Rosie Frey leerde mij deze methode. Ze is, of was – ik ben haar uit het oog verloren – een arts met een natuurgeneeskundige werkwijze. Aan de universiteit van Heidelberg in Duitsland had ze haar artsenbul behaald. Vervolgens had ze op veel plaatsen gepraktiseerd, onder meer op het Italiaanse vulkaaneilandje Stromboli en in Zuid Rusland van waaruit ze de wonderbaarlijke olietherapie had meegebracht. Ik ben Rosie er dankbaar voor dat ze mij deze eenvoudige techniek leerde, een techniek die door iedereen gemakkelijk thuis kan worden uitgevoerd.

Waar gaat het om? De jaarlijks op ruime schaal toegediende injecties, onder meer de bekende jaarlijkse griepprikken bevatten behalve de originele entstof enkele toevoegingen (adjuvans) zonder welke het effect van de prikken aanzienlijk minder zou zijn. Deze toevoegingen bestaan uit onder andere aluminium en kwikzouten. Het zou kunnen zijn dat juist deze toevoegingen verantwoordelijk zijn voor de toename van de ziekte van Alzheimer die we tegenwoordig zien. Je zult begrijpen dat hiervoor het overtuigende bewijs niet is geleverd, omdat daardoor de omzet van griepvaccins benadeeld zou worden. Laten we in elk geval aannemen dat er tegenwoordig veel meer mensen die zogenaamd beschermende injecties nemen en dat daarnaast het voorkomen van de ziekte van Alzheimer is toegenomen. Bewijs is het niet, maar, laten we zeggen, er lijkt een oorzakelijk verband te bestaan.

Wat is dan de schadelijkheid van die toevoegingen? Er lijkt bewijs te zijn dat de aluminiumzouten die in de prikken zitten de bloed-hersenbarrière kunnen passeren en de hersenen kunnen beschadigen.

Nu het mondje olie van Rosie. Het slijmvlies onder de tong kan naar twee kanten worden gepasseerd door kleine moleculen. Sommige geneesmiddelen – voor het hart bijvoorbeeld – moet je onder de tong leggen, maar metaal dat in het bloed zit, zoals dat genoemde aluminium kan ook vanuit het bloed de andere kant op als zich daar tenminste een geschikt oplosmiddel bevindt. Dat oplosmiddel waar metalen op weg naar buiten op af komen is dat mondje olie. Zonnebloemolie, olijfolie, allemaal goed.

De homeostase. Moeilijk woord? Nee hoor. Het is het evenwicht in het bloed waarmee heel precies de hoeveelheid van wat er in het bloed mag zitten door ons slimme lichaam in de gaten wordt gehouden. Alles wat er teveel in het bloed zit wordt tijdelijk opzij geschoven en op plaatsen bewaard waar het zo min mogelijk kwaad kan. Maar als er dan in het bloed weer ruimte gemaakt wordt doordat de olie in de mond via dat slijmvlies onder de tong weer bijvoorbeeld wat aluminium afvoert, dan kan uit de opslagplaatsen in het lichaam weer nieuw aluminiumafval aan het bloed worden meegegeven tot alle rommel in het lichaam is opgeruimd.

Nu de techniek. In de ochtend tanden poetsen. 1 eetlepel olie in de mond nemen, niet inslikken maar 15 minuten in de mond houden. (Smaakt niet vies maar lijkt al snel alsof je een boel speeksel in de mond hebt. Na 15 minuten uitspugen, mond spoelen en klaar voor die dag.

Dit is de hele methode zoals Rosie Frey mij die leerde en waarvan ik in de laatste vijfentwintig jaar in mijn praktijk de voordelen heb gezien. Ook waar het de resten betrof van vroeger door de tandartsen gebruikte amalgaam vullingen die veel kwik bevatten was het mondje olie een prachtige manier om die kwikresten uit het lichaam te verwijderen.

