Overgenomen uit Nine 4 News

Zaterdag was de Franse onafhankelijk journalist Freddie Ponton te gast bij de coronacommissie van advocaat Reiner Füllmich. Hij vroeg aandacht voor het One Health Platform, een initiatief gefinancierd door de Bill & Melinda Gates Foundation met de hulp van vele zogenoemde ‘stakeholders’ en gesteund door de WHO.

Medeoprichter van de One Health Global Leaders Group on Antimicrobial Resistance is bijvoorbeeld Lothar Wieler, de chef van het Duitse RIVM, onthulde Ponton, waarna Füllmich hard begon te lachen.

De advocaat beschuldigde Wieler ervan overheden doelbewust te hebben misleid. Hij sleepte hem voor de rechter namens een cliënt. Vervolgens gebeurde er iets vreemds. Füllmich had contact met iemand die op het kantoor van de Duitse bondskanselier werkt en die zei tegen hem dat ze ‘in paniek waren’.

Extreem gevaarlijk

Vervolgens dwongen de rechters de cliënt van Füllmich 350.000 euro te betalen om de zaak in behandeling te nemen. Enkele dagen later deed de Duitse arbeidsinspectie een inval bij de fabrieken van zijn cliënt. “Dit is waar je mee te maken krijgt als je dit doet. Op alle fronten wordt druk uitgeoefend.”

Onder One Health opereert een groep die de Bio Threats Scanning Group wordt genoemd, vervolgde de journalist. De groep verzamelt data die worden gebruikt om het mondiale gezondheidsbeleid te beïnvloeden en vorm te geven. “Dat is extreem gevaarlijk,” benadrukte Ponton.

Heel zorgwekkend

We zien nu bijvoorbeeld dat de Europese Unie werkt aan een pandemieverdrag dat de WHO zeggenschap geeft over het beleid op landelijk niveau. Dat de WHO beleidskeuzes voor je maakt, is extreem gevaarlijk, zei de journalist.

Ook viroloog Ab Osterhaus, voorzitter van het Research Center for Emerging Infections and Zoonoses (RIZ) in Hannover, is medeoprichter van het One Health Platform, dat gefinancierd wordt door Bill en Melinda Gates, ontdekte Ponton. “Het is heel zorgwekkend om te zien dat deze mannen samenwerken met Bill,” aldus de journalist.

Enigma, het eeuwige raadsel, het geloof?

Kun je een naam geven met het doel een besef op te roepen, een bewustzijnstoestand te doen beleven die onmogelijk bij onze werkelijkheid kan horen? Het is het reële streven van elke religie. Bovendien is het een nog nimmer werkelijk geslaagde poging tot het sociaal en geestelijk samenbinden van mensen, een poging die zich ongegeneerd bedient van het enigma, het raadsel waarin je wordt aangemoedigd waarheidszin en zingeving te putten uit het geloven in – en bewust afzien van iets waarin wij in ons dagelijks leven alle waarheid en werkelijkheid plaatsen: het bewijs. Ja,’ zegt men dan, ‘dat is het mysterie waarin wij geloven. Wij geloven in een oordelende doch genadige en vergevingsgezinde schepper en toezichthouder. Niet alleen op ons leven, maar op alle leven op Aarde. Wij geloven dat er zin en rechtvaardiging is voor alles wat wij beseffen niet te kunnen begrijpen en dat noemen wij… nee dat is God voor ons.

Dat overigens aangeleerde en eeuwenlang overgedragen besef van onbegrijpelijke, doch als onbetwijfelbaar beleefde realiteit bindt ons ook al eeuwen samen in groepen waarbinnen het besef van dit onvermijdelijk doch reële enigma op identieke wijze wordt benoemd en waarbij juist die wijze waarop de beleving onderling wordt benoemd en bevestigd hechte zekerheid in de zin van het leven betekent.

Zo hecht is het door deze enigmatische gezamenlijke zekerheidsbeleving dat men groepen mensen die op identieke wijze doch inhoudelijk of vaak zelfs slechts semantisch van als anders beleefde opvattingen blijk geven als vijanden van de waarheid ziet. De eeuwenlange strijd tussen geïnstitutionaliseerde religies laat dat duidelijk zien. Zo groot blijkt de door velen beleefde behoefte het onbegrijpelijke, enigmatische als enige en eeuwige waarheid bevestigd te zien.

Zijn dan al die gelovige mensen misleid, omdat ze onbewijsbare dingen aannemen. Als we objectief kijken naar de vele verschillende overtuigingen die, althans in mijn geest, een enorme warboel aan twijfels oproepen, nou ja enerzijds dan. Anderzijds weten we natuurlijk zeker dat van alles dat niet kan worden bewezen ook niet kan worden bewezen dat het niet waar is. Nu, dit laatste is natuurlijk wel het zwakste argument om het onderwerp serieus te nemen. Ik zal derhalve met iets beters moeten komen en dat is er ook. Een heel belangrijk argument is te vinden in de vrees en onzekerheid als het gaat om de dood die bij de meeste mensen lijkt te heersen. Het onbegrijpelijke onbekende moment dat we niet langer een menselijk lichaam zijn, dat moment roept in heel veel mensen vragen op die antwoorden behoeven.

In onze wereld – ik kan het niet anders duiden – heeft dit veelvuldig geleid tot groepsvorming met duidelijke leiding. Hier hebben we natuurlijk absoluut te maken met een commerciële component. Mensen sluiten zich aan, zijn lid van geloofsgemeenschappen kerkgenootschappen die weer geleid worden door professionele leiders die zonder uitzondering de boodschap uitdragen dat de wereld paradijselijk zou zijn als iedereen tot hun genootschap zou behoren. Op deze wijze zijn door de eeuwen heen sterke economische wereldbewegingen ontstaan, waarvan we in heel veel landen ook de politieke representaties zich zien manifesteren.

Filosofisch als mijn lezers natuurlijk zijn kan er meewarig met het hoofd worden geschud in de duidelijke overtuiging dat het toch weer allemaal om geld en macht gaat. Dat komt echter doordat de oorspronkelijke behoefte aan begrip en zekerheid over wat niet meer dit leven is overal langzamerhand vervallen is tot een soort gezamenlijke façade onder het motto: dit is mij allemaal persoonlijk veel te ingewikkeld om zelf antwoorden op te vinden en daarom heb ik me aangesloten bij een groep waar we allemaal dezelfde ideeën over dit onderwerp hebben. Dan hebben we in ieder geval het gevoel dat een aantal belangrijke levensvragen in ons leven zijn opgelost en dat we ons daarover in elk geval niet al te veel zorgen behoeven te maken.

De maatschappelijke vormgeving zal veel mensen die zich in de eerste plaats veilig willen voelen binnen een groep gelijkgestemden tevreden stellen en geen uitdaging vormen om naar de diepste bron van het verschijnsel te zoeken.

Is die diepste bron er dan? Veel mensen beseffen het zonder er dieper op in te gaan. Probleem is natuurlijk dat we nagenoeg alles in het leven kunnen benoemen, er een naam aan geven dus. Niet alleen in de wetenschap, maar ook in het gewone dagelijkse leven heeft alles een naam en is ergens oorzaak of gevolg van. Maar dingen buiten ons leven zijn zo moeilijk te benoemen. Vragen als: je leeft niet meer; is er dan nog iets en als dat zo is wat dan, hoe voelt dat, hoe ziet het eruit.

Steeds vaker vernemen we tegenwoordig de belevenissen van mensen met zogenaamde “bijna dood” ervaringen. Je kunt ze gemakkelijk vinden op media als YouTube. Bijna altijd hebben we dan te maken prachtig helder licht en warmte en vaak ook de beschrijving van een toestand waar men eigenlijk niet meer weg wil. Als regel laten dat soort ervaringen intense herinneringen na en vormen vaak ook de bron van een geheel nieuwe zingeving in het leven van mensen die een dergelijke ervaring hebben gehad. Als je het geluk hebt gehad een dergelijke bijna dood ervaring te mogen beleven en daarna gezond en wel voort te leven, dan zul je waarschijnlijk voor de rest van je huidige Aardse bestaan rondlopen met het besef dat doodgaan niet iets is om bang voor te zijn, integendeel.

