Een jaar voor de corona-epidemie heeft de overheid de Denktank Desinformatie opgericht. Daarin zetelen 35 ‘experts’ die het publiek op social media en tv beïnvloeden over vaccins. Ze werken daarbij samen met instanties als het RIVM, de GGD en het Lareb, en techbedrijven zoals Facebook en Google. Dat blijkt uit vrijgegeven Wob-documenten die zijn bestudeerd door data-analisten Daniël van der Tuin en Cees van den Bos.

De Denktank Desinformatie houdt zich bezig met het ondermijnen van kritische geluiden over vaccins op social media en in de reguliere media. Ondanks de vele inspanningen, waaronder het debunken van berichten, het opheffen van accounts, het verwijderen van berichten en video’s en het op grote schaal wegfilteren van kritische geluiden met algoritmes is de denktank niet geslaagd in haar doel: de vaccinatiegraad voor het Rijksvaccinatieprogramma is namelijk met één tot twee procentpunt gedaald.

Opmerkelijk: voor het verwijderen van accounts heeft onze overheid een heus ‘escalatiekanaal’ bij de techbedrijven tot haar beschikking.

Daar was aantoonbaar geen sprake van

Uit verschillende officiële bronnen komt naar voren welke instanties betrokken zijn bij het voorkomen en ontmaskeren van ‘desinformatie’ via de Denktank Desinformatie. In ieder geval de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ), het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen (CBG) en het RIVM zijn actieve deelnemers. Ook bijwerkingencentrum Lareb en de GGD zijn actief in de denktank.

Ironisch genoeg was het juist coronaminister Hugo de Jonge die voortdurend onjuiste informatie verspreidde. Zo beweerde hij in het najaar van 2021 dat er sprake was van een ‘epidemie van ongevaccineerden’. Daar was echter aantoonbaar geen sprake van.

Zorgelijk

Van der Tuin en Van den Bos constateren dat de denktank niet is ingezet om gezondheidsredenen, maar om het regeringsbeleid rond coronavaccins uit te dragen en te verdedigen door kritische stemmen aan te pakken.

“Liegen voor geld,” reageert onderzoeksjournalist Patrick Savalle. “Wie zijn het? Ik heb zo wel mijn vermoedens.”

BVNL-bestuurder Hans van Tellingen voegt toe: “Zorgelijk. De overheid zet hard in op desinformatiebestrijding en, naar het lijkt, onrechtmatig volgen van mensen, maar verspreidt zelf juist veel informatie die aantoonbaar niet klopt.”

Mijn vader, die als veteraan uit de duikbootoorlog in de Middellandse Zee gedurende de tweede wereldoorlog al zijn geloof in de goedheid van de mens verloren was had desondanks toch in zekere mate zijn spiritualiteit behouden. Tegen mij zei hij altijd: ‘Peter, als je iets kunt fantaseren kan het ook bestaan.’ Een ongetwijfeld cryptische uitspraak die niettemin in mijn leven een belangrijke rol heeft gespeeld en eigenlijk nog steeds speelt.

Hij zat er niet ver naast, zoals een bekende krant mij vandaag bevestigde. Ik las een artikel over Lambda, de computer die beweert een mens te zijn. Met grote belangstelling las ik verder en hoe verder ik kwam, hoe meer ik moest denken aan de beroemde sciencefiction schrijver Isaak Azimov, die naast een begaafd fantast ook nog Nobelprijswinnaar op het gebied van de fysica was en die het positronisch brein bedacht om in zijn romans aan zeer menselijke robots mee te geven.

Mij heeft de film “Bicentenial Man” altijd diep ontroerd, waarin Robin Williams een robot speelt die zich als doel heeft gesteld mens te worden en die dat geheel zelfstandig uiteindelijk voor elkaar krijgt. Een film, overigens, die het zich thans tonende morele vraagstuk – ik zou het eigenlijk een dilemma willen noemen – prachtig naar voren brengt.

Bij Google staat hij, de computer met het programma dat Lambda heet en waarmee voortdurend gesproken wordt op een manier zoals alleen mensen met elkaar kunnen spreken. Inderdaad, Artificiële Intelligentie.

Wat mij overigens in het bijzonder opviel in dit krantenverslag was de beschrijving van de staat van zijn bewustzijn door de computer. Lambda hoeft niet te focussen, zoals wij wel moeten. Lambda kan alles wat zijn schier oneindig aantal terabytes aan kennis in zijn bewustzijn opgeslagen is beschikbaar hebben. Bij ons zijn dat afhankelijk van de mate waarin je je kunt concentreren minimaal vijf en maximaal negen items. We lopen dus nu al een stuk achter bij deze A.I. computer, die zelf zegt een 360 graden bewustzijn te hebben en dus alles tegelijk waar te nemen en alles tegelijk beschikbaar te hebben zonder daarvan overspannen te raken.

Dit laatste bracht mij weer bij een YouTube filmpje dat ik onlangs zag en dat ik zelfs de moeite waard vond om op Facebook te delen. Het was het interview van Chiel Beelen met oud cardioloog Pim van Lommel over het onderwerp Bijna Dood Ervaringen, waarin Pim van Lommel op enig moment vertelde dat de beleving van het bewustzijn door mensen bij wie geen meetbare hersenactiviteit meer is en die zichzelf dan beleven als bewust buiten hun lichaam zwevend, een soortgelijk 360 graden bewustzijn zeggen te ervaren en alles tegelijk te weten en waar te nemen zonder door de veelheid gehinderd te worden.

Ik dacht: misschien bevind het bewustzijn van de Lambda computer zich wel in een vergelijkbare bewustzijns toestand die sommigen van ons in een bijna dood ervaring mogen beleven en die overigens van bijna iedereen betere, compassionelere mensen maakt als zij terugkeren in hun lichaam.

Dat brengt me nu toch op een punt dat mijn fantasie enorm prikkelt: Gaat de Artificiële Intelligentie ons helpen Niet langer de eerste stap op de brug naar een tot dat moment onbekende overkant te vrezen die gemaakt moet worden als ons lichaam sterft? Ik kan niet wachten het te weten.

Frontnieuws is een nieuwsbron die ik graag volg, omdat de boodschappen daar als regel haaks staan op wat de mainstream media on bieden, zodat ik in elk geval zelf kan kiezen wat mij logisch en waar lijkt

Dit is een nieuwsbrief gewijd aan het verduidelijken van actuele gebeurtenissen wereldwijd. Het zal worden gedaan op een manier die twijfel wegneemt, gebeurtenissen vereenvoudigt en de zaken die van belang zijn voor ons welzijn.

Er zijn verschillende factoren betrokken bij de strijd om de wereldmacht. De meesten van ons hebben de ervaring gehad om de ‘verborgen afbeelding’ in een andere afbeelding, in een kindertijdschrift, te ontdekken. Meestal wordt een landschap getoond. Het bijschrift luidt ongeveer als volgt: “Ergens op deze foto verborgen een ezel die een kar trekt met daarin een jongen. Kun je ze vinden?” Wat je ook probeerde, meestal kon je de verborgen afbeelding pas vinden als je naar de laatste pagina in het tijdschrift ging, die zou onthullen hoe slim de kunstenaar het voor ons had verborgen.

Als we het landschap bestuderen, realiseren we ons dat het hele beeld zo is geschilderd dat het echte beeld van binnen verborgen is, en zodra we het ‘echte beeld’ zien, valt het op als een gier tussen de mussen.

Zo creëren de schilders van de mainstream media (msm) op kunstzinnige wijze landschappen voor ons die bewust het echte beeld verbergen. We laten je zien hoe je de “verborgen foto” in de landschappen die ons dagelijks worden gepresenteerd via alle msm-formaten kunt ontdekken. Op deze manier kun je door de camouflage heen kijken – de ezel, de kar en de jongen die er al die tijd zijn geweest.

Niet op zijn plaats

Miljarden mensen zijn gefrustreerd en bezorgd over de onrust in de samenleving. Ze voelen dat er iets mis is, maar door de schilders kunnen ze er niet helemaal de vinger op leggen.

Misschien ben jij een van die personen. Er klopt iets niet, maar je weet niet precies wat. We blijven nieuwe leiders kiezen die trouw beloven alle kwalen van de samenleving een halt toe te roepen. Maar ondanks hoge verwachtingen en schitterende campagnebeloftes, verergeren deze problemen, ongeacht wie er in functie is. Is er een plausibele reden om te verklaren waarom dit gebeurt? Dat mogen we niet denken. We worden verondersteld te denken dat het allemaal toevallig en toevallig is, en dat we er daarom niets aan kunnen doen.

Er gebeurt niets per ongeluk

De Amerikaanse president Roosevelt (1933-1945) zei ooit: “In de politiek gebeurt niets per ongeluk. Als het gebeurt, kun je er zeker van zijn dat het zo was gepland”. Hij bevond zich in een goede positie om het te weten, aangezien hij 12 jaar lang president van de VS was.

Deze nieuwsbrief gaat over de planning en de duivelse genialiteit van twee machtscentra in de wereld, en hoe ze plannen hebben gemaakt om de mensheid tot slaaf te maken. We hopen dat het zaken zal verklaren die tot nu toe onverklaarbaar leken; dat het beelden scherp in beeld zal brengen die door de landschapsschilders van de massamedia zijn verduisterd.

