Beste lezer. Onderstaande teksten zijn niet van mij, maar tot mijn geluk waren ze beschikbaar op het internet. Het is oud nieuws, want het gaat niet over de huidige coronatoestand, maar over de Mexicaanse griep van enkele jaren geleden. Al lezende zult u echter huiverend beseffen dat onze overheid om de een of andere reden niet leert van haar fouten. Integendeel, ook dit jaar wordt weer dezelfde heilloze en zelfs gevaarlijke race om het vaccin gemaakt. Deze keer zelfs met grotere nadruk onder de invloed van de druk vanuit een naar alle waarschijnlijkheid tamelijk onfatsoenlijke relatie tussen de grote farmaceuten en de World Health Organisation. Om het allemaal nog wat duidelijker te maken raad ik u aan het filmpje met de vuurkorf over een Argos uitzending onder mijn naam op YouTube te bekijken. Mij bekruipt wel eens het angstige gevoel dat men als minister of premier niet hoeft te leren van eerder begane stommiteiten. Dat is blijkbaar voor het domme plebs, wij dus. Mocht u straks nog vinden dat u zich beslist moet laten vaccineren als het nauwelijks beproefde nieuwste product van jakkerende farmaceuten beschikbaar is, bedenk dan dat de farmaceutische wereld u daar heel dankbaar voor zal zijn en verder nog wellicht wat andere belanghebbenden. Wat u wel moet weten is dat u hen niet aansprakelijk kunt stellen als er toch iets mis mocht gaan na uw vaccinatie. Zij hebben die niet aansprakelijkheid namelijk al een aantal jaren geleden wettelijk geregeld. Mocht u dus ziek worden van de vaccinatie, dan moet u het zelf maar uitzoeken of…nou ja, misschien wil de overheid uit een soort van schaamte nog wel een keer bijspringen.

Ministerie trekt miljoenen uit     Het kabinet heeft 5 miljoen euro uitgetrokken als schadevergoeding voor mensen die ernstig ziek zijn geworden na een vaccinatie tegen de Mexicaanse griep. Dat blijkt uit de begroting van het ministerie van Volksgezondheid.

Staatssecretaris Blokhuis van Volksgezondheid zegt dat het gaat om een technische, financiële reservering. “Het zorgvuldige overleg met de gezinnen en hun juridische adviseurs is nog niet zover dat er al een goed onderbouwde indicatie van het eindbedrag kan worden berekend”, zegt Blokhuis. “Onze inzet is en blijft om er samen in goed overleg uit te komen.”

Het gaat volgens de Volkskrant om een groep van zeven tot elf mensen die als baby of peuter het vaccin Pandemrix kreeg toegediend en daarna narcolepsie kreeg. Narcolepsie is een zeldzame aandoening in de hersenen waardoor de patiënt op elk willekeurig moment in slaap kan vallen. De ziekte is niet te genezen, maar symptomen kunnen met medicijnen wel worden bestreden.

Wetenschappelijke discussie

Blokhuis: “De wetenschappelijke discussie over of er wel of niet een verband is tussen het vaccin tegen Mexicaanse griep en narcolepsie loopt nog volop. Het vorige kabinet heeft besloten om die discussie niet af te wachten maar in gesprek met de gezinnen die hiermee te maken hebben te komen tot een schikking.”

In 2009, toen de Mexicaanse griep wereldwijd alarmbellen deed afgaan, kregen meer dan een half miljoen kinderen in Nederland Pandemrix. Later bleek uit Zweeds onderzoek dat narcolepsie vaker voorkomt bij kinderen die het vaccin toegediend hebben gekregen. Andere onderzoeken laten tegenstrijdige resultaten zien. Een oorzakelijk verband is nooit vastgesteld.

Minister Schippers van Volksgezondheid gaf in 2014 opdracht om tot een schikking te komen, zonder aansprakelijkheid te erkennen. Deze “zorgvuldige” procedure is op de begroting naar 2019 doorgeschoven omdat het raadplegen van onder meer onafhankelijke deskundigen “meer tijd vergt dan voorzien”.

Uit de Rijksbegroting Volksgezondheid, Welzijn en Sport:

Na vaccinatie tegen Mexicaanse griep in 2009 is een aantal personen gediagnostiseerd met narcolepsie. In goed overleg met de betrokkenen wordt momenteel een zorgvuldig proces doorlopen, waarbij onder meer onafhankelijke deskundigen worden geraadpleegd. Het doel van dit traject is om te komen tot een schikking met de betrokken personen. Hiervoor is voor 2019 een bedrag van 5 miljoen gereserveerd voor de schikkingen.

Farmaceut GSK heeft informatie achtergehouden over de opvallend veel ernstige bijwerkingen van het vaccin Pandemrix tegen de Mexicaanse griep. Dat staat in een artikel in het British Medical Journal (BMJ), meldt de NOS.

Volgens het blad kwamen er in eind november 2009 al meer dan 1100 meldingen binnen bij fabrikant GSK over de ernstige bijwerkingen van Pandemrix. Het aantal meldingen was ruim elf keer zo groot als het aantal voor het identieke griepvaccin Arepanrix. Maar ook in de maanden die volgden bleef het aantal ernstige bijwerkingen veel hoger liggen bij Pandemrix dan bij Arepanrix.

GSK zette desondanks vaccinatiecampagne door

Het BMJ heeft interne stukken van farmaceut GSK in handen gekregen, waarin zou staan dat GSK op de hoogte was van de veiligheidsproblemen van Pandemrix maar toch de vaccinatiecampagne doorzette. De stukken komen uit een proces tegen de fabrikant en de Ierse gezondheidsautoriteiten. In het proces wordt geclaimd dat Pandemrix narcolepsie zou veroorzaken. Narcolepsie is een aandoening waarbij mensen plotseling in slaap vallen, zonder zich daartegen te kunnen verweren, ook overdag.

Farmaceut GSK wilde niet inhoudelijk reageren tegenover het BMJ zolang er nog geen uitspraak is gedaan door de rechter.

Nederland

In Nederland zijn ongeveer een half miljoen mensen gevaccineerd met Pandemrix. Het gaat om (toentertijd) kinderen tussen de 6 maanden en 4 jaar in de periode van eind 2009 en begin 2010. Bijwerkingscentrum Lareb ontving 3754 meldingen over Pandemrix waarvan 137 als ernstig zijn bestempeld. Circa tien kinderen kregen narcolepsie nadat ze gevaccineerd waren.

Eerder werd bekend dat het kabinet 5 miljoen euro beschikbaar stelt als schadevergoeding voor mensen die de slaapziekte narcolepsie hebben gekregen na een vaccinatie tegen de Mexicaanse griep. Ook al is het verband tussen de ziekte en het middel nog onduidelijk.

Bron: NOS

Narcolepsie na vaccinatie Mexicaanse griep (Pandemrix)

In 2009 zijn op grote schaal vaccinaties tegen de Mexicaanse griep toegediend. Veel jonge kinderen zijn toen op advies van de overheid gevaccineerd met het vaccin Pandemrix. Bij een aantal van hen ontwikkelde zich nadien de neurologische ziekte narcolepsie. Narcolepsie is een ernstige en ongeneeslijke ziekte die onder meer wordt gekenmerkt door een extreme en onbedwingbare slaapbehoefte. In Europees verband is vastgesteld dat bij ongeveer 800 kinderen na vaccinatie narcolepsie is opgetreden.