Dan is er ook nog het mysterieuze onderwerp ‘reïncarnatie’ dat letterlijk betekent opnieuw vlees worden, opnieuw geboren worden dus eigenlijk. De Duitse psychiater Thorwald Dethlefsen schreef daarover in de vorige eeuw een boek onder de titel: Terug Naar Vorige Levens. Deze dokter had iets gedaan wat nog niemand voor hem gedaan had. Niet heel bijzonder was dat hij mensen onder hypnose door middel van suggesties terug liet gaan naar hun geboorte en dan verder terug. Iedereen zou op het eerste gezicht opmerken dat er daarvoor niets was, om de simpele reden dat wij er toen nog niet waren, maar deze psychiater deed het heel slim. Hij gaf bijvoorbeeld suggesties dat je nog in het moederlichaam zat en dan stelde hij met allerlei fantasie suggesties voor dat je terug zou kijken, Hij liet je bijvoorbeeld in gedachten in een lift naar beneden gaan of hij liet je in gedachten achteruit rijden of varen. Hij maakte aan zijn proefpersonen van meet af aan duidelijk dat ze geen enkele werkelijkheidswaarde moesten toekennen aan wat ze zagen, hoorden of voelden, maar dat het pure fantasie was wat de proefpersonen meemaakten. Op die manier voelden de mensen zich onder hypnose volkomen vrij om te zeggen wat ze beleefden. Dethlefsen schreef alles nauwkeurig op. Vaak vertelden mensen in hun trance hoe ze heetten en waar ze leefden en wanneer ze geboren waren, in hun fantasie dan natuurlijk. Dethlefsen nam echter de moeite om feiten die zijn proefpersonen onder hypnose noemden na te trekken in bijvoorbeeld de burgerlijke stand als dat mogelijk was. Op die manier kwam hij erachter dat sommige van zijn proefpersonen volkomen onbekende mensen uit het verleden tot in detail beschreven. Dit materiaal vormde de basis van het bovengenoemde boek, waarin Thorwald Dethlefsen als eerste de belevenissen van mensen in vorige levens beschrijft, levens die bewijsbaar echt waren van mensen die op geen enkele manier uit de geschiedenis, anders dan de gegevens uit de burgerlijke stand bekend konden zijn en waarvan de betreffende proefpersoon op geen enkele manier kennis had kunnen nemen. Kortom het was heel redelijk aan te nemen dat deze proefpersonen flarden uit hun eigen eerdere levens beleefden.

Overigens moet worden opgemerkt dat de idee dat wij steeds opnieuw geboren worden vroeger over het algemeen door de meeste mensen aangenomen werd. Het is eigenlijk het Christendom geweest dat de reïncarnatie gedachte, de zekerheid dus dat we telkens weer in een andere vorm opnieuw leven zoveel mogelijk heeft vernietigd en niet zonder reden. Het Christendom belooft immers de eeuwige hemel na het brave en oppassende leven volgens de regels van de leer. Daarbij kun je natuurlijk geen reïncarnatie hebben, want dan valt de hele belofte van de hemel en het eeuwige gelukzalige leven in Gods aanwezigheid in duigen. Nee, met de reïncarnatieleer raken de Christelijke kerken hun betalende klanten kwijt en ik heb ooit een dominee die anderhalf jaar in de Verenigde Staten had gewerkt horen zeggen dat Godsdienst natuurlijk in de eerste plaats handel is. Ja, windhandel denk ik dan, want het product, het eeuwige leven in de hemel, kent geen garantiebewijzen.

Toch geloven mensen hier heel sterk in en niet zonder grond. Alleen is die grond een andere dan zij vermoeden. Zonder die grond zou echter nooit iemand religieus zijn. Er moet iets zijn dat we niet of niet goed begrijpen, maar waarvan we toch tegen ons gewone verstand in begrijpen dat het er moet zijn.

Omdat ik niet gebruik kan maken van bestaande dingen betreffende ons wezen als we geen lichaam hebben bedacht ik ooit een vergelijking. Elke vergelijking gaat mank, ik weet het, maar ik probeer het toch, omdat ik dingen verklaren met behulp van vergelijkingen vaak heel aantrekkelijk vind.

Nu dan. Stel je eens voor een video opname. Die opname staat op een medium dat we nog nooit hebben gezien. Het medium kan afspelen en opnemen, soms zelfs tegelijkertijd. Nou mooi, dat medium ben jij. Je merkt daar echter pas iets van als het wordt afgespeeld (dan wordt je bij voorbeeld geboren en begin je je in te leven in deze nieuwe film die zo echt lijkt dat je denkt dat het je echte leven is, want je voelt, ziet, hoort, proeft en beleeft alles. Dat medium lijkt wel een geheimzinnig neurologisch netwerk dat zich buiten de tijd en materie bevind. Tja, die film kan natuurlijk net zo goed een droom zijn. Jij merkt het verschil niet.

Ach, ik schreef het al elke vergelijking gaat mank, zeker als het over dingen gaat die niet van onze werkelijkheid zijn.

Weet je wat, ik doe nog een vergelijking om op te kauwen. Stel, je krijgt een idee. Weet jij dan hoe groot dat is, dat is dus de vraag: hoe groot is een idee? Of, nou ja, nog eentje dan. Heb jij enig idee hoelang het moment “nu” duurt? Ja precies, oneindig kort. Toch beleef je het volledig.

Ik strooi wat onzekerheden. Dat doe ik expres omdat zekerheden naar mijn mening niet alleen strontvervelend, maar ook bedrog zijn. Vraag het maar aan de verzekeraars, die weten het wel.

Apparaatziek

Waarschijnlijk wist je wel dat je van sommige apparaten ziek kunt worden. Dan hebben we het over apparaten die veel straling afgeven, zoals mobiele telefoons – hoewel ik daar zelf tot nu toe weinig van merk – en apparaten die veel lawaai maken, of apparaten (volgens mij is dat tegenwoordig verboden) die onkruidverdelger op de openbare weg gebruiken. Nou ja, zulke apparaten dan. Dat wisten we eigenlijk wel dat je daar ziek van kunt worden. Maar zo’n apparaat bedoel ik niet. Ik wil het nu hebben over een bloeddrukmeter. Zo’n elektrische om je bovenarm weet je wel.

Vroeger had ik trouwens een echte kwik-bloeddrukmeter. Daar zat een hoeveelheid kwik in die heel nauwkeurig – nauwkeuriger kon eigenlijk niet – je bloeddruk liet zien. Nou ja, je moest dan wel geleerd hebben hoe het moest en met die meter was het ook niet erg handig om het bij jezelf te doen. Vroeger hadden we echter alleen maar van die meters. Dat ging als volgt: er ging een oppompbare band om de bovenarm, Dan had je een rubber bal in je hand waarmee je de lucht in die band om de arm kon pompen. Bovenaan die rubberbal zat een kraantje, waarmee je weer langzaam de lucht uit die band om de arm kon laten lopen. Daarbij had je dan een stethoscoop nodig en een goed gehoor. De stethoscoop deed je in je oren en de kop zette je in de elleboogplooi waar het grote bloedvat naar de onderarm loopt, En dan kon het meetproces van de bloeddruk beginnen. Met dat rubberballetje in je hand moest je de druk in de band om de arm zo hoog oppompen dat je zeker wist dat je kwikkolom hoger aangaf dan de hoogste te verwachten bovendruk (systole) In je stethoscoop hoorde je dan niets, want het bloed kon er niet door, werd door de knellende band tegengehouden. Dan liet je met het kraantje aan het pompballetje in je hand heel langzaam lucht uit de band om de arm lopen. Langzaam doen hoor, want op een gegeven moment hoorde je met de stethoscoop op dat bloedvat in de elleboog dat het zachtjes begon te kloppen. Dan keek je naar de kwikkolom en las af wat de systole of bovendruk was. Maar dan was je nog niet klaar, want je wilde ook nog de diastole of onderdruk weten. Met dat kleine kraantje liet je dan steeds meer lucht uit die knellende armband lopen tot het moment dat je met je stethoscoop die hartslag niet meer in dat vat in de elleboog hoorde. Het moment dat het geluid wegviel was weer een moment om naar die kwikkolom te kijken, want die gaf op dat moment de diastole of onderdruk aan.