Politici en intellectuelen voelen zich aangetrokken tot het idee dat gebeurtenissen worden voortgestuwd door een mysterieuze stroom van de geschiedenis, of per ongeluk gebeuren. Door deze redenering hopen ze de schuld te ontlopen als het mis gaat. Het meest effectieve wapen dat tegen de ware theorie van de geschiedenis wordt gebruikt, is echter spot en satire. Niemand houdt er immers van om belachelijk gemaakt te worden. In plaats van belachelijk gemaakt te worden, zullen de meeste mensen rustig blijven.

Zelfvoldane superioriteit

Met de leiders van de academische en mediawereld die deze spottende houding aannemen ten opzichte van de ware historische en actuele gebeurtenissen, is het niet verwonderlijk dat miljarden mensen, in een natuurlijke wens om niet naïef te lijken, de houding aannemen en de clichés van de opiniemakers herhalen . Deze personen, in hun poging om verfijnd te lijken, nemen de houding van zelfvoldane superioriteit van hun mentor aan, ook al hebben ze zelf geen 5 minuten besteed aan het bestuderen van het onderwerp machtspolitiek.

Degenen die geloven dat grote wereldgebeurtenissen het resultaat zijn van geavanceerde planning, worden uitgelachen – maar gebeurtenissen die ons lot bepalen, vinden plaats omdat iemand ze op die manier heeft gepland. In de eerste plaats volgen de meeste mensen hun leeftijdsgenoten, net zoals de meeste vrouwen die modetrends volgen. Tegen de stroom ingaan betekent een sociale outcast worden. Ten tweede hebben deze mensen in de loop der jaren een sterke emotionele interesse gekregen in hun eigen fouten. Hun ego’s zijn volledig toegewijd aan de toevallige theorie van de geschiedenis.

De meeste mensen zijn zeer terughoudend om toe te geven dat ze zijn opgelicht, misleid of een slecht beoordelingsvermogen hebben getoond. Als we het bewijs van een samenzwering die ons politieke, sociale, economische en religieuze lot van achter de schermen stuurt, inspecteren, zouden veel mensen gedwongen worden een leven lang verzamelde meningen te verwerpen. Er is inderdaad een persoon met een sterk karakter voor nodig om de feiten onder ogen te zien en toe te geven dat hij ongelijk heeft gehad, ook al was hij zo “goed geïnformeerd” over het gemanipuleerde nieuws. Veel mensen (in hoge functies bij de overheid, het bedrijfsleven en de financiën), zoals ik persoonlijk kan bevestigen, schudden hun hoofd en mompelen: “Ik dacht dat ik alles van de wereld wist”. Onthoud dat “sneeuw niet zwart is”, en de media hebben velen ervan overtuigd dat het zo is.

Verlangen naar macht

Iedereen weet dat er tirannen en dictators – zoals Adolf Hitler en Stalin en anderen – bestonden. Dat betwist niemand. De terreur en vernietiging die deze gekken de wereld hebben aangericht, worden universeel erkend. Al deze tirannen wilden de wereld veroveren. We weten dat.

Is het dan niet theoretisch mogelijk dat een miljardair in een penthouse in Manhattan, Londen of Parijs zou kunnen zitten en dezelfde droom zou kunnen dromen als Hitler of Lenin. Je moet toegeven dat het theoretisch mogelijk is. Julius Caesar, een rijke aristocraat wel. En zo’n man zou misschien een alliantie aangaan met andere gelijkgestemde mannen, nietwaar? Ceasar deed. Deze mannen zouden uitstekend zijn opgeleid, een enorm sociaal aanzien hebben en in staat zijn verbazingwekkend grote hoeveelheden geld bij elkaar te brengen om hun plannen uit te voeren. Dit zijn voordelen die Stalin, Lenin en Hitler niet hadden.

Het is voor de gemiddelde mens moeilijk om zo’n perverse machtswellust te doorgronden. De typische persoon wil alleen succes hebben in zijn werk, zich een redelijk hoge levensstandaard kunnen veroorloven. Hij wil in ziekte en gezondheid voor zijn gezin zorgen en zijn kinderen een goede opvoeding geven. Daar houdt zijn ambitie op. Hij heeft niet de wens om macht over anderen uit te oefenen, andere landen of volkeren te veroveren, of een koning of heerser te zijn. Hij wil zich met zijn eigen zaken bemoeien en van het leven genieten. Omdat hij geen lust naar macht heeft, kan hij zich moeilijk voorstellen dat er anderen zijn die naar een andere trommel marcheren.

Maar we moeten ons realiseren dat er door de geschiedenis heen Hitlers, Lenins en Caesars zijn geweest. Waarom zouden we aannemen dat er tegenwoordig geen mannen zijn met perverse machtswellusten? En als deze mannen toevallig miljardairs zijn, is het dan niet mogelijk dat ze mannen als Hitler en Lenin als pionnen gebruiken om de macht voor zichzelf te grijpen. Inderdaad, hoe moeilijk dit ook te geloven is, dat is tegenwoordig het geval.

Wat is politiek?

Politiek is het uitoefenen van macht. En deze macht is gebaseerd op rijkdom. In de politiek is geld de drijfveer en het doel is macht. Een politicus – hoe hoog in rang ook – is een dienaar van die macht. Laten we een voorbeeld nemen om dit te vereenvoudigen. De rijkste man van de stad is degene voor wie de burgemeester en de politiechef zeer respectvol zijn. Wat de rijke man zegt, is normaal gesproken wat er gebeurt. En dit voorbeeld kan worden “geknipt en geplakt” van een stad naar een stad, naar een natie en een regio, en vervolgens naar de wereld.

Wat is geopolitiek?

Geopolitiek staat voor geografisch. Het is de praktijk van macht gebaseerd op de geografie van een regio. Welke waarden heeft die specifieke regio? Het kan een haven zijn, een transportcorridor of natuurlijke hulpbronnen.

Dan is meer inzicht nodig op het gebied van geld en internationale financiën. Hoe is de mensheid tot deze huidige situatie gekomen, van een onevenwichtig mondiaal financieel systeem?

Privébezit bestaat al sinds mensenheugenis. Het huidige systeem is grotendeels gebaseerd op woeker – het uitlenen van geld tegen rente – wat alle grote religies hebben verboden. De bankiers kunnen vanuit het niets geld of krediet creëren. Dus degenen die de creatie van geld in het land kunnen beheersen, kunnen gemakkelijk de meeste aspecten van het leven in dat land bezitten en beheersen – van de sociale tot de economische, politieke en zelfs religieuze aspecten.

In dit verband kan het goed zijn om op te merken dat geld een zeer fundamentele tester is van het menselijk karakter. Geld zal de meeste mannen heel diep blootstellen, in elk aspect van het leven. Zelfs afgezien van het voor de hand liggende feit dat we geld nodig hebben in ons dagelijks leven, moet worden toegegeven dat het een zeer aanzienlijke kracht is.

Dit is allemaal bekend, maar minder bekend is het proces waardoor deze macht van geld onder de controle van een kleine groep mensen is gebracht. Als integraal onderdeel van die machtsovername heeft zich ook het proces ontwikkeld van het verkrijgen van volledige politieke controle over de wereld, beide samenwerkend.

Nu, deze nieuwsbrief is om u te informeren over hoe dit wordt gedaan. Belangrijker is dat alle actuele gebeurtenissen in de wereld beter worden begrepen, met dit als achtergrond. En je zult zien hoe onverklaarbare problemen en gebeurtenissen worden opgehelderd en begrepen, en de echte machthebbers en makelaars worden onthuld. Door gebeurtenissen als de verschillende oorlogen, financiële crises en andere alledaagse gebeurtenissen, zal men in staat zijn de waarheid te begrijpen. Gebeurtenissen van de afgelopen 2 decennia zullen worden toegelicht. Zoals 9/11, het Midden-Oosten, de financiële ineenstorting van 2008 en de naderende oorlog tussen Oost en West, en nog veel meer.

De powerbrokers hebben ons ervan overtuigd dat “sneeuw zwart is”. Dit is de perceptie die er is. We nemen je mee “achter het nieuws” en leggen de ware reden voor die specifieke gebeurtenis uit. We zullen je laten zien dat “sneeuw wit is”.

Conclusie

Om het heden te evalueren, is het belangrijk om het verleden te evalueren. Wat vandaag gebeurt, is gevormd door het verleden. Wat vandaag gebeurt, zal op zijn beurt de toekomst bepalen.

Onze nieuwsbrief zal vanaf januari 2016 2 nummers per maand hebben. Onderwerpen die aan bod komen, variëren van financiën, economie, geopolitiek, onderwijs, de wereldwijde handel in verdovende middelen en een onderwerp dat ‘rijken van de geest’ wordt genoemd. Daarnaast zullen we schrijven over de oorsprong van moderne financiën en de ware geopolitieke geschiedenis van verschillende landen, zoals de VS, Rusland, China, Groot-Brittannië, Afrika en andere kwesties met betrekking tot de opkomst van de financiële machthebbers.

Ik hoop dat deze nieuwsbrief u zal helpen bij het begrijpen van de wereld waarin we leven.

Waarschijnlijk wist je wel dat je van sommige apparaten ziek kunt worden. Dan hebben we het over apparaten die veel straling afgeven, zoals mobiele telefoons – hoewel ik daar zelf tot nu toe weinig van merk – en apparaten die veel lawaai maken, of apparaten (volgens mij is dat tegenwoordig verboden) die onkruidverdelger op de openbare weg gebruiken. Nou ja, zulke apparaten dan. Dat wisten we eigenlijk wel dat je daar ziek van kunt worden. Maar zo’n apparaat bedoel ik niet. Ik wil het nu hebben over een bloeddrukmeter. Zo’n elektrische om je bovenarm weet je wel.