In mei 2014 heeft het Nederlands Bijwerkingen Centrum Lareb gerapporteerd dat in Nederland 7 gevallen van narcolepsie na vaccinatie zijn gemeld. In december 2015 werd door Lareb gesproken over 27 gevallen. Daarbij werd aangegeven dat in een aantal gevallen een mogelijk verband kon worden vastgesteld. Narcolepsie komt meestal voor bij jongeren vanaf een jaar of 15. Daarom noemt Lareb het opmerkelijk dat de ziekte bij jonge kinderen is opgetreden. 

Beer advocaten heeft van ouders van verschillende betrokken kinderen het verzoek gekregen om de aansprakelijkheid van de overheid en de producent van het vaccin te onderzoeken en daarover te adviseren. Dat heeft er in 2014 en januari 2015 toe geleid dat zowel de overheid als de producent aansprakelijk zijn gesteld voor de schade die vaccinatie met Pandemrix in deze gevallen heeft veroorzaakt.

Beer advocaten is vervolgens in overleg getreden met het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) en de landsadvocaat en inventariseert thans, mede in opdracht van de Nederlandse Vereniging voor Narcolepsie (NVN), om hoeveel betrokken kinderen het gaat.

Voor nadere informatie over dit onderwerp kan contact worden gezocht met Lucas Hogeling of John Beer via pandemrix@beeradvocaten.nl, of via telefoon +31206732199. Op 22 december 2015 werd in Een Vandaag aandacht besteed aan deze kwestie. Klik hier voor de link naar de betreffende reportage. 

Voor meer actualiteiten, zie nieuwsberichten en Beer advocaten op Twitter. 

< Terug

Het is een heel grote wereldwijde wedstrijd die we aan het spelen zijn. Er zijn twee partijen die tegen elkaar spelen. Laat ik ze voor het gemak (gechargeerd, maar dat is iedereen van mij gewend) de Slimmerds en de Dommerds noemen.

De Slimmerds zijn verdeeld in twee groepen: de G.E.S. (goede en eerlijke slimmerds) en de A.F.S. (de absoluut foute slimmerds) Die laatste hebben trouwens bijna al het geld van de wereld.

Dan krijgen we de Dommerds, die zijn niet echt te verdelen, hoogstens over niet ter zake doende probleempjes. De principiële wedstrijd gaat nu tussen de G.E.S. en de A.F.S. En de dommerds? Ja, wat zal ik zeggen. Bij voetbal heb je een bal nodig. Nou, dat zijn in dit geval de Dommerds.

Er staan aan weerszijden van het speelveld natuurlijk doelen. Het ene doel, dat van G.E.S. heet vrijheid en bevrijd van het smerigste bedrog ooit, het andere doel, dat van A.F.S. heet: Iedereen gevaccineerd en onderworpen en dan maar cashen jongens. De bal, de Dommerds dus wordt beurtelings voort getrapt door de G.E.S. met voor Dommerds “moeilijk te begrijpen waarheid” en door de A.F.S. met “valse beloften en het verzwijgen van veel onvermijdelijk ellende als ziekte, dood en het volkomen ontbreken van aansprakelijkheid voor slechte producten bij de producenten”. Dat laatste is namelijk door de producenten al lang geleden wettelijk geregeld. Tja, A.F.S. betekent niet voor niets Absoluut Foute Slimmerds.

De bal is in het spel gebracht.

O ja, dat vergat ik nog te zeggen. Mocht je als Dommerd nu toch plotseling een beetje slim worden en in de gaten krijgen dat jij het doel eigenlijk bent om in de massa ten onder te gaan, dan kun je altijd de bal verlaten en dat zou mooi zijn, want dan wordt het volume van de bal en dus de verdienkans van A.F.S. minder, zodat gaandeweg de kans kan ontstaan dat A.F.S. wegloopt uit de wedstrijd omdat er te weinig te verdienen valt.

Ik zeg: Hup G.E.S.

Zo snel gaan de technische ontwikkelingen, zo verschrikkelijk snel dat er heel veel veranderd is op onze wereld in onze samenleving. Het gaat veel te snel en ook veel te veel kanten op, waardoor niet een enkel levend mens nog alles kan begrijpen wat er wordt uitgevonden, gemaakt, gebruikt of anderszins toegepast. En natuurlijk leidt dat tot verwarring, maar ook tot moedeloosheid van het soort “ik kan het toch niet volgen” of ook tot desinteresse. Dat laatste is jammer – en waarschijnlijk ook in ons nadeel, want daardoor sluiten wij de ogen voor wat er allemaal op ons afkomt. Eigenlijk zou voor dit probleem een voor iedereen toegankelijke oplossing gevonden moeten worden.

Er is een tijd geweest dat er enkele mensen waren die alles wisten en begrepen wat in hun tijd bekend en te weten was. Leonardo Da Vinci was zo’n uitzonderlijke man. Voor zijn tijd een groot wetenschapper en gedurfd denker. Hij dacht ook op een zeer verrassende manier aan dingen die in de toekomst mogelijk moesten zijn. Zijn omnicopter heeft nooit gevlogen, maar de idee van het hefschroefvliegtuig was briljant en werd veel later in de vorige eeuw verwezenlijkt. Van de Duitse schrijver en filosoof Goethe wordt weleens gezegd dat hij de laatste Homo Universalis was, de laatste mens die alles wist en begreep wat er in zijn tijd te weten en te begrijpen viel.

Dromers en fantasten die zich bezig hielden met de mogelijke ontwikkelingen in  de toekomst zijn er altijd geweest. Zelf ben ik ook zo’n dromer en fantast, wat me er van tijd tot tijd toe brengt om een sciencefiction verhaal te schrijven. Natuurlijk is dat soort denken voor heel veel mensen een beetje onzinnig. Blijf nou maar met je benen op de grond zeggen ze, de gewone werkelijkheid geeft al genoeg om over na te denken. En natuurlijk is dat ook zo, maar de mensen die dat zeggen vergeten vaak dat de alledaagse werkelijkheid heel veel problemen laat zien, waarvoor oplossingen moeten worden bedacht, nieuwe oplossingen graag als alle oude niet voldoen. Tja en dan ben je eigenlijk al een beetje bezig in de toekomst.

Voor mij begint elk sciencefiction verhaal met stel nu eens. Laat ik een voorbeeld geven. Ik bedenk ineens dat ik een kinderverhaal wil schrijven. Het verhaal, zo fantaseer ik, gaat over een boswachter die op een dag in het bos een heel groot ei vindt. Het is een vreemd ei, het is loodzwaar en als hij het aanraakt krijgt hij vreemde visioenen. Bovendien gaat het ei, als hij het op wil pakken vreselijke geluiden maken die hem op een hypnotische manier gevangen houden zodat hij wel gedwongen wordt het enorme ei mee naar zijn hut te nemen.

Toen ik net met het verhaal begonnen was wilde ik een soort draakje uit het ei laten komen, maar hoe het gebeurde weet ik niet, want het ging vanzelf. Die boswachter was ineens een houtvester die in Nederland aan de Landbouwuniversiteit van Wageningen had gestudeerd en dat bos waar hij geschikte bomen voor de kap selecteerde lag in het Australisch deel van Nieuw Guinea. En dat ei, nou ja, dat was op een bepaalde wonderlijke manier ontsnapt na een geweldige explosie in een kamp van de Amerikaanse defensie dat daar niet ver vandaan lag. Dat vertelde ik natuurlijk pas tegen het einde van het verhaal, om het spannend te houden.