Iedereen die wel eens bij de huisarts is geweest en zijn bloeddruk heeft laten meten weet dat de artsen nogal gehecht zijn aan bepaalde veilige waarden. Je kunt je dat misschien ook wel voorstellen, want als je een band of een ballon te hard opblaast of pompt kan hij springen en als die band toevallen een bloedvat in jouw hoofd is, dan heb je echt een probleem. Het is dus nuttig om die bloeddruk getallen een beetje in de gaten te houden, hoewel sommige artsen de neiging hebben wat te overdrijven, meestal omdat ze de ervaring hebben dat mensen anders niet goed luisteren.

Nou goed, Dat hele ritueel van de kwikkolommeter werd al snel vervangen door een ronde manometer en later door een elektronische – volkomen automatische bloeddruk meter. Nou, dat is nu het apparaat waarover ik het vandaag eens wilde hebben, want daarvan kun je ziek worden. Nou ja, ziek, heel ongerust en van ongerust kun je best ziek worden.

Ik had zo’n elektronische meter. Band om je arm, druk op de knop, dan werd die band opgepompt tot ie heel stijf om je bovenarm zat en dan begon de lucht er langzaam uit te lopen, net als vroeger met dat kraantje, en dan verschenen in het schermpje drie getallen: de bovendruk, de onderdruk en je hartritme (slagen per minuut) Handig zul je zeggen. Probleem is echter hier het antwoord op de vraag of de techniek deugt, of de meter gekalibreerd is dat je zeker kunt weten dat die waardes die je in dat schermpje afleest net zo betrouwbaar zijn als toen je nog die meter met die kwikkolom gebruikte. Daar zit nou het probleem. Je denkt namelijk: ik heb voor een aantal tientjes (meer kosten ze doorgaans niet) zo’n ding gekocht en dat zal toch wel getest en accuraat bevonden zijn. Maar dat is dus helaas niet altijd zo.

Ach, normaal meet ik eigenlijk bijna nooit mijn bloedruk. Ik weet dat hij altijd iets aan de hoge kant is, maar nooit veel en ik ben nu eenmaal een opgewonden standje en dan wil de bloeddruk nog wel eens stijgen. Laatst kwam ik echter met wat vocht achter de longen en een beetje benauwd bij de huisarts die zo verstandig was mij maar door te verwijzen naar de cardioloog. Die liet een echo maken en een ECG en hij zei: heel erg is het nog niet, maar je hebt wat last van hartfalen. De slagkracht van het hart is dan verminderd. Eigen schuld dacht ik, want ik zit veel te veel achter deze computer en ik beweeg veel te weinig. Nou goed, dat laatste daar ben ik nu wat cardiogymnastiek voor aan het doen op de hometrainer. Verder gaf de cardioloog mij wat medicijnen om de bijna tien kilo overtollig vocht af te voeren waar ik zo benauwd van was. Ook dat gaat goed. Maar toen kwamen we bij de bloeddruk en mijn mooie elektronische meter van het merk “Medisana” gaf als maar waarden aan waarbij zelfs de onderdruk steeds maar boven de 110 bleef en dat is echt niet goed. Ik werd er een beetje treurig van, wat verder ging het eigenlijk steeds beter, maar ja als die bandenspanning…Nou ja ik maakte me ongerust.

Gelukkig herinnerde ik me ineens dat die cardioloog ook nog had gezegd: koop nou een bloeddrukmeter die door de hartstichting is goedgekeurd. Maar ik dacht natuurlijk eerst: ‘ja, doei, ik heb een elektronische bloeddruk meter.

Maar ik ging toch twijfelen. Vandaag werd mijn nieuwe elektronische automatische bloeddrukmeter van het merk “Omron” bezorgd. Nou, ik direct meten natuurlijk en wat denk je? Bijna normaal die bloeddrukwaardes van mij.

Kennis is leuk, maar je moet wel goeie spullen hebben.

Alles is mijn schuld??

Ik ontwaak half uit een verwarrende droom. Een droom van het soort waarin je denken heel langzaam op gang komt en je het wanhopige gevoel krijgt: ‘ik wil hier uit, ik kan dit niet, ik wil dit niet. Ik word gedwongen, ik moet.

In mijn half ontwaakte toestand ben ik op een soort dijk die door het land loopt waar mijn oplossingen moeten voorkomen dat er atoomgeweld wordt ingezet. Het gaat over – herinner ik me nu vagelijk –  kerkelijke vraagstukken – ja, hoe haal je het bij elkaar – waarvoor de paar anderen om mij heen foute antwoorden geven, waardoor de nucleaire ellende steeds maar dichter bij komt. Het is benauwend. Ik wordt er wakker van en ik hoop dat de waanzin door het wakker worden uit mijn hoofd verdwijnt, maar dat gebeurt niet. Ik blijf het gevoel houden dat het mijn schuld is dat het straks mis gaat. Uit bed gaan en opschrijven welke kromme onontkoombaarheid zich in mijn hoofd blijft afspelen is het enige wat overblijft. Ik zal hoe dan ook wakker moeten worden en blijven tot duidelijk is dat mijn invloed op de nucleaire ondergang van de wereld helemaal niets met mij te maken heeft, maar ook dat ik helemaal geen enkele twijfel meer ervaar.

Een doodenkele keer heb ik dit soort dromen, waar in ik bijna bewust denk dat ik hartstikke gek wordt van de verantwoordelijkheid die ik moet, maar niet kan – en wil dragen.

Zou het leven dan echt zo in elkaar zitten of is het een uiting van werkelijke vrijheid je geest gewoon aan dit soort valse drogredenen te onttrekken, erom te lachen en weg te lopen. Ik weet dat het hier een van de zelfbedachte werkelijkheden betreft. Ik beleef het even alsof het echt is, maar het is één van mijn verhalen, maar wel een verhaal dat mij voorlopig geen kans geeft te ontsnappen

Mogelijke spanningsbron, de avond tevoren: we zijn gezellig bij vrienden. Heel even komt het onderwerp vaccinaties langs. Onze gastheer en gastvrouw geven in een soort houding van vertrouwen aan dat ze alle aanbevolen prikken natuurlijk genomen hebben. Ik wil bijna iets zeggen. Mijn vrouw zit naast me, voelt mijn neiging en blokkeert me door haar lichaamshouding. Natuurlijk houd ik mijn woorden in want ik wil het werkelijk gezellige feestje niet bederven door de in mij opkomende gedachte uit te spreken dat ze de kans lopen in het najaar plotseling te overlijden, wat ik natuurlijk ook niet zeker weet, maar wat ik mijzelf heb doen geloven door kennis te nemen van de mening van allerlei lieden, waarvan ik op grond van hun bekendheid en medische kennis mag aannemen dat ze er verstand van hebben. Ik ervaar op dit moment een ernstig dilemma. Nu begin ik mijn probleem te overzien. Mijn besef van wat er gebeuren kan laat mij ook niet onberoerd als ik slaap en droom. Op dat soort momenten is de beschermende kracht die me de hele verdere dag door duidelijk maakt dat de werkelijkheid in de nabije toekomst ellendig kan zijn, maar dat ik er niets aan kan doen en dat ik van dat besef alleen maar last krijg als mij er de mond over wordt gesnoerd en ik om de lieve vrede van het moment niets zeg. Overigens is dat een afspraak tussen mij en mijn vrouw, waardoor nutteloze conflicten vermeden worden.

Feit: een groot deel van de gevaccineerde mensen zal geen enkel nadeel ervaren, ofwel omdat ze het lichamelijk verdragen, ofwel omdat ze consequent met placebo’s zijn ingespoten. Die methode is en wordt namelijk gebruikt om de misdaad te verbergen. Het heeft derhalve voor mij geen enkele zin de klok te luiden over dingen die onvermijdelijk zijn en die voor de mensen die het betreft alleen maar erger zijn als ze het zich bewust worden. Mijn zwijgen dient derhalve de innerlijke vrede die gevaccineerde mensen nog kunnen hebben zonder een door mij of anderen gebrachte doemverwachting.

Wel is het zinvol om op welke manier dan ook te helpen voorkomen dat de schurken verder gaan met hun moorddadige aanmoedigingen en aanprijzingen van de zogenaamde boosterprikken. Ik krijg een heel klein beetje troost uit de waarneming dat publiekelijk steeds duidelijker wordt welke schandelijke poging tot massamoord nog steeds bezig is en dat daardoor het tij zal keren.

Ik ben geboren in negentien veertig, vlak voor de oorlog begon. Zoveel dingen gebeurden er waarvoor ik geen woorden of begrip had en die me als klein kind deden krijsen van angst.

