Inderdaad, ik moet waarschijnlijk binnenkort een lang uitgestelde medische ingreep ondergaan. Ik heb namelijk een zogenaamd aneurysma, een sterk uitgerekte slagader, in mijn buik. Eigenlijk werd ik daarop al zes jaar geleden gewezen. Samen met een niersteen van bijna twee centimeter was het namelijk de diagnostische bijvangst na de verwijdering van mijn prostaat. Tja, die mededeling ging dus iets verder dan einde aan de pret zoals het wegnemen van de prostaat doorgaans betekent. In een ziekenhuis dat die specialisatie in huis heeft, het Antoniusziekenhuis in Nieuwegein, werd de diagnose gesteld dat het aneurysma ruim vijf centimeter groot was en dat ik er verstandig aan zou doen er iets aan te laten doen. Over dat ‘er iets aan te laten doen’ deed de dokter echter een beetje moeilijk. Ja, het zat op een lastige plek, net voor de afslag naar de nierslagader en ja, dan was het moeilijk om er een zogenaamde graftstent in te schuiven. Nou, dacht ik, laat ik me dan eerst maar eens richten op die bijna twee centimeter grote niersteen, want die zou wel eens voor druk verhogende opstopping gezorgd kunnen hebben. Vol goede moed meldde ik me dus aan bij de niersteen vergruizer. Daar ben ik toen drie keer geweest. Toen we echter het resultaat gingen bekijken bleek die niersteen een zogenaamde oxalaatsteen te zijn die zo kei en keihard was dat de drie behandelingen in de niersteenvergruizer slechts een microscopisch klein barstje in de steen hebben veroorzaakt.
Inmiddels is het aneurysma verder opgerekt tot iets meer dan zeven centimeter. De kans dat er een zogenaamde ruptuur (scheuring) ontstaat is langzamerhand levensgroot, met een snelle dood tot gevolg tenzij het niet midden in de nacht gebeurt en niemand – behalve ikzelf natuurlijk, of misschien zelfs dat niet – het merkt. Ach, denk ik dan, ik ben zesentachtig en nog nooit bang voor de dood geweest, omdat ik al zo vaak gestorven ben. Maar toch zou ik het wel een beetje jammer vinden om nu al uit te stappen, hoewel de dreiging van een derde wereldoorlog, de tweede in mijn leven duidelijk boven ons hangt. Ik ben hier gewoon nog graag.
Een paar dagen geleden heb ik een scan van mijn buik laten maken. De uitslag hoor ik binnenkort van een chirurg die waarschijnlijk zal aankondigen dat het verstandig is de hele buikaorta te vervangen door oerdegelijk kunststofmateriaal. Dat is zeker een oplossing, maar ooit las ik een boek geschreven door hoogleraar emeritus Interventie Radiologie, Jim Reekers, getiteld: De Medische Omerta. Nou ja, met enige verbazing las ik dat ook tussen artsen en specialisten een “mondje dicht cultuur” heerst en dat je ook als arts erg moet oppassen een goedkopere oplossing te propageren als een gerenommeerde collega van goede naam al een duurdere oplossing heeft voorgesteld.
Het zal mij nu toch benieuwen. Ik ben de baas over dit lijf en ik vind dat ik na het bezoek aan de chirurg die met veel belangstelling de uitslag van mijn scan heeft bekeken nog de gelegenheid krijg om op te merken dat ik graag een second opinion wil van een Interventie Radioloog, van wie bekend is dat de daaruit volgende ingrepen veel minder drastisch zijn en korter herstel beloven. Je weet maar nooit, maar ik ga ervoor.