Maar als iemand me zou vragen hoe ik daar nou op kwam, dan kan ik alleen maar zeggen dat het vanzelf ging en dat ik het alleen maar niet hoefde tegen te houden. Nou ja, vanzelf, het ging in horten en stoten, want al met al ben ik met dat eerste boek, “Het Komodo Project”, vijf jaar bezig geweest.

Sciencefiction is een manier van fantaseren waarbij je bedenkt – vaak zonder dat je weet hoe – wat er in de toekomst mogelijk zou kunnen zijn, maar niet alleen dat, want dan heb je in feite alleen maar een stukje werkelijkheid bedacht, waarvan iedereen je vraagt wat je er nou eigenlijk mee wil. Nee, een schiencefictionschrijver bedenkt natuurlijk een verhaal met technische – en vooral futuristische dingen die nog niet bestaan. Hoe beter je erin slaagt het op logische ontwikkelingen te laten lijken, hoe geloofwaardiger je verhaal over komt.

Veel mensen vinden sciencefiction en fantacy, dat meestal over magische dingen gaat, onzinnig. Als het over fantacy gaat kan ik mij dat beter voorstellen dan wanneer we het over sciencefiction hebben. In fantacy verhalen gaat het vaak over toverij en ook nog vaak heel erg gewelddadig. Toch moeten we niet vergeten dat alles wat je kunt fantaseren in elk geval in jouw geest bestaat en dus toch op een bepaalde manier deel uitmaakt van je werkelijkheid. Vaak heeft dat te maken met wat je gelooft of waaraan je meent niet te hoeven twijfelen. De kracht van een rotsvast geloof hoef ik vast niet uit te leggen, maar er zijn ook mensen die door een bepaalde mentale instelling hun kansen in het leven weten te vergroten. Je kunt ook zeggen: juist denken leidt tot juist handelen. Op die manier komt je mentale binnenwereld naar buiten. Sommige mensen zijn daar zo goed in dat het soms wel magie lijkt.

Een heel andere – en voor veel mensen aantrekkelijke werkelijkheid is die van het universum waarin we leven en waarvan we een heel klein deeltje zijn. Als je bedenkt hoeveel miljarden zonnen met planeten er alleen al binnen ons melkwegstelsel te vinden zijn, dan wordt het eigenlijk heel onwaarschijnlijk dat er niet heel veel meer planeten zoals de Aarde zijn en dat die planeten op de een of andere manier bewoond worden door levende wezens.

Als we dan bedenken dat er een aantal goede redenen is waarom er dan ook op die planeten wezens zijn ontstaan die op een bepaalde manier op ons lijken, als het intelligente wezens zijn. Denk maar eens even mee. Intelligente wezen willen dingen doen. Ze willen natuurlijk met elkaar, maar ook met duizenden dingen bezig zijn. Om iets te kunnen waarnemen heb je zintuigen nodig. Je hebt twee ogen nodig om te kunnen focussen, om de precieze plek en vorm te bepalen. Je hebt ook twee oren nodig om de richting te kunnen bepalen waar geluid vandaan komt. Dat is handig bij communicatie, maar natuurlijk bij nog veel meer dingen. Om iets te kunnen uitvoeren heb je minimaal twee handen nodig. Het aantal vingers, mits niet te veel is niet zo belangrijk, maar wel dat er een overstaande duim is, waardoor je dingen kunt vastpakken. En om je te kunnen verplaatsten heb je minimaal twee benen nodig. Zo zie je dan hoe mensen op de gedachte komen dat wezens op andere planeten, waarschijnlijk een beetje op ons lijken.

Toch zijn er nog steeds veel mensen die niet geloven dat andere planeten een soort van menselijke beschaving kennen. Bewijs het maar, roepen ze dan. Ja, dan zouden we met de mond vol tanden staan, ware het niet dat het denken in waarschijnlijkheden ons kan helpen. Stel nu dat er een miljoen planeten in ons melkwegstelsel precies de zelfde atmosferische en klimatologische omstandigheden hebben als onze aarde. Waarschijnlijk zijn het er veel meer, dat hebben de astronomen in ieder geval wel kunnen veststellen. Hoe waarschijnlijk is het dan dat zich daar, onder dezelfde gunstige omstandigheden als hier, geen leven in allerlei vormen ontwikkeld zou hebben. Uiteindelijk zijn wij hier van microscopisch leven in de oerzeeën doorontwikkeld tot wat we nu zijn. En natuurlijk kan en zal dat ook elders op grote schaal gebeurd zijn waar de omstandigheden gunstig waren.

Tot zover kan dit betoog onmogelijk sciencefiction genoemd worden, want het bevat niets dan logische gevolgtrekkingen. Wanneer wordt het dan wel sciencefiction? Nou, als we zelf gaan fantaseren hoe die eventuele mensen van andere planeten er dan uitzien en hoe ze leven en wat ze kunnen en wat ze willen en of ze misschien een manier hebben gevonden om hier te komen al dan niet met eerlijke en wat ons betreft goede bedoelingen. En als we dan ook nog gaan verzinnen dat we met hogere snelheden dan die van het licht kunnen reizen, ja dan kunnen we die mensen op die andere planeten ook bezoeken, net als zij ons.

Is dat nou onzinnig? Nee, we weten alleen niet of het ooit gebeurd is, maar dat zelfde kun je zeggen van volgend jaar of zelfs mogen. Dat is ook nog niet gebeurd. Op basis van eerdere ervaringen met de herhaling van dingen geloven we echter stellig dat morgen en ook volgend jaar er wel zullen komen. Zeker weten doen we het echter pas als het gebeurd is, hoewel morgen…en volgend jaar… het blijft afwachten.

Dit lijkt me het goede moment om eens te gaan kijken op welke terreinen in ons leven de sciencefiction nu dichter bij de werkelijkheid aan het komen is. Jules Verne werd in zijn tijd ook door vele mensen uitgelachen om zijn ideeën, maar de reizen naar de maan liggen inmiddels al tientallen jaren achter ons en grote atoomonderzeeërs doorkruisen inmiddels het hele jaar door de oceanen, bewapend met massavernietigingswapens. Het lijkt er trouwens sterk op dat onze uiteindelijke uitvoering van oorspronkelijk als sciencefiction geuite ideeën bijna altijd behoorlijk agressief is. Tja, jammer, maar zo zijn we blijkbaar voor het merendeel. Er komt wat dat betreft weinig sciencefiction aan te pas als we zien dat we blijkbaar altijd bang zijn dat onze bezittingen door anderen worden gepakt. Defensie door het in stelling brengen van de meest moorddadige vernietigingswapen kost jaarlijks vele miljarden. Het is een bloeiende industrie en we schijnen dat met het grootste gemak op te brengen.

