Gerard

Sterke vent vond ik hem altijd, Gerard.                                                                                   Hij was ook een man van de generatie die langzamerhand uitgestorven raakt, de generatie van mensen die nog weten hoe dingen horen, hoe een mens zich moet gedragen in uiteenlopende situaties. Maar bovenal was hij een man die ondanks zijn zevenentachtig jaren nog heel veel energie had. Geen teruggetrokken leventje voor hem. Hij zat nog vol plannen.

Jaren geleden waren we bij zijn afscheidsreceptie toen hij werd gepensioneerd door het grote bedrijf waar hij een directieplaats bekleedde. Dat is nu meer dan twintig jaar geleden. Aanvankelijk vervulde hij daarna posities in allerlei bedrijven als interim bestuurder. Ook richtte hij zijn eigen consultancy – en executive search bureau op dat hij samen met zijn vrouw beheerde. Heel recent kwam hij nog met een nieuw plan waarbij zijn organisatie kansrijke jonge mensen zou gaan helpen bij hun carrière planning.                                       Wij hadden de grootste bewondering voor zijn tomeloze energie en we waren er vast van overtuigd dat hij minstens honderd jaar zou worden, terwijl hij steeds nog aan het werk was.

Deze week hoorden we dat Gerard getroffen was door een herseninfarct en dat zijn spraakvermogen sterk gehinderd was en dat hij halfzijdig verlamd was.                               Ondanks het feit dat zijn vrouw hem heel snel in het ziekenhuis had weten te krijgen kon er weinig meer voor hem gedaan worden.                                                                               Met bewondering en een tikje weemoed gedenk ik deze granieten doorzetter.

Gisteravond heb ik uit de mooie fles cognac die hij me kort geleden nog voor mijn verjaardag gaf een glas op zijn nagedachtenis geheven.                                                       Je had een welbesteed leven Gerard en het is heel jammer dat mannen van jouw kaliber langzamerhand op raken.

Advertenties

Er valt weer bijna iemand weg

Ach, je weet wel. Het valt me trouwens wel op dat het steeds vaker gebeurt, nou ja, bij ons dan hè. Vroeger? Nou In de afgelopen veertig jaar kon ik ze nog op de vingers van één hand tellen weet je. Maar als ik nu kijk. Ik wil niet veel zeggen hoor, maar bijna elke maand kunnen wel weer het stemmige pak aan en naar het crematorium of een enkele keer het kerkhof.                                                                                                                       Nu ook weer hè. Zo’n vreselijk aardige man.                                                                           Net tachtig. Je zou toch denken dat je dan tegenwoordig nog wel een stukje door mag.

We kwamen hem en zijn vrouw een paar keer tegen op de verjaardag van de vriend van de oudste dochter van mijn vrouw. Gezellige mensen, brede belangstelling, sportief… maar ja…                                                                                                                                   Ineens had hij geen trek meer in eten.                                                                                     Naar de dokter.                                                                                                                         Na de gebruikelijke eerste aanpak die niet hielp moest er dan maar een scan worden gemaakt.                                                                                                                                   Vlekjes op de lever, zeiden ze.                                                                                                 Dat is nou amper vier weken geleden en nu is het bijna… ja, bijna wat eigenlijk.                 Ik denk er wel eens aan. Niet dat ik er treurig of angstig van word hoor. Dat heeft weinig zin, want weglopen kun je er toch niet voor.                                                                           Maar ja, weet je: ik begin zelf ook al aardig op te schieten en dan ga je vanzelf wel eens denken, hè?