Geen woord denkt je?                                                                                                               Maar je vergist je, want het is al begonnen.                                                                             Het clubje “Geen Peil” heeft een IT specialist aan de top en die wil dat er vanuit alle Nederlanders die net niet te stom zijn om een smartphone te kunnen bedienen bindende adviezen aan de politiek, ons landsbestuur, gegeven moeten kunnen worden.

Ik zie het voor me.                                                                                                                     ‘Pling!!!’ zegt je telefoon, terwijl je net bezig bent in een zakelijke bespreking.                     Vragend kijk je om je heen, maar dan begrijp je ineens waarom dat geluid van je mobieltje zo keihard klonk. Alle anderen aan de vergadertafel hebben inmiddels hun smartphones tevoorschijn gehaald, want bij iedereen kwam die dwingende “Pling” en twintig maal… nou ja, keihard natuurlijk.

Er valt een ietwat onbehaaglijke stilte. De voorzitter kijkt geërgerd de kring rond. Zijn smartphone ligt nog op zijn bureau. Gehaast verlaat hij de vergadering om vijf minuten later bezweet terug te keren. Maar ja, om mee te kunnen praten in de besluitvorming is hij natuurlijk al te laat. Iedereen heeft al gestemd.

Wat was er nou deze keer weer aan de hand?                                                                       Waar moest de kamer dan nu weer over stemmen?                                                               Wat konden die Haagse politici dan nu weer niet zelf beslissen, zo dat het hele volk via de app mee moest stemmen?                                                                                                       Ach ja, het was ook wel een heel ingewikkeld onderwerp. Daar konden ze met zijn honderdvijftigen met geen mogelijkheid uitkomen.

Wat de vraag was?                                                                                                                   De kwestie was dat er eindelijk een besluit moest worden genomen of er een aanbeveling voor alle bestuurslagen moest komen dat voorafgaand aan eventuele kandidaatstelling er een antecedenten onderzoek moest worden gedaan naar eventuele subversieve, dan wel malafide handelingen in een periode van tien jaar voorafgaand aan de kandidaatstelling en zo ja waarom wel of zo nee waarom niet. Het was een heikele kwestie en door de drie vorige kabinetten was het onderwerp als een hete aardappel voor zich uit geschoven.

De vergadering had al snel gestemd. In verband met ieders persoonlijke achtergrond had men uiteraard verschillend gestemd, maar je hoefde tenslotte niemand te vertellen wat je stemde. De voorzitter had ook nog even snel ‘nee’ gestemd en had daarna zijn telefoon weer snel in zijn jaszak laten glijden.                                                                                     Ach, de mensen met een beetje gezond verstand dat ging allemaal wel, maar intussen zat de tweede kamer maar te wachten, vier dagen lang en toen was het quotum nog steeds niet bereikt.

Weet jij nou wat antecedenten voor dingen zijn en wat ze bedoelen met ‘subversieve’? had mevrouw Willems van de koffie aan haar collegaatje gevraagd, ja en met ‘malafide’? Trouwens ik weet helemaal niet waar de kandidaatstelling ligt. Is dat soms een fort uit de Franse tijd of zo….                                                                                                                   ‘Ach meid,’ had haar collegaatje gezegd, doe nou maar even je ogen dicht en druk, dan zie je vanzelf of je ja of nee hebt gestemd, toch?

Ja ja, meestemmen per app?                                                                                                   Appsoluut niet!

Ja, zo heet ze, Spot. Klein bedrijvig Jack Russel teefje.                                                         Ze werd spot genoemd omdat ze maar één vlek heeft, rond haar linker oog en oor. Trouwens, nu ze oud is heeft bij haar ook de vergrijzing toegeslagen en zie je weinig bruin meer op de linkerkant van haar snuit.

Ze kijkt me nu aan op deze foto met een angstig vragende blik in haar altijd alerte oogjes. Het gaat niet goed met me hè baas?                                                                                       Nee Spot, het gaat niet goed.                                                                                                 Je begon al een poos geleden met op de matten voor de voordeur en voor de achterdeur te plassen als we even niet snel genoeg waren. Toen merkten we trouwens ook dat je vaak misselijk was. Je bak met hondenbrokken, waarvoor je altijd om me heen danste en die je dan binnen twee minuten leeg had, interesseerde je niet meer.                                   En misselijk was je steeds. Alsmaar overgeven.

