Dat klinkt wel erg negatief, vind je niet. Negatief bedoel ik het natuurlijk niet, maar de merkwaardige inrichting van de ingewikkelde structuren waarin onze erfelijke eigenschappen zijn vastgelegd geven wel degelijk aanleiding om de realiteit van de bovenstaande titel te geloven. Inderdaad, ons DNA.

Een poos geleden schreef ik op deze pagina’s eens een stuk waarin ik sprak over het verschijnsel “cargo religie”. Ik doelde daarmee op het feit dat mensen in de hele geschiedenis verschijnselen die ze niet begrepen – als regel door gebrek aan technische kennis – als Goddelijk te verklaren. Nu weet ik wel dat ik gelovige mensen kwets als ik beweer dat elke godsdienst op deze wereld die een onbewijsbaar, maar vooral ook onzichtbaar opperwezen aanbidt, een cargo religie is.

Verschillende schrijvers en wetenschappers hebben geschreven over het onderwerp Anunnaki, mensen die hier op Aarde geland zijn maar van een andere planeet kwamen. De belangrijkste schrijver en onderzoeker vind ik Zecharia Sitchin. Hij heeft er zijn levenswerk van gemaakt om de Soemerische kleitabletten te ontcijferen. De Soemerische beschaving die zich bevond waar tegenwoordig Irak en Iran liggen is de alleroudste menselijke beschaving op Aarde. Volgens de berichten op de kleitabletten waren de Anunnaki heel grote mensen, reuzen in onze ogen, die een hoge technische beschaving hadden en daardoor door de mensen als goden werden gezien.

Volgens de verhalen op de tabletten kwamen zij hier, een aantal tienduizenden jaren geleden om goud te zoeken dat ze – vermoedelijk in geïoniseerde vorm nodig hadden om de dampkring van hun eigen planeet te herstellen die zij in atoomoorlogen zelf verwoest hadden.

Het zijn deze Anunnaki die in de gedaante van hun bevelhebber op Aarde, Enlil, model hebben gestaan voor de God uit de Bijbel. Technisch hoog ontwikkeld en daardoor onbegrepen en dus goddelijk.

Volgens de verhalen hebben zij ons gemaakt als een ras van slaven. Toen hun eigen mijnwerkers in opstand kwamen en het werk in de goudmijnen van Zuidoost Afrika niet meer wilden doen hebben zij door kruising tussen de hier aanwezige homoniden (mensachtigen) met hun eigen vrouwen. Een enorme sprong is de ontwikkeling van de mens veroorzaakt.

Eigenlijk ben ik er zeker van dat die ontwikkeling, zij het misschien vele duizenden jaren later, hier vanzelf ook een ras van mensen had opgeleverd. Op veel plekken op de wereld hebben de Anunnaki mensen gemaakt door kruisingen die van nature zo niet zouden zijn ontstaan.

De bedoeling was dus het kweken van mijnwerkers voor de goudwinning. Het was dus niet zo dat een liefdevolle God in zijn oneindige barmhartigheid mensen maakte om ze vervolgens aan strenge en idiote regels te binden, terwijl het gemakkelijk is zich voor te stellen als men zich realiseert dat het de bedoeling was een groot aantal slimme werkslaven te kweken.

Natuurlijk was het aanvankelijk de bedoeling zoveel slaven te kweken als nodig waren. Om wat schot in de productie te krijgen werden de slaven vruchtbaar gemaakt. Aanvankelijk trouwens zeer tegen de zin van opperbaas Enlil. Het eerste stel dat hij betrapte dat ze met de ozo genoeglijke daad van de voortplanting bezig waren heeft hij woedend uit de beschermde omgeving gegooid. Het verhaal van de appel is dus onzin. Het ging om seks.

Omdat wij bedoeld waren snel in de noodzakelijke aantallen te voorzien hadden we een beperkte levensduur. Anders dan onze makers die duizenden jaren oud konden worden kwamen wij niet verder dan maximaal honderden twintig jaar. Hoe korter een soort leeft, hoe sneller ze zich voortplanten. Denk aan vlinders en niet te vergeten, de eendagsvlieg.

Wij aardmensen zijn dus allemaal nakomelingen van inderdaad nog tamelijk aapachtige homoniden en de Anunnaki.