Het is allemaal lang geleden, maar niet lang genoeg. Die woordeloze angst die je nooit helemaal weggeredeneerd krijgt blijft aan mijn huid kleven. Ik praat erover met jongere mensen en merk alleen maar dat die gevoeligheid aan mij ligt.

Eigenlijk kan ik me niet herinneren ooit bang voor de dood te zijn geweest. Het is tenslotte de enige zekerheid die we hebben. Ik ben bang voor de wrede egoïstische heerszuchtige macht die – net als in de vorige wereldoorlog – probeert de wereld van ons mensen te overheersen en voor wie wij niet meer zijn dan gebruiksvoorwerpen die gemakkelijk vervangen kunnen worden, want als dat gebeurt sterft het mooiste wat we hebben, onze geest die van het leven kon genieten zoals we dat zelf wilden en bedachten.

Aggregatietoestanden

Water, ach water kennen we allemaal, Ook kennen we allemaal de drie toestanden waarin water kan worden aangetroffen, afhankelijk van de temperatuur waarin het zich bevindt. Onder nul graden Celsius is het ijs, kristallijn en hard. Tussen 0 en 100 graden Celsius is het vloeibaar. Daarboven is het stoom, of waterdamp. Daar is overigens nog iets mee, want als je die stoom verder gaat verhitten – dat was het geheim wat in de stoommachines van weleer werd gebruikt – dan kon de stoom dissociëren. Splitsen eigenlijk in de samenstellende elementen, waterstof en zuurstof, waardoor opeens het volume en daarmee de druk vergrootte.

Nu is het eigenlijk zo dat alle natuurlijke elementen in elk geval die drie aggregatie toestanden kennen, vast, vloeibaar en gasvormig. Bij uiteenlopende temperaturen, dat natuurlijk wel. Zo kan CO2 bij een druk van 50 bar bij kamertemperatuur vloeibaar worden, maar wordt het pas bij – 78 graden Celsius vast. Waterstof krijg je pas vloeibaar bij -272 graden Celsius en ook nog onder druk.

Allerlei technieken hebben we uitgevonden om allerlei stoffen vloeibaar te maken, vooral ook omdat we gemerkt hebben dat er dan in hun vermogen om elektriciteit te geleiden dingen veranderen. Sommige materialen worden dan supergeleiders en hebben dat dus helemaal geen weerstand als er elektrische stroom doorheen wordt gestuurd.

Mijn vorige openbaring schreef ik in de gedachte dat wij, als we tenminste helemaal uitontwikkeld zijn, ook in verschillende aggregatietoestanden kunnen komen. Ingewikkeld zul je misschien zeggen, maar ik heb toch een stukje houvast dat maakt dat ik men dat het niet onlogisch is dat te beweren. Bedenk even: ons lichaam bestaat uitsluitend uit stoffen die in de natuur sedert de Big Bang aanwezig zijn. Al die stoffen kennen tenminste drie aggregatie toestanden, namelijk vast, vloeibaar en gasvormig. Als die stoffen kunnen ongehinderd van de ene toestand in de andere overgaan en weer terug.

Ik denk nu dat het denkbaar is dat wij dat ook kunnen, bewust kunnen bedoel ik.

Ja, ik weet het hoor, nu klinkt het onzinnig, maar in de sciencefiction zien we al figuren die het kunnen. En weet he wat mijn vader altijd zei: Peter, als je iets kunt fantaseren kan het ook bestaan.

Nee, ik weet het wel, nu kunnen we dat nog niet, nou ja, de meesten van ons dan, maar als we nou eeuwenlang blijven oefenen…

Openbaring

Ik moet wel van te voren bekennen dat ik een sciencefiction schrijver ben, een dromer en een fantast zou je kunnen zeggen. Misschien heb ik juist daardoor wel zulke intense belevingen.

Nu had ik in mijn leven één keer eerder een openbaring  gehad, maar dan op een soort technisch deelterrein. Ik weet het nog heel goed. Mijn helaas veel te jong overleden vriend, Bob Kalkman kwam toen bij mij met enige regelmaat patiënten meten met behulp van elektroacupunctuur volgens de methode Voll. Bij die methoden worden er steeds buisjes met een bepaald geneesmiddel in de meetkring geplaatst door ze in een soort houder te zetten.

Ik weet zeker dat de meeste beoefenaren van die methode zich helemaal niet afvragen hoe nu eigenlijk gebeurt wat er gebeurt. Ik weet nog goed dat ik in onze tuin, halverwege de achterdeur van de praktijk op een bepaald punt stilhield, omdat ineens tot me doordrong wat de werkelijke principes van deze meettechniek waren. Ik ervoer dat als een openbaring. Als ik dat hier nu weer opnieuw ga vertellen, dan verdoe ik voor dit moment te veel tijd, want de vreemde manier waarop deze dag begon en de gedachten daarna maakten me duidelijk dat ik opnieuw een openbaring kreeg van niet geringe omvang.

De dag begon overigens vreemd. Ik werd wakker en keek op de wandklok en op mijn horloge. Allebei vertelden ze me dat het zes uur was. Dus ik dacht: ‘mooi, dat is een teken om vroeg op te staan’. Ik ging op de rand van mijn bed zitten en dacht: nee, zeg ik ga nog even liggen. Dus dat deed ik, maar dat voelde helemaal niet goed.

Na nog een paar keer zo heen en weer geschoven te zijn besloot ik toch maar op te staan en keek op mijn horloge. Het was net drie uur. Helemaal niet zes uur. ‘Toch moet ik eruit,’ dacht ik en dat deed ik.

Ik schreef een pagina vol aan mijn dagboek en daar begon de openbaring:

Gisteren waren er op de tv op het History kanaal  lange programma’s in de serie ancien aliens, wat zoveel betekent als de buitenaardsen die vroeger onze planeet bezochten. Maar in dat programma hadden ze het ook steeds over de ufo waarnemingen. De wonderlijkste waarneming was volgens die verslaggevers dat een ufo zichtbaar kon zijn op een bepaalde plek, om vervolgens in een ondeelbaar klein moment van richting veranderd op een heel andere plek te zien was. Een dergelijke versnelling of richting wisseling kon volgens de verslaggevers geen enkel levend lichaam verdragen. Elk lichaam zou daarbij, zeiden ze, in pulp veranderen. Toen, dus eigenlijk gisteren al, begon mijn openbaring: Ik dacht aan teleportatie. Je ziet dat vaak in Star Trek. Lichamen worden als het ware elektronisch ontbonden en over gestraald en komen op de plaats van bestemming dan weer terug in hun normale materiële toestand.

Goed, we weten zeker dat we die techniek nog niet beheersen, al ben ik er van overtuigd dat het ooit een manier zal zijn om je te verplaatsen. Alleen sta ik daarin zelfs in ons land niet, want in de vorige eeuw, 1966 om precies te zijn, schreef de Nederlandse schrijver Max Dendermonde er al over in zijn roman: De wereld gaat aan vlijt ten onder.

 Vanmorgen had ik zoals ik al zei, een openbaring. Ik dacht: de toestand die wij dood noemen die is helemaal niet dood. Die toestand is volkomen gelijkwaardig aan het leven. Alleen zijn wij ons op een zo armetierige manier van het leven in ons bewust dat alle mogelijkheden die we hebben om van zijnstoestand, dus materieel en niet materieel, te wisselen niet alleen niet in ons opkomen, maar we missen ook voorlopig nog de vaardigheid en de diepte van bewustzijn die ervoor nodig zijn.

Onze echte mogelijkheden, die inmiddels door vele wezens in dit universum worden beheerst en die wij nog moeten leren, zitten daarin dat we kunnen wisselen tussen een toestand waarin we materiële wezens zijn met lichamen van vlees en bloed en anderzijds energetische concentraties, wezen van licht uit het ideeënrijk voor wie geen afstanden bestaan, voor wie geen tijd en ruimte bestaan, maar slechts geconcentreerd bewustzijn.

Dat realiseerde ik me vanmorgen ineens en ik begreep dat wat ik nu nog niet kan erg de moeite waard is om te leren in dit of enig volgend leven, want lichtwezens die zich zowel in de materie als in puur bewustzijn kunnen manifesteren is de vorm waarin we als mens de volmaaktheid van de soort benaderen.