Maar wanneer wordt die neiging tot met geweld verdedigen van onze eigendommen nu sciencefiction, ja wanneer? Ik denk dat we op dit moment op zo’n draaipunt in de menselijke geschiedenis zijn aangekomen. Grote denkers, die overigens ook buitengewoon agressieve ideeën kunnen hebben, kunnen als ze over veel geld beschikken gebruik maken van nieuwe en zeer gevaarlijke ontwikkelingen op het schemerige gebied dat zich afspeelt tussen geneeskunde en alles wat in biologische zin kunstmatig kan worden ontwikkeld. Wereldwijd worden daar proeven mee genomen die soms, al dan niet bedoeld op een gruwelijke manier misgaan, maar dat weten we niet en dat krijgen we ook nooit te weten.

Dan begint in mijn hoofd de sciencefictionschrijver een plannetje voor een boosaardig verhaal te verschijnen. Ik hoef er niet eens over na te denken, het komt vanzelf. Ik denk dan aan een verhaal dat ik hoorde vertellen door Judy Mikovits een Amerikaanse wetenschappelijke onderzoekster op het gebied van virussen en microbiologie in het algemeen. Op een dag was er een filmpje op YouTube en dat filmpje heette Pandemic Movie. Het filmpje heeft er maar een paar dagen gestaan voor de YouTube mensen het verwijderden. We mochten dat dus blijkbaar niet weten. In het filmpje vertelde deze mevrouw aan de interviewer dat het heel eenvoudig is om een dodelijk virus te maken. Ze vertelde van de technieken die er tegenwoordig zijn om virussen te veranderen en niet alleen virussen natuurlijk. Met een techniek die Crispr Cas 9 heet kan er uiterst nauwkeurig in ons erfmateriaal DNA worden geknipt en gewijzigd evenals in ons RNA, het zogenaamde messenger eiwit. Tja, dat is soms even schrikken, vooral als zo iemand dan ook nog een heel schrijnend voorbeeld vertelt. Ze zei: ‘het Ebolavirus was oorspronkelijk een virus dat alleen bij dieren voorkwam. We wilden weten hoe het kon veranderen zodat het ook op mensen kon overgaan. De bedoeling was dat het een heel mild virus zou zijn.’

Ik moet zeggen dat ik met rode oortjes zat te kijken en te luisteren toen ze vertelde dat het gelukt was. Dat hebben we trouwens gemerkt toen in West Afrika de menselijke Ebola uitbraak duizenden levens eiste van de arme onschuldige bevolking. Ach ja, men had niet gedacht dat het virus zo agressief zou worden. Later zag ik een filmpje met een andere wetenschapper die onder ede in een rechtbank doodleuk zat te verklaren dat er door abortussen verkregen menselijke embryo’s worden gebruikt om DNA sequenties te winnen waarmee ook dierlijke virussen zo veranderd kunnen worden dat ze toegang krijgen tot de mens. Met andere woorden, onschuldige virusjes kunnen door de tegenwoordige “monteurs” veranderd worden in levensgevaarlijke bedreigingen voor de mensheid.

Is dit nou sciencefiction? Bijna niet meer zou ik zeggen. De Groningse onderzoeker Ben Feringa kreeg de Nobelprijs voor chemie toen hij een voertuigje had weten te maken dat uit slechts enkele moleculen bestaat en dat op afstand kan worden bestuurd. Dat heet nanotechnologie. Stel je dus voor dat je een aantal van die karretjes krijgt ingespoten, want ze zijn zo klein dat ze gemakkelijk door de allerdunste injectienaald kunnen. Die karretjes kunnen natuurlijk iets vervoeren, daar zijn het karretjes voor. Wat kun je er zoal in vervoeren. Bijvoorbeeld middelen die gevaarlijke kankercellen doden. Normaal gesproken zijn middelen die kankercellen doden ook heel giftige chemotherapie. Maar stel nou dat je die uiterst giftige middelen heel precies in die kankercellen kunt afleveren, dan heb je om te beginnen al veel minder nodig en elk schot is raak en de rest van het lichaam hoeft geen last te hebben van die giftige chemomiddelen. Mooi hè? Ben Feringa stond het toen allemaal stralend te vertellen.

Maar ja, weet je, met een mes kun je een boterham snijden en smeren, maar je kunt er ook iemand mee vermoorden. En dat karretje dan, wie brengt het binnen en in welk pakhuis is de lading erop gelegd en waar moet die lading in het lichaam worden afgeleverd? In mijn ingewanden? in mijn spieren? in mijn longen? Of misschien in mijn hersenen? Of heeft de lading van het karretje misschien twee of meer bestemmingen? En hoe weet ik nou precies wat er allemaal de bedoeling is van die lading op dat karretje. Hoe kan ik zeker weten dat de lading van zo’n karretje dat bijvoorbeeld in een vaccin kan worden ingespoten niet verslavend is, dat ik voor de rest van mijn leven steeds weer karretjes met een nieuwe lading nodig heb omdat anders van allerlei dingen niet meer goed gaan. Of, erger nog, misschien kun je op die karretjes wel stoffen vervoeren die heel onschuldig zijn, maar die na een tijd in mijn lichaam te hebben gebivakkeerd veranderen in een stofje dat maakt dat ik op een ochtend gewoon niet meer wakker wordt. Ja, nu kan dat natuurlijk nog niet… of…dat weten we eigenlijk niet. Het enige wat we weten is dat we niet precies weten wat we ingespoten krijgen als we toestaan dat er iets in ons lichaam wordt ingespoten.

Eigenlijk heb ik bij deze zeer nabije vorm van sciencefiction al moeite de injectie te vertrouwen die de arts mij geeft. Die brave arts kan namelijk onmogelijk weten wat er in het echt allemaal op die karretjes is geladen.

Maar is er dan belang bij om een beetje te foezelen met de inhoud van die karretjes? We mogen er toch hopelijk op vertrouwen dat de farmaceutische industrie alleen maar dingen maakt waarvan we beter worden?

Ik wil er maar één ding over zeggen: de fabricage en verkoop is een miljardenindustrie. Het enige wat er gedaan moet worden om succesvol te zijn is nieuws verspreiden over een gevaarlijk virus, waardoor iedereen die er niets van snapt – en dat zijn bijna alle mensen – doodsbang wordt en heilig gelooft dat alleen dat vaccin redding kan brengen. En dan? Worden we dan op de heel lange duur misschien brave, makke schapen die gemakkelijk elke gewenste kant op te sturen zijn. Is dit nou sciencefiction?

Ik ben er niet zeker van.

Dit artikel over Dr. Dick Bijl heb ik overgenomen uit Het Reformatorisch Dagblad

Zijn kritische houding ten opzichte van de farmaceutische industrie kostte dr. Dick Bijl zijn functie als hoofdredacteur van het Geneesmiddelenbulletin. Hij zet zijn strijd voort als zelfstandig publicist en voorzitter van de International Society of Drug Bulletins. „Het is toch te gek dat jaar na jaar middelen worden verstrekt of toegelaten die meer kwaad dan goed doen.”

Meer dan tien jaar was Dick Bijl als hoofdredacteur het gezicht van het Geneesmiddelenbulletin. Het blad werd in 1967 door de overheid opgericht. Doelstelling was het onpartijdig informeren van artsen, apothekers en patiënten over de werking van geneesmiddelen. Bijl gaf serieus invulling aan die opdracht, wat voornamelijk kritische artikelen opleverde. De meeste nieuwe medicamenten voegen weinig tot niets toe. Vaak doen ze zelfs meer kwaad dan goed.

