Een Engelse songtekst deze keer. De vorige die hieronder staat is tot nu toe door twintig mensen gelezen. Deze keer heb ik een Engelse tekst.

When my time runs out.

(tekst & muziek Peter P. van Oosterum)

A1                                                                                                                                             When my time runs out,                                                                                                           I’ll turn my back to tomorrow                                                                                                     And set my mind                                                                                                                       To the days of long before                                                                                                         For when my time is up,                                                                                                           I will feel no longer sorrow,                                                                                                       And think of you                                                                                                                       As the one I still adore

A2                                                                                                                                             When my days have passed,                                                                                                   And the spring is long forgotten,                                                                                             When my passion fades,                                                                                                         With the last of the autumn sun.                                                                                               Then, when my song will end,                                                                                                 Will you still sit beside me,                                                                                                     And will you hold my hand,                                                                                                   The way we once begun.

B                                                                                                                                               Then I will know we had a meaning,                                                                                         That we made sense throughout our days.                                                                             I know we just can’t live forever,                                                                                               And that the end will come for us in separate ways.

A3                                                                                                                                           But when my life grows old,                                                                                                     And the sun no longer warms me,                                                                                           When the lights get low,                                                                                                           I will slowly turn my head,                                                                                                         Then I will surely find                                                                                                                 That old forgotten feeling,                                                                                                         The way you took my heart                                                                                                     And went straight on to my head.

Peter P. van Oosterum.

Ik vermoed dat iedereen wel dat soort herinneringen heeft. Herinneringen die gevoelens oproepen, waarvan je denkt: ‘dat verdient in mijn leven nou niet bepaald de schoonheidsprijs.’ Daar zitten de dingen tussen waar je later op terugkijkt en waar je spijt van hebt, maar die je toch niet anders had kunnen doen.                                                     Altijd blijven die herinneringen aan je knagen, maar er is niets dat je eraan kunt veranderen.                                                                                                                             Ik ook niet hoor, maar soms ga ik in zo’n stemming iets schrijven voor iemand die ik pijn heb gedaan, waaraan ik niets meer kan veranderen.

Gescheiden kind.

O, mijn lief kind, wat is er aan ’t gebeuren,                                                                             Ik zie jouw angst en je onzekerheid heus wel,                                                                         En in mijn hart moet ik het wel betreuren,                                                                               Maar ach mijn leven, m’n lief kind, gaat nu zo snel.

Eerst was er rust en liefde in je leven,                                                                                   Jij stond voortdurend op de eerste plaats, echt waar,                                                       Maar nu je ouders dan niet langer samen bleven,                                                                 Stort onvermijdelijk jouw wereld in elkaar.

’t Is niet jouw schuld, maar jij moet het verdragen,                                                               Het overkomt je en ik weet: het maakt je bang,                                                                     Als ik je aan kijk zie ik al je bange vragen,                                                                               En ik alleen weet, kind, dit duurt je leven lang.

Ons vroeger leven heb ik in mijn hart geborgen,                                                                     De grootste zorg komt in jouw leven niet van mij,                                                                   Er zal nu, hoop ik, iemand anders voor jou zorgen,                                                                 Maar jij, mijn kind, betaalt de prijs en ik ben vrij.

Ik weet niet goed hoe ik het verder nog moet zeggen,                                                         Dat ik het allemaal voor jou rampzalig vind,                                                                             Ik heb jou, vrees ik, later heel veel uit te leggen,                                                                     Want jij bent levenslang nu een gescheiden kind.

Peter P. van Oosterum

.

De nieuwe nationale sport die uit Amerika is overgewaaid. Eigenlijk had ik het al een hele poos zien aankomen, maar nu, ja, natuurlijk, met het voor het grijpen liggende voorbeeld van een Amerikaanse president die van voren niet lijkt te weten dat hij van achter leeft, ja nu is ook hier het hek van de dam.

Even voor de duidelijkheid: heel mijn leven – nou, laten we de jaren tussen 1940 en 1945 maar even buiten beschouwing laten, maar verder was het altijd zo dat er in onze residentie mensen waren die wij gekozen hadden om wat we veronderstelden dat ze voor ons in dit land wilden realiseren. Dat heette – en heet nog steeds – de politiek.                   Leuk nationaal gebeuren, nou ja, vroeger dan, waarbij eigenlijk nooit precies werd gekeken wat er nou toch met al die beloftes was gebeurd en hoe dat nou kwam.

Tja, er was ons van alles beloofd als we op partij A van meneer Jansen stemden. Nou, dan stemden we daar op en dan kwam het doorgaans zo uit dat de partijen B en C en soms ook D nog een beetje ervoor zorgden dat wat ons beloofd was door meneer Jansen niet door kon gaan. Zij, die partijen B, C en D ook nog een beetje vonden dan – maar dat zeiden ze dan in heel bedekte termen – dat meneer Jansen van partij A misschien wel een gat in zijn hand had, maar dat juist dat gat nog minder groot was dan de krater in zijn achterhoofd.                                                                                                                             Die woorden gebruikten ze natuurlijk niet. Dat gat in zijn hand en die krater in zijn achterhoofd die ze vermoedden noemden ze dan heel keurig een gat in zijn begroting.

Hoe dan ook, begrotelijk was het wel. Je had op Jansen gestemd en wat Jansen wilde ging niet door. Vervelend allemaal, maar gelukkig kon je na vier jaar, of soms zelfs korter, weer opnieuw stemmen. Weet je wat, dacht je dan, laat ik nou maar eens op Van Hepscheuten van partij B stemmen, want die Jansen had de hele vorige periode een gat in zijn…eh, wat was het ook al weer, oh ja, begroting en die Van Hepscheuten die had dat haarfijn in de gaten. Dus je stemde op Van Hepscheuten. Maar ja, dan bleek na een half jaar alweer dat ze daar de boel alleen maar draaiende konden houden als alles duurder werd, vooral de belasting.                                                                                                       En zo ging het maar door. Vaak was het een beetje een flauw spelletje vliegen afvangen, maar daar is nu verandering in gekomen.