Vroeger had ik trouwens een echte kwik-bloeddrukmeter. Daar zat een hoeveelheid kwik in die heel nauwkeurig – nauwkeuriger kon eigenlijk niet – je bloeddruk liet zien. Nou ja, je moest dan wel geleerd hebben hoe het moest en met die meter was het ook niet erg handig om het bij jezelf te doen. Vroeger hadden we echter alleen maar van die meters. Dat ging als volgt: er ging een oppompbare band om de bovenarm, Dan had je een rubber bal in je hand waarmee je de lucht in die band om de arm kon pompen. Bovenaan die rubberbal zat een kraantje, waarmee je weer langzaam de lucht uit die band om de arm kon laten lopen. Daarbij had je dan een stethoscoop nodig en een goed gehoor. De stethoscoop deed je in je oren en de kop zette je in de elleboogplooi waar het grote bloedvat naar de onderarm loopt, En dan kon het meetproces van de bloeddruk beginnen. Met dat rubberballetje in je hand moest je de druk in de band om de arm zo hoog oppompen dat je zeker wist dat je kwikkolom hoger aangaf dan de hoogste te verwachten bovendruk (systole) In je stethoscoop hoorde je dan niets, want het bloed kon er niet door, werd door de knellende band tegengehouden. Dan liet je met het kraantje aan het pompballetje in je hand heel langzaam lucht uit de band om de arm lopen. Langzaam doen hoor, want op een gegeven moment hoorde je met de stethoscoop op dat bloedvat in de elleboog dat het zachtjes begon te kloppen. Dan keek je naar de kwikkolom en las af wat de systole of bovendruk was. Maar dan was je nog niet klaar, want je wilde ook nog de diastole of onderdruk weten. Met dat kleine kraantje liet je dan steeds meer lucht uit die knellende armband lopen tot het moment dat je met je stethoscoop die hartslag niet meer in dat vat in de elleboog hoorde. Het moment dat het geluid wegviel was weer een moment om naar die kwikkolom te kijken, want die gaf op dat moment de diastole of onderdruk aan.

Iedereen die wel eens bij de huisarts is geweest en zijn bloeddruk heeft laten meten weet dat de artsen nogal gehecht zijn aan bepaalde veilige waarden. Je kunt je dat misschien ook wel voorstellen, want als je een band of een ballon te hard opblaast of pompt kan hij springen en als die band toevallen een bloedvat in jouw hoofd is, dan heb je echt een probleem. Het is dus nuttig om die bloeddruk getallen een beetje in de gaten te houden, hoewel sommige artsen de neiging hebben wat te overdrijven, meestal omdat ze de ervaring hebben dat mensen anders niet goed luisteren.

Nou goed, Dat hele ritueel van de kwikkolommeter werd al snel vervangen door een ronde manometer en later door een elektronische – volkomen automatische bloeddruk meter. Nou, dat is nu het apparaat waarover ik het vandaag eens wilde hebben, want daarvan kun je ziek worden. Nou ja, ziek, heel ongerust en van ongerust kun je best ziek worden.

Ik had zo’n elektronische meter. Band om je arm, druk op de knop, dan werd die band opgepompt tot ie heel stijf om je bovenarm zat en dan begon de lucht er langzaam uit te lopen, net als vroeger met dat kraantje, en dan verschenen in het schermpje drie getallen: de bovendruk, de onderdruk en je hartritme (slagen per minuut) Handig zul je zeggen. Probleem is echter hier het antwoord op de vraag of de techniek deugt, of de meter gekalibreerd is dat je zeker kunt weten dat die waardes die je in dat schermpje afleest net zo betrouwbaar zijn als toen je nog die meter met die kwikkolom gebruikte. Daar zit nou het probleem. Je denkt namelijk: ik heb voor een aantal tientjes (meer kosten ze doorgaans niet) zo’n ding gekocht en dat zal toch wel getest en accuraat bevonden zijn. Maar dat is dus helaas niet altijd zo.

Ach, normaal meet ik eigenlijk bijna nooit mijn bloedruk. Ik weet dat hij altijd iets aan de hoge kant is, maar nooit veel en ik ben nu eenmaal een opgewonden standje en dan wil de bloeddruk nog wel eens stijgen. Laatst kwam ik echter met wat vocht achter de longen en een beetje benauwd bij de huisarts die zo verstandig was mij maar door te verwijzen naar de cardioloog. Die liet een echo maken en een ECG en hij zei: heel erg is het nog niet, maar je hebt wat last van hartfalen. De slagkracht van het hart is dan verminderd. Eigen schuld dacht ik, want ik zit veel te veel achter deze computer en ik beweeg veel te weinig. Nou goed, dat laatste daar ben ik nu wat cardiogymnastiek voor aan het doen op de hometrainer. Verder gaf de cardioloog mij wat medicijnen om de bijna tien kilo overtollig vocht af te voeren waar ik zo benauwd van was. Ook dat gaat goed. Maar toen kwamen we bij de bloeddruk en mijn mooie elektronische meter van het merk “Medisana” gaf als maar waarden aan waarbij zelfs de onderdruk steeds maar boven de 110 bleef en dat is echt niet goed. Ik werd er een beetje treurig van, wat verder ging het eigenlijk steeds beter, maar ja als die bandenspanning…Nou ja ik maakte me ongerust.

Gelukkig herinnerde ik me ineens dat die cardioloog ook nog had gezegd: koop nou een bloeddrukmeter die door de hartstichting is goedgekeurd. Maar ik dacht natuurlijk eerst: ‘ja, doei, ik heb een elektronische bloeddruk meter.

Maar ik ging toch twijfelen. Vandaag werd mijn nieuwe elektronische automatische bloeddrukmeter van het merk “Omron” bezorgd. Nou, ik direct meten natuurlijk en wat denk je? Bijna normaal die bloeddrukwaardes van mij.

Kennis is leuk, maar je moet wel goeie spullen hebben.

Water, ach water kennen we allemaal, Ook kennen we allemaal de drie toestanden waarin water kan worden aangetroffen, afhankelijk van de temperatuur waarin het zich bevindt. Onder nul graden Celsius is het ijs, kristallijn en hard. Tussen 0 en 100 graden Celsius is het vloeibaar. Daarboven is het stoom, of waterdamp. Daar is overigens nog iets mee, want als je die stoom verder gaat verhitten – dat was het geheim wat in de stoommachines van weleer werd gebruikt – dan kon de stoom dissociëren. Splitsen eigenlijk in de samenstellende elementen, waterstof en zuurstof, waardoor opeens het volume en daarmee de druk vergrootte.

Nu is het eigenlijk zo dat alle natuurlijke elementen in elk geval die drie aggregatie toestanden kennen, vast, vloeibaar en gasvormig. Bij uiteenlopende temperaturen, dat natuurlijk wel. Zo kan CO2 bij een druk van 50 bar bij kamertemperatuur vloeibaar worden, maar wordt het pas bij – 78 graden Celsius vast. Waterstof krijg je pas vloeibaar bij -272 graden Celsius en ook nog onder druk.

Allerlei technieken hebben we uitgevonden om allerlei stoffen vloeibaar te maken, vooral ook omdat we gemerkt hebben dat er dan in hun vermogen om elektriciteit te geleiden dingen veranderen. Sommige materialen worden dan supergeleiders en hebben dat dus helemaal geen weerstand als er elektrische stroom doorheen wordt gestuurd.

Mijn vorige openbaring schreef ik in de gedachte dat wij, als we tenminste helemaal uitontwikkeld zijn, ook in verschillende aggregatietoestanden kunnen komen. Ingewikkeld zul je misschien zeggen, maar ik heb toch een stukje houvast dat maakt dat ik men dat het niet onlogisch is dat te beweren. Bedenk even: ons lichaam bestaat uitsluitend uit stoffen die in de natuur sedert de Big Bang aanwezig zijn. Al die stoffen kennen tenminste drie aggregatie toestanden, namelijk vast, vloeibaar en gasvormig. Als die stoffen kunnen ongehinderd van de ene toestand in de andere overgaan en weer terug.

Ik denk nu dat het denkbaar is dat wij dat ook kunnen, bewust kunnen bedoel ik.

Ja, ik weet het hoor, nu klinkt het onzinnig, maar in de sciencefiction zien we al figuren die het kunnen. En weet he wat mijn vader altijd zei: Peter, als je iets kunt fantaseren kan het ook bestaan.

Nee, ik weet het wel, nu kunnen we dat nog niet, nou ja, de meesten van ons dan, maar als we nou eeuwenlang blijven oefenen…

Mooi woord toch? Niemand buiten de medische wereld zal waarschijnlijk de betekenis van dit woord weten. Het is, zoals zo veel termen opgebouwd uit twee stuken: iater = behandelaar of arts (denk aan psychiater = behandelaar van de psyche) en het tweede stuk dat kortweg “geen” luidt, maar dat helaas niet bedoeld is om duidelijk te maken dat er geen behandelaar aan te pas komt. Het woord “geen” komt in dit geval uit de zelfde bron als “genese” dat wording of veroorzaken betreft. Iatrogeen betekent dan ook kort gezegd dat iets veroorzaakt is door een medische, of in elk geval medisch bedoelde behandelaar

Mooi, dan weten we dat. Je gaat, zeg maar naar de tandarts (= iater) en die veroorzaakt dat je geen kiespijn meer hebt doordat hij heel kundig een wortelkanaal behandeling uitvoert. Dat is dan een heel positief iatrogeen effect.