De farmaceutische industrie werd niet vrolijk van de pennenvruchten van Bijl. Ook vanuit het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport nam de druk op de hoofdredacteur van het Geneesmiddelenbulletin toe. Dusdanig dat Bijl vorig jaar besloot de handdoek in de ring te gooien. Niet alleen medisch specialisten, maar ook ambtenaren en bewindslieden laten zich naar zijn mening voor de kar van de farmaceutische industrie spannen. Een sector die niet primair gericht is op het genezen van patiënten, maar op het genereren van geld voor de aandeelhouders.

Topinternist Marcel Levi sprak in een column voor Medisch Contact over farmawoekeraars. Terecht?

„Absoluut. Nicholas Freudenberg, hoogleraar sociale epidemiologie in New York, plaatst de farmaceutische industrie in het rijtje van producenten van tabak, alcohol, voedingsmiddelen, wapens en auto’s. Ze maken allemaal gebruik van dezelfde strategieën, waarbij winstbejag centraal staat. Ik weet me in mijn opvattingen ook gesteund door de Deense hoogleraar Peter Gøtzsche. Zijn boek ”Dodelijke medicijnen en georganiseerde misdaad” had ik zelf geschreven kunnen hebben.”

Vroeger maakte de apotheker op verzoek van de arts medicijnen. Ging het mis toen de vervaardiging van geneesmiddelen uitgroeide tot een industrie?

„Voor een deel. Een factor van nog grotere betekenis is de opkomst van het neoliberalisme, waardoor medicijnen nu als een doorsneeproduct worden gezien. De affaire rond het slaapmiddel Softenon, dat bij gebruik door zwangere vrouwen ernstige afwijkingen bij het ongeboren kind gaf, vormde de aanleiding om het toezicht op geneesmiddelen te verscherpen. Er zijn registratieautoriteiten en bureaus voor bijwerkingen in het leven geroepen. Die hebben aanvankelijk succes gehad, maar in de loop der jaren werd de invloed van de industrie in al die autoriteiten dermate groot dat er van onafhankelijkheid geen sprake meer is. De fabrikanten betalen forse sommen om hun middelen geregistreerd te krijgen. Die bedragen vormen ruim driekwart van de inkomsten van de registratieautoriteiten. Die zijn daardoor financieel afhankelijk van de farmaceutische industrie.

Voor de fabrikanten is niet de werking van een middel bepalend, maar de verwachte winstgevendheid. Je ziet dat heel duidelijk bij de zogeheten me-too-preparaten, varianten op bestaande middelen. We hebben meer dan twintig antidepressiva, meer dan twintig antipsychotica en ga zo maar door. In werking verschillen ze nauwelijks van elkaar, maar elk nieuw middel wordt als innovatief en tegen een hoge prijs in de markt gezet. De introductie van geneesmiddelen is één groot marketing- en reclamegebeuren geworden.”

Hoe komt het dat specialisten dit niet doorzien of niet willen zien?

„Door de belangenverstrengeling tussen de universitaire medische centra en de farmaceutische industrie. Hoogleraren zijn betaald adviseur van de industrie, doen onderzoek in samenwerking met de industrie en organiseren nascholing die wordt bekostigd door de industrie. Ze zeggen dat daar niet aan valt te ontkomen. Dezelfde houding zie je bij overheden. De wettelijke regelgeving komt tegemoet aan de wens van de fabrikanten. De lobby van de farmaceutische industrie is geweldig machtig.”

Prof. Jim van Os onderschrijft uw kritiek en werd desondanks een toonaangevend hoogleraar in de psychiatrische epidemiologie.

„Zeker, zo zijn er meer voorbeelden te noemen, maar het zijn de uitzonderingen die de regel bevestigen. Ik heb grote waardering voor deze mensen, die tegen de stroom in durven te roeien. Je zou ook van de Consumentenbond iets mogen verwachten op dit gebied, maar daar zie ik weinig van.”

Waaraan moet een geneesmiddel in uw optiek voldoen?

„Het criterium is nu dat er een statistisch significant verschil moet zijn met een placebo, een nepmiddel. Dat verschil is meestal vooral rekenkundig. Illustratief zijn de nieuwe, peperdure middelen tegen kanker. Onderzoek laat zien dat ze de tumor iets verkleinen, maar dat is voor de patiënt niet zo relevant. De vraag is of hij er langer door leeft en hoe hij die extra tijd doorbrengt: in een redelijke conditie of doodziek door de bijwerkingen van het medicijn. Het overgrote deel van deze middelen voegt vrijwel niets toe. Mensen wordt valse hoop geboden en er gaat ontzettend veel geld mee verloren.

Het slechtst scoren de psychofarmaca, een groep middelen waarover ik veel heb geschreven. Neem antidepressiva. Die mogen in de handel worden gebracht als ze bij patiënten een aantoonbare verbetering van minimaal één punt op de Hamilton Depression Rating Scale geven. Die schaal loopt van 0 tot 52. Geen arts en geen patiënt kan het verschil van één punt waarnemen. Naar mijn mening moet de vraag niet zijn of het effect van een middel statistisch significant is, maar of het klinisch relevant is. De patiënt moet er zich beter door voelen. Als we dat criterium gaan hanteren, kan het overgrote deel van de geneesmiddelen uit de handel worden genomen. Dat levert een enorme besparing op en het voorkomt sterfte en gezondheidsschade door bijwerkingen.”

Op welke schaal speelt dat probleem?

„In een EU-rapport van enkele jaren geleden werd het aantal doden door bijwerkingen van medicijnen geschat op 200.000 per jaar. Alleen in de Europese Unie. Je moet dan denken aan hartinfarcten, beroertes en bloedingen ten gevolge van medicatie. Ik denk dat het een rooskleurige schatting is. Artsen leggen bij een overlijden lang niet altijd een relatie met de medicijnen die de patiënt gebruikte. Nog kwalijker is dat middelen met zeer ernstige aangetoonde bijwerkingen soms nog jaren op de markt kunnen blijven. In het geval van de pijnstiller Vioxx heeft dat naar schatting 120.000 doden door hartinfarcten opgeleverd.

Artsen horen bijwerkingen van een medicament te melden, in Nederland bij het bijwerkingencentrum Lareb. Dat is een nogal omslachtig gebeuren, waardoor het lang niet altijd gebeurt. Tot enkele jaren geleden was de website van Lareb heel transparant. Je kon bijvoorbeeld precies zien hoeveel mensen er waren overleden aan het gebruik van NOAC’s, een nieuw soort antistollingsmiddelen. Die informatie is van de site gehaald, ongetwijfeld onder druk van de fabrikanten. De sterfte door bijwerkingen van een medicijn is bedrijfsgeheim geworden.”

Verzwijgen fabrikanten bewust de risico’s?

„Dat is geen vraag. Ongunstige onderzoeksgegevens worden achtergehouden, rapporten met negatieve uitkomsten worden niet openbaar gemaakt. Zo verzweeg GlaxoSmithKline dat antidepressiva bij kinderen niet werkten en zelfs suïcidaliteit veroorzaakten. Bij een aantal farmaceutische bedrijven staan mensen op de loonlijst die in het geval van een veroordeling na een claim de gevangenis in gaan. Dat is hun functie. Dr. Joel Lexchin, hoogleraar in Toronto en een autoriteit op het gebied van geneesmiddelen, onthulde dat op een symposium ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan van het Geneesmiddelenbulletin. Meestal wordt er bij claims een financiële schikking getroffen, met enorme bedragen. Dat gebeurt steeds vaker, vooral in Amerika. Daar worden wekelijks processen tegen fabrikanten van geneesmiddelen gevoerd.”