Ja vluchten is eigenlijk wat ik gedaan heb sinds het moment dat Irene dat afschuwelijke auto-ongeluk kreeg en ik bang was dat ze het niet zou overleven. Nu is de situatie anders, maar ik ben nog niet meegegaan in deze nieuwe werkelijkheid. Eigenlijk weet ik al dagen dat haar leven niet in gevaar is. Eigenlijk kan ik dus gerust zijn. Nu kijk ik tegen een ander probleem aan dat als ik eerlijk ben veel meer mijn probleem is dan het hare. Oh ja ik weet het wel, mijn eigen ongemakkelijke en vermoeide lijf is nu het grootste probleem. Ik moet me redden in mijn eentje. In dat ziekenhuis moet ik me met mijn rare benen voortdurend naar haar toe laten rijden. En als ik nadien weer moet worden opgehaald, dan zit ik ongeduldig te wachten op transport omdat de verpleging wel wat anders te doen heeft dan voor die ene wat onzeker lopende meneer een vrijwilliger te bellen. Druk maar op de bel zeiden ze vandaag. Daar was ik onterecht flink ontevreden over. Op de IC ging het allemaal zo makkelijk. Nu hebben we te maken met de afdeling waar mensen na ongevallen belanden als het levensgevaar geweken is, Traumatologie dus.

Drie vrouwen hebben in mijn leven altijd voor me gezorgd. Nooit heb ik het in mijn eentje hoeven doen. Jazeker, ik ben eigenlijk hartstikke verwend. Maar nu is het opeens allemaal anders. Op mijn zesentachtigste moet ik opeens leren mijn lichamelijke problemen terzijde te schuiven en vooral niet zielig te zijn, maar netjes dit één persoons huishouden bij te houden. Ja ik moet ineens iets doen wat nooit hoefde: mijn best!

Heb jij dat nou ook. Zo’n woord als mysterie dat begint in het dagelijks gebruik iets van het gevoelskarakter te verliezen. Nou ja, gevoelsmatig begint bij mij het mysterieuze een beetje van het woord mysterie af te slijten. Op die manier wordt het woord een beetje gewoon en dat kan van een woord als mysterie toch nooit de bedoeling zijn.

De fysica heeft met haar gewoonte alles te verklaren en alles te kunnen berekenen eigenlijk aan mysterie of aan mysterieus karakter ingeboet. Nou ja, tot dan die Max Plank zich ermee ging bemoeien. Plank is de man van de kwantummechanica. Ziet er toch zo op het eerste gezicht nog vrij berekenbaar uit, maar vergis je niet. Meneer Plank heeft en passant het hele natuurkundige denken op zijn kop gezet. Nee, wees maar niet bang hoor. Alle theorieën over atomen en moleculen en alle kernfysica blijft theorie en netjes overeind. Maar er is iets anders gebeurd namelijk aan de oorsprong. De theorie van plank houd ernstig rekening met een niet materiële wereld. Daar zit je toch van te kijken. Waar uit bestaan al die inmiddels bekende deeltjes als elektronen, protonen, neutronen, pi – en mu mesonen en andere quarks en geheimzinnige deeltjes dan uiteindelijk uit? En is dat dan materie? Nou nee, zegt Plank. Al die zogenaamde deeltjes worden voortgebracht door bewustzijn. En nu heb je waarschijnlijk net als ik in het begin de neiging om te zeggen: Maar dat is toch niks? Ja en zo lijkt het ook. Bewustzijn is van een andere orde dan materie. En ik kom dan maar weer tot een oude veronderstelling, namelijk dat het leven een droom is die slechts uit bewustzijn – wat dat dan ook mag zijn – bestaat.

Raar hè, die werkelijkheid van ons. En daar maken we ons dagelijks enorm druk om.

Het lijkt in eerste instantie alsof er niets gebeurt met mijn Irene daar in dat grote Utrechtse ziekenhuis. Vandaag bespeurde ik iets van de oude strijdlust bij haar. Om te voorkomen dat er in de nacht, als niemand het ziet en de patiënt in rugligging zou braken en daarbij het risico lopen dat het braaksel in de longen beland en een plotselinge dood veroorzaakt is het voldoende via de neus een dun slangetje als maagsonde naar binnen te brengen. In haar toch nog wat verwarde geestestoestand had Irene besloten dat ze dat niet wilde. Ze dacht dat er dan twee slangen via de mond naar binnen moesten en dat er ook via de neus heel vervelende dingen moesten gebeuren. Nee, dan maar dood zei ze boos. Gelukkig kon ik in het bijzijn van de pleitende arts haar ervan overtuigen dat zo’n dun slangetje door de neus naar de maag helemaal niet hinderlijk is. Gelukkig kon ik ook naar waarheid zeggen dat ik dat zelf een keer toen ik een hoge darmbloeding had met een dun slangetje, weliswaar met een camera, via de neus geholpen was. De chirurg heeft toen twee zweertjes is de twaalfvingerige darm weggebrand. Hoe dan ook, ik kon naar waarheid zeggen dat het eigenlijk helemaal niet erg was en niet, zoals mijn vader met zijn talloze maagbloedingen vroeger een dikke slang moest slikken opdat de chirurg bij de maagwand kon komen en dat dergelijke evenementen behoorlijk benauwd waren. Ik stond er bij toen de twee verpleegsters via haar neus het slangetje in de maag lieten zakken. Probleemloos! En ik weer blij dat ik nu niet meer de kwade kans had dat braaksel in de nacht in haar longen de dood van mijn lief had kunnen veroorzaken. Maar eerlijk gezegd, ondanks haar nog verzwakte toestand had ze toch al , besloten dat ze deze slag en wat ze in haar waar nog meer verwachtte niet wilde. De arts die tegenover mij aan haar bed zat stelde dat als ze het persé niet wilde dat het dan natuurlijk niet hoefde, maar dat er dan gevaar was, enzovoort. Ik ben blij dat ik haar aanvankelijke angstige verwachting kon weg praten. En, inderdaad, achteraf gaf ze toe dat het eigenlijk wel meeviel.