Blijkbaar was Enlil helemaal niet tevreden met het gros van de mensen en vond hij dat het experiment volledig uit de hand was gelopen. Door middel van allerlei besmettelijke ziekten en niet te vergeten de atoombommen op Sodom en Chomorra en tenslotte de zondvloed heeft hij geprobeerd ons in overgrote meerderheid te vernietigen. Eigenlijk lijkt het een beetje op wat er tegenwoordig gebeurt om de aardbevolking te verkleinen door middel van wat bedrieglijk vaccinaties worden genoemd, maar waaraan veel mensen sterven. Uit alle ufo meldingen die er tegenwoordig zijn zou je misschien wel kunnen opmaken dat de Anunnaki zich nog steeds met ons bemoeien. De hoge techniek van hun beschaving zal er wel voor zorgen dat wij er zo weinig mogelijk van merken zodat de paar mensen die het spel door hebben gemakkelijk kunnen worden uitgelachen. En de elite die echt op de hoogte is rustig zijn gang kan gaan.

Maar goed Enlil die de baas was moet toch in eigen kring flink tegenstand hebben ondervonden want veel van zijn mede Anunnaki waren het niet eens met deze driftige en wraakzuchtige man die regeerde door verwoesting (denk aan de oudtestamentische God der wrake.) In Genesis 6 vers drie geeft hij eindelijk toe – en dat is na de zondvloed – dat hij zo niet kan doorgaan. Ik citeer nu even Genesis 6 vers 3 uit de Bijbel die hier naast me ligt:

Toen zeide de Heere:mijn geest zal niet in eeuwigheid twisten met den mensch, dewijl hij ook vleesch is; doch zijne dagen zullen zijn honderd en twintig jaren.

Hoe kon deze man dat nu zeggen, want inderdaad kunnen wij onder heel gunstige omstandigheden met goede erfelijke eigenschappen en een ongelooflijke hoeveelheid geluk maximaal rond de honderd en twintig jaar oud worden. Wat daar nog leuk aan is heb ik me vaak afgevraagd. Maar goed, het kan. Maar waar zit ‘m dat nou in?

Degeneratie van onze lichaamscellen door overbelasting.

Nou, zul je misschien zeggen, doe dan je hele leven toch rustig aan. Leef matig, maar heb veel plezier. Tja dat zou misschien wel kunnen helpen, maar er is iets anders aan de hand namelijk met het oplopen der jaren een toenemende mate van gebrek aan gespecialiseerd intern personeel, nou ja, het personeel in ons lichaam dan: de cellen.

Is het je wel eens opgevallen dat veel oude mensen vaak mager worden en dat ook hun lichaamslengte afneemt? Dat komt omdat alle lichaamscellen een beperkte levensduur hebben. Natuurlijk is dat voor alle soorten verschillend. Zo leeft een bloedcel maar drie dagen. Die kan zich niet delen. Spiercellen en orgaancellen gaan langer mee en botcellen soms een heel leven, evenals zenuwcellen. Het gaat echter voornamelijk om de orgaancellen van je ingewanden, je longen, je lever, je nieren je lymfeklieren en noem maar op. Die kunnen zich op een gegeven moment niet meer delen en een vervangende nieuwe cel vormen wanneer… en nu komt het…de telomeren op zijn.

Aan het beide uiteinden van onze chromosomen die de kern van elke cel vormen zit als we jong zijn een hele reeks van stukjes die – net als het begin van een ritssluiting moeten zorgen dat bij het kopiëren van het DNA voor de nieuwe cel de boel netjes strak tegen elkaar blijft liggen. Anders gaat het niet en komt er geen nieuwe cel.

Nou, zeg je dan misschien, een celletje minder, wat maakt dat nou uit. Inderdaad eentje minder is misschien niet erg. Het wordt pas erg als het om miljarden cellen van je lichaam gaat. Je word kleiner, magerder, je bent vaker moe, je haar wordt grijs of je wordt kaal en je ooit zo aantrekkelijke gezicht hangt en zit vol rimpels. Dat hele proces heet veroudering. Dat heeft alles te maken met die telomeren, die ritssluiting stukjes.

Er bestaat een enzym, telomerase, dat zorgt ervoor dat er nieuwe telomeren worden bijgemaakt, telkens als er een af valt. Maar wij hebben dat enzym alleen in onze geslachtscellen. Vooral bij de mannen moeten zoveel miljarden nieuwe celletjes worden gevormd dat het opraken van de telomeren eigenlijk geen optie is. Helaas werkt dat enzym helemaal verkeerd in alle andere cellen in het lichaam. De meeste cellen gaan zich dan supersnel delen en ja… dat heet dan kanker.

We hebben dus een nieuw enzym telomerase 2 nodig.