Dat is vandaag mijn openbaring. En kijk, luister en voel: Je leven mag saai zijn, vol onbegrepen teleurstellingen, uitzichtloos, buitengewoon pijnlijk zelfs. Er zijn echter nog zo oneindig veel ontwikkelingsmogelijkheden. Telkens als wij erin slagen een laatje in onze schier oneindig arsenaal van mogelijkheden te openen komt weer die blije, triomfantelijke glimlach op ons gezicht en weten we weer: zie je wel, ik wist dat er meer is.

Iatrogeen.

Mooi woord toch? Niemand buiten de medische wereld zal waarschijnlijk de betekenis van dit woord weten. Het is, zoals zo veel termen opgebouwd uit twee stuken: iater = behandelaar of arts (denk aan psychiater = behandelaar van de psyche) en het tweede stuk dat kortweg “geen” luidt, maar dat helaas niet bedoeld is om duidelijk te maken dat er geen behandelaar aan te pas komt. Het woord “geen” komt in dit geval uit de zelfde bron als “genese” dat wording of veroorzaken betreft. Iatrogeen betekent dan ook kort gezegd dat iets veroorzaakt is door een medische, of in elk geval medisch bedoelde behandelaar

Mooi, dan weten we dat. Je gaat, zeg maar naar de tandarts (= iater) en die veroorzaakt dat je geen kiespijn meer hebt doordat hij heel kundig een wortelkanaal behandeling uitvoert. Dat is dan een heel positief iatrogeen effect.

Meestal wordt deze term echter in gevallen van probleemloze positieve en derhalve gewenste effecten niet gebruikt. De term iatrogeen wordt meestal gebruikt als er iets mis is gegaan, als we te maken hebben met medische missers die niet – of moeilijk herstelbare schade of zelfs de dood tot gevolg hebben.

Aan deze blog ben ik begonnen omdat het niet alleen beangstigend vaak voorkomt, die iatrogene blunders, maar vooral ook omdat ik in mijn eigen leven er nogal stevig en vooral ook levenslang mee ben geconfronteerd. Medische fouten dus die een blijvende invloed op mijn leven hebben. Deze blog hoop ik zo te schrijven dat mijn dierbare lezers zullen begrijpen dat vele van hen zelf aan het begin van elke medische misser een rol hebben gespeeld. Hoe kan dat nou, zul je misschien vragen. Hoe kan ik nou zelf een rol spelen in een medische misser waarvan ik vervolgens zelf de schadelijke nawerking onderga?

Nou, dat zit zo: voor veel behandelingen moet je niet alleen toestemming geven, maar je moet er zelfs voor tekenen. Op die manier vegen de verzamelde iaters hun stoepje bij voorbaat schoon, door de verantwoordelijkheid voor de behandeling bij jou te leggen. Eigenlijk is dat heel vals, omdat jij met geen mogelijkheid helemaal precies kunt weten wat je te wachten staat en wat de al dan niet gewenste gevolgen kunnen zijn van de behandeling waarvoor je juist zelf hebt getekend. Juridisch hebben ze hun klachtendienst daarmee echter vaak afdoende ontlast.

Waarom schrijf nu echter hier een artikel dat kraakt van de medische droefenis. Nou, omdat ik je simpelweg een paar van mijn eigen trieste ervaringen op dat terrein wil vertellen in de naar ik hoop terechte verwachting dat je goed gaat uitkijken waar je toestemming voor geeft. En dat die behandelaren, artsen en klinieken een handtekening ter toestemming van jou vragen verantwoorden ze door te zeggen dat het jouw lichaam is en dat jij en jij alleen daarvoor de verantwoording en zeggenschap kunt dragen.

Helaas hebben we in de achter ons liggende periode met alle levensgevaarlijke zogenaamde vaccinaties tegen een kunstmatige en niet eens ernstige ziekte de behandelaars wel andere taal horen uitslaan en moest het ineens allemaal verplicht worden. Maar goed, ik dwaal af, excuus daarvoor, maar ook dat onderwerp heeft mijn blijvende verontwaardiging verdiend.

Dat gedoe met die handtekeningen is trouwens nog helemaal niet zo lang in ons land. Het is eigenlijk overgewaaid uit Amerika. Daar heerst een echte claimcultuur, waardoor veel dienstverleners, waaronder natuurlijk ook artsen in rechtszaken wegens vermeende wanprestatie verwikkeld zijn geraakt en daarop ook vaak financieel aan de grond geraakt zijn.

Nou goed, dan weet je in ieder geval, als je het al niet wist, waarom je tegenwoordig zo vaak ergens voor moet tekenen.

Terug naar iatrogeen. Laat me maar met de kleinste medische misère in mijn leven beginnen. Ik liep tegen de zestig en als ik met mijn rechteroog naar een verticale lijn keek dan zat daar een kronkel in. Als ik met twee ogen keek was er niets aan de hand. De oude oogarts die ik consulteerde keek met een prachtig apparaat diep in mijn ogen en zei: ‘u hebt een macula pucker’ Ik zei: ‘een wat?’ Hij zei: ‘een macula pucker. Dat is een kreukje in het vlies dat over de macula of gele vlek ligt. De gele vlek is het gebiedje achter in je oog waar je het meeste mee ziet.’ ‘Ja,’ ging hij verder, ‘dat moet verwijderd worden anders wordt dat oog blind.’

Hij zei dus niet: ‘dan bestaat de kans dat het vliesje verder kreukt en dat daardoor gezichtsvermogen verloren gaat. Dat zei hij niet. Hij zei dat het zeker tot blindheid van dat oog zou leiden als dat vliesje niet operatief verwijderd zou worden. Twee keuzemogelijkheden had ik: opereren of blind worden aan één oog. Ik koos, geschrokken als ik was, natuurlijk voor opereren.

Had de man die eerste formulering gebruikt, dus dat de kans bestond dat het oog blind zou worden, dan had ik misschien nog wel een poosje afgewacht of het misschien erger zou worden. De manipulatieve formulering die deze oude oogarts gebruikte maakte mij echter duidelijk dat ik eigenlijk geen keus had, wat veel later bleek wel het geval geweest te zijn, maar ja, achteraf…

Het oog wed geopereerd onder plaatselijke verdoving, waarbij ik alleen één prik een beetje vervelend vond. Verder vertoonde de lens al enige grijze ouderdomsstaar, dus werd besloten die lens ook maar te vervangen. Na twee dagen ging het kapje van het geopereerde oog en kon ik er buitengewoon helder mee zien. Ik blij, operatie geslaagd. Maar ja, je moet voor controle komen en dan wordt de zogenaamde oogboldruk gemeten. Dat moest altijd een getalletje van hooguit 16 tot 20 opleveren. Maar dat was bij mij hoger bij die controle.

Ik zei tegen de controlerende oogarts bij wat toen Zonnestraal heette: hoe kan dat nou, mijn oogboldruk is altijd mooi gebleven en nu gaat ie ineens omhoog. De arts wist het niet maar zei dat het een enkele keer na zo’n pucker operatie wel eens voorkwam. Ik moest maar oogdruppeltjes gebruiken dan kwam het wel goed.’ Oogdruppels voor altijd?’ vroeg ik nog. Ja, nou ja, daar was ook geen antwoord op te geven.

Het effect van de achtereenvolgende oogdruppels was heel bijzonder: of ze werkten niet, of ik werd er beroerd van. Nu denk je misschien dat een druppeltje in je oog daar ook blijft, maar dat is niet zo, dat gaat overal naar toe. Je kunt er misselijk van worden of hoofdpijn van krijgen of verstopping. Hoge bloeddruk kan ook. Het lange verhaal kort. Met een laser honderd keer op het oog schieten werkte ook niet en injecties in het oog al evenmin. Op een gegeven moment… ja, daar komt ie dan…zo’n iatrogeen veroorzaakt stuk persoonlijke ellende heeft dan al een vermogen aan vergoedingen voor al dat niet effectieve gepruts gekost.

Uiteindelijk ben ik het gedoe helemaal zat. Ik heb gehoord dat er een definitieve oplossing bestaat voor een te hoge oogboldruk die op den duur leidt tot glaucoom (groene staar), waarbij het oog langzaam blind wordt. Die oplossing is een ventieltje dat in het oog kan worden geplaatst. Zeg maar een soort overdruk ventiel. De inhoud van de oogbol bestaat voornamelijk uit water en als dat er bij overdruk een beetje uitloopt dan merk je dat niet. Ik herinner me nog goed dat er bij Zonnestraal toen een specialist werkte, ene Potgieser, die daar goed in was. Ik herinner me ook dat ik met een verdoofd oog op een operatietafel lag en dat hij begon met het gaatje te steken waar het ventieltje moest komen. Ik had er het volste vertrouwen in, dus ik lag muisstil.