Dit was dag zes van wat ik nu met enige rust in mijn hoofd mag verwachten als het begin van het herstel.

Ik kom thuis en het huis is leeg. Irene heeft een ernstig auto-ongeluk gehad en is in zwaar beschadigde toestand eerst hier in Hilversum naar het ziekenhuis gebracht, maar daar hadden ze al snel in de gaten dat specialistische chirurgische kennis geboden was. Om vijf uur op de afgelopen zaterdagnacht is ze naar het UMC in Utrecht gebracht en daar direct operatief behandeld vanwege het feit dat zowel de dikke darm als de dunne darm ernstig beschadigd waren. Dan waren er zes gebroken ribben, een openbreuk van de rechter enkel en een breuk van het rechter dijbeen. Morgen gaan ze nog even kijken of wellicht het linkerbeen ook gewond is. Op het eerste gezicht zou je zeggen: wat een hopeloze toestand, maar weet je, ze leeft nog en daar ben ik blij mee.

Ach we wonen zo aardig. Een vriendelijk straatje met een groot plantsoen in het midden. Rustige mensen wonen er. Toen we hier in 2010 kwamen wonen dachten we dat we hier tot ons levenseinde konden blijven. Maar nu mijn meisje echter zo zwaar beschadigd is dat ze volgens de behandelende arts toch aan kijkt tegen zes tot twaalf weken revalidatie als het al mag lukken, vrees ik dat we ons fijne huis moeten verkopen en uitzien naar iets gelijkvloers met in ieder geval een lift.

Maar weet je, deze overwegingen zijn maar zaken. Ik voel me verdrietig dat het zo moet eindigen. We zijn oude mensen. Irene is 81 jaar en ik 86. Als dat ongeluk niet was gebeurd hadden we nog samen de paar laatste jaren in kalme tevredenheid kunnen slijten. Nu staat deze bejaarde mensen weer een hele berg veranderingen te wachten. Ze zeggen niet voor niets dat je oude bomen niet moet verplanten. En weet je, vanwege het feit dat ik als 6 jarig kind al een bijna dood ervaring heb gehad ben ik nooit bang voor de dood geweest. De omstandigheden zijn nu echter wel miserabel. En ik denk: moet het nou echt zo rampzalig eindigen? Had het nou niet wat rustiger gekund?

Goed hoor, ik pas me wel aan en hoop dat mijn lieve schat weinig of liefst helemaal geen pijn heeft.

In november 2000 stierf mijn oudste dochter, Katinka. Vanwege haar erfelijke aandoening, de taaislijmziekte, Cystic fibrosis is ze slechts 36 jaar geworden en haar leven was een aaneenschakeling van ziekenhuisbezoeken, behandelingen, veel medicijngebruik. Niettemin was Katinka een vrolijk mens met een heel grote belangstelling voor de medische wetenschap en een groot gevoel voor humor dat ze met haar zusje Annemieke deelde. Katinka had gestudeerd aan de school voor medisch analisten. Ze was nieuwsgierig en hielp bij de opleiding voor assistenten in opleiding, de zogenaamde AIOS. Haar zusje, die dezelfde erfelijke ziekte had werd door de voortschrijdende medische ontwikkeling 53 jaar.

Het zal duidelijk zijn dat deze twee, mijn enige kinderen, diepe sporen in mijn ziel hebben nagelaten. Toch wil ik Mijn twee meiden herdenken met een gedicht van Katinka, waaruit een diepe bron van wijsheid spreekt:

De Aarde is in het heelal,

Een onwaarschijnlijk kleine bal,

Maar als ik zie wat daar beneden,

Vaak aan ellende wordt geleden,

Dan denk ik dikwijls: sterven is,

Waarschijnlijk een belevenis.