Ik ben er eigenlijk van overtuigd dat die Anunnaki die ons gekweekt zouden hebben dat enzym zelf wel hadden, maar dat ze ons dat niet hebben gegeven omdat de voortplanting ter verkrijging van genoeg werkslaven dan niet snel genoeg zou gaan.

Of ik daarin nou gelijk heb? Och, een heleboel inmiddels bekende feiten ondersteunen dat. Maar zeker weten kan ik het natuurlijk niet.

In mijn herinnering zijn levendige dromen waarna ik wakker word en nog precies weet wat ik droomde heel zeldzaam. Het praatje voor de vaak dat luidt dat dromen bedrog zijn, daarin geloof ik niet omdat ik weet dat alles wat in ons lichaam en in onze geest gebeurt een oorzaak heeft, ergens mee te maken heeft of wel uitdrukking vormt als een soort vertaling of allegorie van wat er in de persoonlijke werkelijkheid gebeurt.

Twee dagen achter elkaar ben ik nu uit zeer heldere dromen ontwaakt. Ik kan niet zeggen dat het nu helemaal lucide dromen waren, hoewel ik een zekere mate van beslissingsvrijheid ervoer.

In de eerste droom liep ik in een stad die in mijn gedachten in die droom Amersfoort heette maar verder in niets leek op het Amersfoort dat ik ken. Het begon ermee dat ik meende iets te gaan kopen of nee, ik wilde met de trein naar huis. Ik wreef over mijn zakken en merkte dat ik niets bij me had. Geen portemonnee, geen telefoon. Een gevoel van vertwijfeling beving mij. Ik besloot het er toch maar op te wagen. Om bij het station te komen moest ik een brug over die over een heel breed water liep. In het begin was de brug heel smal, maar werd allengs breder.

Ik ben inderdaad in de trein gestapt en werd er – ik had geen kaartje – bij de volgende halte uit gezet. Maar daar deed ik hetzelfde. Bij elke volgende halte werd ik eruit gezet. Elke keer kwam er echter een volgende trein waar ik dan weer zonder kaartje in stapte. Op die manier kwam ik tenslotte toch met wat vertraging thuis. Wonderlijke droom toch?

De droom van deze nacht was zo mogelijk nog vreemder. Ik kreeg opdracht om kleine stenen in gaten in de bodem te gooien en vervolgens er een explosief voorwerp in te gooien dat ik eerst moest aansteken. Op de bestemming aangekomen gooide ik de eerste steen in een gat dat min of meer aan de zijkant van een heuveltje zat. Er waren ook andere mensen op dat terrein. Ik moest ze weg zien te krijgen in verband met de kracht van de explosie. Toen ik echter het eerste explosief in het gat wilde gooien merkt ik dat ik geen aansteker bij me had. In mijn verbeelding was ik op dat moment in een straat, waarvan ik zeker wist dat het de Spoorstraat in Den Helder, mijn geboorteplaats, was. In klein eindje verder op wist ik een sigarenwinkel. Een ietwat bozige oudere dame snauwde mij toe dat haar zoon er zo dadelijk wel aankwam. Inderdaad kwam even later een kleine gehandicapte man uit een gangetje tevoorschijn. Hij viel bijna, maar wist zich staande te houden. Ook hij gedroeg zich nors, maar toen ik te kennen gaf dat ik graag een doos Balmoral sigaren wilde kopen draaide hij bij en hadden we een aardig gesprekje over de voortreffelijke kwaliteit van deze sigaren. Gewapend met mijn doos Balmoral sigaren en een aansteker ging ik de winkel uit. Verder ging mijn droom niet.

Wonderlijk toch? Ik rook al jaren niet meer, maar de geur van sigaren vind ik nog steeds lekker. Gekscherend heb ik wel eens gezegd: als ik plotseling ergens, bij een arts of zo, zou horen dat mijn leven binnenkort ten einde is, dat ga ik op de terugweg naar huis langs een sigarenwinkel en koop een grote kist sigaren. Balmoral denk ik nu.

Nou ja, zo bijzonder is dat natuurlijk niet tegenwoordig als je een weekje met vakantie bent geweest, maar het was een enerverende week met een onverwacht enerverend eind. Annemieke, mijn dochter was een paar dagen mee. We hadden een appartement met twee slaapkamers dus dat kon best. Annemieke was pas weduwe geworden. Na een huwelijk van zesentwintig jaar was haar vrouw, Els, gestorven. Annemieke en Els waren vaak samen op Texel geweest en altijd was het strand en zee die voor Annemieke aantrekkelijk waren. Ze is een CF patiënt en de zilte zeelucht deed haar altijd goed. Nu wilde ze echter de as van Els uitstrooien in de zee.