Dat is toch moedgevend?

„Zeker, er zijn meer positieve zaken te melden. Frankrijk heeft La Revue Prescrire, een blad dat geneesmiddelen volstrekt onafhankelijk beoordeelt. Hetzelfde geldt voor het Duitse Arznei-Telegramm, de Canadese Therapeutics Letter en het Amerikaanse Worst Pills, Best Pills. Vergeleken met de vaak spijkerharde oordelen in deze bladen waren mijn artikelen nog redelijk vriendelijk van toon. Ik denk ook aan het Institut für Qualität und Wirtschaftlichkeit im Gesundheitswesen (IQWiG) in Keulen en het Mario Negri Instituut in Milaan. Daar wordt onafhankelijk onderzoek naar geneesmiddelen verricht. De Europese Ombudsman heeft bedongen dat de EMA, het Europees Geneesmiddelbureau dat verantwoordelijk is voor de toelating van nieuwe geneesmiddelen, de zogenaamde clinical study reports van geneesmiddelenfabrikanten op zijn website moet zetten. Die bevatten alle onderzoeksgegevens. De beoordelingen van geneesmiddelen door het IQWiG zijn steevast veel minder gunstig dan die van de EMA. De mensen bij de EMA zijn onvoldoende getraind in het opsporen van methodologische tekortkomingen in de onderzoeksrapporten. Of het ontbreekt hun aan tijd om die grondig te lezen. Doe je dat wel, dan zie je allerlei tegenstrijdigheden.”

De minister van Volksgezondheid en zijn ambtenaren kunnen de verhalen van de onafhankelijke onderzoekscentra toch ook lezen?

„Natuurlijk. Ik denk dat het tevreden houden van de fabrikanten een bewuste beleidslijn is. De agressie waarmee ambtenaren van VWS het Geneesmiddelenbulletin bejegenden, valt niet alleen te verklaren uit onkunde, al speelt het gebrek aan kennis wel mee. Ik heb 22 jaar dágelijks rapporten over geneesmiddelenonderzoek gelezen. Toch kostte het ook mij een paar jaar eer ik in de gaten kreeg dat er door de farmaceutische industrie structureel wordt gesjoemeld met gegevens. Ook Kamerleden laten zich heel gemakkelijk een oor aannaaien. Je kunt hun gedegen rapporten toesturen, maar als ze die niet begrijpen, heeft het weinig zin. Het interpreteren van geneesmiddelenonderzoek is zelfs voor artsen heel lastig. Het is een complexe materie.”

Je zou in ieder geval van de verzekeraars weerwerk mogen verwachten.

„Je moet de macht van de verzekeraars niet overschatten. Middelen die zijn toegelaten, mogen door artsen worden voorgeschreven. Daar kan een verzekeraar weinig tegen doen. We hebben de gekke situatie gehad met methylfenidaat, een middel tegen ADHD. In Europa is dat afgekeurd als geneesmiddel voor volwassenen, maar omdat het in de handel was voor kinderen, konden psychiaters het voor volwassenen gewoon voorschrijven. Het werd keurig afgeleverd door apothekers en vergoed door de zorgverzekeraars.”

Hoe beoordeelt u de geheime prijsafspraken die de overheid nu soms met fabrikanten maakt om extreme prijzen te drukken?

„Ik vind dat niet kunnen. Er moet een democratische controle zijn. Bovendien toonde La Revue Prescrire aan dat het merendeel van die peperdure geneesmiddelen vrijwel niets toevoegt, terwijl ze wel ernstige bijwerkingen hebben.”

Verwacht u ooit een keer ten goede?

„Die zal moeten komen van de politiek en de overheden, in Europees verband. Die moeten ervoor zorgen dat de regels voor de introductie van nieuwe geneesmiddelen veel strenger worden. In januari heb ik een voordracht gegeven in het Europees Parlement. Daarbij was ook de vicevoorzitter van de EMA aanwezig. Die gaf toe dat hij momenteel niet de mogelijkheden heeft om discutabele geneesmiddelen te weren. De situatie wordt alleen maar zorgelijker door ”adaptive licensing”, waarbij geneesmiddelen versneld worden toegelaten om een deel van de onderzoeksgegevens in de praktijk te kunnen verzamelen. Patiënten worden zo tot proefkonijnen gemaakt. Dat kán niet. De politiek móét ingrijpen. Het is toch te gek dat er jaar na jaar middelen worden verstrekt of toegelaten die meer kwaad dan goed doen.”

Bent u gefrustreerd door de reden van uw vertrek bij het Geneesmiddelenbulletin?

„Dat is niet het juiste woord. Ik vond het weinig zinvol om daar op deze wijze verder te gaan. Nu heb ik de handen vrij om te publiceren wat naar mijn overtuiging gepubliceerd moet worden. Patiënten moeten weten wat ze slikken. Deze week verscheen mijn boek ”Het pillenprobleem” en ik heb nog voldoende stof voor een paar andere boeken. Hopelijk worden mensen door dit soort publicaties wat kritischer. Veel klachten die ze hebben, zouden goed het gevolg kunnen zijn van de pillen die ze slikken.”

Dr. Dick Bijl

Dick Bijl (1956) specialiseerde zich na zijn medische opleiding tot huisarts en epidemioloog. Van 1987 tot 2003 was hij werkzaam als huisarts en onderzoeker. In 2006 promoveerde hij op een dissertatie over depressie bij ouderen in de huisartsenpraktijk. In 1995 trad hij bij het onafhankelijke Geneesmiddelenbulletin aan als redacteur, tien jaar later werd hij benoemd tot hoofdredacteur. In 2017 zag hij zich onder druk van het ministerie van VWS gedwongen deze functie neer te leggen. Als zelfstandig ondernemer geeft hij nu lezingen over de (vermeende) werking van geneesmiddelen en publiceert hij over dit onderwerp. In 2016 werd Bijl verkozen tot president van de International Society of Drug Bulletins (ISDB). Deze week verscheen zijn boek ”Het pillenprobleem. Waarom we zoveel medicijnen gebruiken die niet helpen en niet werken” (uitg. AUP, Amsterdam; 152 blz.; € 14,99).

Het hangt ervan af bij welke kant je je thuis voelt denk ik. Vanaf het begin van de coronacrisis klinkt de roep om een vaccin. Dat zou ons allemaal de zo broodnodige bescherming bieden tegen de door velen nog steeds als levensgevaarlijk beoordeelde ziekte. Ik kan mij dat ook wel voorstellen. Als een dierbaar familielid aan dat virus bezweken is dan ervaar je dat zeker zo. Mocht je er anders over denken dan zullen alle nieuwsbronnen in hun officiële berichtgeving duidelijk maken dat er met corona niet te spotten valt.

