Inderdaad, ik moet waarschijnlijk binnenkort een lang uitgestelde medische ingreep ondergaan. Ik heb namelijk een zogenaamd aneurysma, een sterk uitgerekte slagader, in mijn buik. Eigenlijk werd ik daarop al zes jaar geleden gewezen. Samen met een niersteen van bijna twee centimeter was het namelijk de diagnostische bijvangst na de verwijdering van mijn prostaat. Tja, die mededeling ging dus iets verder dan einde aan de pret zoals het wegnemen van de prostaat doorgaans betekent. In een ziekenhuis dat die specialisatie in huis heeft, het Antoniusziekenhuis in Nieuwegein, werd de diagnose gesteld dat het aneurysma ruim vijf centimeter groot was en dat ik er verstandig aan zou doen er iets aan te laten doen. Over dat ‘er iets aan te laten doen’ deed de dokter echter een beetje moeilijk. Ja, het zat op een lastige plek, net voor de afslag naar de nierslagader en ja, dan was het moeilijk om er een zogenaamde graftstent in te schuiven. Nou, dacht ik, laat ik me dan eerst maar eens richten op die bijna twee centimeter grote niersteen, want die zou wel eens voor druk verhogende opstopping gezorgd kunnen hebben. Vol goede moed meldde ik me dus aan bij de niersteen vergruizer. Daar ben ik toen drie keer geweest. Toen we echter het resultaat gingen bekijken bleek die niersteen een zogenaamde oxalaatsteen te zijn die zo kei en keihard was dat de drie behandelingen in de niersteenvergruizer slechts een microscopisch klein barstje in de steen hebben veroorzaakt.

Inmiddels is het aneurysma verder opgerekt tot iets meer dan zeven centimeter. De kans dat er een zogenaamde ruptuur (scheuring) ontstaat is langzamerhand levensgroot, met een snelle dood tot gevolg tenzij het niet midden in de nacht gebeurt en niemand – behalve ikzelf natuurlijk, of misschien zelfs dat niet – het merkt. Ach, denk ik dan, ik ben zesentachtig en nog nooit bang voor de dood geweest, omdat ik al zo vaak gestorven ben. Maar toch zou ik het wel een beetje jammer vinden om nu al uit te stappen, hoewel de dreiging van een derde wereldoorlog, de tweede in mijn leven duidelijk boven ons hangt. Ik ben hier gewoon nog graag.

Een paar dagen geleden heb ik een scan van mijn buik laten maken. De uitslag hoor ik binnenkort van een chirurg die waarschijnlijk zal aankondigen dat het verstandig is de hele buikaorta te vervangen door oerdegelijk kunststofmateriaal. Dat is zeker een oplossing, maar ooit las ik een boek geschreven door hoogleraar emeritus Interventie Radiologie, Jim Reekers, getiteld: De Medische Omerta. Nou ja, met enige verbazing las ik dat ook tussen artsen en specialisten een “mondje dicht cultuur” heerst en dat je ook als arts erg moet oppassen een goedkopere oplossing te propageren als een gerenommeerde collega van goede naam al een duurdere oplossing heeft voorgesteld.

Het zal mij nu toch benieuwen. Ik ben de baas over dit lijf en ik vind dat ik na het bezoek aan de chirurg die met veel belangstelling de uitslag van mijn scan heeft bekeken nog de gelegenheid krijg om op te merken dat ik graag een second opinion wil van een Interventie Radioloog, van wie bekend is dat de daaruit volgende ingrepen veel minder drastisch zijn en korter herstel beloven. Je weet maar nooit, maar ik ga ervoor.

Ooit schreef ik op dit blog de vertaling van een boek over DMSO een simpel, maar uiterst heilzaam geneesmiddel waarvan BigFarma vindt dat u het niet moet weten. Onderstaand artikel kwam ik tegen op Ninefornews

Robin de Boer22 september 2026 14:00

0 3 minuten leestijd

Foto: Todd (Videostill YouTube/Red Flyer Media)

Help anderen door dit met jouw kennissen op je socials te delen!

FacebookXLinkedInTelegramWhatsAppEmailDeel

DMSO heeft volgens een gepensioneerde luchtmachtofficier zijn leven letterlijk gered. Todd, oud-militair en al jaren geconfronteerd met de verwoestende diagnose ALS, vertelde in een interview met het onafhankelijke kanaal Red Flyer Media hoe een omstreden stof hem van de rand van de rolstoel terugbracht naar paardrijden, hooibalen slepen en schuurframes timmeren. Zijn artsen wisten er geen raad mee.

Van bijna verlamd naar hooibalen sjouwen

Todd werd in 2017 officieel gediagnosticeerd in de Mayo Clinic in Rochester, Minnesota, nadat hij al jarenlang kampte met slapheid in zijn benen, problemen met slikken en een overactief reflexsysteem. Hij besloot bewust af te zien van verdere medische interventies en de ziekte haar gang te laten gaan.

—Lees verder na dit advertentieblokje—

Maar twee winters geleden verslechterde zijn toestand dramatisch. Hij sliep nog nauwelijks en ’s nachts daalde zijn zuurstofsaturatie tot onder de 89 procent. Er werd al een rolstoel besteld.

Wat DMSO doet dat artsen liever niet uitleggen

Dimethylsulfoxide, kortweg DMSO, is een bijproduct van papierproductie en al decennialang bekend in de diergeneeskunde als krachtig ontstekingsremmend middel. Dierenartsen gebruiken het bij grote dieren — paarden die niet meer kunnen opstaan bijvoorbeeld. Todd ontdekte dit via zijn eigen onderzoek en besloot het middel op zijn wervelkolom aan te brengen.

Aanvankelijk gebruikte hij het spaarzaam, met een watje. Maar na een gesprek met een bevriende dierenarts over intraveneus gebruik bij dieren, besloot hij de hoeveelheid drastisch op te schroeven: hij begon het met blote handen over zijn volledige rug, nek en schouders te wrijven — ruwweg tien tot vijftien keer zoveel als voorheen. Binnen drie dagen verdwenen de nachtelijke ademhalingsproblemen.

Zelfexperiment legt verband onomstotelijk bloot

Om te bewijzen dat DMSO echt het verschil maakte, zette Todd op 31 oktober vorig jaar een bewust geheim experiment op. Zonder zijn vrouw in te lichten, stopte hij abrupt met het gebruik. Binnen enkele dagen keerden de vermoeidheid, slappe spieren en ademhalingsproblemen terug. Na tien dagen vol symptomen biechtte hij zijn test op.

Zodra hij DMSO weer gebruikte, voelde hij binnen 24 uur verbetering. De zuurstofsaturatie herstelde zich. De verpleegkundige bij zijn lokale kliniek, die hem al maanden kende, was stomverbaasd.

Dit is het verhaal van Todd:

Artsen: het stelt niets voor, of je bent verkeerd gediagnosticeerd

De reactie van het medische establishment was veelzeggend. Tijdens een bezoek aan een ALS-kliniek in Denver testte Todd ver boven wat je van een ALS-patiënt mag verwachten. In plaats van nieuwsgierig te zijn naar zijn aanpak, suggereerde de neuroloog dat hij waarschijnlijk verkeerd gediagnosticeerd was — terwijl in hetzelfde gesprek werd vastgesteld dat hij klassieke ALS-symptomen had. Toen Todd haar daarop wees, had ze geen antwoord.

Dit patroon is geen uitzondering. Arts-schrijver ‘A Midwestern Doctor’, die anoniem publiceert op Substack en uitgebreid onderzoek doet naar DMSO, stelt dat neuroloog James Miller bij ongeveer tachtig procent van de neurologische klachten die hij behandelt met DMSO gewoon succes boekt. Volgens diezelfde arts zijn er inmiddels circa drieduizend studies die het gebruik van DMSO ondersteunen bij aandoeningen variërend van de ziekte van Alzheimer en Parkinson tot MS, beroertes, epilepsie en ruggenmergletsel. De farmaceutische industrie heeft er echter weinig belang bij — DMSO is goedkoop en dus commercieel onaantrekkelijk.

Militairen lopen extra risico op ALS — en niemand vraagt waarom

Todd wijst op een opvallend verband dat zelden aandacht krijgt: militairen en professionele sporters hebben volgens meerdere studies een zestig procent hoger risico op ALS dan de gemiddelde bevolking. Zijn eigen theorie, die hij onderbouwt met gepubliceerd onderzoek, is dat ruggenmergletsels — zelfs lichte, chronische aandoeningen die veel piloten en militairen oplopen — de samenstelling van het ruggenmergvocht kunnen veranderen. Dat vocht staat in direct contact met de hersenen. Als die chemische balans verstoord raakt, zo redeneert Todd, kan dat de neurologische degeneratie aanjagen die bij ALS wordt gezien.

IV-behandelingen als volgende stap

Todd is inmiddels gestart met intraveneuze DMSO-behandelingen bij één van de weinige artsen in de Verenigde Staten die dit aanbiedt —  buiten het reguliere zorgcircuit. Zijn doel is niet alleen zijn eigen toestand verder verbeteren, maar ook gegevens verzamelen die anderen kunnen helpen. De rolstoel staat nog in de doos. Zijn vrouw is er blij mee.

Dit is de DMSO die Red Flyer Media gebruikt.

Over de auteur: Robin de Boer is economisch geograaf. Volg hem hier op Substack voor exclusieve content.

Vroeger had ik een vriend die een tandartsenpraktijk had. Op een keer vertelde hij een bijzonder sneu verhaal. Bij hem in de praktijk was een jong pasgehuwd echtpaar binnen gekomen met een heel verdrietig verhaal. De jonge vrouw – ik vermoed dat het om mensen ging uit conventionele kring die de huwelijksdaad tot de huwelijksnacht hadden bewaard – knarste in haar slaap zo hard met haar tanden dat haar even jonge bruidegom het lawaai moest ontvluchten en in de logeerkamer moest gaan slapen. Heel begrijpelijk dat dit lawaai verstorend op de nachtrust werkt, maar bijzonder sneu als dit een pasgehuwd stel betreft. Mijn vriend vroeg mij of ik daarover wellicht een bruikbaar idee had. Ik zei ‘ja’ daar is wel iets aan te doen.

Tja, wat is de oorzaak van dat knarsen met de tanden? Welnu, de diepere oorzaken kunnen psychologisch van aard zijn. Een feit is echter dat in de slaap en de daar vaak ook bij horende droom mensen de kaken op elkaar klemmen. Hoe vaak kan het op de dag niet gebeuren dat je geërgerd of kwaad of zelfs bij inspanning je kaken opeen klemt. Zeggen we niet heel vaak tegen elkaar als er iets moeilijks moet gebeuren: ‘zet maar even je tanden op elkaar’. Nou ja, daar heb je het al. Maar sommige mensen doen dat letterlijk als ze slapen en dan worden die grote kauwspieren eerst heel moe. Maar als het maar doorgaat gaan ze verkrampen en blijven ze zich spannen en dan, ja, dat begin je vanzelf te tandenknarsen. En wat is kramp nou precies? Kramp is dat een spier zo lang gespannen is dat hij zoveel afvalstoffen maakt dat hij het niet meer kwijt kan. Dan blijft een spiet gespannen en als het toevallig je beide kauwspieren (de grote masseters) zijn dan verkrampen je kaken en kun je gaan knarsen. Het kunstje dat hieronder beschreven wordt is bedoeld om de bloedtoevoer naar die spieren tijdelijk te verminderen zodat de afvalstoffen, meestal melkzuur, kunnen afvloeien.                                                                                                                                                                                    Nu weet ik dat er allerlei technische oplossingen zijn in de vorm van gebitsprothesen die gedurende de nacht moeten worden gedragen, een soort plaatjes die de afstand tussen de kaken vergroten, wat inderdaad spanningsverminderend werkt. En nu wil ik natuurlijk niet al die goedbedoelende techneuten in de weg lopen c.q. het brood uit de mond stoten. Mijn werkwijze is evenwel anders. Ik demonstreer en leer mensen daarmee hoe ze zichzelf kunnen helpen om binnen de kortste keren van het hinderlijke en vooral ook schadelijke geknars af kunnen komen. Eigenlijk had ik al veel eerder dit eenvoudige kunstje hier moeten beschrijven. Eigenlijk is het heel simpel al moet ik zeggen dat het in het begin wel een beetje pijn doet. Nou ja, dat moet je er dan maar voor over hebben. Het gaat als volgt:

1. Je steekt je rechterduim links in je mond tussen je kiezen tot je niet verder naar achteren kunt. Je duim zit dan aan de binnenkant van je grote kauwspier. Leg nu aan de buitenzijde je wijsvinger tegen je wang en voel dat die grote kauwspier tussen je duim en je wijsvinger in zit. Knijp nu je duim en je wijsvinger tegen elkaar, zodat je in die grote kauwspier knijpt. Dat doet een beetje tot flink pijn. Als je het nu goed doet zul je voelen dat heel langzaam de pijn vermindert. Dat komt omdat die grote kauwspier minder bloed krijgt toegevoerd en zich ontspant. Als de ergste pijn weg is mag je je duim tussen je kiezen weghalen en uit je mond halen.
2. Doe nu het zelfde met je linkerduim aan de rechterzijde van je mond. Let goed op dat je duim weer diep tussen je kiezen gaat en tegen de achterzijde stoot. Dan heb je weer de goede plek om in die grote kauwspier te knijpen.
3. Als je het goed gedaan hebt zul je een ontspannen gevoel in je kaken hebben en als het gaat zoals ik talloze malen heb mogen meemaken is daarmee het knarsprobleem opgelost. Nou ja, je moet het een poosje blijven doen voor je gaat slapen. Overigens zul je dan merken dat het ook steeds minder pijnlijk wordt.

Welnu, als je een tandenknarser bent wens ik je veel en snel succes met mijn methode die – voor jouw informatie – voortkomt uit de “triggerpoint therapie”.

uitse Bondsdag: ‘Banken willen oorlog. Ze financieren beide kanten’

Robin de Boer18 september 2026 06:00

34 3 minuten leestijd

Foto: Richard Werner (Videostill YouTube/AUF1)

Help mee door dit artikel met iedereen op je socials te delen!

Overgenomen uit Nine for News.

Banken financieren oorlogen — dat is geen complottheorie maar een mechanisme dat topeconoom en bankinsider prof. dr. Richard Werner openlijk heeft uiteengezet tijdens een bijeenkomst in de Duitse Bondsdag. Stefan Magnet, hoofdredacteur van AUF1, was aanwezig en legde zowel de toespraak als een uitgebreid interview met Werner vast. De boodschap is hard: het wereldwijde geldsysteem is structureel ingericht ten voordele van een kleine groep machthebbers, en oorlog is daarin geen bijwerking — het is een verdienmodel.

Geld uit het niets: hoe banken echt werken

Werner, die als gastonderzoeker werkzaam was bij de Bank of Japan, het Japanse ministerie van Financiën en deel uitmaakte van de schaduwraad van de Europese Centrale Bank, legt het mechanisme glashelder uit. Banken scheppen geld op het moment dat zij een lening verstrekken. Er staat geen spaartegoed tegenover. Het geld bestaat simpelweg niet voordat de bankier zijn handtekening zet. Dit gegeven wordt zorgvuldig verborgen gehouden — historisch gezien ook omdat rente verboden was en zowel de bank als de lener er belang bij had de constructie geheim te houden.

De staat als beste klant

De aantrekkelijkste kredietnemer voor een bank is de staat. Regeringen lenen grote bedragen, betalen rente en hebben de belastingbetaler als borg. Maar wat als een vorst of regering simpelweg niet wil lenen? Werner beschrijft hoe bankiers in dat geval historisch gezien een alternatief hadden: spanningen aanwakkeren in een buurland, conflicten opblazen en beide strijdende partijen financieren. Zo ontstaat een situatie waarin de staat noodgedwongen enorme bedragen leent. Dat dit letterlijk mensenlevens kost, is voor de betrokkenen bijzaak — of erger, een bewuste keuze.