Meestal wordt deze term echter in gevallen van probleemloze positieve en derhalve gewenste effecten niet gebruikt. De term iatrogeen wordt meestal gebruikt als er iets mis is gegaan, als we te maken hebben met medische missers die niet – of moeilijk herstelbare schade of zelfs de dood tot gevolg hebben.

Aan deze blog ben ik begonnen omdat het niet alleen beangstigend vaak voorkomt, die iatrogene blunders, maar vooral ook omdat ik in mijn eigen leven er nogal stevig en vooral ook levenslang mee ben geconfronteerd. Medische fouten dus die een blijvende invloed op mijn leven hebben. Deze blog hoop ik zo te schrijven dat mijn dierbare lezers zullen begrijpen dat vele van hen zelf aan het begin van elke medische misser een rol hebben gespeeld. Hoe kan dat nou, zul je misschien vragen. Hoe kan ik nou zelf een rol spelen in een medische misser waarvan ik vervolgens zelf de schadelijke nawerking onderga?

Nou, dat zit zo: voor veel behandelingen moet je niet alleen toestemming geven, maar je moet er zelfs voor tekenen. Op die manier vegen de verzamelde iaters hun stoepje bij voorbaat schoon, door de verantwoordelijkheid voor de behandeling bij jou te leggen. Eigenlijk is dat heel vals, omdat jij met geen mogelijkheid helemaal precies kunt weten wat je te wachten staat en wat de al dan niet gewenste gevolgen kunnen zijn van de behandeling waarvoor je juist zelf hebt getekend. Juridisch hebben ze hun klachtendienst daarmee echter vaak afdoende ontlast.

Waarom schrijf nu echter hier een artikel dat kraakt van de medische droefenis. Nou, omdat ik je simpelweg een paar van mijn eigen trieste ervaringen op dat terrein wil vertellen in de naar ik hoop terechte verwachting dat je goed gaat uitkijken waar je toestemming voor geeft. En dat die behandelaren, artsen en klinieken een handtekening ter toestemming van jou vragen verantwoorden ze door te zeggen dat het jouw lichaam is en dat jij en jij alleen daarvoor de verantwoording en zeggenschap kunt dragen.

Helaas hebben we in de achter ons liggende periode met alle levensgevaarlijke zogenaamde vaccinaties tegen een kunstmatige en niet eens ernstige ziekte de behandelaars wel andere taal horen uitslaan en moest het ineens allemaal verplicht worden. Maar goed, ik dwaal af, excuus daarvoor, maar ook dat onderwerp heeft mijn blijvende verontwaardiging verdiend.

Dat gedoe met die handtekeningen is trouwens nog helemaal niet zo lang in ons land. Het is eigenlijk overgewaaid uit Amerika. Daar heerst een echte claimcultuur, waardoor veel dienstverleners, waaronder natuurlijk ook artsen in rechtszaken wegens vermeende wanprestatie verwikkeld zijn geraakt en daarop ook vaak financieel aan de grond geraakt zijn.

Nou goed, dan weet je in ieder geval, als je het al niet wist, waarom je tegenwoordig zo vaak ergens voor moet tekenen.

Terug naar iatrogeen. Laat me maar met de kleinste medische misère in mijn leven beginnen. Ik liep tegen de zestig en als ik met mijn rechteroog naar een verticale lijn keek dan zat daar een kronkel in. Als ik met twee ogen keek was er niets aan de hand. De oude oogarts die ik consulteerde keek met een prachtig apparaat diep in mijn ogen en zei: ‘u hebt een macula pucker’ Ik zei: ‘een wat?’ Hij zei: ‘een macula pucker. Dat is een kreukje in het vlies dat over de macula of gele vlek ligt. De gele vlek is het gebiedje achter in je oog waar je het meeste mee ziet.’ ‘Ja,’ ging hij verder, ‘dat moet verwijderd worden anders wordt dat oog blind.’

Hij zei dus niet: ‘dan bestaat de kans dat het vliesje verder kreukt en dat daardoor gezichtsvermogen verloren gaat. Dat zei hij niet. Hij zei dat het zeker tot blindheid van dat oog zou leiden als dat vliesje niet operatief verwijderd zou worden. Twee keuzemogelijkheden had ik: opereren of blind worden aan één oog. Ik koos, geschrokken als ik was, natuurlijk voor opereren.

Had de man die eerste formulering gebruikt, dus dat de kans bestond dat het oog blind zou worden, dan had ik misschien nog wel een poosje afgewacht of het misschien erger zou worden. De manipulatieve formulering die deze oude oogarts gebruikte maakte mij echter duidelijk dat ik eigenlijk geen keus had, wat veel later bleek wel het geval geweest te zijn, maar ja, achteraf…

Het oog wed geopereerd onder plaatselijke verdoving, waarbij ik alleen één prik een beetje vervelend vond. Verder vertoonde de lens al enige grijze ouderdomsstaar, dus werd besloten die lens ook maar te vervangen. Na twee dagen ging het kapje van het geopereerde oog en kon ik er buitengewoon helder mee zien. Ik blij, operatie geslaagd. Maar ja, je moet voor controle komen en dan wordt de zogenaamde oogboldruk gemeten. Dat moest altijd een getalletje van hooguit 16 tot 20 opleveren. Maar dat was bij mij hoger bij die controle.

Ik zei tegen de controlerende oogarts bij wat toen Zonnestraal heette: hoe kan dat nou, mijn oogboldruk is altijd mooi gebleven en nu gaat ie ineens omhoog. De arts wist het niet maar zei dat het een enkele keer na zo’n pucker operatie wel eens voorkwam. Ik moest maar oogdruppeltjes gebruiken dan kwam het wel goed.’ Oogdruppels voor altijd?’ vroeg ik nog. Ja, nou ja, daar was ook geen antwoord op te geven.

Het effect van de achtereenvolgende oogdruppels was heel bijzonder: of ze werkten niet, of ik werd er beroerd van. Nu denk je misschien dat een druppeltje in je oog daar ook blijft, maar dat is niet zo, dat gaat overal naar toe. Je kunt er misselijk van worden of hoofdpijn van krijgen of verstopping. Hoge bloeddruk kan ook. Het lange verhaal kort. Met een laser honderd keer op het oog schieten werkte ook niet en injecties in het oog al evenmin. Op een gegeven moment… ja, daar komt ie dan…zo’n iatrogeen veroorzaakt stuk persoonlijke ellende heeft dan al een vermogen aan vergoedingen voor al dat niet effectieve gepruts gekost.

Uiteindelijk ben ik het gedoe helemaal zat. Ik heb gehoord dat er een definitieve oplossing bestaat voor een te hoge oogboldruk die op den duur leidt tot glaucoom (groene staar), waarbij het oog langzaam blind wordt. Die oplossing is een ventieltje dat in het oog kan worden geplaatst. Zeg maar een soort overdruk ventiel. De inhoud van de oogbol bestaat voornamelijk uit water en als dat er bij overdruk een beetje uitloopt dan merk je dat niet. Ik herinner me nog goed dat er bij Zonnestraal toen een specialist werkte, ene Potgieser, die daar goed in was. Ik herinner me ook dat ik met een verdoofd oog op een operatietafel lag en dat hij begon met het gaatje te steken waar het ventieltje moest komen. Ik had er het volste vertrouwen in, dus ik lag muisstil.

Ineens hoorde ik die Potgieser zeggen: ‘oeps, verkeerde plaats. Hij had het gaatje kennelijk op de verkeerde plek in mijn oog gestoken. ‘Nou ja,’ dacht ik nog, dat groeit wel weer dicht.

Het einde van het verhaal hier is dat mijn rechteroog na zeker vijf jaar nog steeds wazige beelden ziet die nooit stil staan en die bovendien nooit samenvallen met datgene wat ik met mijn linkeroog zie. Gelukkig zit er nog net genoeg licht in dat oog dat ik mijn rijbewijs weer voor vijf jaar heb gekregen.

Toen ik echter dacht: dit is een regelrechte wanprestatie, ik ga er een letselschade advocaat op zetten, want ik mis het gebruik van mijn rechteroog, toen bleek die hele Potgieser daar niet meer te werken en niemand kon me ook vertellen waar hij naar toe was gegaan.

O ja, natuurlijk had ik voor de operatie getekend, anders ging het niet door. Hier was in dit geval sprake van prutserige incompetentie waarvan ik voor de rest van dit leven slachtoffer ben.

Dat was één, maar ik heb nog meer. En daarbij hebben we het wel over een iatrogene schade die echter niet door slordigheid, zoals in het vorige geval, werd veroorzaakt, maar door iets wat zich uiterst langzaam heeft ontwikkeld en wel in samenhang met een medische behandeling:

In 1998 opereerde Professor Marty in het AMC mij aan mijn rechter voet. Daar zat sedert mijn zesde jaar een fistel in die in het voetje van de toen zes jarige Petertje door onoordeelkundig optreden van een Helderse chirurg was ontstaan. Tientallen keren had ik abcessen aan mijn hiel gehad. Het gebeurde meestal zo om de paar jaar. In 1998 strooide de infectie zich echter verder door mijn lichaam en lag ik met pleuritis in het ziekenhuis.