Nu is er bij onze zuiderburen toch iets aan het gebeuren dat de meningen betreffende de absolute noodzaak van een vaccin wel eens zou kunnen doen kenteren. Wat is er aan de hand? Wel dit: In België doet men onderzoek naar de antistoffen tegen het coronavirus bij mensen die met het virus besmet zijn geweest. Normaal is het zo, dat wanneer je bijvoorbeeld als kind mazelen echt hebt gehad, dat je die ziekte dan je hele leven niet meer kunt krijgen vanwege de antistoffen die je lichaam heeft gevormd tijdens de ziekteperiode. In het begin van de coronaperiode hadden de Wetenschappers nog het idee dat er goepsimmuniteit zou ontstaan doordat gezonde mensen na besmetting antistoffen zouden maken die hen voortaan zouden beschermen. Nu begint in het Belgische onderzoek echter duidelijk te worden dat in dit geval die antistoffen tegen dit virus langzaam verdwijnen. Dus ook bij mensen die met corona besmet zijn geweest wordt al een afname van de antistoffen gemeten. Vlak na de besmetting bleek nog ruim zeven procent antistoffen te bezitten, terwijl nu het vervolgonderzoek bij de zelfde groep mensen nog maar vijf en een half procent antistoffen blijkt te bezitten. Die zo broodnodige en zeer gewenste antistoffen tegen dit virus verdwijnen dus spoorloos.

Waarom noem ik dit nu goed nieuws met een vraagteken? Het echt zelf doormaken van een ziekte geeft een betere immuniteit tegen een volgende besmetting dan een vaccin. Dat is al jaren bekend. Maar nu blijkt dat de immuniteit tegen dit coronavirus alweer afneemt bij mensen die de besmetting echt hebben doorgemaakt, wat kan dan in vredesnaam het nut nog zijn van het vaccin waar zo hard aan gewerkt wordt en waarmee sowieso al een minder sterke immuniteit wordt veroorzaakt? Ik denk – ik zeg dus niet dat het zo is, maar dat ik het denk – dat als de immuniteit na het werkelijk doormaken van de ziekte zo snel verdwijnt, dat dan het effect van een vaccin veel en veel geringer zal zijn. Ik denk dus – heel eigenwijs, maar dat ben ik nu eenmaal – dat het hele gedoe met dat vaccin weinig gezondheidswinst zal opleveren.

Nou ja, geen nood, misschien bedenken de fanatieke voorstanders van het vaccin dan wel dat vaccineren het beste helpt als je gewoon elke maand even een prik komt halen.

Nu ik erover nadenk….dan valt er tenminste echt iets aan te verdienen.

Een langdurige storm, daarmee was misschien de beste vergelijking te maken als we kijken naar wat er in bijna alle landen op de wereld is gebeurd. Zelf kan ik me eigenlijk nog maar één werkelijk rampzalige storm herinneren in mijn leven, dat was in de nacht van 31 januari op 1 februari 1953, toen de dijken rond Zeeland braken en die hele provincie praktisch onder water stond. Maar dat was maar één nacht en we begonnen meteen te repareren en plannen te maken. Door die plannen zijn we er in ons land beter en sterker uit gekomen. Over de hele kustlijn is de zeewering versterkt. Alles is – zoals dat heet – op deltahoogte gebracht, zodat we er voor wat stormen en hun gevaren betreft voorlopig nog wel even tegen kunnen.                                             

Deze keer werden we echter overvallen door een soort storm die heel langzaam aanzwol en waarvoor bijna iedereen angstig was. En ja, waar kwam die angst nu vandaan. Ik denk in de eerste plaats van geruchten over dingen waarover wij als gewone mensen nooit precieze bijzonderheden horen. Wat ik bedoel is dit: Het verdrag dat wereldwijd binnen het kader van de Verenigde Naties is getekend jaren geleden in Genève bepaalt dat de deelnemende landen afgesproken hebben geen chemische – of biologische wapens te gebruiken in geval van oorlog. Maar ja, afspraken maken en je eraan houden zoveel jaar na de grote oorlogen die in de vorige eeuw de hele wereld ontwrichtten blijkt toch steeds moeilijker te worden.

Het nieuws meldde ons regelmatig het gebruik van strijdgassen in het Midden-Oosten en verder vertellen de geruchten dat er op vele plekken in de wereld laboratoria zijn die experimenteren met virussen. O zeker zullen er resultaten geboekt worden waar de geneeskunde belang bij heeft, maar nog steeds is de westerse mens intussen al vijfenzeventig jaar uit de oorlog, maar is de oorlog blijkbaar nog steeds niet uit die mens, want  jaarlijks gaan miljarden op aan de oorlogsindustrie.

In dat licht gezien, ik bedoel vanuit het standpunt van oorlog-denkende strategen, is het biologische wapen, het strijdvirus een heel stuk goedkoper dan alle geavanceerde strijdmiddelen. Jammer is natuurlijk wel dat er met een strijdvirus niet erg precies gericht kan worden. Er zullen veel mensen ziek worden en sterven die je eigenlijk niet bedoelde. Maar daarop wordt nu, juist in onze tijd naar het passende antwoord gezocht: het vaccin.

Idealiter kun je dan iedereen vaccineren die je wilt dat jouw aanval met het dodelijke strijdvirus overleeft. Wat een handige manier van oorlog voeren hebben we dan ineens. In de aangevallen landen blijft alles in tact, je kunt het zo overnemen. Nou ja, je moet natuurlijk wel heel veel lager werkvolk dat natuurlijk gevaccineerd is sturen om alle lijken op te ruimen, maar daarna valt alles onbeschadigd in je natuurlijk toch wel een beetje vuile handen.

Diep in alle harten leeft wel iets van de vrees. Zeker toen we in deze corona tijd geruchten hoorden dat het virus wel eens uit een laboratorium zou kunnen komen dat dertig kilometer verwijderd is van de Chinese stad Wuhan, de plaats waar de hele uitbraak begon.

Dat soort gedachten en geruchten is echt niet geschikt om een gerustgestelde bevolking te creëren, vooral niet als bij de hoogste dienaren van de overheid de twijfel toeslaat of die uitbraak van dat virus niet veel gevaarlijker is dan een gewone griep. En dat diezelfde overheid uit vrees voor erger allerlei draconische maatregelen neemt onder het motto “stel dat… dan moeten we safe zijn”.

Voeg daarbij dat geen enkele westerse overheid de gelegenheid had gehad of genomen om met een dergelijk rampen scenario te oefenen, dan kun je verwachten wat er ook inderdaad is gebeurd: een totaal ontwrichte samenleving en een voor het merendeel angstige bevolking en angst praat je niet zomaar weg door te zeggen dat het allemaal veel minder gevaarlijk was dan de griep van een paar jaar terug. Ja, dat zal wel roepen de mensen dan, maar ik hoor dagelijks van weer nieuwe doden.

Nou ja, dat laatste hield de angst er natuurlijk wel in, maar bange mensen houden zich in elk geval aan de veiligheidsvoorschriften.

Samenvattend kan gezegd worden dat de angst en de paniek die onze maatschappij op het randje van de financiële ondergang heeft gebracht wellicht niet was opgetreden als iedereen in dit land cum laude was afgestudeerd in de geneeskunde met als specialisatie virologie en immunologie, maar dat zijn we niet. We zijn gewone mensen en gewone mensen voelen zich bedreigd door ongewone gevaren.