Ineens hoorde ik die Potgieser zeggen: ‘oeps, verkeerde plaats. Hij had het gaatje kennelijk op de verkeerde plek in mijn oog gestoken. ‘Nou ja,’ dacht ik nog, dat groeit wel weer dicht.

Het einde van het verhaal hier is dat mijn rechteroog na zeker vijf jaar nog steeds wazige beelden ziet die nooit stil staan en die bovendien nooit samenvallen met datgene wat ik met mijn linkeroog zie. Gelukkig zit er nog net genoeg licht in dat oog dat ik mijn rijbewijs weer voor vijf jaar heb gekregen.

Toen ik echter dacht: dit is een regelrechte wanprestatie, ik ga er een letselschade advocaat op zetten, want ik mis het gebruik van mijn rechteroog, toen bleek die hele Potgieser daar niet meer te werken en niemand kon me ook vertellen waar hij naar toe was gegaan.

O ja, natuurlijk had ik voor de operatie getekend, anders ging het niet door. Hier was in dit geval sprake van prutserige incompetentie waarvan ik voor de rest van dit leven slachtoffer ben.

Dat was één, maar ik heb nog meer. En daarbij hebben we het wel over een iatrogene schade die echter niet door slordigheid, zoals in het vorige geval, werd veroorzaakt, maar door iets wat zich uiterst langzaam heeft ontwikkeld en wel in samenhang met een medische behandeling:

In 1998 opereerde Professor Marty in het AMC mij aan mijn rechter voet. Daar zat sedert mijn zesde jaar een fistel in die in het voetje van de toen zes jarige Petertje door onoordeelkundig optreden van een Helderse chirurg was ontstaan. Tientallen keren had ik abcessen aan mijn hiel gehad. Het gebeurde meestal zo om de paar jaar. In 1998 strooide de infectie zich echter verder door mijn lichaam en lag ik met pleuritis in het ziekenhuis.

Toen meende ik dat ik lang genoeg geduld had gehad met die altijd al stijve rechtervoet en ik riep: ‘die rotzooi gaat er nu uit en anders halen ze die voet er maar af. Gelukkig was daar Professor Marty die mij zeer verwonderd vroeg hoe ik in vredesnaam aan een holte met pus in mijn hielbeen kwam, waarna ik hem toen over die Helderse chirurg vertelde.

Van het werk van deze allervriendelijkste en verder razend knappe professor heb ik nu vierentwintig jaar plezier gehad, maar toch – en daar is ie weer – iatrogeen uit het grijze verleden heb ik nu weer een zwerende rechtervoet en ben ik benauwd en kortademig. Van mijn prettig meewerkende huisarts heb ik al twee verschillende antibiotica voorgeschreven gekregen – een combinatie waarvan ik dan weer kotsmisselijk werd en die het euvel ook niet konden verhelpen want ik kan op het moment geen tweehonderd meter lopen zonder volledig buiten adem te zijn, maar ik leef vaak bij de regel: als je iets goed gedaan wilt hebben zul je je er zelf mee moeten bemoeien. Ik ben nu bezig met het bestellen van zogenaamde “bacteriofagen”. Als je de lijst van publicaties op dit weblog naloopt kom je daar enkele blogs over tegen. Ik ben benieuwd, maar tegen mezelf zeg ik: ‘ik ga dit hoe dan ook zelf oplossen’.

Ik ben werkelijk benieuwd of ik nu, op mijn twee en tachtigste, nog voor elkaar kan krijgen dat mijn lichaam eens verlost is van de gevolgen van iatrogene ellende. Klinkt trouwen wel mooi, vind je niet? veel mooier dat medisch gepruts, maar dat is het wel.

Bericht van Vernon Coleman

Wij stevenen regelrecht af op de grootste recessie die de meeste mensen zich kunnen herinneren. Als u na 1930 geboren bent, dan staat u op het punt uw eerste recessie van wereldformaat mee te maken. Het verschil tussen de recessie die nu komt en alle recessies die eraan voorafgingen, is dat deze niet per ongeluk gebeurt, schrijft Dr. Vernon Coleman.

De recessie die u gaat meemaken is geen vergissing; zij is bedacht, gepland en georkestreerd door de samenzweerders van de miljardairs, zij zal jaren duren en zij zal de Grote Reset en de Nieuwe Wereldorde inluiden. Als de recessie eenmaal goed op gang is, is het spel voorbij, is de oorlog verloren en hebben de samenzweerders gewonnen.                                                  (Ze noemen mij al jaren een “samenzweringstheoreticus”, dus het geeft mij een beetje licht amusement om hen de samenzweerders te noemen. Wanneer een stel miljardairs en een aantal andere booswichten samenzweren om de wereld over te nemen, lijkt het mij eerlijk genoeg om hen samenzweerders te noemen).                                                                                        De recessie was gegarandeerd en uitgelokt toen de bazen van bedrijven onder druk gezet werden door kleine groepjes lobbyisten om hun bedrijven te plannen rond ESG-onzinnigheden.

ESG, voor het geval u een tijdje hebt zitten slapen, staat voor “milieu-, sociale en bestuursvoorschriften”. Vandaag de dag worden bedrijven zo goed als gedwongen om deze kwesties ver boven het vinden van werk voor het personeel, het tevreden stellen van de klanten en het maken van winst voor de aandeelhouders te stellen. Daarna heeft de covid-fraude de zaken voor de miljardair-samenzweerders aardig op de rails gezet.

Rapport: Luchtvaartmaatschappijen moeten een “gezondheidspas” eisen voordat ze passagiers kunnen laten vliegen

Alleen al in 2020 hebben de werknemers in de wereld 3,7 biljoen dollar aan inkomsten verloren, waarbij de zelfstandigen en de eigenaren van kleine bedrijven het meest te lijden hadden en de ambtenaren niet of nauwelijks. Ook de ouderen zijn in alle opzichten bijzonder zwaar getroffen door de covidefraude – de grootste fraude in de geschiedenis. En, laten we niet vergeten, er lopen nog steeds mensen rond die zo doodsbang zijn voor de gedachte aan wat zij als de “plaag” beschouwen, dat zij al twee jaar hun huis niet meer uit zijn gekomen.

Toen hebben zij een oorlogsscenario gemanipuleerd: een echte “Wag the Dog” oorlog. En de recessie begon in alle ernst. De economische crash was zorgvuldig ontworpen om de economie te gronde te richten en tegelijk een steeds groter wordende staatsbureaucratie in stand te houden.

Men heeft decennia lang de huizenprijzen laten stijgen voor dit moment. Er zullen nu massale faillissementen zijn – geheel volgens plan. De inflatie loopt in de hele Westerse wereld op tot in de dubbele cijfers. Wij zijn nu allemaal Argentinië en Venezuela.

Halfslachtige, achterlijke groenen en klimaatveranderingsgekken, die zich verder in de wereld van de pseudowetenschap hebben gewaagd dan ik voor mogelijk had gehouden, geloven dat de komende recessie ons allen zal redden. De idioten wier hobby het is zich aan snelwegen vast te lijmen, denken dat ons gebruik van fossiele brandstoffen en kunstmest betekent dat zeven miljard mensen zich op de top van de Mount Everest zullen moeten verdringen om te overleven. Zij juichen nu de recessie toe, omdat die minder reizen, minder verwarming en minder warm eten zal betekenen – vooral voor de armen in de wereld.

Wetenschappelijke studie bevestigt dat mRNA je DNA kan veranderen – Ze zeiden dat het onmogelijk was… ze logen tegen je. En zo maken zij van een oorlog gebruik om ons naar netto nul en wereldwijde genocide te leiden.

De gekke klimaatveranderingsgekken denken waarschijnlijk dat zij zorgzame mensen zijn, maar zij zijn wreed en meedogenloos, en zij geven geen moer om iets anders dan hun verwrongen, egoïstische ambities. Zij vinden het prima dat het doel de middelen heiligt, zolang het doel maar overwinning en macht betekent, en zij zullen een paar honderd miljoen Afrikanen die verhongeren, voor lief nemen.