Toen meende ik dat ik lang genoeg geduld had gehad met die altijd al stijve rechtervoet en ik riep: ‘die rotzooi gaat er nu uit en anders halen ze die voet er maar af. Gelukkig was daar Professor Marty die mij zeer verwonderd vroeg hoe ik in vredesnaam aan een holte met pus in mijn hielbeen kwam, waarna ik hem toen over die Helderse chirurg vertelde.

Van het werk van deze allervriendelijkste en verder razend knappe professor heb ik nu vierentwintig jaar plezier gehad, maar toch – en daar is ie weer – iatrogeen uit het grijze verleden heb ik nu weer een zwerende rechtervoet en ben ik benauwd en kortademig. Van mijn prettig meewerkende huisarts heb ik al twee verschillende antibiotica voorgeschreven gekregen – een combinatie waarvan ik dan weer kotsmisselijk werd en die het euvel ook niet konden verhelpen want ik kan op het moment geen tweehonderd meter lopen zonder volledig buiten adem te zijn, maar ik leef vaak bij de regel: als je iets goed gedaan wilt hebben zul je je er zelf mee moeten bemoeien. Ik ben nu bezig met het bestellen van zogenaamde “bacteriofagen”. Als je de lijst van publicaties op dit weblog naloopt kom je daar enkele blogs over tegen. Ik ben benieuwd, maar tegen mezelf zeg ik: ‘ik ga dit hoe dan ook zelf oplossen’.

Ik ben werkelijk benieuwd of ik nu, op mijn twee en tachtigste, nog voor elkaar kan krijgen dat mijn lichaam eens verlost is van de gevolgen van iatrogene ellende. Klinkt trouwen wel mooi, vind je niet? veel mooier dat medisch gepruts, maar dat is het wel.

Dwang, altijd maar weer dwang om de mensen controle door de strot te duwen.

Het feit dat er al een hele poos dwang wordt uitgeoefend op de bevolking, waarbij het aller magerste beloningssysteem de mensen als een soort worst voor de neus is gehouden, om maar in te stemmen met de kwalijke ingrepen in de lichamelijke integriteit die het controleren mogelijk moesten maken gaat nog steeds door.

Meer dan een jaar hebben we nu de zogenaamde QR-code als boeman als belemmering voor ons gezien. Allemaal moesten we iets waarvan we de samenstelling noch de effecten kenden in ons lichaam toestaan om vervolgens van onze ongrondwettelijk van ons afgenomen rechten gebruik te kunnen maken.

Ik heb me verbaasd en ook grote zorgen gemaakt over het gemak waarmee het overgrote merendeel van mijn medemensen instemden met de bedrieglijk aangeboden inbreuken op onze lichamelijke integriteit. Ondanks de vele berichten – die overigens door de mainstream media onder de mat geschoffeld werden – over veel zeer kwalijke bijwerkingen van de zogenaamde covid-prikken, gingen mensen maar door zich te laten inspuiten met stoffen die in elk geval niet deden wat ze beloofden te doen. De ernst van de ziekte waartegen de injecties bescherming zouden moeten bieden werd ook sterk overdreven. De ernst overtrof namelijk geenszins een gewone griep en daarover maken we meestal niet veel drukte.

Aangevuurd door het streven (mis)gebruik te maken van de zogenaamde pandemie volgens het scenario van het World Economisch Forum, onder aanvoering van Klaus Schwab om een totale reset van de economie te bereiken gingen alle regeringen slaafs mee in de wereldwijde angst psychose waarmee de bevolking gedreven werd zich gehoorzaam te laten prikken met iets dat onbeproefd en onbekend was.

Langzaam maar zeker komen de doelstellingen achter de wereldwijde prikactie in het zicht. Twee elementen vallen op. Er bestaat onder de groep eugenetici onder de wereldelite de behoefte de wereldbevolking aanzienlijk te verminderen. Als dit gebeurt door gebruik te maken van injecties die verkocht worden als een heilzaam vaccin, maar die slecht een ondermijning van de gezondheid blijken te veroorzaken, dan kunnen we dat op zijn minst aanmerken als een poging tot volkerenmoord.

Wanneer we echter kijken naar de gehele actie als een poging de bevolking onder controle te krijgen, dan kunnen we er veilig van uitgaan dat de technische middelen om mensen in de injecties een soort chip mee te geven waarmee gecontroleerd en gestuurd kan worden beschikbaar is.

Er is echter heel veel dat we nog niet hebben gebruikt, heel veel dat herkenning van mensen mogelijk maakt, zonder dat mensen als het ware voor eigen – of overheidskosten gechipt moeten worden. Nu weet ik wel dat het soort herkenningssystemen waarop ik hier doel geen of weinig winst op levert voor de producenten, afgezien dan van het onderhoud. Het zou echter meer dan voldoende herkenningsmogelijkheden bieden om in ieder geval elk mens op deze wereld te herkennen. Als dat laatste nu het ultieme wenspatroon zou zijn van de wereldelite, dan was er voor alle gewone mensen niet zo heel veel te vrezen. Het zou namelijk gaan om pure herkenning en identificatie, Daarvoor hoeven wij, de gewone mensen, niets toe te laten in ons lichaam of te offeren op het altaar van Goudgrijp om het met Donald Duck te zeggen. Wij hebben namelijk een uniek herkenningssysteem. Oh ja, ik weet het wel. Er is nooit veel moeite gedaan om het te ontwikkelen, maar dat is te veranderen. We hebben voor die verandering, die natuurlijk redelijk kostbaar, maar ook zeer betrouwbaar is veel ontwikkelingskosten op te brengen die geen winst per persoon gaan opleveren. Dat is dus het probleem tegenover de grote winstmakers. Wij hebben namelijk een persoonlijker aura, een elektronisch uitstralingsveld, dat uniek is voor elke persoon. Dat ook onvervreemdbaar is en niet – of heel moeilijk na te bootsen. Je kunt het vergelijken – en waarschijnlijk is het daarmee ook wel verwant met het DNA. Dat is een unieke code die voor elk mens anders is. Het is niet nodig om iedereen te chippen of anderszins in te spuiten als we leren dat het DNA patroon via het bij iedereen aanwezige uitstralingsveld, dat we over het algemeen aanduiden als de aura, is uit te lezen. Het dus vele malen goedkoper alle levende wezens daarin op te slaan dan te proberen tegen zeer hoge kosten iedereen een persoonlijk herkenningsding, chip of wat dan ook dat de winst van de elite verhoogt te geven. Dat van ons allemaal alles bekend is hoeft op deze manier niet te betekenen dat wij allemaal gemakkelijk elektronisch te beïnvloeden zijn. Overheden hebben zo de mogelijkheid om ons te vinden. Ze kunnen ons met dat systeem echter niet dwingen tot gehoorzaamheid. Dat willen we dan ook niet. Dit systeem levert waar nodig informatie voor degenen die moeten proberen te voorkomen wat beter niet kan gebeuren. Het geeft echter geen mogelijkheid tot dwang door derden om winst te maken ten koste van de massa, Hierdoor verdient dit systeem de voorkeur.

Denk er maar eens over en laat me weten wat je erover denkt.

Eens te meer bleek mij in de afgelopen nacht, die ik voor een deel wakend doorbracht, dat ik net als zovelen met mij mijn eigen gevangene ben… of was, hoop ik. Gevangene ja, in een heel oude en diep verscholen liggende jeugdherinnering.

Op 23 april 1946, de dag voor mijn moeders verjaardag, rijdt een klein vrachtwagentje met ijs, op weg naar de vissershaven mij aan, waardoor mijn rechterbeen boven de knie breekt. Mijn vader denkt nog dat we naar het ziekenhuis gaan om een witte kous (gipsverband) te halen, maar het pakt anders uit. De plaatselijke chirurg besluit dat de beste methode is om de botstukken netjes op elkaar te zetten, wat verschrikkelijke veel pijn veroorzaakt, en vervolgens een zogenaamd rekverband aan te leggen. Met een etherkapje word ik onder narcose gebracht en als ik bij kom ben ik heel erg misselijk  en moet overgeven. Maar de dokter heeft een rekverband aangelegd, dat wil zeggen dat hij een gat heeft geboord door mijn hiel en daar een pen doorgestoken die in een hoefijzervormige beugel past. Er zit een touw aan de beugel dat naar en katrolletje loopt boven mijn recht omhoog stekende been. Aan het voeteneinde van het bed waarop ik lig staat nog een paal met een katrol waar het touw overheen loopt. Aan het eind van het touw is een gewicht dat hard genoeg aan de beugel rond mijn voet trekt om de beenbreuk op zijn plek te houden. Heel slim allemaal. Jammer overigens dat de dokter vergeten is dat je bij een invasieve behandeling – en dat is een gat door een voet boren zeker – direct moet beginnen met de penicilline die we toen hadden. Daardoor brengen de paar vliegen in het kleine ziekenhuiskamertje dat “de box” werd genoemd toch iets over van kleine Jan, die met open tuberculose naast mij ligt, naar het gaatje in mijn voet waar die pen in steekt. Daardoor gaat mijn voet erg zweren, verandert in een bal met tenen en loopt mijn lichaamstemperatuur op naar eenenveertig graden. En ja, dan krijg ik inderdaad driemaal daags een injectie met penicilline. Te laat overigens, want met die voet is het nooit meer goed gekomen. Maar er is nog iets anders dat voor dit beweeglijke manneke heel benauwend is: ik zit vast aan die beugel, ik kan niet weg. En als het nu maar bij die ene keer was gebleven, maar deze toch wat onhandige dokter ontdekt na een week of vijf dat mijn been niet goed aan elkaar groeit. Hij breekt het opnieuw en er wordt een nieuw rekverband aangelegd. Dit keer met een pen door de knie en ik kom onder een dekenkooi op een andere kamer te liggen met drie volwassenen. Jantje met de tuberculose heb ik dan al weg zien dragen. “De box” moet blijkbaar worden ontsmet.