Het lijkt mij nu heerlijk als deze diepe wijsheid van mijn zieke kind wat aandacht krijgt.

In november 2000 stierf mijn oudste dochter, Katinka. Vanwege haar erfelijke aandoening, de taaislijmziekte, Cystic fibrosis is ze slechts 36 jaar geworden en haar leven was een aaneenschakeling van ziekenhuisbezoeken, behandelingen, veel medicijngebruik. Niettemin was Katinka een vrolijk mens met een heel grote belangstelling voor de medische wetenschap en een groot gevoel voor humor dat ze met haar zusje Annemieke deelde. Katinka had gestudeerd aan de school voor medisch analisten. Ze was nieuwsgierig en hielp bij de opleiding voor assistenten in opleiding, de zogenaamde AIOS. Haar zusje, die dezelfde erfelijke ziekte had werd door de voortschrijdende medische ontwikkeling 53 jaar.

Het zal duidelijk zijn dat deze twee, mijn enige kinderen, diepe sporen in mijn ziel hebben nagelaten. Toch wil ik Mijn twee meiden herdenken met een gedicht van Katinka, waaruit een diepe bron van wijsheid spreekt:

De Aarde is in het heelal,                                                                                                                                      Een onwaarschijnlijk kleine bal,                                                                                                                       Maar als ik zie wat daar beneden,                                                                                                                      Vaak aan ellende wordt geleden,                                                                                                                     Dan denk ik dikwijls: sterven is,                                                                                                                            Waarschijnlijk een belevenis.                                                                                                                            

Katinka van Oosterum

Ik breng deze postume hulde aan mijn kind opdat veel mensen van dit voorbeeld van diepe wijsheid kunnen genieten.

Het lijkt of er op de een of andere manier op mij wordt gepast. Alsof ik beschermd word tegen het zogenaamd toevallige ongeluk. Ik niet alleen overigens, maar laat me om te beginnen niet te veel afdwalen. Afgelopen vrijdag was er een voorstelling gepland van het amateur toneelgezelschap dat wij nog altijd “De Plankeniers” noemen, maar wier naam na een verhuizing uit hun oorspronkelijke locatie werd veranderd in “Noord Hollands Toneel”.

Omdat die voorstelling samenviel met de verjaardag van een vriend, die sedert ruim een jaar weduwnaar is, besloot ik dat de verjaardag deze keer maar de voorrang moest krijgen. Ik ging dus niet mee. We hadden wel afgesproken dat mijn vrouw na de voorstelling nog even langs zou komen bij mijn jarige vriend. Hij woont tenslotte maar een paar huizen van ons verwijderd. Toen er echter niets gebeurde, zij verscheen niet, ging ik op een gegeven moment naar huis in de veronderstelling dat mijn vrouw na de voorstelling nog wel een wijntje had gedronken en daarna, na thuiskomst maar naar bed was gegaan. Maar ze was er niet. Mij bekroop een vreemd gevoel, maar omdat er niets verontrustends was gemeld of gebeld ging ik maar naar bed. Maar ik was nog geen half uur op mijn slaapkamer of de hond begon vreselijk te blaffen in de gang. Ze bleef blaffen dus ik ging naar beneden. Onze deurbel zit in de woonkamer, die hoor ik boven niet.      Gelukkig was ik – waarom weet ik ook niet – gekleed op bed gaan liggen. Toen ik de voordeur opende stonden er twee politiemensen voor de deur die mij vertelden dat mijn lief naar huis rijdend het slachtoffer was geworden van een verschrikkelijke frontale aanrijding en dat ze naar het ziekenhuis was gebracht. Ik schoot een jasje aan en de politiemensen waren zo vriendelijk mij naar het ziekhuis te brengen.

Het moet een verschrikkelijke frontale aanrijding geweest zijn. De auto van Irene stond total loss een eind naast de weg op het fiets pad. De andere auto die op de verkeerde weghelft gekomen was stond ook met een totaal verkreukelde voorkant half op de weg. Later begreep ik dat een knul van zeventien jaar onder begeleiding van een oudere jongen met een rijbewijs had mogen rijden. De jongens hadden met zijn vieren in de auto gezeten en twee van hen waren ook naar het ziekenhuis gebracht. Mijn Irene is er slecht aan toe. Er zijn ingewanden beschadigd die gelukkig inmiddels succesvol operatief behandeld zijn, maar een open botbreuk aan de rechter enkel en een gebroken knie en zes gebroken ribben geven aan dat de verwondingen ernstig zijn. Ik moet blij zijn dat mijn lief nog leeft. Overigens bekruipt mij een vreemd gevoel. Wat nu als ik niet naar die verjaardag was gegaan, maar mee naar die toneelvoorstelling. Had ik nu dan ook zwaargewond of misschien wel dood in het ziekenhuis gelegen.