Het opzienbarende feit is dat linkse commentatoren de covid-fraude opgewonden hebben gesteund en gepromoot, en opgetogen waren dat miljoenen mensen in Afrika in hongersnood daalden. De linkse liberalen zijn opgetogen over de genocide in Afrika, omdat zij zich hebben laten verleiden om de samenzweerders van de miljardairs te steunen.                                       De gekke linksen dachten dat de covidwereld hen regelrecht naar een wereldregering onder leiding van communisten zou voeren. Zij hadden het natuurlijk mis. Zij waren bedrogen. De wereld ging recht op de Nieuwe Wereldorde af, die gepland was door de Rothschilds, de Bilderbergers, het World Economic Forum en een stel diverse psychopaten.

(De enige landen in de wereld die niet in chaos verzeilden waren Tanzania en Zweden. Tanzania legde in 2020 geen covid-19 beperkingen op en had niet meer doden dan normaal. Zweden voerde zeer weinig beperkingen in, had lagere sterftecijfers dan waar ook en herstelde als eerste van de gevolgen van de fraude. De mainstream media vermeden vakkundig het vermelden van deze eenvoudige maar ongemakkelijke waarheden).

Voordat de Russische invasie in Oekraïne plaatsvond, kon men al zien dat de Grote Reset zich begon te ontwikkelen – waarbij geld en macht in steeds minder handen geconcentreerd worden, het staatsgezag toeneemt en de vriendjespolitiek en de inefficiëntie van de staat en de diefstal van overheidsgeld door politici en ambtenaren dramatisch toenemen.

Het plan om u in een genetisch gemodificeerde menselijke cyborg te veranderen 

Nu wordt het met de seconde erger. De prijzen zullen stijgen. Banen zullen verdwijnen. De langverwachte crash op de huizenmarkt zal komen.

En wij stevenen af op de grootste recessie die iemand onder de 100 jaar zich kan herinneren.

De meeste mensen hebben er geen idee van hoe vreselijk de toekomst zal zijn.

U kunt helpen stoppen wat er gebeurt, als u dat wilt – gewoon door de waarheid over de covid-fraude, de klimaatveranderingsfraude en de oorlogsfraude te delen met iedereen die u kent. De samenzweerders kunnen nog tegengehouden worden.

Maar als u denkt dat ik een krankzinnige samenzweringstheoreticus ben, zult u geen verdomd ding doen om te stoppen wat komen gaat.

Wanneer u dakloos bent, koud en uitgehongerd, en bedelend om een korst brood, zult u terugkijken en denken: “Jammer dat ik niet naar die Coleman geluisterd heb. We hadden dit kunnen voorkomen.”

Wat kan ik daar nou aan doen, dat is toch niet mijn schuld?

Een overbekende reactie wanneer je soms tegen beter weten in probeert mensen te motiveren zich ergens tegen te verzetten. Ik heb sterk de indruk dat maatschappelijk gezien de animo om zich te verzetten tegen valsheid en leugens die door een corrupte overheid worden gebezigd sterk is afgenomen.

Ontmoedigen is overduidelijk de methode die gebruikt wordt. Zelfs als je onomstotelijk gelijk hebt en je komt in een conflict met de overheid voor de rechter te staan, zelfs dan zie en hoor je zich zo’n rechter in allerlei juridische uitglijders storten opdat het vonnis in jouw nadeel is. De geldende boodschap is meer en meer: “resistance is futile” verzet is zinloos.

In het begin zagen we mensen demonstreren op een heel vreedzame manier. De overheid had echter een manier gevonden waardoor ze demonstratie gewelddadig kon beëindigen. Dat deden ze door gebruik te maken van zogenaamde Romeo’s, politiemensen zonder uniform die door misdragingen hun geüniformeerde collega’s de gelegenheid boden om de demonstratie gewelddadig te beëindigen. De Romeo’s waren dan natuurlijk al lang weer vertrokken. We zagen het, we wisten het, we klaagden erover, zelfs officieel tegen de politie. Niets hielp. Van onze ooit misschien goedbedoelde democratie is wanneer het gaat om de openbare orde niets over. Het enige waaraan wij ons gevoel van medezeggenschap moeten ontlenen is te vinden in het stemrecht, waarmee we de samenstelling van de diverse volksvertegenwoordigingen lijken te kunnen beïnvloeden. Hoe dit overigens flagrant mis kon gaan bleek wel bij de laatste verkiezingen voor de tweede kamen. Van alle kanten kwamen toen de berichten binnen dat er met de stemmen was geknoeid om de politieke arena zodanig voorgesorteerd te krijgen dat verzet tegen het overduidelijke globalistische regeringsprogramma bij voorbaat kansloos was.

Het regeren, zoals dat onder meer gebeurt door onze eigen Haagse kabinetten, is onderworpen aan een systeem van psychologische wetten en feiten. Lang geleden zijn er al gedragswetenschappers begonnen wegen te bedenken om voor elk plan instemming te verwerven. In hun begin was er nog de vrome regel dat elke beslissing die er heel handig werd doorgedrukt toch ecologisch moest zijn en dus ook het nut van de andere partij of partijen moest dienen. Een eis die – als ik naar de Haagse Kamervergadering kijk – reeds lang geen opgeld meer doet. Met andere woorden, je kunt met je kleine oppositiepartij het grootste gelijk van de wereld hebben, maar de meerderheid heeft al lang van te voren afgesproken dat geen enkel van je protesten enig effect zal sorteren. Met oprechte verontwaardiging moet ik dan ook vaststellen dat in onze volksvertegenwoordiging leugen en corruptie eerder regel dan uitzondering zijn.

Hoe kan het nu dat dergelijke instituten wegkomen met toch duidelijk ontwijkingsgedrag van de vaak genegeerde waarheid. Het antwoord is: gewoonte. Als wij dingen constateren die absoluut niet door de beugel kunnen, dan protesteren we luidkeels, zeker in het begin. Tegen dergelijk protest wordt scherp en vaak gewelddadig opgetreden, waardoor mensen na enige tijd bang en moedeloos worden. Dat is dan ook de bedoeling van bestuurders die hoe dan ook hun eigen agenda willen uitvoeren. Persoonlijk zie ik dit als geestelijk geweld tegen het volk.

Vaak hebben we de neiging om te denken dat wij, het volk, toch een enorme meerderheid vormen en dat het toch ondenkbaar is dat wat wij willen nooit gebeurt. Een aardige maar helaas foute gedachte waarmee we moed proberen te houden. Waar het werkelijk om gaat is dat onze bestuurders aan de touwtjes met een combinatie van slimme communicatie techniek en opzettelijk negeren als regel hun zin doordrukken. Wij, het volk, zullen daar nimmer tegenop kunnen. Maar dat is een impasse van ongekend formaat. Hoe moet het dan als de regeringen van alle ons bekende landen hun gezamenlijke globalistische plan blijven doorduwen en wij dat helemaal niet willen, hoewel eerlijkheidshalve gezegd moet worden dat de overgrote meerderheid van de bevolking – laat ik het voorzichtig zeggen – niet echt snapt wat er gebeurt en wat ons sluw en ongemerkt door de strot wordt geduwd onder het mom van Build Back Better. De meeste brave mensen hebben nog het idee dat het goede, wat dat dan ook mag zijn, op den duur overwint. Dat is echter niet zo. De werkelijkheid is dat de sterkste wint. Daarop volgt echter meestal een periode waarin de winnaar gaandeweg slordig wordt en niet meer consequent straft wat hij zelf verboden heeft. Zo zijn in de wereldgeschiedenis hele beschavingen ten onder gegaan, slordigheid en luiheid en voldoende partijen die daarvan misbruik maken.

Onze tijd. Ik probeer nu kort samen te vatten welke rookwolken ons in het gezicht zijn geblazen en door wie.