De nieuwe benadering van en door politieke figuren heeft steeds minder met de werkelijke doelstellingen te maken en steeds meer met onderbuikgevoelens. De dames – maar vooral heren politici kronkelen zich met hun vetste glimlach de talkshow studio’s binnen in de strijd om in ieder geval het aardigst gevonden te worden. Dat biedt prachtige openingen voor simplistische en cabareteske benaderingen. Wat daarbij trouwens wel opvalt is dat het belachelijk maken van politieke figuren zich hier te lande meer lijkt te richten op de mannetjes dan op de vrouwtjes. Zou dat te maken hebben met vaderlands burgermansfatsoen, want in Amerika heeft mevrouw Clinton het absolute tegendeel ondervonden.

Een paar dingen vind ik erg jammer en de ergste daarvan is deze. Je mag stemmen, maar het hoeft niet. Je mag wel de hele dag lopen roepen wat je er allemaal van vindt.                 Nou, laat ik nou ook eens iets vinden: als je niet stemt moet je wat mij betreft je mening over ongeacht welk politiek issue voor je houden. Nee, sterker nog. Ik vind eigenlijk dat een oude verplichting weer terug moet, namelijk dat stemmen verplicht is. Niet stemmen betekent wat mij betreft dat je zegt: ‘Het kan me allemaal geen reet schelen hoe dit land wordt geregeerd.’ Fijn hoor, zo’n instelling. Kom gezellig mee profiteren.

Dan moet je desnoods maar leren om uit veel kwaaien de minst kwaaie te kiezen. Dan vind je tenminste ook een iets waar we wat aan hebben. Het lamzakkerige gedoe wat ik om mij heen en via de media meekrijg, van: ‘ach, die politiek interesseert me eigenlijk niet’. Dat vind ik nou een opvatting die ik alleen huisdieren wil vergeven.

Maar even terugkomend op het eerdere onderwerp, op de man spelen. Dat gaat hier ook binnen de kortste keren onfrisse vormen aannemen. Vanmorgen las ik al dat Jesse Klaver zijn jeugd wat had laten oppoetsen door de mannetjesmakers. We gaan het krijgen hoor ja, zult het meemaken dat een geachte afgevaardigde vanuit een opponerende hoek in de kamer de vraag krijgt hoe hij het in zijn hoofd kon halen om in de kamer te verschijnen terwijl hij al twee dagen dezelfde onderbroek aan heeft. Nee, het wordt hoe langer hoe beuzelachtiger als we de trend uit Amerika volgen.                                                               Straks komen de verkiezingen neer op het kiezen van de minst erge flapdrol.                   Wat mij betreft mag het langzamerhand wel weer eens een onsje meer zijn.

Ik heb waarschijnlijk een tamelijk romantische – maar vooral ook gemakkelijk te ontroeren ziel, denk ik vaak. Muziek, sommige liedjes, films, maar ook gebeurtenissen die via het nieuws tot mij komen kunnen mij tot tranen ontroeren. Lastig vind ik dat trouwens vaak wel, want mijn ontroering knijpt me doorgaans de keel zodanig dicht dat mijn stem zeer tot mijn ergernis vervormt tot een deerniswekkende piepklank.                                                 Niettegenstaande het feit dat ontroering mij vaak naar de keel vliegt kan ik het vaak toch niet laten om songteksten te schrijven die ik soms zelf de eerste keren niet eens heelhuids mijn strot uit krijg.                                                                                                 Tja, je moet er maar zin in hebben, maar nee, dat is het niet.                                                 Nee, er komt een regeltje in mijn hoofd en diezelfde dag volgt de rest.

Ik ga er hier, op mijn weblog telkens een zetten. Je weet maar nooit of een begaafde muzikant er iets in ziet om er een mooi liedje van te maken.                                                   Goed, hier is dan de eerste.

Gezicht.

Ik zie ineens je andere gezicht,                                                                                             Dat heb je wel heel lang voor me verborgen,                                                                         Je wilde me nooit plagen met je zorgen,                                                                                   De dingen waarop jij je hebt gericht,                                                                                         Maar nu zie ik je andere gezicht.

Ik zie het stuk dat niet bij mij behoort,                                                                                     Het trieste dat je niet met mij wilt delen,                                                                                   Misschien denk je dat het mij niet kan schelen,                                                                       Maar het doet pijn, lief, dat je me niet hoort,                                                                           Ineens toon je wat niet bij mij behoort.

Zo zijn we nu nog samen en alleen,                                                                                       Ik kan je nog maar af en toe bereiken,                                                                                     Vaak kijk je in gedachten langs me heen,                                                                               En wat je voelt, dat laat je niet meer blijken.

Ineens zie ik die andere kant van jou,                                                                                   De dingen die ik nooit van jou mocht weten,                                                                       Maar toch, ik kan jouw warmte niet vergeten,                                                                         En ook al is het dan voorbij voor jou,                                                                                       Herinner je dan dat ik van je hou.

Peter P. van Oosterum

Dat is dan de eerste van een serietje dat ik hier wil publiceren en waarmee ik probeer een componist te vangen. Je weet maar nooit, toch?

Een mooi Logo heb ik ervoor bedacht, maar van dit blog programma gebruik ik de gratis versie en dat betekent dat plaatjes niet zomaar in de tekst worden overgenomen. Misschien als ik ervoor doorleer, maar dit terzijde.                                                               Ik wil graag wat reactie horen/lezen op wat ik hier ga schrijven, reactie van mensen die na lezing er iets voor voelen om iets met mijn ervaring te doen.                                             Waar gaat het over.

Een jaar of vijftien geleden ben ik begonnen met een heel nieuw concept in de natuurgeneeskunde. Dat is mijn vak, zoals iedereen weet die mij kent. Het nieuwe systeem, Inverse Voice Therapy, berust op het maken van een nauwkeurige spectrumanalyse van de stem.                                                                                                 Waarom? Eigenlijk op basis van een aanname. Die aanname is dat de klank van de menselijke stem de meest dynamische uiting is die wij hebben. En dan niet alleen een uiting van wat we denken en wat we voelen, nee, van de hele lichamelijke en geestelijke structuur.                                                                                                                                 De stem heeft ook een bijzonder verstrekkende invloed, want we zetten er de ruimte om ons heen en alles en iedereen daarbinnen mee in trilling.

Als je daarbij bedenkt dat ons lichaam voor het grootste deel uit water bestaat en dat vloeistoffen zich niet laten samendrukken, dan kom je al snel tot de conclusie dat onze stem niet alleen de ruimte om ons heen in trilling zet, maar ook ons hele lichaam.                 Je zou met een beetje fantasie kunnen zeggen dat de stem het lichaam doet vibreren. Eigenlijk is het een soort massage van het hele lichaam.

Maar wat nu – dacht ik – als er bepaalde trillingen, bepaalde frequenties niet of weinig in onze stem voorkomen. Zou dat erg zijn? Zou je die missen?                                                 Zou er – en dit was heel gewaagd – ziekte kunnen ontstaan bij bepaalde hiaten in de stem?

Ik zal eerlijk zijn. Ik heb in al die jaren gunstige ervaringen met een groep patiënten. Het waren oudere mensen met longemfyseem die daardoor enorm hadden moeten inleveren op hun mogelijkheden om zich in te spannen. Bij deze groep mensen werkt de therapie die ik geef door hen te laten luisteren naar de precieze tonen die de niet of veel minder in hun stem hebben wonderlijk sterk verbeterend op de conditie.

Dan heb ik nog een man die een voortschrijdende degeneratie in een van zijn heupgewrichten had. Daar is langdurig stilstand bereikt en is er na jaren geen verdere achteruitgang.                                                                                                                         En tenslotte is er dan nog de MS-patiënt in het hoge Noorden van ons land, waar ik elke twee maanden al die tijd een stemopname ben wezen maken. Van hem moet ik tot mijn spijt zeggen dat ik nooit verbetering heb gezien, maar in vergelijking met de toestand waarin hij aan het begin van mijn onderzoek was is weinig verandering gekomen. Hij is, met andere woorden, niet – of nauwelijks achteruit gegaan, iets wat bij MS-patiënten niet heel vaak voorkomt, maar waarbij ik mij voorzichtigheidshalve van een conclusie onthoud.

Mijn dus inmiddels juist gebleken veronderstelling is dat dips in het spectrum goede informatie opleveren voor verbetering van de gezondheid, maar ook, en dat is een nuttige bijkomstigheid dat door toepassing en oefening een betere, soepelere, mooiere en vooral ook meer ontspannen stem opleveren.
Dit nu lijkt me in elk geval goed nieuws voor iedereen die het van zijn stem moet hebben: zangers, sprekers, verkopers!

Wat is mijn dilemma? Nou dit: Als je met iets totaal nieuws komt dan hangt je succes onder meer af van de vraag hoe ver je van de gebruikelijke werkelijkheid af zit. Met andere woorden: als je al te futuristisch bezig bent word je in het gunstigste geval alleen maar uitgelachen. Nou, zelfs zo ver ben ik nog niet. Op de een of andere manier ben ik te weinig koopman en te veel bezeten onderzoeker.

Een en ander overwegend heb ik het plan opgevat om mijn methode, die overigens heel gemakkelijk is uit te leggen, maar gewoon via een YouTube filmpje aan iedereen beschikbaar te stellen. Ik ben daar al mee bezig en zal daar ook mee doorgaan, tenzij iemand die dit leest een beter plan heeft.

Om je even een idee te geven moet je bedenken dat wij vaardigheden leren door te oefenen. Of het nu het bespelen van een muziekinstrument is of het bedienen van een hijskraan, maar ook het nauwkeurig hanteren van je stembanden.                                       Met de techniek die ik gebruik kom ik er heel precies achter welke frequenties iemand bij het gebruik van zijn stem van nature minder gebruikt. Die klanken laten zich oefenen en dat levert verrassende resultaten op.

Ik zou zeggen: reageer als je geïnteresseerd bent, want ik kan dit voor je doen, maar ik kan je ook leren het zelf te doen.

Het opnieuw in gedachten brengen van eerdere gedachteninhouden, hoe was het vroeger, wat hoorde ik, wat zag ik toen, wat gebeurde er met mij of met anderen. Zoveel van wat ik ooit meemaakte lijkt moeilijk – of in het geheel niet terug te vinden.

De oude psychologie spreekt vaak van verdringing. Er is iets buitengewoon schokkends of onaangenaams gebeurd, maar ik herinner het mij niet. Ja, ik weet wel dat het gebeurd is, maar ik zie het niet voor me. Ik hoor niet wat er te horen was en ik voel niet wat ik toen voelde. Bepaalde richtingen in de oude psychologie menen dat het hier om automatische zelfbescherming gaat. Dat sommige herinneringen zoveel afschuw, angst of schaamte met zich mee zouden brengen als ze voortdurend opgeroepen konden worden, dat onze geest het nodig vindt om er als het ware een afsluitbare verpakking omheen te doen. Misschien is dat waar, maar ja, voor mijn gevoel is dat te simpel. Het is in elk geval onbewijsbaar en kan dus wat mij betreft niet als waarheid geleden.

Is het dan belangrijk om mij alles wat er in mijn leven is gebeurd te herinneren. Tja, dat weet ik niet. Gemakshalve zou ik kunnen denken: als het goed en nodig was dan zou ik het me wel herinneren, maar mijn vroege ervaringen met examens en proefwerken in mijn schooltijd, waar de mate van herinnering van het gisteravond nog moeizaam geleerde bepalend was voor het succes en vooral voor de reactie van mijn vader op dat al te vaak ontbrekende succes doet mij toch menen dat het beter is me heel veel – en misschien wel alles te herinneren.

Overigens heb ik wel een manier gevonden om mij meer te herinneren dan wat er spontaan in mijn geest opkomt. Ik heb gemerkt dat het schrijven over mijn herinneringen werkt als een soort vergrootglas. Als ik schrijf, vooral als ik met een pen op papier schrijf, wordt de formulering van mijn gedachten tot woorden op papier een vertragend middel. Hierdoor lijkt het, voor mij althans, dat ik als het ware aan een touwtje trek en dat ik steeds meer herinneringsmateriaal tevoorschijn kan halen.

Natuurlijk is het niet zo dat ik daarvoor zomaar een willekeurige herinnering neem in de trant van: ‘hoe was die film ook alweer die ik afgelopen maandag op de televisie zag?’ Dat is niet heel zinvol. Ik vind dat het eigenlijk om iets moet gaan wat ik belangrijk vind, omdat er een belangrijke invloed in mijn leven vanuit gaat. Iedereen heeft waarschijnlijk wel een aantal van die min of meer herinnerbare gebeurtenissen in zijn leven. Zelf heb ik er eigenlijk één die heel prominent mijn leven heeft beïnvloed en waarmee ik tot op de dag van vandaag wordt geconfronteerd. Ik doel hier op een invaliderend ongeluk dat me als kind overkwam en waarvan ik de gevolgen in mijn hele daaropvolgende leven heb moeten meedragen. Het gebeurde op 23 april 1946. Op die dag heb ik mijn rechterbeen, vlak boven de knie, gebroken door onoplettend voor een klein vrachtwagentje tussen de geparkeerde auto’s de straat op te stappen. Doordat ik door de klap van de aanrijding bewusteloos ben geraakt is het stuk ervoor en het ongeluk zelf uit mijn geheugen weg, of in elk geval ontoegankelijk gemaakt.

Nou zou je natuurlijk kunnen denken: ‘dat is een traumatische gebeurtenis. Wees maar blij dat je het niet meer voor de geest kunt halen,’ maar op de een of andere manier blijft het bij mij vanbinnen maar zeuren dat ik me wil herinneren wat er gebeurd is. Mijn herinnering begint echter pas op het moment dat ik bijkom uit mijn bewusteloosheid. Ik lig op het bed van mijn ouders in de voorkamer van ons huis in de Nieuwstraat in Den Helder. Er komt alleen licht van rechts door de schuifdeuren naar de achterkamer, want de gordijnen aan de straatkant zijn dichtgeschoven. Er zit een heel dikke bult waar normaal mijn knie zit. Raar is nu eigenlijk ook dat ik me de pijn niet herinner. Mijn vader is er en de dokter is er en later komt er een grote zwarte taxi, waarin ik, liggend op de achterbank, naar het Parkzicht ziekenhuis word gebracht. Veel dingen ben ik te weten gekomen door terug redeneren, niet door herinneren. Om een voorbeeld te noemen: mijn vader was er toen ik bijkwam in de voorkamer. Hij werkte in de Atjeh-loods, een grote autogarage van de marine aan de buitenhaven. Telefoon hadden we niet, dus iemand moet hem zijn gaan waarschuwen; de dokter trouwens ook. Op de fiets was het zeker een kwartier naar die garage. Ik leid daar dan uit af dat ik in elk geval minstens een half uur bewusteloos geweest moet zijn en dat ik ervan mag uitgaan dat ik ook een behoorlijk zware hersenschudding had. Maar wat ik me niet herinner is dat ik hoofdpijn had. Ik weet alleen maar dat ik bang was, bang omdat ik niet begreep wat er aan de hand was, bang vervolgens voor de rare geur van het zieken huis, bang voor die grote man met dat snorretje en die nare rasperige stem in die witte jas die mijn been pijn deed. Ik weet dat ik bang was, maar ik kan met het gevoel niet meer te binnen brengen.

Ook heb ik keer op keer geprobeerd me het ongeluk te herinneren. Voor mij, als tussen de auto’s de straat op lopend jongetje kwam dat vrachtwagentje van links, maar mijn rechter been was gebroken. Ik denk dan dat het voor de hand ligt dat mijn rechterbeen ook het eerste was dat door de bumper van die auto werd geraakt. Als dat zo is, moet ik de straat zijn opgelopen en me vervolgens rot geschrokken zijn dat er een auto op me af kwam, waarna ik me in paniek te laat omgedraaid moet hebben, zodat ik met mijn rechterkant naar die aanstormende auto kwam te staan. Ja, zo is het misschien gegaan, maar ik herinner het me niet, evenmin als de klap die volgde en die zo hard geweest moet zijn dat een van mijn klompjes tientallen meters verder op de grond werd gevonden met een stuk uit de achterkant. Ook dat klompje moet dus heel hard neergekomen zijn.

Latere pogingen tot reconstructie hebben nog wel wat meer informatie opgeleverd. Zo was er bijvoorbeeld de man die het vrachtwagentje bestuurde. Hij was een vishandelaar en hij was met een laadbak vol ijs, dat hij net bij de ijsfabriek had gehaald, op weg naar de visafslag. Het was een redelijk zonnige lentedag, reden dus voor deze man om met die bak ijs een beetje op te schieten omdat het ijs anders gesmolten zou zijn voor hij er vis in kon vervoeren. Het was een auto met een open laadbak en ik denk dat redelijkerwijs mag worden verwacht dat de man hard gereden heeft, waardoor hij zeker niet op tijd heeft kunnen remmen toen ik plotseling als speelse zesjarige tussen de geparkeerde auto’s voor zijn auto liep. Remmen deed hij daardoor veel te laat.

