lege IC-afdelingen binnen gelopen en hebben gezien dat het er erg rustig is. Opgeklopt nieuws dus. Helaas gelooft bijna iedereen de krant en de tv.)

Tot zover waarom het begrijpelijk is dat zoveel mensen de regering en het nieuws vertrouwen. Ons hele leven hebben we de krant en het televisienieuws geloofd en het voelt raar en onwezenlijk om nu ineens te besluiten dat het allemaal niet waar is. Mensen zijn tenslotte voornamelijk gewoontedieren en meestal is dat maar goed ook, want dat zorgt voor een ordelijke samenleving. Toch denk ik dat het de hoogste tijd is om even over die muur van vertrouwelijkheid en zekerheid heen te kijken. Ik noem enkele punten om wat twijfel te zaaien. Niet omdat ik dat leuk vind, maar omdat ik een klokkenluider ben die een heel ongewenste draai in ons leven ziet aankomen.

  1. Helemaal in het begin van deze pandemie was er een Brabantse arts die een werkzame manier vond om de virusinfectie in het begin te stoppen. Tot mijn stomme verbazing werd het die arts verboden om op die manier mensen te genezen. Het belangrijkste middel, HCQ zou gevaarlijk zijn. Later onderzoek toonde aan dat dit een opzettelijke onwaarheid was. Toch bleef onze minister dat middel kwakzalverij noemen en liet hij de overheid de hele voorraad in het land opkopen.
  2. De eerste golf veroorzaakte een rampzalige drukte in de IC afdelingen van de ziekenhuizen. Overvolle afdelingen, doodvermoeide zorgmedewerkers. Even vergeten te vermelden werd het feit dat deze regering in de afgelopen tien jaar een kwart van de capaciteit in de zorg heeft wegbezuinigd. Tja, dan kan het wel eens druk worden als de nood aan de man komt. Bij onze buren, in Duitsland hadden ze dat probleem niet. Zij hadden niets wegbezuinigd en hadden zelfs plek om de mensen die hier niet meer konden worden opgenomen op de IC op te nemen. Als je dit weet kijk je toch een beetje anders tegen die zogenaamde drukte aan.
  3. Iedereen die tijdens die eerste golf op de IC in Nederland terecht kwam en die daar stierf werd genoteerd als een corona dode, ook als de doodsoorzaak iets anders was. Het dodental ten gevolge van het virus werd daarmee flink opgeklopt, hoewel het zelfs minder was dan in een stevige eerdere griepperiode.
  4. Dat het voornamelijk oudere patiënten waren met bijvoorbeeld diabetes, hartproblemen of adipositas werd allemaal niet vermeld, omdat elk jaar in een griepperiode ongeveer net zoveel mensen met dat soort onderliggende kwalen sterven. Alle voorgaande jaren kwam er geen woord over in het nieuws en daardoor kwam niemand bijna op het idee om te zeggen dat het vergelijkenderwijs een normaal jaar is. Nu is de opgeklopte en zwaar overdreven informatie gebruikt om angst te zaaien.
  5. In het begin zijn veel IC patiënten gestorven door uitgebreide tromboze. De mensen werden onder narcose aan de beademing gelegd en er werd verzuimd bloedverdunners toe te dienen, iets wat normaal al gedaan wordt als je slechts enkele dagen in het ziekenhuis het bed moet houden.

Deze vijf punten geven allemaal feiten weer die buiten de media werden en worden gehouden.

En nu de grote vraag: waarom is dit allemaal gebeurd.

Van een vriend kreeg ik een stukje toegezonden dat ik inmiddels op Facebook en op twitter heb gezet, maar ik vind dat het bij dit artikel ook thuishoort:

Gekopieerd en uit het Engels vertaald

Claus Schwab, de auteur van het boek “Covid-19, The Great Reset”. Hij is een obsessieve transhumanist en stichter van het World Economic Forum. Zijn droom is de mensheid tot slaaf te maken en de grenzen van de mens te doen verdwijnen. Hij wil de betekenis van mens zijn opnieuw definiëren.

In oktober 2019 organiseerde hij samen met Bill Gates het 201 event waarbij een simulatie werd uitgevoerd van de wereldwijde uitbraak van een longvirus, die een maand later plaatsvond. Stel je dat voor!

Hij schreef het boek “De vierde industriële revolutie” en “The Great Reset” waar in hij op verbijsterende gedetailleerde wijze schrijft over de economische instorting, verhoogde controle, het implanteren van nanotechnologie in mensen en vele andere zaken die wij thans ervaren.

Dit is niet verzonnen of een samenzweringstheorie. Dit gebeurt op dit moment op onze planeet. Dit virus is een door de mens gefabriceerde katalysator bedoeld om de implementatie van de nieuwe wereld mogelijk te maken.

Auteur onbekend

https://straight2point.info/wp-content/uploads/2020/08/COVID-19

Gekopieerd en uit het Engels vertaald

De bedoelde bijeenkomst is gefilmd, althans voor een deel en via het internet in elk geval zichtbaar geweest.

Ik zal tenslotte kort samenvatten wat in grote lijnen de bedoeling is. Als je gelooft wat ik hier schrijf – en dat zal misschien niet iedereen doen – is het volgende aan de hand: eigenlijk is het een patroon dat zich aan het herhalen is, maar nu op een veel geraffineerdere manier.

  • Ouderen zullen zich nog herinneren dat Hitler, die ten tijde van de 2e wereldoorlog trachtte het duizendjarige rijk te stichten, een rassentheorie aanhing. Zijn volk, het zogenaamde Arische volk was volgens die theorie het “Herrenvolk”, dat moest dan de heersende klasse worden.
  • Nu, als de gedachten en de theorieën van Claus Schwab tot uitvoer zouden kunnen komen – wat wij vurig moeten hopen dat niet gebeurt – zal een kleine steenrijke heersende elite door middel van slimme genetische manipulatie langzaam maar zeker tot een heel sterk en zeer lang levend soort supermensen worden gevormd. De wetenschap met de Crispr-Cas9 techniek is er klaar voor. En die wetenschap ontwikkelt zich nog steeds. Die betrekkelijk kleine groep mensen worden dan de bazen van de wereld.
  • Met dezelfde techniek, maar met andere gerichtheid en natuurlijk ook via slimme vaccinaties wordt de rest van de mensheid tot het knechtenvolk omgevormd. Ik noem een paar kleine veranderingen die me nu zo te binnen schieten. Mensen met bepaalde erfelijke eigenschappen die het tot gewillige slimme harde werkers maken zullen precies genoeg kinderen kunnen krijgen om de bevolkingsgrootte in stand te houden. Mensen met ongunstige erfelijke eigenschappen die kunnen leiden tot ziekte en daardoor veel verspilling zullen kinderloos blijven. Wanneer de leden van het knechtenvolk niet meer kunnen werken en ook niet beschikken over eigenschappen die de heersende elite in elk geval nog kunnen vermaken zullen ze vrij snel overlijden, omdat ze nutteloos zijn geworden.

Ik weet het wel, ik chargeer. Mijn lezers zullen denken dat het zo’n vaart niet lopen zal. In dat verband refereer ik aan de uitspraak van premier De Geer, vlak voor de 2e wereldoorlog uitbrak, waarin hij voor de radio het volk toesprak en zei: ‘Gaat u maar gerust slapen, de regering waakt over u’.

Nou, dat hebben we geweten, hoe het hele verantwoordelijke zootje hem smeerde naar Engeland, waar het misschien ook geen feest was, maar waar ze in elk geval redelijk veilig waren en niet zuchtten onder de wrede Duitse bezetter en vanaf de zijlijn konden roepen dat we maar moed moesten houden totdat Amerikanen, Engelsen en Canadezen hier tenslotte de bezetters kwamen verjagen.

Ik was vijf jaar toen die oorlog voorbij was.

De bezetter die er nu aankomt is een heel stuk geraffineerder. Die laat het werk uitvoeren door een regering die we verdomme zelf gekozen hebben.

Let nou toch op mensen: ze liegen alles bij elkaar. Geloof hen niet meer!