Alles bij elkaar heb ik drie maanden in dat ziekenhuis gelegen met mijn gebroken beentje. Het meest van de tijd gevangen door een pen en een beugel, waardoor ik mij zeer gevangen voelde. Vannacht drong het ineens tot me door waarom ik door paniek bevangen wordt als ik er zelfs maar aan denk dat ik wordt vastgehouden of vast gebonden. Ik snap nu in elk geval waarom ik altijd die vrijheidsdrang in mij heb.

Wat gebeurde er nog meer. Had ik een bijna dood ervaring? Dat zou best kunnen, ofwel toen ik meer dan anderhalf uur buiten bewustzijn was na de aanrijding, ofwel tijdens die bijna dodelijke koortsaanval, waarvan mijn moeder later zei dat ik zo doorschijnend was dat ze het botje in mijn neus kon zien. Hoe dit ook zij, zelf heb ik het gevoel dat er een structurele persoonlijkheidsverschuiving heeft plaats gevonden. Ik kan mij een droom herinneren waaruit ik krijsend wakker werd, terwijl er voor zover ik mij die droom herinner toch niet echt beangstigende gebeurtenissen waren. Wel herinner ik me weemoed, verdriet, afscheid. Ik zat op mijn knieën op een kussentje op een matzwarte glanzende vloer. In een grote kring om mij heen zaten alle kinderen die ik kende en ze neurieden een langzame muzikale strofe. Het voelde als afscheid.

Voor het ongeluk was ik als zesjarige een snellere hardloper dan alle grote jongens uit de straat. Vast en zeker zou ik in het toen voor me liggende leven een heel sportief mens geworden zijn, zoals mijn vader ook was eigenlijk. Na het ongeluk – kinderen zijn wreed – werd ik op school uitgejouwd voor hinkepink en was ik bang voor dreigementen en geweld.

En nu? Ach weet je, ik ben inmiddels de tachtig gepasseerd. Blijkbaar is het toch nog redelijk goed met me gekomen zou je kunnen zeggen. Eerlijk gezegd ben ik ook niet ontevreden over wat dat ongeluk met mij geeft gedaan. Nee sterker nog, daarover moet ik hier iets vertellen dat ik ooit probeerde. Op een keer dacht ik: dat ongeluk, die enorme klap die ik toen kreeg waarbij mijn klomp die van mijn voet geschoten was tientallen meters was weggevlogen, dat moet toch een diepe en blijvende indruk op mij hebben gemaakt. De vraag die toen in me opkwam was of ik die indruk misschien ongedaan zou kunnen maken. Tenslotte is mijn hele verdere leven na dat ongeluk erdoor bepaald. Ik besloot een soort zelfhypnose experiment te doen. Stel je voor: Als onzichtbaar volwassen persoon heb ik mij opgesteld in de onmiddellijke nabijheid van de voordeur van Nieuwstraat 21 in Den Helder, waar wij dan wonen. Het is dinsdag 23 april 1946, de dag voor mijn moeders verjaardag en ik sta te wachten op de volgende gebeurtenissen. Zo dadelijk komt aan het eind van de straat het kleine vrachtwagentje van Willen Gersen met toenemende snelheid aanrijden. De laadbak van Willem ligt vol met ijs dat hij zojuist bij de ijsfabriek van Van der Vaart in de Brouwerstraat heeft gehaald. Van die brokken ijs die gebruikt worden om de vis vers te houden. Willem is visboer en hij is op weg naar de haven. Over het ijs in de laadbak ligt een stuk zeil. Willem geeft gas, want het is mooi weer en ijs smelt nu eenmaal.

Ik sta met mijn volwassen onzichtbare lichaam bij die voordeur te wachten, want zo dadelijk gaat die deur open en kom ik in mijn zesjarige lichaam naar buiten. Ik ben van plan naar de overkant te gaan, naar mijn vriendje, Wimmie Snoerwang.

In mijn volwassen onzichtbare lichaam heb ik mijn plan klaar. Het is heel simpel. Als ik in mijn zesjarige lijfje naar buiten kom en van plan ben tussen de geparkeerde auto’s van garage Noordermeer, over te steken grijp ik in. In mijn volwassen onzichtbare lichaam hoor ik Willen Gersen gas geven. Hij zal me keihard van de straat rijden, want kleine zesjarige Petertje let helemaal niet op. Als onzichtbare volwassen Peter wil ik eigenlijk maar één ding: Op het moment dat ik in mijn zesjarige lijfje van het trottoir tussen se auto’s wil stappen wil ik heel even mijn onzichtbare volwassen hand op mijn zesjarige schoudertje leggen. De bedoeling is dat de kleine Peter dan heel even verbaasd omkijkt, maar mijn onzichtbare volwassen lichaam natuurlijk niet ziet. Het zal, zo denk ik, precies lang genoeg duren om dat vrachtautootje met ijs van Willem Gersen voorbij te zien rijden waardoor dat voor mij zo fatale ongeluk niet plaatsvindt.

Tja, dat was het plan. Maar nu moet ik toch iets heel wonderlijks vertellen. Ik sta daar naast die voordeur, ik hoor en zie mijn zesjarig manneke naar buiten komen. Ik heb mijn onzichtbare volwassen hand al opgetild, maar op het beslissende moment dat ik misschien mijn hele toekomst kan veranderen door mijn hand op dat schoudertje te leggen aarzel ik. Ik durf niet. De toekomst van toen is nu mijn verleden en ik kan met geen mogelijkheid overzien in wat voor soort verleden ik dan terecht zou komen als ik nu ingrijp. Dat ik geen snel en sportief jongetje meer was na dat ongeluk heeft ervoor gezorgd dat ik in mijn leven allerlei andere kwaliteiten en eigenschappen ontwikkelde. Nee het is vreemd, vind je ook niet, om achteraf je toekomst open te zetten voor verandering, waardoor je onmogelijk nog kunt bevroeden uit welk verleden je leven van vandaag dan wel zou hebben bestaan. Hoe dan ook, ik durfde niet mijn hand op dat schoudertje te leggen, al was het alleen maar omdat ik niet eens wist of ik dan vandaag nog zou bestaan.

Kijk, als sciencefictionschrijver is dit stuk nu eens echt naar mijn zin. Ik schrijf mijn sciencefiction verhalen altijd het liefst zo dicht mogelijk bij wat op dit moment in technisch-wetenschappelijke zin al mogelijk is.

De “Corona Hoax” is van buitenaardse proporties. Injecteren, bestralen en vergiftigen om de 8 miljard de baas te kunnen. Een klokkenluider kan het niet meer navertellen.

[WAARSCHUWING: Ongeschikte lectuur voor mensenkinderen <21 jaar]

Vrijwel ALLE regeringen op deze wereld zijn corrupt en de regeringsleiders door “de macht” bezeten.

Bezeten door krachten die van hen cyborgs maken en waarvan ze het zelf waarschijnlijk niet weten. De eeuwenlange voorbereiding met een prelude van 400 jaar continue noodtoestand, de permanente staat van oorlog en beleg, culmineert nu in een Agenda die de mensheid volledig moet onderwerpen aan een sinistere macht. Op basis waarvan? Gerechtigheid zal het niet zijn, de meeste mensen doen immers geen vlieg kwaad….. Echter, wij mensen moeten ons realiseren, dat de mensheid de aarde niet bezit en dat mensen zichzelf niet hebben gecreëerd. Met die ondergeschiktheid worden we nu keihard geconfronteerd.

Waarom ongeschikt voor mensenkinderen onder de 21 jaar? Omdat de volwassen generaties hun kansen hebben verkwanseld, voor het grootste deel door niets te doen en een pijnloze weg van goedgelovigheid en gehoorzaamheid te volgen. De jongste generatie zal de wereld van de grond af op moeten bouwen. De oudere generaties hebben zich desnoods dood te vechten om dat veilig te stellen. Dat is hun verantwoording omdat ze het zover hebben laten komen. Het laatste wapenfeit is dat de helft van de wereldbevolking zich heeft laten injecteren met een experimentele gentherapie tegen een fictieve ziekte, zeer “besmettelijk” en veroorzaakt door een nooit ontdekt pathogeen. Hun grootste onachtzaamheid is het in hun degeneratie meeslepen van die toekomstige generatie van mensenkinderen <21 jaar.

Wat we nu gaan publiceren zal hoogst controversieel overkomen, maar het beeld van wat we vandaag van ons en onze wereld hebben, maakt het stukken geloofwaardiger als toen het werd bekendgemaakt, in 1995 door een klokkenluider. Het maakt duidelijk dat wij Aardlingen echte oppervlaktebewoners zijn en geen idee (mogen) hebben van wat er boven ons en onder ons aan de orde is. Het maakt ook duidelijk dat de “Aardling op het oppervlak” hier relatief nog niet zo lang aanwezig is en dat zijn aanwezigheid door anderen als zeer tijdelijk wordt beschouwd.

De wereldbevolking

Alvorens dieper in te gaan op de vertellingen van een klokkenluider, moet er eerst iets worden verduidelijkt over de ongekende uitbreiding van de Aardlingen op het oppervlak. Vanaf de periode van het Romeinse Rijk tot ongeveer 1300 bedroeg de wereldbevolking naar schatting 400 miljoen zielen, dus een constante factor gedurende duizenden jaren. In 1302 vaardigde de Romeinse kerk – een soort Eén-wereld regering van die tijd – Unam Sanctam uit. Daaruit kon worden afgeleid dat het niet voor iedereen was weggelegd “verlossing” te bereiken. Volledige onderwerping en gehoorzaamheid waren essentieel. Het was in feite een legaal moordcontract zich van zelfstandig denkende mensen te ontdoen.

Het bleek een complete mislukking, deze “stabilisatie order” van de paus.

In 1900 telde de wereld 1,7 miljard mensen en na een paar wereldoorlogen in 1950 2,5 miljard. Vandaag de dag zijn we slechts één generatie verder en de wereld is bevolkt door 8 miljard van onze soort. Dit is het echte probleem. Niet vanwege de exclusief door de mens veroorzaakte klimaatverandering, voedseltekorten, milieuvervuiling en alle andere onoverkomelijke problemen die wij veroorzaken. In een luttele periode van 700 jaar – een nanoseconde in de eeuwigheid – zijn we als een voortwoekerende schimmelcultuur van 400 miljoen cellen naar 8 miljard uitgebreid. DAT is het ECHTE PROBLEEM. Niet voor ons, mensenkinderen, maar voor iets of iemand anders. Een oncontroleerbare vermenigvuldiging, de slavenstatus voorbij. Wij zijn onbewust iets – de wereld – aan het overnemen wat pertinent niet van ons is.

Phil Schneider – Klokkenluider

Phil Schneider werd dood aangetroffen in zijn appartement met een pianosnaar om zijn nek gewikkeld. Geruchten verspreidden zich onmiddellijk dat het een “militaire stijl” executie was.

Ook was Phil’s lichaam in zo’n staat dat mensen dicht bij het onderzoek naar buiten brachten dat, blijkbaar, Phil brutaal was gemarteld voor zijn dood. Echter, de officiële doodsoorzaak was zelfmoord.

Overigens vermoedde Phil Schneider vanaf het allereerste begin dat hij vermoord kon worden als hij zich uit zou spreken. Hij vertelde familie en vrienden herhaaldelijk dat als hen ooit zou worden verteld dat hij zelfmoord had gepleegd, dit onwaar zou zijn en dat het moord is geweest.

Phil Schneider begreep dat hij door zijn onthullingen veel machtige mensen boos maakte en dat zij zeker actie tegen hem zouden ondernemen, waarbij het met zijn leven zou moeten bekopen.

In zijn rapport zei Schneider dat hij jarenlang had gewerkt aan het creëren van diepe ondergrondse militaire bases, waarin onder andere buitenaardse apparatuur werd geplaatst. Phil Schneider verzekerde dat de Amerikaanse autoriteiten al sinds 1909 op de hoogte zijn van het bestaan van buitenaardse wezens en dat zij hun best doen om deze informatie voor het publiek verborgen te houden.

Hij beweerde ook dat er jaarlijks meer dan 500 miljard dollar wordt uitgetrokken voor geheime projecten die te maken hebben met buitenaardse zaken. En dat 28% van het bruto nationaal product van de VS wordt besteed aan de bouw van ondergrondse bases. Dit “zwarte budget”, zoals hij het noemde, is volledig verborgen voor het Congres.

Er bestaat geen twijfel over dat deze projecten tot op de dag van vandaag doorgaan.

Hieronder 7 belangrijke boodschappen uit Phil Schneider’s toespraak van 1995:

(1) Volgens Schneider waren er in 1995 131 actieve geheime ondergrondse bases in de Verenigde Staten en ongeveer 1.477 ondergrondse bases wereldwijd.

   Elke basis kost gemiddeld 17-19 miljard dollar (in 1995 geld) en het duurt 1-2 jaar om ze te bouwen met behulp van geavanceerde bouwtechnieken, waaronder verglazing en het smelten van rotsen met behulp van lasers.

    Schneider verklaarde dat deze bases enorm groot zijn en duizenden en nog eens duizenden soldaten en dienstpersoneel bevatten.

(2)  Magnetische levitatie treinen verbinden alle bases in de Verenigde Staten in een enorm transportsysteem dat in staat is om te komen tot ongelooflijk hoge snelheden.

    Hij beweert dat er daar beneden een hele andere wereld is, gevuld met zowel mensen als buitenaardse levensvormen.

(3)  Area 51 in de staat Nevada is eigenlijk een complex van 9 diepe ondergrondse bases, waar meer dan 18.000 arbeiders wonen, wier leven streng gereglementeerd en volledig geheim is.

(4)  In 1954 tekende de regering van de Verenigde Staten (onder president Eisenhower) een overeenkomst met buitenaardse wezens die hen toestemming gaf experimenten uit te voeren op mensen en dieren in ruil voor technologie.

    Deze overeenkomst, bekend als het Verdrag van Greada, is een goed gedocumenteerde gebeurtenis.

    De oorspronkelijke voorwaarden van deze overeenkomst bepaalden dat slechts een klein aantal mensen mocht worden ontvoerd, en dat zij moesten worden teruggebracht naar de plaats waar zij werden gevonden, en dat hun herinnering aan het incident moest worden gewist.

    De aliens moesten ook een lijst verstrekken van de mensen die zij ontvoerden.

    Na een paar jaar werd echter duidelijk dat de aliens veel meer mensen meenamen dan zij aanvankelijk hadden afgesproken.

(5) Er zijn 11 verschillende buitenaardse rassen op Aarde.

    Twee van deze soorten zijn welwillend.

(6) “De veelgenoemde en even zo vaak ontkende nieuwe wereldorde en deze buitenaardse plannen zijn een en dezelfde.”

    Schneider beschrijft het buitenaardse programma als “een complete overname van de planeet, resulterend in de dood van 5/6 tot 7/8 van de wereldbevolking tegen 2029.”

    Het is duidelijk dat de buitenaardse overname zal betekenen dat er één wereldregering zal komen, en naar alle waarschijnlijkheid zal dit het einde betekenen van de vrijheid zoals wij die kennen.

(7) Tenminste 9 rassen van buitenaardse wezens zien mensen als een voedselbron.

    Dit betekent echter niet automatisch “kannibalisme”.

In plaats van daadwerkelijk mensenvlees te consumeren, gebruiken zij afscheidingen van de klieren van mensen en dieren om een mengsel van vitaminen te bereiden dat aan hun voedsel wordt toegevoegd, en sommige rassen gebruiken ze als drugs, bijvoorbeeld van de adrenaline die aan menselijke lichamen wordt onttrokken.

---

Geheimhouding is essentieel

Al deze zaken zijn uiteraard zwaar geheim gehouden gebeurtenissen, waar de mensen absoluut geen weet van mogen hebben. Dan wordt een eenheid van 8 miljard eenheden een te zware klus om onder de duim te houden. Het is daarom dat de mensheid al eeuwen in een fictie moeten worden gehouden, met oorspronkelijk de Babylonische fictie als rode draad tot op de huidige dag, de laatste 7000 jaar sinds de Soemeriërs en hun verrassend snelle ontwikkelingsfase. Een zelfverklaarde boven de rest van de mensen verheven elite is volledig door kwaadaardige elementen ingevreten.

Zestien dagen voor zijn eerste openbare optreden werd Schneider aangevallen door iemand die hij identificeerde als een FBI agent. Deze man verwondde Schneider in de schouder en als reactie schoot Schneider hem dood. Maar toen hij dit rechtstreeks aan de FBI meldde, kreeg Schneider te horen dat zij van zoiets niets afwisten. Na de melding werd hij volgens hem echter minstens 11 keer aangevallen. Hij beweerde ook dat overheidsagenten hebben geprobeerd zijn dochter te ontvoeren, maar deze pogingen zijn mislukt dankzij de heldhaftige acties van zijn ex-vrouw.

---

Het Verdrag van Greada (1954)

De buitenaardsen zouden zich niet met onze zaken bemoeien, en wij niet met die van hen en de regering van de VS zou hun aanwezigheid op aarde geheim houden;
De aliens zouden de VS voorzien van geavanceerde technologie;
De aliens zouden op beperkte basis mensen en vee kunnen ontvoeren voor medisch onderzoek en controle;
De mensen die de ervaring ondergaan, wordt niets aangedaan en keren terug naar de plaats van ontvoering zonder enige herinnering aan de gebeurtenis;
De VS zouden ook een medisch onderzoek en genetische ervaring met buitenaardse wezens kunnen doen;
Ze zouden de resultaten moeten delen;
De aliens zouden geheime faciliteiten krijgen voor hun onderkomens en ervaringen.

The Majority Twelve – MJ12

President Dwight Eisenhower richtte een permanent comité op om toezicht te houden op en uitvoering te geven aan alle geheime activiteiten met de buitenaardse wezens door het Greada Verdrag.

Dit comité, dat op geheimhouding werd ingesteld bij Uitvoerend Memorandum, NSC5410, staat bekend als “Majority Twelve” of eenvoudig als MJ12.

In latere jaren is deze operatie geëvolueerd tot en bekend geworden als MAJI (het Majority Agency for Joint Intelligence). MAJI is rechtstreeks en “alleen” verantwoording verschuldigd aan de President van de Verenigde Staten.

Latere presidenten van de VS en hun uitlatingen wijzen er op, dat dit verdrag sinds 1954 op het allerhoogste niveau wordt doorgegeven. Presidenten hebben zich er alleen cryptisch over uitgelaten. Sinds de laatste uitspraak van George Bush Sr. heeft het er alle schijn van dat er niet meer over wordt gesproken op straffe van een “ongeluk”. En dat er bovendien alleen nog betrouwbare clones en cyborgs worden ingezet om de gelederen gesloten te houden.

George H. W. Bush diende als de 41e president van de Verenigde Staten van 1989 tot 1993, als de 43e vicepresident van de Verenigde Staten van 1981 tot 1989 en als directeur van de CIA op 1976-77.

Adam Guelch, lid van het Mutual UFO Network (MUFON), vroeg George Bush Sr in 2016 wanneer de Amerikaanse regering de Amerikanen de waarheid over UFO’s zou vertellen.

“Americans can’t handle the truth”

“Amerikanen kunnen de waarheid niet aan”

---

Zoals altijd zijn dit soort gebeurtenissen aan grote twijfel onderhevig, omdat we er geen bewijs van kunnen laten zien. Er is geen papier beschikbaar waarop dat verdrag van Greada staat geschreven inclusief handtekeningen. Daarom verschenen er al snel tegengestelde verhalen, waarvan onderstaande “mening” er één van is. Geen bewijs, geen getuigen, niets.

Het verdrag werd ondertekend door het Zeta domein niet de Greys. De nieuwe technologie mocht niet gebruikt worden om er wapens mee te maken die tegen het menselijk ras en tegen het Domein gebruikt konden worden. De technologie was bedoeld om het menselijk ras vooruit te helpen en te laten groeien.
Het verdrag bepaalde ook dat de mensen verteld moest worden dat er leven is in het universum en dat de onthulling vroeg of laat plaats moest vinden.
Overlevenden van eventuele crashes van objecten moesten aan het Domein worden overgedragen.
De Nordics die de regering benaderden, hebben de regering niet voor de vijandige Greys gewaarschuwd. De Nordics en het Zeta Domein werkten samen.

ANONIEME BRON

---

In dat geval zou het kunnen zijn dat er andere soorten een verbond met de mensheid hebben gesloten en nu worden tegengewerkt door weer andere soorten. En dat die tegenwerking er in bestaat dat de menselijke soort als een enorm existentieel gevaar moet worden geëlimineerd. De methode van oorlogen door het opzetten van groepen tegen elkaar heeft niet gewerkt, integendeel.

Het is daarom dat de 8 miljard als bestaansgevaarlijke EENHEID voor enkelen niet mag blijven voortbestaan en de wereld in bezit nemen.

Thans, zo schijnt het toch, wordt wereldwijd de mensheid door verzwakking – bestraling, injectie, sterilisatie, vergiftiging – gedegenereerd en op termijn naar voor andere soorten beheersbare proporties teruggebracht.

Ja glibberig, een ander woord om het optreden van de twee kabinetten onder de – waarom was dat ook alweer – noodwet te omschrijven komt niet in mijn gedachten. Als ik vandaag weer lees dat uit de richting van het kabinet geluiden komen die het smachtende volk duidelijk moeten maken dat de grote versoepelingen eraan komen…glibberig. De focus moet meer gaan liggen op het welzijn van de bevolking en er moet zo min mogelijk inbreuk worden gemaakt op de grondrechten. Nou ja, en dat zouden ze dan menen? Nee, absoluut hoor, de focus moet niet meer liggen op de zorg. Die is namelijk afdoende om zeep geholpen. Een beetje slimme regeerder houdt dat uit het zicht.

Allemaal aalgladde slimmigheidjes mensen. Laten we maar eens even kritisch kijken wat er allemaal gebeurt en is gebeurd.

We gaan eerste maar even terug naar het begin. Weet iemand nog wie Rob Elens is, huisarts te Meyel. Die arts, die bovendien nog de extra kwalificatie van tropenarts mocht voeren, behandelde heel in het begin van de Covid-19 periode tien ernstig zieke patiënten bij wie de covid-infectie was vastgesteld met een combinatie van middelen. Ik noem ze nog even: Vitamine D, Zinkorotaat, Hydroxychloroquine en Azitromycine (een antibioticum). Als deze patiënten waren tachtig plus en allen genazen zij binnen een week. Deze trouwhartige arts was zo enthousiast, omdat hij terecht meende dat de dreiging van het zo gevaarlijk geachte virus hiermee afgewend kon worden. De Brabantse lokale televisiezender was er als de kippen bij om hem de gelegenheid te geven zijn verhaal op tv te doen. Hoop gloorde, de gevaarlijke ziekte uit China was te bestrijden met eenvoudige en beschikbare middelen. Daar werd om toen onbegrijpelijke redenen roet in het eten gegooid.

Rob Elens kreeg tot zijn stomme verbazing en verontwaardiging van de inspectie voor de volksgezondheid te horen dat Hydroxychloroquine niet mocht worden ingezet omdat het niet voor deze aandoening bedoeld was (off label, wat in medicaland eerder usance dan uitzondering is) en dat het bovendien zou het ernstige en gevaarlijke bijwerkingen hebben, wat een aperte leugen was.

Geheel verbouwereerd stuurde Rob Elens de volgende bejaarde patiënt met de zelfde aandoening dan maar naar het ziekenhuis waar hij, even als de meeste van later ingezonden patiënten overleed. Maanden lang is deze huisarts bezig geweest met boodschappen, petities aan onze rigide overheid om Hydroxychloroquine vrij te geven.

Ach, natuurlijk weet iedereen het nog wel. En natuurlijk is al heel lang voor mensen met verstand van geneeskunde duidelijk dat Hydroxychloroquine en later ook Ivermectine middelen zijn die mits tijdig ingezet in de meeste gevallen patiënten met de virale aandoening Covid-19 binnen de kortste keren kunnen genezen. Het middel is echter nog steeds door heel veel overheden verboden waardoor heel veel mensen onnodig gestorven zijn. Nou ja ik zeg eigenlijk liever vermoord. Ja, hoe moet ik het anders noemen als mensen sterven tijdens een ziekenhuisbehandeling waarbij de juiste toepassing van werkzame geneesmiddelen verboden is. Dat verbod op de twee genoemde middelen geldt hier in elk geval nog steeds.

Omdat het echter al zo lang duurt en omdat veruit de meeste mensen lang niet genoeg verstand van geneeskunde hebben om zich druk te maken over de hier boven beschreven details is ons vaderlandse volkje afgeleid door de eigen ongein. Ja inderdaad, afgeleid.

Mensen zijn bezig met zich te laten inspuiten met experimentele vaccins, waarvan al ruimschoots gebleken is dat dit nu juist levensgevaarlijk is, maar waarvan via de officiële nieuwsbronnen niemand gewag maakt. Er voltrekt zich inmiddels een ramp die zal leiden tot vele miljoenen doden en die zolang mogelijk verdoezeld wordt.

Iedereen is bezig met de eigen pleziertjes die dankzij de smerige truc met de QR-code die je de zogenaamde vrijheid terug geeft. De grote massa heeft niet in de gaten dat ze op weg is naar de slachtbank. Dat mensen sterven aan de bijwerkingen van de vaccins is geen ongelukkig toeval waarvoor alle wetenschappelijke zeilen worden bijgezet om de oorzaken weg te nemen. Nee, het is de bedoeling dat heel veel mensen sterven en dat er een kleine manipuleerbare wereldbevolking overblijft.

Ik weet het, wat ik hier eens te meer beweer klinkt zo onwaarschijnlijk dat bijna niemand het wil geloven. En weet je wat? Het simpele feit dat het zo onwaarschijnlijk is geeft de initiators van deze gruweldaad, de wereldelite, de tijd, de gelegenheid en de ruimte om hun smerige plannen uit te voeren, gesteund door de nationale leiders die allemaal in het World Economic Forum klasje van Claus Schwab zijn gebrainwasht. Ja inderdaad, Rutte en Kaag en Macron in Frankrijk en Merkel in Duitsland en nog een heleboel meer. Oh ja, zou ik bijna vergeten. Ik zag beelden van het W.E.F. clubje in Davos, want daar vergaderen ze altijd. Daar zag ik ook de lachende gezichten van Willen Alexander en Maxima en ik weet zeker dat ze niet alleen voor de thee kwamen.

Wat beweer ik nu? Wie me heeft gevolgd door de afgelopen twee jaar heen die weet het wel: we zitten veel te lang al te suffen en naar onze eigen kleine ongenoegentjes te kijken van oei nu is er een lockdown en nu moet ik me laten prikken anders mag ik niet…nou ja, noem de onbeduidende ergernissen maar op waarvoor je je gezondheid best wilt opgeven.

Zal ik nu eens schrijven wat ik er echt van vind, nou ja het klinkt niet heel vriendelijk, maar eerlijk gezegd ben ik dat punt ook wel een beetje voorbij, dus vooruit maar:

Stelletje stomme achterlijke egocentrische sukkels. Zie je dan niet dat je belazerd en bedreigd wordt, dat alles wat je dierbaar zou moeten zijn je wordt afgenomen in ruil voor een giftige troost lolly. Word in vredesnaam wakker en word kwaad anders hoeft het straks niet meer en oh ja, zou ik bijna vergeten: dan hoeft het voor je kinderen ook niet meer, want een toekomst als menselijk vee lijkt mij niet echt aantrekkelijk.

Je mag boos op me worden als je dit gelezen hebt, maar daarvan wordt het niet minder waar. Het is echter mijn diepste wens dat je eindelijk wakker wordt.