Dierenarts Pauline had wat bloed afgenomen. Na een uur belde ze al.                                   Slecht nieuws Spot. Het zijn je nieren die het bijna niet meer doen en daar kan weinig meer aan gedaan worden op jouw leeftijd.                                                                             14 maart zul je precies 14 jaar oud worden.                                                                           Ik hoop wel dat je dat nog haalt.

Er waren tijden dat ik je wel achter het behang kon plakken als je als een hysterisch wijf stond te krijsen en te blaffen als er gebeld werd of als er maar iemand in de straat voorbij liep. Maar nu weet ik heel zeker dat ik je erg ga missen met dat kleine warme lijfje van je dat zo graag op schoot kwam zitten en dat ik dan helemaal onder die puntige rotharen van je zat die er haast niet uit te krijgen zijn.                                                                                 Ja, dat zal ik gek genoeg ook missen.

Nog een Engels tekstje, een beetje pretentieloos deze keer. Eerst had ik het muziekje geschreven, beetje bossanova. Staat op een Cd die Tim Welvaars nog heeft ingespeeld. Mooi hoor.

Toen de oudste dochter van Ireen trouwde had ik er nog een Nederlands tekstje op geschreven. Voor dat huwelijk heeft het trouwens niet geholpen, want dat heeft maar een jaar of zeven geduurd. Nou ja, aan het liedje heeft het vast niet gelegen.

You’re in my blood (teks/muziek by Peter P. van Oosterum)

A1.                                                                                                                                             You’re in my blood, I can feel it,                                                                                               There’s nothing much I can do,                                                                                                 Springtime or fall, you’ve got it all,                                                                                             I just yearn of you,

A2.                                                                                                                                             You’re in my veins, I just know it,                                                                                             Making me happy or blue,                                                                                                         I can’t escape your magical touch,                                                                                           My heart longs for you.

B.                                                                                                                                             Searching my deepest emotions,                                                                                             Please don’t make me feel blue,                                                                                               I found that my speculations,                                                                                                   Added all up to you.

A3.                                                                                                                                           You’re in my system, I know it,                                                                                                 I’me sure this has to be true,                                                                                                     Heaven or hell is for you to tell,                                                                                                 All I see is you.

Peter P. van Oosterum

Een muzikale vried zei, terwijl we gezellig aan de bar een drankje dronken: ‘Kun jij niet eens een tekst over wolven schrijven?                                                                                   ‘Ik ga een serieuze poging voor je doen,’ zei ik.

Hier komt-ie:

The wolves

The dark enfolds the freezing night                                                                                         The howling wolves I hear.                                                                                                       Here in the woods and up the heiths,                                                                                       There’s no place safe I fear

The wolves the wolves they come for me,                                                                               I don’t know where to go,                                                                                                         No place for hiding can I see,                                                                                                   Of  peace that I still know.

Oh, once my life was filled with bliss,                                                                                       It was all cream and honey,                                                                                                   A very happy life was this,                                                                                                           But I just craved for money.

And my sweet woman took my eye,                                                                                       And tried so to withhold me,                                                                                                     I did not listen, my oh my,                                                                                                         Her tears I did not see.

Here am I now I pay the price,                                                                                                 Lost all that I was needing,                                                                                                       And my poor love, she tried so hard,                                                                                       I ran and left her bleeding.

The wolves the wolves please come for me,                                                                           Come end  this life of sorrow,                                                                                                   No happiness that I can see,                                                                                                   For me to steal or borrow.

Peter P van Oosterum

Als dit geen middeleeuwse blues is, dan weet ik het niet.

Een Engelse songtekst deze keer. De vorige die hieronder staat is tot nu toe door twintig mensen gelezen. Deze keer heb ik een Engelse tekst.

When my time runs out.