Natuurlijk heeft het er niets mee te maken, maar een soortgelijke ontsnapping aan de dood overkwam mijn vader ook. Nou ja, vele malen moet ik eigenlijk zeggen. Als marineman en opvarende van een Utillty klasse duikboot was hij gedurende de tweede wereldoorlog vaak in de Middellandse Zee geweest. Altijd voeren ze vanuit Dundee in Schotland uit met vijf boten. Soms kwamen ze na zes weken met zijn vijven naar de haven, maar soms ook met vier en een enkele keer alleen. Oorlog voeren blijft een gevaarlijk vak. Daar was hij dus al die zesentwintig patrouilles van zes weken aan de dood ontsnapt.

In negentientweeënvijftig zei mijn vader: ik wil nog één keer mijn Schotse ouders bezoeken. Het ging om een echtpaar zonder kinderen waar hij in de spaarzame keren als de Nederlandse onderzeeërs drie dagen voor bevoorrading in de thuishaven lagen een kamer had en waar die twee mensen hem even een thuisgevoel boden. Dat deed hij en hij bleef er tien dagen zeer tot zijn genoegen. Toen zou hij echter terugvliegen naar Schiphol van uit Glasgow. Het vliegtuig, de Willem Bontekoe van de KLM had echter motorstoring. Hij moest maar met de trein naar Londen-Heathrow en van daaruit naar Schiphol vliegen. Intussen zaten wij thuis doodongerust te wachten want hij zou met de trein van 14.00 uur in Den Helder zijn. Hij kwam echter pas rond 9 uur in de avond en vertelde over de omweg die hij noodgedwongen had moeten maken.

De Willem Bontekoe vertrok de volgende dag uit Glasgow en stortte vervolgens vlak voor Katwijk in zee. Er waren geen overlevenden. Mijn vader had blijkbaar voor de zoveelste keer een engel op zijn schouder gehad. Als een van de weinige Nederlandse marinemannen is hij in 2006 op tweeënnegentig jarige leeftijd overleden. De vraag die zich nu aan mij opdringt is: wat zou er nu gebeurd zijn als ik wel op die vrijdagavond mee was gegaan naar die voorstelling van het Noord-Hollands Toneel?

Ik heb het eindelijk begrepen. Een nieuw en ambitieus boek zit er niet in. Ik vermoed dat zelfs het inmiddels geschreven werk niet tot uitgave zal komen, hoewel de AI assistent er een bemoedigende tik aan gaf. Misschien, of nee, zeker is dat ik me in deze communicatievorm die een dagelijks karakter begint te krijgen, het beste thuis voel. Jammer is, maar dat geldt zoveel zaken in het leven, dat de succesdromen die ik op enig moment koester niet allemaal zomaar de prullenbak in hoeven, maar wellicht gewoon bewaard kunnen worden voor mijn eigen terugblik op mijn eigen leven. Dat lijkt op het eerste gezicht onbelangrijk, maar dat is het niet. In tegendeel, het kan nog wel eens de belangrijkste lering worden die ik aan het einde uit dit leven trek. Als de prestaties en pogingen en worstelingen van het individu niet belangrijk zouden zijn, wat dan wel. Onze, nee, mijn werkelijkheid als mens speelt zich gedurende de begrenzing van mijn leven onder de begrenzing van zijn waarschijnlijk zelf gekozen eigen – en familienaam geheel en alleen in mijn bewustzijnsbeleving af. Dat lijkt niet heel veel, maar zal blijken mijn bijdrage aan de totaliteit te zijn, wanneer eenmaal mijn beperking voor de zoveelste keer wordt opgeheven en ik mag genieten van het geheel dat niet anders genoemd kan worden dan: Ik Ben Die Ben. Hoe dan ook, tot 2033 spartel ik nog wel verder en probeer ik te begrijpen wat ik als ontvanger kan bevatten.

Robin de Boer20 oktober 2026 14:00

52 2 minuten leestijd

Foto: Brian Thornburg (Videostsill YouTube/Aaron Siri/Dr. Thornburg Welness)

Help ons door deze informatie met je vrienden op je social netwerk te delen!