Ach weet je, ik was bijna dood, dat kan niet anders. Dat is volgens mij ook de reden waarom ik me het allemaal wil herinneren, want een bijna dood ervaring blijkt voor heel veel mensen een ingrijpend keerpunt in hun leven te zijn.                                                   Waar het eigenlijk op neer komt is dat ik wil weten wie ik was voor ik die enorme klap van die auto kreeg, waardoor die volkomen incompetente chirurg in dat provinciale ziekenhuisje de kans kreeg om van het snelste jongetje uit de straat een manneke met een verprutst, kreupel rechter beentje te maken.

Hoe dit ook zij, rancune heeft hier natuurlijk geen enkele zin. Die voel ik ook niet. En hoewel er in mijn geboorteplaats tientallen mensen zijn die hun krom – of scheef gezette armen of benen aan deze arts te wijten hebben moet ik voor mijzelf toch besluiten dat dit ongeluk mijn leven in een totaal andere richting heeft gezet, een richting waarmee ik eigenlijk heel gelukkig ben.

Voorpaginanieuws in de Telegraaf vandaag. Moet dus geweldig belangrijk zijn.                     “De vlag kan uit voor 130”,  staat er.                                                                                       Moet ik hier nou echt blij van worden? Ik zit het aldoor maar te proberen, maar ik voel niks. Ik voel al helemaal geen reden om de vlag uit te steken.                                                         Ga maar na wat een onzin. Stel, je rijdt een uur lang 120. Nee, ik zeg het verkeerd. Het moet zijn: je probeert een uur lang 120 te rijden. Je merkt al snel dat je bijna nergens die snelheid langer dan tien minuten achter elkaar kunt volhouden, omdat je dan weer moet wachten tot de een of andere vrachtwagen klaar is met een inhaalmanoeuvre, waar bij hij nooit boven de 95 kilometer per uur uitkomt.                                                                         Tandenknarsend neem je gas terug en zo snel als het mogelijk is trap je het gaspedaal helemaal in, maar ja, zodra je eindelijk achter die vrachtwagen vandaan bent zit je weer achter de een of andere demente bejaarde die met een gangetje van nauwelijks 110 kilometer per uur bezig is de volgende vrachtwagen in te halen.                                             Kortom, de hele tijd dat je met de standaard 120 kilometer per uur aan het proberen bent om een beetje op te schieten blijkt dat het allemaal niet helpt.

Ik heb er een beetje ervaring mee. We gaan vaak vanuit Huizen naar Texel.                       Je moet dan met de boot oversteken, dus laten we voor het gemak de afstand en de tijd van Huizen naar Den Helder maar nemen.                                                                             De afstand is 118 kilometer en de geschatte reistijd wordt opgegeven als 1 uur en 26 minuten. Dan maak je dus een gemiddelde snelheid van 82,32 kilometer per uur. Dan rijd ik dus overal waar ik kan en mag 120 kilometer per uur.                                                         Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik als ik achter het stuur van mijn auto zit niet altijd even braaf en gehoorzaam ben. Dus als ik dan op de A7 eenmaal Hoorn heb gehad, dan kan het buiten de spits vaak wel lekker rustig zijn en dan heb ik wel eens gedacht: hup jongen, trap hem op zijn staart. Maar ja, het is maar een klein stukje hoor, want op Wieringen moet je echt niet harder dan 80 rijden want dat kost daar serieus geld, dus niet doen.

Ja, lekker hard rijden, vinden we lekker.                                                                               Ben ik toch een keer in 1 uur en 20 minuten bij de Texelse boot aangekomen.                   Ja, lang niet gek toch. Was ineens mijn gemiddelde snelheid 88,5 kilometer per uur.           Hele traject 6 minuten sneller afgelegd. Moest ik trouwens toch nog een kwartier op die verdomde boot wachten. Maar ik reed als een duivel.

Vervelend is trouwens wel, als ik dat doe, lekker hard rijden dus, dat ik op de terugweg dan in Den Helder eerst moet tanken. Nou ja, we rijden op Texel natuurlijk ook wel stukjes, maar nooit harder dan 80. Lekker rustig weet je.

Wat ik nou eigenlijk alleen maar wil zeggen is: hou nou toch op met die 130 kilometer flauwe kul. Ons landje is veel te klein en te druk om voordeel van hard rijden te hebben. Trouwens, op extra stinkende uitlaatgassen en fijnstof zit ook niemand te wachten.

Hard rijden, just for fun? Dat kan heel goedkoop weet je?                                                     Koop nou voor een paar tientjes zo’n Virtual Reality bril en leef je uit.

In the lives of many people things happen that cause long-lasting grief and sadness.       Just imagine, you lost a loved one due to illness or death.  An accident happened or you had to witness how a deadly disease painfully slowly took away the life of your child. Or as a child you were bullied over and over again and you could never escape in any way. Or – and this happens in the lives of many people – you were treated really unfairly much to your long lasting disadvantage and the grudge you bare in you keeps on hurting you. You were passed over for a promotion and you considered the person who got promoted in your place to be the absolute incompetent yo-yo.

All of these things can make your everyday life miserable. They can bring you grief and sadness as well as long lasting shame, which may sometimes feel worse than anything else.

It may not come to mind every day, but all memories that hold grief or shame or pain put us spiritually as well as physically in a vulnerable and damaging mode. They tend to make our reality sickening. You may think this is unrealistic and exaggerated, but it is not. Due to grief, shame or agony you may get sick or even die. An old expression that explains this quite sufficiently is: Mind over matter. Your mind rules your Physical existence.