(tekst & muziek Peter P. van Oosterum)

A1                                                                                                                                             When my time runs out,                                                                                                           I’ll turn my back to tomorrow                                                                                                     And set my mind                                                                                                                       To the days of long before                                                                                                         For when my time is up,                                                                                                           I will feel no longer sorrow,                                                                                                       And think of you                                                                                                                       As the one I still adore

A2                                                                                                                                             When my days have passed,                                                                                                   And the spring is long forgotten,                                                                                             When my passion fades,                                                                                                         With the last of the autumn sun.                                                                                               Then, when my song will end,                                                                                                 Will you still sit beside me,                                                                                                     And will you hold my hand,                                                                                                   The way we once begun.

B                                                                                                                                               Then I will know we had a meaning,                                                                                         That we made sense throughout our days.                                                                             I know we just can’t live forever,                                                                                               And that the end will come for us in separate ways.

A3                                                                                                                                           But when my life grows old,                                                                                                     And the sun no longer warms me,                                                                                           When the lights get low,                                                                                                           I will slowly turn my head,                                                                                                         Then I will surely find                                                                                                                 That old forgotten feeling,                                                                                                         The way you took my heart                                                                                                     And went straight on to my head.

Peter P. van Oosterum.

Ik vermoed dat iedereen wel dat soort herinneringen heeft. Herinneringen die gevoelens oproepen, waarvan je denkt: ‘dat verdient in mijn leven nou niet bepaald de schoonheidsprijs.’ Daar zitten de dingen tussen waar je later op terugkijkt en waar je spijt van hebt, maar die je toch niet anders had kunnen doen.                                                     Altijd blijven die herinneringen aan je knagen, maar er is niets dat je eraan kunt veranderen.                                                                                                                             Ik ook niet hoor, maar soms ga ik in zo’n stemming iets schrijven voor iemand die ik pijn heb gedaan, waaraan ik niets meer kan veranderen.

Gescheiden kind.

O, mijn lief kind, wat is er aan ’t gebeuren,                                                                             Ik zie jouw angst en je onzekerheid heus wel,                                                                         En in mijn hart moet ik het wel betreuren,                                                                               Maar ach mijn leven, m’n lief kind, gaat nu zo snel.

Eerst was er rust en liefde in je leven,                                                                                   Jij stond voortdurend op de eerste plaats, echt waar,                                                       Maar nu je ouders dan niet langer samen bleven,                                                                 Stort onvermijdelijk jouw wereld in elkaar.

’t Is niet jouw schuld, maar jij moet het verdragen,                                                               Het overkomt je en ik weet: het maakt je bang,                                                                     Als ik je aan kijk zie ik al je bange vragen,                                                                               En ik alleen weet, kind, dit duurt je leven lang.

Ons vroeger leven heb ik in mijn hart geborgen,                                                                     De grootste zorg komt in jouw leven niet van mij,                                                                   Er zal nu, hoop ik, iemand anders voor jou zorgen,                                                                 Maar jij, mijn kind, betaalt de prijs en ik ben vrij.

Ik weet niet goed hoe ik het verder nog moet zeggen,                                                         Dat ik het allemaal voor jou rampzalig vind,                                                                             Ik heb jou, vrees ik, later heel veel uit te leggen,                                                                     Want jij bent levenslang nu een gescheiden kind.

Peter P. van Oosterum

.

De nieuwe nationale sport die uit Amerika is overgewaaid. Eigenlijk had ik het al een hele poos zien aankomen, maar nu, ja, natuurlijk, met het voor het grijpen liggende voorbeeld van een Amerikaanse president die van voren niet lijkt te weten dat hij van achter leeft, ja nu is ook hier het hek van de dam.

Even voor de duidelijkheid: heel mijn leven – nou, laten we de jaren tussen 1940 en 1945 maar even buiten beschouwing laten, maar verder was het altijd zo dat er in onze residentie mensen waren die wij gekozen hadden om wat we veronderstelden dat ze voor ons in dit land wilden realiseren. Dat heette – en heet nog steeds – de politiek.                   Leuk nationaal gebeuren, nou ja, vroeger dan, waarbij eigenlijk nooit precies werd gekeken wat er nou toch met al die beloftes was gebeurd en hoe dat nou kwam.

