Gisteravond hadden we een Lionsbijeenkomst. Ik ben al dertig jaar lid van die club, sedert de oprichting eigenlijk. Keymember heet dat. Het was een behoorlijk drukke avond. De bijdragen voor de goede doelen moesten worden uitgereikt en er was een lezing. Vaak heb ik lezingen aangehoord. Meestal over allerlei maatschappelijke omderwerpen. Meestal stelden meerdere van onze leden vragen. Deze keer kwam dat vragenstellen echter laat op gang. De mevrouw die de lezing gaf had het onderwerp controle. Dat ging dus over allerlei zaken die tegenwoordig in dat verbazend irritante Europese verband allemaal aan de zelfde pas verzonnen regels moeten voldoen. Als je probeert een artikel te verkopen en het voldoet niet aan de Europese regelgeving dan mag het niet. Alles maar dan ook werkelijk alles moet daaraan voldoen.                            

Eigenlijk zat ik met tijdens dat hele door die mevrouw zo enthousiast gehouden verhaal enorm op te winden. Het ging echt heel ver. Op een gegeven moment begon ze te vertellen over aardappelen. Je weet wel, van die eetbare knollen die je vroeger gewoon bij de groenteboer kocht van een soort dat er naar jouw eigen idee appetijtelijk uitzag en waarvan je wist dat het een vastkoker of een afkoker was en wat je lekker vond. Nou, die hele aardappelhandel valt ook onder de Europese controle. Van wel ras ze zijn, van welk veld ze komen en speciale Europese keurmerken er aan gegeven waren, want zonder mag er niets verkocht worden. De Europese ambtenaren in Brussel hebben alle goedkeuring voor nagenoeg elk artikel naar zich toe getrokken.                                                     

Ik moest denken aan van Randwijk, een held uit de tweede wereldoorlog die zei: ‘Wie de vrijheid verruilt voor veiligheid raakt beide kwijt’. Nou, dat is nu op grote schaal aan het gebeuren. Op een gegeven moment kon ik mij niet meer inhouden en ik vroeg hoeveel overigens niet productieve ambtenaren hiermee bezig waren en hoe dat de steeds maar oplopende prijzen beïnvloedde. Niemand in mijn club toonde enige bijval. Klaarblijkelijk vindt iedereen al die kwaliteits – en veiligheidscontroles goed, maar ik denk dat tegenwoordig een derde tot de helft van alles wat er verkocht wordt qua prijs onder dit gedwongen ambtelijke gecontroleer valt.                                                                                               

Wat blijkt er nou uit al dat controle gedoe? Dat er een enorm aantal ambtenaren over onze ruggen geld zit te verdienen aan wantrouwen dat ons Europees door de strot wordt geduwd. Als je als uitgekookte Brusselse regering erin geslaagd bent om er voor te zorgen dat er geen vertrouwen door positieve ervaring meer is, ja, dan mogen we allemaal duur betalen voor volstrekt overbodige controle. Als je namelijk met inferieure handel op de markt komt blijven je klanten heel gauw weg en gaan kopen bij iemand die wel deugdelijke spullen verkoopt. Dat kunnen we zelf wel controleren. Bah, dure en bemoeizieke ambtenarij.