Daarom zou ik eigenlijk iedereen iets willen voorhouden waarmee je in elk geval in de tijd dat er virussen heersen uit de weg kunt. Straks wordt het weer winter en komen de jaarlijkse griepen weer langs en dan wil je toch wat meer zekerheid dan dat je er alleen het beste van hoopt en elke dag een douche neemt.  Zo is natuurlijk een gezonde evenwichtige voeding belangrijk, dat weet iedereen en als je flink overgewicht hebt, dan moet je je realiseren dat in die vetmassa alles helemaal niet zo goed georganiseerd verloopt als in de rest van je lichaam en als je verder ondanks je prima gewicht nauwelijks in beweging komt en al moe wordt van het optillen van een volle beker koffie, tja, dan moet je ook niet denken dat je lijf klaar is om de aanvallen van buiten af te slaan.

Dit moet je in ieder geval weten: het verdedigingsapparaat dat je immuunsysteem heet is geschikt om alle gewone aanvallen te pareren. Wees niet overdreven hygiënisch, want alles wat goed werkt moet actief blijven en dagelijks oefenen, ook je immuunsysteem. Er zijn echter een paar natuurlijke middelen die het virussen moeilijker maken om jouw celletjes binnen te dringen en een reproductiebedrijf te starten.

1. Quercetine – is een natuurlijke stof uit de serie geur – en smaakstoffen die in kleine hoeveelheden in voeding voorkomt. Tabletten of capsules van 500mg zijn aan te bevelen
2. Zinkorotaat of citraat – samen met de quercetine maakt het virussen moeilijker om binnen te komen.
3. Voor de algemene afweer Vitamine C en vitamine D.

Al deze genoemde middelen zijn vrij verkrijgbaar bij reform of apotheek

Met deze genoemde stoffen ben je natuurlijk niet voor honderd procent onkwetsbaar voor virusaanvallen, maar je staat er in elk geval sterker en beter voorbereid voor.

Laten we proberen gezond en vrolijk lachend de volgende uitbraken te doorstaan.

Dit kreeg ik toegezonden van een goede vriendin. Toen ik het gelezen had was ik blij met de uitgebreide bronvermeldingen onderaan het artikel

Marleen van Holland

23 uur · 

Hugootje, Hugootje….. Wat is dit nou toch?! Teken je nu een overeenkomst voor ons ”levensreddende” vaccin van AstraZeneca…
Voor iedereen die het nog niet gelezen heeft, hieronder wat informatie over het bedrijf AstraZeneca;

Hugo, wat fijn dat je zojuist een contract hebt ondertekend met Astra Zeneca en dat je dat met trots mede deelt.

Deel je dan ook gelijk deze informatie met ons.

Want jij wist toch ook dat de top 3 vaccin producenten ter wereld vandaag 58 strafrechtelijke vervolgingen tegen zich hebben?

Dat het SARS-coronavirus van 2003 een infectie is waarvoor de afgelopen 17 jaar geen vaccin kon worden gemaakt. Het was niet mogelijk en de pogingen waren dodelijk toen ze het probeerden.

Dat er in de geschiedenis van de medische wetenschap er nooit een vaccin tegen coronavirussen gemaakt Is. Nooit. Er bestaat er niet één.

Maar op de een of andere manier heeft de Oxford University in Engeland in 4 maanden, tijd inclusief de $750.000.000 steun van de #BillandMelindaGatesFoundation, een vaccin ontwikkeld, de klinische fase van de eerste fase voltooid en nu gaan ze over op menselijke proeven, die op 2000 mensen wordt uitgevoerd in Brazilië, buiten het toezicht om van de North American Health.

En nog beter, het wordt al geproduceerd door #AstraZeneca, een farmaceutisch bedrijf met een crimineel strafblad dat bestaat uit:

2003, pleitte schuldig aan illegale marketing van hun prostaatkanker medicijn en betaalde een boete van $64.000.000, een civiele rechtszaak van $266.000.000 voor valse claims en een boete van $25.000.000 voor Medicaid-fraude.

2004, AstraZeneca werd aangeklaagd in Californië en Massachusetts wegens valse reclame, omdat het beweerde dat een van hun eigen medicijnen dat buiten het octrooi viel, niet zo goed was als hun nieuwe medicijn, hoewel het hetzelfde blijkt te zijn.

En geloof het of niet, die zaken liggen nog steeds bij de rechter. Ze gebruiken het al 16 jaar.

2004, AstraZeneca ontving een waarschuwingsbrief van de FDA voor liegen in hun advertenties over goedkeuring door de FDA.

In 2010 kreeg AstraZeneca een boete van $520.000.000 omdat het een van de antipsychotica medicijnen illegaal en niet-goedgekeurd voor gebruik op de markt bracht en Medicaid-fraude heeft gepleegd voor een bedrag van $218.000.000

In 2002 werd AstraZeneca gedwongen om meer waarschuwingslabels op hun longkankermedicijn te plakken nadat verschillende patiënten door hun medicijnen aan longontsteking waren overleden.

In 2003 bestudeerde de Universiteit van Illinois hun medicijn tegen schizofrenie en ontdekte het niet-aangegeven risico om diabetes te krijgen als gevolg van het gebruik van de medicijnen, wat uiteindelijk leidde tot een schikking van $198.000.000.

In 2004 kreeg AstraZeneca kritiek van openbare ‘watchdog’ groepen over de ernstige bijwerkingen van hun Crestor-medicijn in vergelijking met andere cholesterolgeneesmiddelen, en in 2005 voltooide Tufts University een klinische studie waarin de juistheid van de beweringen van de ‘watchdog’ groepen werd vastgesteld. Dit proces is nog steeds aan de gang, 16 jaar later.

In 2001 moest AstraZeneca nog eens $ 21.000.000 betalen voor het bewust en opzettelijk proberen een concurrerend generiek geneesmiddel van de markt te houden.

In 2003 kreeg AstraZeneca een boete van €60.000.000 door de Europese Commissie voor het misbruiken van octrooiregels en het liegen op patenten om haar medicijnen te beschermen tegen generieke concurrenten.

In 2007 moest AstraZeneca een strafrechtelijk vonnis van $12,9 miljoen betalen wegens fraude mbt Medicaid en verzekeringsmaatschappijen voor een prostaatkankermedicijn.

In 2010 betaalde AstraZeneca $103.000.000 om een federale rechtszaak te beslechten voor Medicaid-fraude voor astmamedicatie.

In 2009 moest AstraZeneca $2,6 miljoen betalen voor Medicaid-fraude.

Ja, ze klinken betrouwbaar
10 strafrechtelijke vervolgingen in de afgelopen 19 jaar.

Hugo, dit wist jij toch ook?

Waarom vertel je ons dit niet?

Of staat dit straks allemaal in de bijsluiter?

https://nypost.com/…/astrazeneca-doubles-coronavirus-vacci…/

https://www.atg.wa.gov/…/states-reach-record-685-million-se…

https://www.nytimes.com/…/astrazeneca-pleads-guilty-in-canc…

https://www.statnews.com/…/31/astrazeneca-bribes-china-rus…/

https://www.corp-research.org/astrazeneca

https://wikispooks.com/wiki/AstraZeneca

https://ahrp.org/astrazeneca-pleads-guilty-in-criminal-can…/

Ik heb nog een vraag aan je. Ik heb begrepen dat er zowel in het #AstraZeneca vaccin restjes menselijke geaborteerde foetus zit. Gaat jij dat ook aan jouw christelijke achterban vertellen?

https://www.sciencemag.org/…/abortion-opponents-protest-cov…

Met grote dank voor het gedegen onderzoek van
Romy Quint