Tja, er was ons van alles beloofd als we op partij A van meneer Jansen stemden. Nou, dan stemden we daar op en dan kwam het doorgaans zo uit dat de partijen B en C en soms ook D nog een beetje ervoor zorgden dat wat ons beloofd was door meneer Jansen niet door kon gaan. Zij, die partijen B, C en D ook nog een beetje vonden dan – maar dat zeiden ze dan in heel bedekte termen – dat meneer Jansen van partij A misschien wel een gat in zijn hand had, maar dat juist dat gat nog minder groot was dan de krater in zijn achterhoofd.                                                                                                                             Die woorden gebruikten ze natuurlijk niet. Dat gat in zijn hand en die krater in zijn achterhoofd die ze vermoedden noemden ze dan heel keurig een gat in zijn begroting.

Hoe dan ook, begrotelijk was het wel. Je had op Jansen gestemd en wat Jansen wilde ging niet door. Vervelend allemaal, maar gelukkig kon je na vier jaar, of soms zelfs korter, weer opnieuw stemmen. Weet je wat, dacht je dan, laat ik nou maar eens op Van Hepscheuten van partij B stemmen, want die Jansen had de hele vorige periode een gat in zijn…eh, wat was het ook al weer, oh ja, begroting en die Van Hepscheuten die had dat haarfijn in de gaten. Dus je stemde op Van Hepscheuten. Maar ja, dan bleek na een half jaar alweer dat ze daar de boel alleen maar draaiende konden houden als alles duurder werd, vooral de belasting.                                                                                                       En zo ging het maar door. Vaak was het een beetje een flauw spelletje vliegen afvangen, maar daar is nu verandering in gekomen.

De nieuwe benadering van en door politieke figuren heeft steeds minder met de werkelijke doelstellingen te maken en steeds meer met onderbuikgevoelens. De dames – maar vooral heren politici kronkelen zich met hun vetste glimlach de talkshow studio’s binnen in de strijd om in ieder geval het aardigst gevonden te worden. Dat biedt prachtige openingen voor simplistische en cabareteske benaderingen. Wat daarbij trouwens wel opvalt is dat het belachelijk maken van politieke figuren zich hier te lande meer lijkt te richten op de mannetjes dan op de vrouwtjes. Zou dat te maken hebben met vaderlands burgermansfatsoen, want in Amerika heeft mevrouw Clinton het absolute tegendeel ondervonden.

Een paar dingen vind ik erg jammer en de ergste daarvan is deze. Je mag stemmen, maar het hoeft niet. Je mag wel de hele dag lopen roepen wat je er allemaal van vindt.                 Nou, laat ik nou ook eens iets vinden: als je niet stemt moet je wat mij betreft je mening over ongeacht welk politiek issue voor je houden. Nee, sterker nog. Ik vind eigenlijk dat een oude verplichting weer terug moet, namelijk dat stemmen verplicht is. Niet stemmen betekent wat mij betreft dat je zegt: ‘Het kan me allemaal geen reet schelen hoe dit land wordt geregeerd.’ Fijn hoor, zo’n instelling. Kom gezellig mee profiteren.

Dan moet je desnoods maar leren om uit veel kwaaien de minst kwaaie te kiezen. Dan vind je tenminste ook een iets waar we wat aan hebben. Het lamzakkerige gedoe wat ik om mij heen en via de media meekrijg, van: ‘ach, die politiek interesseert me eigenlijk niet’. Dat vind ik nou een opvatting die ik alleen huisdieren wil vergeven.

Maar even terugkomend op het eerdere onderwerp, op de man spelen. Dat gaat hier ook binnen de kortste keren onfrisse vormen aannemen. Vanmorgen las ik al dat Jesse Klaver zijn jeugd wat had laten oppoetsen door de mannetjesmakers. We gaan het krijgen hoor ja, zult het meemaken dat een geachte afgevaardigde vanuit een opponerende hoek in de kamer de vraag krijgt hoe hij het in zijn hoofd kon halen om in de kamer te verschijnen terwijl hij al twee dagen dezelfde onderbroek aan heeft. Nee, het wordt hoe langer hoe beuzelachtiger als we de trend uit Amerika volgen.                                                               Straks komen de verkiezingen neer op het kiezen van de minst erge flapdrol.                   Wat mij betreft mag het langzamerhand wel weer eens een onsje meer zijn.