  1. Een kleine groep mensen, de wereldelite, bezit nagenoeg alles en is wellicht juist daarom begerig naar wat nog niet in hun bezit is.
  2. De mensen, het volk, heeft nog steeds verlangen naar bezit en vormt daardoor toch steeds weer de luis in de pels van de elite.
  3. Bevolking die de vrijheid heeft eigen doelen na te streven kan daarmee de overigens onverdiende rust en overdaad van de elite verstoren.
  4. Het plan van de wereldelite is nu: maak het volk willoos en bestuurbaar.
  5. Daarvoor is nodig dat er grote angst heerst, want angstige mensen zijn geneigd te gehoorzamen aan voorstellen die een oplossing voor de angst lijken te bieden. Slim als de elite is hebben ze daar een op zich tamelijk ongevaarlijke besmettelijke viraal over te dragen ziekte gebruikt Covid 19, een kunstmatig gemanipuleerd virus. Daarbij heeft men ervoor gezorgd dat alle simpele middelen die snel tot genezing konden leiden waaronder Hydroxychloroquine en Ivermectine verboden en onverkrijgbaar werden, want ja, met een beetje foute ziekenhuistherapie moeste natuurlijk wel mensen overlijden om de angst erin te houden.
  6. De slimmeriken onder de bevolking hebben de hierboven behandelde truc met het virus nu wel door. Er is voor het allemaal voor niets is geweest een nieuw controlemiddel nodig. Dat heeft men lang voorbereid, want regeren is vooruitzien. In een uithoek van Europa breekt in eens oorlog uit. Nou ja zeg, in Europa. Overal op de wereld zijn altijd oorlogen, de wapenindustrie moet tenslotte ook leven, maar in Europa oorlog voeren is natuurlijk te gek voor woorden. Nou ja we hebben toen dat oorlogje in voormalig Joegoslavië gehad, maar dat was klein en overzichtelijk. Maar nu loopt het de spuigaten uit. Rusland heeft Oekraïne overvallen. Weet je wat, het beste wat we kunnen doen is een eenheid vormen en het allemaal met elkaar eens zijn over de vraag wiens schuld het is: Rusland, nee Poetin dus.
  7. Omdat niemand van de brave en nu vanwege de oorlog ook wel angstige burgers gevolgd heeft hoe decennia lang een verdorven elitaire en helaas Amerikaanse groep al treiterend en mishandelend buurman Rusland dag in dag uit, jaar in jaar uit is blijven provoceren alleen al om het feit dat men het prettiger vindt als dat grote Russische rijk uiteen valt. Met het opzetten van een vijftiental laboratoria die van bacteriën en virussen dodelijke wapens kunnen maken en door het nazistisch Oekraïense leger steeds maar weer de Russisch sprekende provincies in het Oosten van het land te laten bombarderen, zodat de bevolking daar vaak in schuilkelders leeft is die uitdaging aan het adres van de Russische president eindelijk opgepakt. Onder het motto: genoeg is genoeg zijn de Russen zo voorzichtig mogelijk om in elk geval geen onnodige schade te veroorzaken aan een schoonmaakactie in Oekraïne begonnen.

Iedereen die best wel beter weet roept nu in koor moord en brand, maar dat is niet meer dan theater.

  • Eén probleem hebben we op te lossen. Die elitaire Amerikaan, die multimiljardair, die Soros of die Bill Gates en die Rothschild en die Rockefeller. Die mannekes denken dat de wereld van hun is. Maar dat is helemaal niet zo, de wereld is namelijk van ons allemaal. Daarom stoppen we nu met bang zijn, want pas dan hebben ze geen grip meer op ons gedrag.
  • Vrienden, ik wens jullie overdreven veel moed in deze donkere tijden.

Dwang…

Dwang, altijd maar weer dwang om de mensen controle door de strot te duwen.

Het feit dat er al een hele poos dwang wordt uitgeoefend op de bevolking, waarbij het aller magerste beloningssysteem de mensen als een soort worst voor de neus is gehouden, om maar in te stemmen met de kwalijke ingrepen in de lichamelijke integriteit die het controleren mogelijk moesten maken gaat nog steeds door.

Meer dan een jaar hebben we nu de zogenaamde QR-code als boeman als belemmering voor ons gezien. Allemaal moesten we iets waarvan we de samenstelling noch de effecten kenden in ons lichaam toestaan om vervolgens van onze ongrondwettelijk van ons afgenomen rechten gebruik te kunnen maken.

Ik heb me verbaasd en ook grote zorgen gemaakt over het gemak waarmee het overgrote merendeel van mijn medemensen instemden met de bedrieglijk aangeboden inbreuken op onze lichamelijke integriteit. Ondanks de vele berichten – die overigens door de mainstream media onder de mat geschoffeld werden – over veel zeer kwalijke bijwerkingen van de zogenaamde covid-prikken, gingen mensen maar door zich te laten inspuiten met stoffen die in elk geval niet deden wat ze beloofden te doen. De ernst van de ziekte waartegen de injecties bescherming zouden moeten bieden werd ook sterk overdreven. De ernst overtrof namelijk geenszins een gewone griep en daarover maken we meestal niet veel drukte.

Aangevuurd door het streven (mis)gebruik te maken van de zogenaamde pandemie volgens het scenario van het World Economisch Forum, onder aanvoering van Klaus Schwab om een totale reset van de economie te bereiken gingen alle regeringen slaafs mee in de wereldwijde angst psychose waarmee de bevolking gedreven werd zich gehoorzaam te laten prikken met iets dat onbeproefd en onbekend was.

Langzaam maar zeker komen de doelstellingen achter de wereldwijde prikactie in het zicht. Twee elementen vallen op. Er bestaat onder de groep eugenetici onder de wereldelite de behoefte de wereldbevolking aanzienlijk te verminderen. Als dit gebeurt door gebruik te maken van injecties die verkocht worden als een heilzaam vaccin, maar die slecht een ondermijning van de gezondheid blijken te veroorzaken, dan kunnen we dat op zijn minst aanmerken als een poging tot volkerenmoord.

Wanneer we echter kijken naar de gehele actie als een poging de bevolking onder controle te krijgen, dan kunnen we er veilig van uitgaan dat de technische middelen om mensen in de injecties een soort chip mee te geven waarmee gecontroleerd en gestuurd kan worden beschikbaar is.

Er is echter heel veel dat we nog niet hebben gebruikt, heel veel dat herkenning van mensen mogelijk maakt, zonder dat mensen als het ware voor eigen – of overheidskosten gechipt moeten worden. Nu weet ik wel dat het soort herkenningssystemen waarop ik hier doel geen of weinig winst op levert voor de producenten, afgezien dan van het onderhoud. Het zou echter meer dan voldoende herkenningsmogelijkheden bieden om in ieder geval elk mens op deze wereld te herkennen. Als dat laatste nu het ultieme wenspatroon zou zijn van de wereldelite, dan was er voor alle gewone mensen niet zo heel veel te vrezen. Het zou namelijk gaan om pure herkenning en identificatie, Daarvoor hoeven wij, de gewone mensen, niets toe te laten in ons lichaam of te offeren op het altaar van Goudgrijp om het met Donald Duck te zeggen. Wij hebben namelijk een uniek herkenningssysteem. Oh ja, ik weet het wel. Er is nooit veel moeite gedaan om het te ontwikkelen, maar dat is te veranderen. We hebben voor die verandering, die natuurlijk redelijk kostbaar, maar ook zeer betrouwbaar is veel ontwikkelingskosten op te brengen die geen winst per persoon gaan opleveren. Dat is dus het probleem tegenover de grote winstmakers. Wij hebben namelijk een persoonlijker aura, een elektronisch uitstralingsveld, dat uniek is voor elke persoon. Dat ook onvervreemdbaar is en niet – of heel moeilijk na te bootsen. Je kunt het vergelijken – en waarschijnlijk is het daarmee ook wel verwant met het DNA. Dat is een unieke code die voor elk mens anders is. Het is niet nodig om iedereen te chippen of anderszins in te spuiten als we leren dat het DNA patroon via het bij iedereen aanwezige uitstralingsveld, dat we over het algemeen aanduiden als de aura, is uit te lezen. Het dus vele malen goedkoper alle levende wezens daarin op te slaan dan te proberen tegen zeer hoge kosten iedereen een persoonlijk herkenningsding, chip of wat dan ook dat de winst van de elite verhoogt te geven. Dat van ons allemaal alles bekend is hoeft op deze manier niet te betekenen dat wij allemaal gemakkelijk elektronisch te beïnvloeden zijn. Overheden hebben zo de mogelijkheid om ons te vinden. Ze kunnen ons met dat systeem echter niet dwingen tot gehoorzaamheid. Dat willen we dan ook niet. Dit systeem levert waar nodig informatie voor degenen die moeten proberen te voorkomen wat beter niet kan gebeuren. Het geeft echter geen mogelijkheid tot dwang door derden om winst te maken ten koste van de massa, Hierdoor verdient dit systeem de voorkeur.

Denk er maar eens over en laat me weten wat je erover denkt.