FacebookXLinkedInTelegramWhatsAppEmailDeel

Dat miljardairs hun kinderen niet laten vaccineren, is een onthulling die veel vragen oproept over wat de rijkste en best geïnformeerde mensen ter wereld eigenlijk weten — en wat de rest van de bevolking wordt wijsgemaakt. De Amerikaanse kinderarts Brian Thornburg deed deze opmerkelijke uitspraak tijdens een podcastgesprek met advocaat Aaron Siri, en zijn woorden lieten weinig aan de verbeelding over.

Een kinderarts met een bijzondere klantenkring

Thornburg runt een praktijk in Naples, Florida die alleen bestemd is voor de allerrijksten. Zijn patiëntenbestand bevatte door de jaren heen “zo’n zes à zeven miljardairs”. De gemeenschappelijke deler? Niet één van hen heeft ooit zijn of haar kinderen laten vaccineren. Geen enkel vaccin. Dat is geen toeval, suggereert Thornburg — dat is een bewuste, weloverwogen keuze van mensen die de middelen hebben om zichzelf grondig te informeren en de beste artsen in te huren.

—Lees verder na dit advertentieblokje—

Hoogopgeleiden zijn de grootste sceptici

Thornburgs onthulling sluit naadloos aan bij wat zijn gesprekspartner Aaron Siri al langer benadrukt: de groep Amerikanen die kinderen helemaal niet laat vaccineren, bestaat voor een opvallend groot deel uit hoogopgeleiden. Denk aan mensen met een PhD, wetenschappers, en mensen met een diepgaande kennis van medische literatuur. Juist zij — en niet de “onwetende” of “achterlijke” ouders zoals overheidscampagnes vaak suggereren — zijn degenen die bewust nee zeggen tegen het volledige vaccinatieschema.

Dit staat in schril contrast met het dominante narratief dat vaccintwijfel een symptoom is van onwetendheid of desinformatie. Gezondheidsdienst CDC klaagt al jaren over dalende vaccinatiegraad, maar verzwijgt doorgaans netjes dat het juist de hoogopgeleide en wetenschappelijk onderlegde ouders zijn die afhaken. Dat is een politiek ongemakkelijk feit dat zorgvuldig wordt omzeild in officiële communicatie.

De vraag die niemand hardop durft te stellen: waarom zouden goed geïnformeerde mensen massaal hetzelfde besluit nemen als dat besluit irrationeel was? En waarom kiezen de mensen met toegang tot de allerbeste medische adviseurs — de miljardairs in Thornburgs praktijk — er unaniem voor hun kinderen ongevaccineerd te laten?

Thornburg stapte zelf ook uit het systeem

Niet alleen zijn patiënten trekken een grens. Thornburg heeft zelf besloten geen vaccins meer aan te bieden in zijn praktijk — een stap die in de medische wereld nog altijd geldt als professionele zelfmoord. Toch zette hij hem. Na twintig jaar als kinderarts, inclusief forensisch werk rondom de ernstigste vormen van kindermisbruik, is hij tot de conclusie gekomen dat de belangen van het kind niet altijd samenvallen met de belangen van het systeem dat zegt voor dat kind te zorgen.

Zijn verhaal past in een bredere beweging van artsen en wetenschappers die publiekelijk breken met de consensus — niet omdat ze “anti-wetenschap” zijn, maar juist omdat ze de wetenschappelijke literatuur te goed kennen om de officiële lijn klakkeloos te volgen.

De elite speelt een ander spel

Er is een patroon zichtbaar dat moeilijk te negeren valt: de mensen die het hardst lobbyen voor verplichte vaccinaties, universele inentingsprogramma’s en het stigmatiseren van ouders die twijfelen, zijn zelden degenen die zelf de risico’s dragen. Politici, CEO’s van farmaceutische bedrijven en media-eigenaren sturen hun kinderen naar privéscholen met lage vaccinatiegraad en raadplegen artsen zoals Thornburg.

Het is tijd om te stoppen met het framen van vaccintwijfel als een probleem van de onwetende massa. De feiten wijzen in een andere richting: hoe meer iemand weet, hoe kritischer de vragen worden. En de rijksten onder ons — met de meeste informatie en de meeste keuzevrijheid — kiezen stil en consequent voor een andere weg.

Over de auteur: Robin de Boer is economisch geograaf. Volg hem hier op Substack voor exclusieve content.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek