Inderdaad, bijna dagelijks kom ik op internet nu verslagen tegen die handelen over kinderen, meestal vanaf een jaar of twee tot hun zesde jaar, die op dramatische wijze blijk geven van het feit dat ze in een vorig leven op heftige wijze gestorven zijn. Met ons chronologisch werkende verstand zou je zeggen dat het gaat om bewijzen van reïncarnatie, wedergeboorte dus. Het gaat hier uiteraard om een eeuwenoude leer, waarvan tegenwoordig bijna iedereen denkt dat het onzin is. Wel, afgezien van het feit dat tegenwoordig al te veel praten over de dood een mens niet populairder maakt, moet in dit geval worden gezegd dat er met dit onderwerp historisch nogal wat aan de hand is.  Heel veel YouTube filmmakers maken hier dankbaar gebruik van door deze verhalen te vertellen. Overigens staan ze daarin zeker niet alleen, want onze Nederlandse oud-cardioloog Pim van Lommel heeft in zijn interessante en vrij lijvige boek: Eindeloos Bewustzijn het ene na het andere verhaal opgetekend uit de mond van mensen met bijna dood ervaringen. Dat zijn mensen die kortere of langere tijd klinisch dood zijn geweest en vervolgens weer gereanimeerd werden. Veel van deze mensen beschrijven een toestand die ze benoemen als onbeschrijfelijk om de eenvoudige reden dat kennelijk onze taal tekortschiet om de gewaarwordingen die er in de toestand van klinisch dood beleefd werden te beschrijven. Ik moet eerlijk zeggen en heb dat ook wel eerder betoogd dat ik mijzelf zelfs flarden van meerdere levens herinner. Ik heb me trouwens altijd afgevraagd waarom ik me nu flarden van meerdere levens herinner, maar juist niet die door de bijna dood mensen ervaren perioden tussen de levens, de periodes dus dat we niet als mens leven. Recentelijk is dat echter tot me door gedrongen en het is veel minder mysterieus dan ik eerder dacht. Hoe zit dat dan. Nou laat ik oppassen dat ik niet beweer dat ik alles weet. Het is natuurlijk niet meer dan een vermoeden. Het antwoord ligt volgens mij in het woord ‘beperking’. Van de mensen met bijna dood ervaring horen we niet anders dat hun waarneming zo totaal was, dat ze niet maar één kant op konden kijken maar alle kanten tegelijk, zonder dat die veelheid hen verwarde. Dat ze ook plotseling alles tegelijk wisten en dat die ervaring hen ook niet verwarde. Nou, als ik maag aannemen dat deze informatie klopt, dan kan ik me voorstellen dat voorbije levens op enigerlei wijze helder dan wel vagelijk in het geheugen van de levenden manifest kunnen zijn. Anders is dat evenwel voor de tussenperioden waarin het bewustzijn wellicht vele honderden, zo niet duizenden malen meer kan overzien. Daarvoor is het geheugen van een levend mens simpelweg niet geschikt. Het past er allemaal niet in. Oh ja, dat het fantastisch was in de periode dat je er heel even was toen je dood leek, maar weer gereanimeerd kon worden. Die als onuitsprekelijk ervaren indruk kan als zodanig als indrukwekkend zijn. Maar om dat vast te houden is de geest van de levende mens wellicht te beperkt. Bovendien kan het nooit de bedoeling zijn als je leeft om je compleet je misschien duizendmaal grotere bewustzijn te herinneren als je hier voorlopig wel wat anders te doen hebt. Anders was je hier niet. Wie het kleine niet eert is het grote niet weert toch? Hier wilde ik het maar even bij laten.