Ik heb waarschijnlijk een tamelijk romantische – maar vooral ook gemakkelijk te ontroeren ziel, denk ik vaak. Muziek, sommige liedjes, films, maar ook gebeurtenissen die via het nieuws tot mij komen kunnen mij tot tranen ontroeren. Lastig vind ik dat trouwens vaak wel, want mijn ontroering knijpt me doorgaans de keel zodanig dicht dat mijn stem zeer tot mijn ergernis vervormt tot een deerniswekkende piepklank.                                                 Niettegenstaande het feit dat ontroering mij vaak naar de keel vliegt kan ik het vaak toch niet laten om songteksten te schrijven die ik soms zelf de eerste keren niet eens heelhuids mijn strot uit krijg.                                                                                                 Tja, je moet er maar zin in hebben, maar nee, dat is het niet.                                                 Nee, er komt een regeltje in mijn hoofd en diezelfde dag volgt de rest.

Ik ga er hier, op mijn weblog telkens een zetten. Je weet maar nooit of een begaafde muzikant er iets in ziet om er een mooi liedje van te maken.                                                   Goed, hier is dan de eerste.

Gezicht.

Ik zie ineens je andere gezicht,                                                                                             Dat heb je wel heel lang voor me verborgen,                                                                         Je wilde me nooit plagen met je zorgen,                                                                                   De dingen waarop jij je hebt gericht,                                                                                         Maar nu zie ik je andere gezicht.

Ik zie het stuk dat niet bij mij behoort,                                                                                     Het trieste dat je niet met mij wilt delen,                                                                                   Misschien denk je dat het mij niet kan schelen,                                                                       Maar het doet pijn, lief, dat je me niet hoort,                                                                           Ineens toon je wat niet bij mij behoort.

Zo zijn we nu nog samen en alleen,                                                                                       Ik kan je nog maar af en toe bereiken,                                                                                     Vaak kijk je in gedachten langs me heen,                                                                               En wat je voelt, dat laat je niet meer blijken.

Ineens zie ik die andere kant van jou,                                                                                   De dingen die ik nooit van jou mocht weten,                                                                       Maar toch, ik kan jouw warmte niet vergeten,                                                                         En ook al is het dan voorbij voor jou,                                                                                       Herinner je dan dat ik van je hou.

Peter P. van Oosterum

Dat is dan de eerste van een serietje dat ik hier wil publiceren en waarmee ik probeer een componist te vangen. Je weet maar nooit, toch?

Een mooi Logo heb ik ervoor bedacht, maar van dit blog programma gebruik ik de gratis versie en dat betekent dat plaatjes niet zomaar in de tekst worden overgenomen. Misschien als ik ervoor doorleer, maar dit terzijde.                                                               Ik wil graag wat reactie horen/lezen op wat ik hier ga schrijven, reactie van mensen die na lezing er iets voor voelen om iets met mijn ervaring te doen.                                             Waar gaat het over.

Een jaar of vijftien geleden ben ik begonnen met een heel nieuw concept in de natuurgeneeskunde. Dat is mijn vak, zoals iedereen weet die mij kent. Het nieuwe systeem, Inverse Voice Therapy, berust op het maken van een nauwkeurige spectrumanalyse van de stem.                                                                                                 Waarom? Eigenlijk op basis van een aanname. Die aanname is dat de klank van de menselijke stem de meest dynamische uiting is die wij hebben. En dan niet alleen een uiting van wat we denken en wat we voelen, nee, van de hele lichamelijke en geestelijke structuur.                                                                                                                                 De stem heeft ook een bijzonder verstrekkende invloed, want we zetten er de ruimte om ons heen en alles en iedereen daarbinnen mee in trilling.