What kind of answers do we see in our society to the up mentioned problems?                 Well, I am afraid that we should realise that certain companies see these problems as a source for profit. They will give you pills to sleep, against depression, as a matter of fact against anything you can think of and a whole lot more. You can also see your shrink on a regular basis for years on end and hope that he or she is able to take away your mental suffering that also afflicts your body.

Well, don’t get me wrong, I am not stating here that all up mentioned regular ways to cope with your mental misery are wrong. That would be really wrong doing to many good people. What I am trying to say is that I found a much simpler way. I developed a very simple and free of charge method  to clean up the major part of all consequences due to your past that got stuck in your memory and thus in your life.

Of course the attitude you start with is crucial. Know that what you are about to do means clearing out the damaging tender spots in your past that greatly ruin your everyday confidence and joy in life. To that purpose you have to realise that your reality is yours and yours alone and that you have the exclusive right to enter and change anything there.

I will now describe my method in ten steps.

1. Prepare for writing. In case you work solely on your computer you can skip the rest of this step and go to number 2. If you like to write with a pen on paper, which in my opinion brings you closer to yourself, I advise you to obtain a new pen and writing pad keeping in mind that you are about to do something you never did before and that obtaining a few new things may help to set you in the right mode.

2. Make sure that you are alone and that you will not be disturbed in any way. In this process you have to go alone all the way.

3. Start writing about the most painful and damaging experience in your life. Initially you may think that you don’t remember things exactly, but writing causes a slowdown in the in the course of your thoughts and you will remember more and more details. Be painfully accurate in your description of the memories that emerge. This may be rather emotional but that is how it should be. So don’t skip anything. Write it all down painful as it may be.

4. After a while you will notice that the source of memories dries up for the moment. That is good. It is time to stop, eat or drink something or just take a brake.

5. Put yourself again behind the text you wrote and start reading it out loud. Your voice is the vehicle of your emotions. with your voice, you bring the emotion out in the open. Many people have memories of terrible things in their lives but just when they start talking about these things the emotion and the tears will come out. So now you will feel those liberating, redeeming tears run down your face.

At this point I owe you an explanation. If you unwittingly eat something wrong, your bowels will react with diarrhea. This may feel quite unpleasant but it is the quickest way of your body to get rid of bad things. Your nervous system has a similar way of fast cleaning out unwanted material. We call that crying. Tears when wept over serious trouble contain waste products of the nervous system. So remember crying is not a sign of weakness but a very wise cleaning activity of the nervous system. It will stop automatically when it is done.

6. Now you have red out loud, you felt, you cried, slowly things calmed down inside you. Put your pen and writing pad aside and resume you normal daily activities.

7. After a few days you pick up that writing pad again and make sure you are alone. Again you start reading out loud what you wrote and again there may come new tears and again when emotions subside you put aside your text. Repeat this as often as it takes to be able to read what you wrote without feeling any emotion. You have now reached the point that this part of your past can no longer vitiate and haunt your life.

8. Now it is time to tear the pages you wrote from the pad and burn them. You’ve just cleared a malicious and disturbing part of your past that influenced your everyday life.

9. Pause a few days and enjoy the fact that you had the courage to go deep into your past and its influences on your life and to cope with one of you mayor problems.

10. Repeat the whole procedure as often as it takes so that one day when you look in a mirror you can say from the bottom of your heart: I am happy and I love the one person who really is the most important person in my life, Me!

Having listened to me or red this article I am sure you have an opinion and that is good. People without opinions are usually dead or fast asleep. However, I assure you that you will have a different opinion after you followed my method step by step.

Oh, and yes, I imagine that you may want to make these ten steps to tranquillity.

Well here it is. Feel free to use it

Lang, eigenlijk mijn leven lang, tot nu toe in elk geval, heb ik geloofd in het eerlijk streven van de medische wetenschap om wat zich gaandeweg aan menselijke ellende voordoet en daarbij toe te schrijven is aan onze mankerende biologie, tot genezing te brengen.       Natuurlijk weet ik wel dat de wereldwijde gezondheidshandel de economie altijd op de eerste plaats zet. Zo naïef ben ik nou ook weer niet.                                                             Nee, maar ik geloofde echt dat de wetenschappers in die branche ongehinderd konden ontdekken. Ik bedoel, dat hen niets in de weg werd gelegd. Dat er dus geen hogere economische machten waren die tegen de hardwerkende en ploeterende wetenschappers zouden zeggen: ‘hé, beste vriend, stop jij daar eens even mee, dat is een veel te simpele oplossing, als we dat op de markt brengen kunnen we een heleboel van onze winstgevende artikelen wel in de vuilnisbak gooien.’                                                             Zegt die wetenschapper: ‘Ja, maar ik heb nou eindelijk iets gevonden dat echt werkt en waardoor hele volksstammen risicoloos genezen kunnen, ik bedoel …eh… ook nog zonder bijwerkingen enzo.’                                                                                                     En dat die hogere economische macht dan tegen die wetenschapper zegt: ‘Je hebt blijkbaar de kleine lettertjes van je arbeidsovereenkomst hier niet gelezen. Daar staat in dat je in de eerste plaats voor ons, voor dit bedrijf werkt en dat onderzoeksresultaten die niet nuttig zijn voor ons moeten worden vernietigd en dat er daarna ook niet over geschreven of zelfs maar gesproken mag worden op straffe van hele erge sancties, waar je hele familie jaren last van heeft. En dat is nog maar om te beginnen.’                               Tja, dat een dergelijke discussie plaats zou vinden kun je je als normaal mens niet voorstellen.

Toen Alexander Fleming bij toeval de penicilline ontdekte kwam die ontdekking op een moment dat bacteriële infecties op de oorlog slagvelden duizenden levens kostten. Een mooier moment om die levensreddende oplossing te presenteren kun je niet bedenken. Maar als snel bleek dat die ruwe penicilline aan werkingskracht begon in te boeten. De bacteriën die er eerst aan dood gingen leerden zich verweren. Ze werden resistent, zoals dat heet.