Van Eerste Wereldoorlog tot Oekraïne

Werner trekt de lijn door naar het heden. Tijdens de Eerste Wereldoorlog stonden twee broers aan het hoofd van de centrale banken van twee oorlogvoerende landen: Max Warburg leidde de facto de Duitse Reichsbank, terwijl zijn broer Paul Warburg aan de wieg stond van de Amerikaanse Federal Reserve — opgericht in 1913, net op tijd voor het uitbreken van de oorlog in 1914. Eén familie verdiende aan beide kanten van het front. Werner ziet in het huidige conflict in Oekraïne een vergelijkbaar patroon. Westerse politici blokkeerden in een vroeg stadium een vredesverdrag, terwijl miljarden blijven vloeien naar wapenleveranties. Grote vermogensbeheerders zoals BlackRock hebben zich intussen vastgelegd op investeringsrechten in het land. De wederopbouw — te betalen door Europese belastingbetalers — lijkt al ingecalculeerd.

Duitsland: bezet en binnenkort gedeïndustrialiseerd?

Werner stelt onomwonden dat Duitsland tot op de dag van vandaag niet soeverein is. De Amerikaanse bezettingsmachten hebben hun gezag nooit formeel opgegeven. Duitsland heeft geen grondwet, alleen een Basiswet zoals gebruikelijk in bezettingszones. Het Morgenthau-plan — ooit een voorstel van de Amerikaanse minister van Financiën Henry Morgenthau om Duitsland na de Tweede Wereldoorlog volledig te ontmantelen en te de-industrialiseren — ziet Werner nu alsnog uitgevoerd worden. Energiebeleid, sancties en industriepolitiek werken volgens hem systematisch toe naar de afbraak van de Duitse economische macht. En dat terwijl Duitsland, aldus Werner, bij het juiste beleid gemakkelijk tien tot twaalf procent economische groei per jaar zou kunnen realiseren.

De EU als ondemocratische controlestructuur

De Europese Unie omschrijft Werner zonder omhaal als een dictatuur. Niet als politieke retoriek, maar als juridische analyse: alle wetgeving wordt geschreven door de Europese Commissie. Het Europees Parlement heeft geen initiatiefrecht en kan wetten hooguit vertragen. Werner vergelijkt de constructie met de Sovjet-Unie, die ook een parlement had maar geen echte wetgever kende. De ECB, die Werner ziet als de opvolger van de ondemocratische Reichsbank in plaats van de prudente Bundesbank, staat buiten democratische controle en kan vrijwel onbeperkt handelen.

Digitale valuta en het totale controlegrid

Het eindspel, zoals Werner dat beschrijft, is een systeem van totale controle via CBDC gekoppeld aan kunstmatige intelligentie. Niet alleen of je mag betalen, maar waarvoor je mag betalen, wordt dan centraal bepaald en per individu geprogrammeerd. Wie politiek onwelgevallig is, krijgt een “persoonlijke behandeling”. Werner wijst op de massale bouw van datacentra wereldwijd als infrastructuur voor dit systeem. Als ultieme stap noemt hij hersenimplantaten die AI direct met het menselijk denken verbinden — transhumanisme als controle-instrument. De coronacrisis ziet hij als een generale repetitie: een wereldwijde, gecoördineerde uitrol van identieke maatregelen die geen democratisch mandaat hadden, maar wel werden doorgezet.

Toch optimistisch

Werner sluit af met een oproep tot verzet, niet met wanhoop. Hij gelooft dat Duitsland — en bij uitbreiding Europa — het potentieel heeft om de ingezette koers te keren, mits burgers wakker worden en zich niet langer neerleggen bij beleid dat hun welvaart en vrijheid stelselmatig afbreekt. Of dat lukt voordat een derde wereldoorlog of een digitale gevangenis dit debat overbodig maakt, hangt volgens hem af van de vraag of mensen nu in actie komen.

Interessant