Als je daarbij bedenkt dat ons lichaam voor het grootste deel uit water bestaat en dat vloeistoffen zich niet laten samendrukken, dan kom je al snel tot de conclusie dat onze stem niet alleen de ruimte om ons heen in trilling zet, maar ook ons hele lichaam.                 Je zou met een beetje fantasie kunnen zeggen dat de stem het lichaam doet vibreren. Eigenlijk is het een soort massage van het hele lichaam.

Maar wat nu – dacht ik – als er bepaalde trillingen, bepaalde frequenties niet of weinig in onze stem voorkomen. Zou dat erg zijn? Zou je die missen?                                                 Zou er – en dit was heel gewaagd – ziekte kunnen ontstaan bij bepaalde hiaten in de stem?

Ik zal eerlijk zijn. Ik heb in al die jaren gunstige ervaringen met een groep patiënten. Het waren oudere mensen met longemfyseem die daardoor enorm hadden moeten inleveren op hun mogelijkheden om zich in te spannen. Bij deze groep mensen werkt de therapie die ik geef door hen te laten luisteren naar de precieze tonen die de niet of veel minder in hun stem hebben wonderlijk sterk verbeterend op de conditie.

Dan heb ik nog een man die een voortschrijdende degeneratie in een van zijn heupgewrichten had. Daar is langdurig stilstand bereikt en is er na jaren geen verdere achteruitgang.                                                                                                                         En tenslotte is er dan nog de MS-patiënt in het hoge Noorden van ons land, waar ik elke twee maanden al die tijd een stemopname ben wezen maken. Van hem moet ik tot mijn spijt zeggen dat ik nooit verbetering heb gezien, maar in vergelijking met de toestand waarin hij aan het begin van mijn onderzoek was is weinig verandering gekomen. Hij is, met andere woorden, niet – of nauwelijks achteruit gegaan, iets wat bij MS-patiënten niet heel vaak voorkomt, maar waarbij ik mij voorzichtigheidshalve van een conclusie onthoud.

Mijn dus inmiddels juist gebleken veronderstelling is dat dips in het spectrum goede informatie opleveren voor verbetering van de gezondheid, maar ook, en dat is een nuttige bijkomstigheid dat door toepassing en oefening een betere, soepelere, mooiere en vooral ook meer ontspannen stem opleveren.
Dit nu lijkt me in elk geval goed nieuws voor iedereen die het van zijn stem moet hebben: zangers, sprekers, verkopers!

Wat is mijn dilemma? Nou dit: Als je met iets totaal nieuws komt dan hangt je succes onder meer af van de vraag hoe ver je van de gebruikelijke werkelijkheid af zit. Met andere woorden: als je al te futuristisch bezig bent word je in het gunstigste geval alleen maar uitgelachen. Nou, zelfs zo ver ben ik nog niet. Op de een of andere manier ben ik te weinig koopman en te veel bezeten onderzoeker.

Een en ander overwegend heb ik het plan opgevat om mijn methode, die overigens heel gemakkelijk is uit te leggen, maar gewoon via een YouTube filmpje aan iedereen beschikbaar te stellen. Ik ben daar al mee bezig en zal daar ook mee doorgaan, tenzij iemand die dit leest een beter plan heeft.

Om je even een idee te geven moet je bedenken dat wij vaardigheden leren door te oefenen. Of het nu het bespelen van een muziekinstrument is of het bedienen van een hijskraan, maar ook het nauwkeurig hanteren van je stembanden.                                       Met de techniek die ik gebruik kom ik er heel precies achter welke frequenties iemand bij het gebruik van zijn stem van nature minder gebruikt. Die klanken laten zich oefenen en dat levert verrassende resultaten op.

Ik zou zeggen: reageer als je geïnteresseerd bent, want ik kan dit voor je doen, maar ik kan je ook leren het zelf te doen.

Het opnieuw in gedachten brengen van eerdere gedachteninhouden, hoe was het vroeger, wat hoorde ik, wat zag ik toen, wat gebeurde er met mij of met anderen. Zoveel van wat ik ooit meemaakte lijkt moeilijk – of in het geheel niet terug te vinden.

De oude psychologie spreekt vaak van verdringing. Er is iets buitengewoon schokkends of onaangenaams gebeurd, maar ik herinner het mij niet. Ja, ik weet wel dat het gebeurd is, maar ik zie het niet voor me. Ik hoor niet wat er te horen was en ik voel niet wat ik toen voelde. Bepaalde richtingen in de oude psychologie menen dat het hier om automatische zelfbescherming gaat. Dat sommige herinneringen zoveel afschuw, angst of schaamte met zich mee zouden brengen als ze voortdurend opgeroepen konden worden, dat onze geest het nodig vindt om er als het ware een afsluitbare verpakking omheen te doen. Misschien is dat waar, maar ja, voor mijn gevoel is dat te simpel. Het is in elk geval onbewijsbaar en kan dus wat mij betreft niet als waarheid geleden.

Is het dan belangrijk om mij alles wat er in mijn leven is gebeurd te herinneren. Tja, dat weet ik niet. Gemakshalve zou ik kunnen denken: als het goed en nodig was dan zou ik het me wel herinneren, maar mijn vroege ervaringen met examens en proefwerken in mijn schooltijd, waar de mate van herinnering van het gisteravond nog moeizaam geleerde bepalend was voor het succes en vooral voor de reactie van mijn vader op dat al te vaak ontbrekende succes doet mij toch menen dat het beter is me heel veel – en misschien wel alles te herinneren.

Overigens heb ik wel een manier gevonden om mij meer te herinneren dan wat er spontaan in mijn geest opkomt. Ik heb gemerkt dat het schrijven over mijn herinneringen werkt als een soort vergrootglas. Als ik schrijf, vooral als ik met een pen op papier schrijf, wordt de formulering van mijn gedachten tot woorden op papier een vertragend middel. Hierdoor lijkt het, voor mij althans, dat ik als het ware aan een touwtje trek en dat ik steeds meer herinneringsmateriaal tevoorschijn kan halen.

Natuurlijk is het niet zo dat ik daarvoor zomaar een willekeurige herinnering neem in de trant van: ‘hoe was die film ook alweer die ik afgelopen maandag op de televisie zag?’ Dat is niet heel zinvol. Ik vind dat het eigenlijk om iets moet gaan wat ik belangrijk vind, omdat er een belangrijke invloed in mijn leven vanuit gaat. Iedereen heeft waarschijnlijk wel een aantal van die min of meer herinnerbare gebeurtenissen in zijn leven. Zelf heb ik er eigenlijk één die heel prominent mijn leven heeft beïnvloed en waarmee ik tot op de dag van vandaag wordt geconfronteerd. Ik doel hier op een invaliderend ongeluk dat me als kind overkwam en waarvan ik de gevolgen in mijn hele daaropvolgende leven heb moeten meedragen. Het gebeurde op 23 april 1946. Op die dag heb ik mijn rechterbeen, vlak boven de knie, gebroken door onoplettend voor een klein vrachtwagentje tussen de geparkeerde auto’s de straat op te stappen. Doordat ik door de klap van de aanrijding bewusteloos ben geraakt is het stuk ervoor en het ongeluk zelf uit mijn geheugen weg, of in elk geval ontoegankelijk gemaakt.

Nou zou je natuurlijk kunnen denken: ‘dat is een traumatische gebeurtenis. Wees maar blij dat je het niet meer voor de geest kunt halen,’ maar op de een of andere manier blijft het bij mij vanbinnen maar zeuren dat ik me wil herinneren wat er gebeurd is. Mijn herinnering begint echter pas op het moment dat ik bijkom uit mijn bewusteloosheid. Ik lig op het bed van mijn ouders in de voorkamer van ons huis in de Nieuwstraat in Den Helder. Er komt alleen licht van rechts door de schuifdeuren naar de achterkamer, want de gordijnen aan de straatkant zijn dichtgeschoven. Er zit een heel dikke bult waar normaal mijn knie zit. Raar is nu eigenlijk ook dat ik me de pijn niet herinner. Mijn vader is er en de dokter is er en later komt er een grote zwarte taxi, waarin ik, liggend op de achterbank, naar het Parkzicht ziekenhuis word gebracht. Veel dingen ben ik te weten gekomen door terug redeneren, niet door herinneren. Om een voorbeeld te noemen: mijn vader was er toen ik bijkwam in de voorkamer. Hij werkte in de Atjeh-loods, een grote autogarage van de marine aan de buitenhaven. Telefoon hadden we niet, dus iemand moet hem zijn gaan waarschuwen; de dokter trouwens ook. Op de fiets was het zeker een kwartier naar die garage. Ik leid daar dan uit af dat ik in elk geval minstens een half uur bewusteloos geweest moet zijn en dat ik ervan mag uitgaan dat ik ook een behoorlijk zware hersenschudding had. Maar wat ik me niet herinner is dat ik hoofdpijn had. Ik weet alleen maar dat ik bang was, bang omdat ik niet begreep wat er aan de hand was, bang vervolgens voor de rare geur van het zieken huis, bang voor die grote man met dat snorretje en die nare rasperige stem in die witte jas die mijn been pijn deed. Ik weet dat ik bang was, maar ik kan met het gevoel niet meer te binnen brengen.

Ook heb ik keer op keer geprobeerd me het ongeluk te herinneren. Voor mij, als tussen de auto’s de straat op lopend jongetje kwam dat vrachtwagentje van links, maar mijn rechter been was gebroken. Ik denk dan dat het voor de hand ligt dat mijn rechterbeen ook het eerste was dat door de bumper van die auto werd geraakt. Als dat zo is, moet ik de straat zijn opgelopen en me vervolgens rot geschrokken zijn dat er een auto op me af kwam, waarna ik me in paniek te laat omgedraaid moet hebben, zodat ik met mijn rechterkant naar die aanstormende auto kwam te staan. Ja, zo is het misschien gegaan, maar ik herinner het me niet, evenmin als de klap die volgde en die zo hard geweest moet zijn dat een van mijn klompjes tientallen meters verder op de grond werd gevonden met een stuk uit de achterkant. Ook dat klompje moet dus heel hard neergekomen zijn.

Latere pogingen tot reconstructie hebben nog wel wat meer informatie opgeleverd. Zo was er bijvoorbeeld de man die het vrachtwagentje bestuurde. Hij was een vishandelaar en hij was met een laadbak vol ijs, dat hij net bij de ijsfabriek had gehaald, op weg naar de visafslag. Het was een redelijk zonnige lentedag, reden dus voor deze man om met die bak ijs een beetje op te schieten omdat het ijs anders gesmolten zou zijn voor hij er vis in kon vervoeren. Het was een auto met een open laadbak en ik denk dat redelijkerwijs mag worden verwacht dat de man hard gereden heeft, waardoor hij zeker niet op tijd heeft kunnen remmen toen ik plotseling als speelse zesjarige tussen de geparkeerde auto’s voor zijn auto liep. Remmen deed hij daardoor veel te laat.

Ach weet je, ik was bijna dood, dat kan niet anders. Dat is volgens mij ook de reden waarom ik me het allemaal wil herinneren, want een bijna dood ervaring blijkt voor heel veel mensen een ingrijpend keerpunt in hun leven te zijn.                                                   Waar het eigenlijk op neer komt is dat ik wil weten wie ik was voor ik die enorme klap van die auto kreeg, waardoor die volkomen incompetente chirurg in dat provinciale ziekenhuisje de kans kreeg om van het snelste jongetje uit de straat een manneke met een verprutst, kreupel rechter beentje te maken.

Hoe dit ook zij, rancune heeft hier natuurlijk geen enkele zin. Die voel ik ook niet. En hoewel er in mijn geboorteplaats tientallen mensen zijn die hun krom – of scheef gezette armen of benen aan deze arts te wijten hebben moet ik voor mijzelf toch besluiten dat dit ongeluk mijn leven in een totaal andere richting heeft gezet, een richting waarmee ik eigenlijk heel gelukkig ben.