Nu zou je als brave gezondheidsconsument denken: ‘maar dat is afschuwelijk. Hadden we eindelijk iets om levens te redden, raken die ziekteverwekkers er weer aan gewend. Wat erg ook voor de farmaceutische industrie. Moesten ze weer helemaal opnieuw beginnen. Dat zit echter een beetje anders. Die geneesmiddelen industrie moedigde het veelvuldig gebruik van steeds weer nieuwe opvolgers van de penicilline namelijk aan. Huisartsen en specialisten kregen leuke voorlichtingsuitjes op aantrekkelijke plaatsen aangeboden.

Ze hadden namelijk al snel ontdekt dat bacteriën heel snel resistent werden voor een nieuw antibioticum (zo werden de opvolgers van de penicilline genoemd). Als een middel niet meer zo goed werkte, dan zorgden ze ervoor dat de voorraden die ze nog hadden van dat middel heel goedkoop in arme landen verkocht werden. Ja, zo maar, zonder recept. Dan konden er een heleboel extra bacteriën resistent worden en ja, dan moesten ze natuurlijk wel weer met een nieuwe, dure opvolger komen, die na korte tijd ook weer dezelfde weg ging.

Nu zijn we echter aangekomen in de tijd dat het einde van de antibiotica in zicht is. Bacteriën worden sneller resistent dan dat er nieuwe middelen kunnen worden ontwikkeld. Is dat erg? Ja, dat denk ik wel, want door de graaierigheid van de farmaceutische industrie is nu de gezondheid van de hele wereld in gevaar… of misschien toch niet?

Al miljoenen jaren bestaan virus-achtige organismen, bacteriofagen, die de natuurlijke vijanden zijn van bacteriën. Meestal zijn die bacteriofagen maar voor een paar soorten bacteriën gevaarlijk. Dat betekent dat je er dus heel veel soorten van nodig hebt. Voordeel is dat je ze niet hoeft uit te vinden. Het zijn allemaal bestaande virussen. Je moet ze dus zoeken.

Nou, eerst maar even wat ze doen: een bacteriofaag dringt een bacterie binnen en verandert iets aan het DNA van die bacterie, zodat die bacterie een bacteriofaag fabriekje wordt. Na korte tijd barst die bacterie open, sterft dus en de bacteriofagen verspreiden zich op zoek naar nieuwe slachtoffers die ook weer dat soort bacteriën zijn. Bacteriën op? Geen verdere vermenigvuldiging meer.

Wat is nou het probleem?                                                                                                         Waarom doet onze farmaceutische industrie dat dan niet al jaren?                                       Ja, hoe moet ik dat nou uitleggen zonder vreselijk onaardig te worden?                                 Nou ja, luister, die bacteriofagen bestaan al. Je kunt niet claimen dat je ze hebt uitgevonden. Dan kun je er dus ook geen patent op nemen en dat heeft weer het gevolg dat je er geen waanzinnige winsten op kunt maken. Voor de farmaceutische industrie dus volkomen oninteressant. Zeg nou zelf, je suf zoeken naar de juiste bacteriofagen om infecties tegen te gaan en dan vervolgens de vrucht van je noeste arbeid tegen een redelijke prijs op de markt brengen. Als farmaceut ben je toch geschift als je daaraan meewerkt?

Weet je waar deze kennis over die bacteriofagen nou wel werd gebruikt? Onder andere in Rusland en in de Oekraïne. Landen dus waar het heel lang maatschappelijk als ongewenst werd gezien om het maken van winst als hoogste levensdoel aan te merken, nou ja, officieel dan natuurlijk.

Hoe dit ook zij, de westerse farmacie moet nu met de billen bloot en erkennen dat het hoofdstuk ‘infecties’ niet langer volledig tot hun competentie behoort.

Waarom ik mij hier nou zo druk maak vraag je je misschien af.                                             Nou, hierom: in 2000 overleed mijn oudste dochter aan Cystische fibrose, de taaislijmziekte. Ze was toen zesendertig jaar en de laatste jaren van haar leven werden gekenmerkt door een toenemend zuurstofgebrek. De belangrijkste bacterie die het grootste deel van haar benauwdheid  veroorzaakte was de Pseudomonas Aeruginosa bacterie, een bacterie met een eigen slijmlaag die alleen nog gevoelig is voor antibiotica waarvan de bloedvaten van de patiënt ook kapot gaan.

Er zijn bacteriofagen die heel gemakkelijk deze rotbacterie kunnen vernietigen. Maar ja, goedkope Russische geneeskunde, daar wist hier niemand van. En weet je wat ik nu steeds weer denk, ik denk nu steeds weer dat mijn kind er misschien nog wel had kunnen zijn als de farmaceutische industrie…

Ach nee, dat is complot denken. Laat ik daar nou maar niet aan beginnen.

Wegen naar binnen, ingangen naar het wezenlijke van de mens, van mij, van wellicht iedereen, vormen mijn grootste zoekopdracht. Naar binnen om te voelen wat wordt gevoeld, te zien wat wordt gezien, te horen wat gehoord wordt, te ruiken wat wordt geroken, te proeven wat wordt geproefd en tenslotte, te weten wat geweten wordt, van elkaar, van elk ander.                                                                                                             Opnieuw, zoals je ziet, open ik op dezelfde wijze. Waarom?                                                 Ach, weet je, hoe dichter je bij elk ander kunt komen, hoe begrijpelijker en ook veiliger die ander is en hoe meer die ander blijkt niet zo erg anders te zijn dan jij zelf bent.                   De weg naar binnen die ik nu ga beschrijven is daarvan naar mijn mening het meest extreme voorbeeld.                                                                                                                 Ik heb het over de Yuen methode. Deze weg naar binnen werd naar het westen gebracht vanuit de oosterse Shaolin traditie door Dr. Kam Yuen.

De oppervlakkige toeschouwer die Dr. Yuen of een van zijn leerlingen aan het werk ziet zal mogelijk bij zichzelf denken dat er iets van een vreemd soort hocus pocus wordt toegepast. Je ziet mensen behandeld worden met in ernst variërende klachten en je ziet en hoort ook van henzelf dat de klachten plotseling verdwenen zijn. Tijdens deze behandelingen, waarvan er heel veel op YouTube te volgen zijn kun je zien hoe mensen in enkele stappen van hun klachten worden bevrijd.

Ik ben een bijna onbedwingbaar nieuwsgierig mens als het om genezen gaat en toen ik las over de mogelijkheid een trainingsweekend in deze techniek te volgen heb ik die kans met beide handen aangegrepen.

Er was een vriendelijke Engelse dame die ons de demonstratie en instructie gaf. We waren met een groep van ongeveer twintig mensen op deze workshop en wat er gebeurde grensde hier en daar aan het ongelooflijke. Zo was er een gezette oudere dame die vanwege haar versleten rug en heupen met twee krukken liep en die na een heel korte behandeling van onze instructrice geen krukken meer nodig had en die ook de volgende dag zonder krukken binnenkwam nadat ze een flinke trap had bestegen om op de etage te komen waar de cursus plaats vond.

Onze instructrice vertelde ons dat zij in Engeland eigenlijk dit werk meestal met paarden deed. Bezitters van paarden kwamen bij haar wanneer de paarden klachten vertoonden, kreupel – of anderszins ziek waren. Zij hielp paarden genezen en had daar een bloeiende praktijk in. Er kwamen geen medicijnen aan te pas. Ook kostte het, tot ieders verbazing, weinig tijd. Voor de duidelijkheid: een paard kun je niets wijsmaken.

Met wat ik nu probeer te vertellen, besef ik, bevind ik mij op de uiterste grens van het geloofwaardige. Ik realiseer me heel goed dat jij, die naar mij luistert of die deze tekst leest, straks misschien denkt: ‘tot nu toe leek hij best verstandig, maar nu is hij waarschijnlijk toch in sprookjesland beland.’ Dat kan ik me echt heel goed voorstellen. De voorwaarden om de Yuen methode succesvol te kunnen toepassen zijn aan te leren, maar de ideeën – en gedachtewereld erachter staan zeer ver af van de manier waarop wij, aan onze kant van de wereld, in onze beschaving, tot nu toe gedacht hebben dat de werkelijkheid in elkaar zit. En op gevaar af dat iedereen die mij tot nu toe heeft gelezen of beluisterd afhaakt, ga ik het toch maar vertellen. Ik zou willen zeggen: loop even met me mee, hoor mij aan. Je kunt later altijd nog zeggen dat het waanzin is.

Het belangrijkste uitgangspunt in de Yuen methode is de definitie van de werkelijkheid. Wij zijn gewend de werkelijkheid als objectief te beschouwen, als iets waarvan we weliswaar deel uitmaken, maar dat zich toch grotendeels buiten ons bevindt en waarover we in elk geval geen macht hebben. De Shaolin filosofie bij monde van Dr. Kam Yuen denkt daar diametraal anders over. Daar is het standpunt: De werkelijkheid = mijn persoonlijke werkelijkheid, die zich voortdurend in mijn bewustzijn vormt door mijn eigen scheppende manier van waarnemen. Die werkelijkheid, die ik zelf schep, is van mij en staat onder mijn invloed.

Dat is nogal wat om te stellen. Wij kennen een filosofische traditie van afhankelijkheid. Hier, in deze filosofie word ik gepromoveerd van totaal afhankelijk van de omstandigheden om mij heen tot schepper van mijn eigen werkelijkheid. Dit is wel heel erg strijdig met de christelijke tradities waarbinnen onze samenleving zich in de achterliggende honderden jaren heeft ontwikkeld.                                                                                                           En toch is het niet helemaal ongerijmd. In het Bijbelboek ‘Genesis’, dat ‘ontstaan’ betekent staat een veelzeggende zin: ‘En God schiep de mens naar zijn beeld en gelijkenis’.             Daar staat dus eigenlijk: ‘God schiep de mens om te zijn zoals Hij’.                                       Als ik die zin lees denk ik: iedereen is het vast met mij eens dat God de schepper van zijn eigen werkelijkheid is. Dan ben ik dat dus ook, schepper van mijn eigen werkelijkheid!

Als dit echt tot je doordringt is het wel even schrikken, toch?                                               Een plotselinge positieverandering van afhankelijke ondergeschikte tot Koning in je eigen universum. Tja.

Mensen helpen beter te worden met de Yuen methode betekent weten dat die persoon die je behandelt voor jou die persoon in jouw bewustzijn, jouw werkelijkheid is en daarmee iemand waarmee je één bent en wiens klacht je met jouw gedachten kunt wegnemen. Daarna laat je die persoon weer buiten het centrum van je aandacht, maar zonder dat hij of zij de uiterste randen van je bewustzijn, jouw werkelijkheid verlaat.

Abracadabra?                                                                                                                         Voor ons vaak wel.                                                                                                                 Maar bedenk dan maar eens dat onze werkelijkheid een spiegel is waarin we voortdurend onszelf waarnemen en dat het onmogelijk is om uit te maken aan welke kant van de spiegel we op elk moment in ons leven zijn. Binnen, of buiten?                                               Of allebei?                                                                                                                               Of… misschien is er geen verschil en is binnen ook buiten en buiten ook binnen en zijn jij en ik echt zelf onze hele werkelijkheid. Nou, een ding staat dan wat mij betreft wel vast: Als jij deel van mijn bewustzijn, van mijn werkelijkheid bent, deel van mij dus, dan bezorg ik mezelf een boel ellende als ik jou slecht behandel.                                                          Tjee!!!!! Dat is schrikken.