Wij, Ireen en ik, vonden het een goed en dierbaar plan. Ook onze hond, Beertje zou mee gaan wat ervoor zorgde dat er zoveel mee moest dat een extra passagier niet in de auto van Ireen paste, waarom ik besloot met mijn Corsa Annemiek in Uithoorn op te halen. Ireen was rechtstreeks naar het eiland vertrokken en had de boot van twee uur kunnen halen. Annemiek en ik kwamen een uurtje later. Heel comfortabel trouwens. Ireen had alles al uitgepakt en zat klaar met de thee. In de avondschemering aten we lekkere sliptongetjes bij Paal 9. De volgende dag zouden we Els gaan uitstrooien.

Annemieke is een ochtendmens. Om voor achten was ze als vertrokken om met Beertje de lange wandeling over het strand te gaan maken die ze vroeger, als ze met Els op het eiland was, ook maakte. Tja, het leek allemaal leuk, maar op het strand bleek Beertje helemaal door het dolle van de pret te zijn en rukte aan de lijn die uit Annemiekes hand gleed. Annemieke schrok en dacht: ‘o jee, dit is mijn hond niet, straks loopt ze weg.’ Ze probeerde achter de hond aan te hollen, wat toch al niet handig gaat met een zuurstoftank op je rug, maar in het mulle zand struikelde ze en brak haar pols. Gelukkig waren er twee dames op het strand die haar hielpen en die ook nog eens op het zelfde adres logeerden. En zo stond een lijkwitte Annemieke met een van pijn vertrokken snuitje rond negen uur voor ons appartement. Ja,  Beertje was er ook.

Helaas is op Texel geen medische voorziening waar je met een gebroken pols terecht kunt. We moesten naar Den Helder, naar het Gemini ziekenhuis. Daar bevestigden enkele röntgenfoto’s al snel dat de pols gebroken was. Een coassistent en een chirurg zijn werkelijk een uur bezig geweest om de pols netjes te zetten. Ik kon aan mijn altijd moedige kind zien dat het allemaal behoorlijk veel pijn veroorzaakte, maar ik heb haar geen kik horen geven. Toch zijn we op zondagavond de as gaan uitstrooien. Annemiek had een rok aangetrokken en liep met de schaal met “Els” het water in. Het moet haar behoorlijk pijn gedaan hebben om de schaal met haar gewonde hand tegen zich aan gedrukt te houden en met de andere hand uit te strooien. Vandaag – we zijn inmiddels weer terug – hoorde ik dat de controle in het Amstelland ziekenhuis in Amstelveen geen verdere behandeling nodig maakte. De breuk is goed gezet, maar de procedure heeft voor de nodige napijn gezorgd. Ik hoop maar dat het snel beter wordt.

Vandaag, bij de thuisreis, werden we eraan herinnerd dat op vrijdagen in het toeristenseizoen –en dat is op Texel het grootste deel van het jaar – de grote uittocht de toch gigantische capaciteit van de om het half uur pendelende Texelse ponten enigszins overschrijdt. Bij een vorig bezoek hadden we twee extra uren wachttijd, nu een half uur. Je wordt dan over het fietspad naast de pontweg naar een extra parkeerterrein geleid, vanwaar je later naar het echte wachtterrein voor de boot wordt geleid. Nadat je de boot hebt verlaten duurt het ongeveer nog even lang eer je Den Helder hebt verlaten.

Niettemin hadden we een heerlijke week op mijn favoriete eiland.

Enkele jaren geleden heb ik betreffende dit onderwerp al eens een bericht geschreven. Nu behandel ik opnieuw  dit heilzame onderwerp.

Lang geleden was ik bevriend met een Duitse arts, Rosie Frey. Zij vertelde mij toen over dit onderwerp en haar ervaringen ermee. Rosie had gestudeerd aan de universiteit van Freiburg. Na het behalen van haar bul was ze echter niet, zoals de meeste van haar jaar, in Duitsland in een artsenpraktijk gaan werken. Ze was onder andere in enkele van de Russische deelrepublieken aan het werk gegaan. Later was ze zelfs de huisarts op het Italiaanse vulkaaneilandje Stromboli, waar overigens slechts vijfhonderd mensen woonden.

Uit de Oostbloklanden had ze echter een aantal nuttige natuurlijke maar ook effectieve geneeswijzen mee genomen. Deze even simpele als werkzame therapie richt zich op het verwijderen van metaalionen uit het lichaam. Sommige metalen hebben namelijk zeer kwalijke invloeden op de gezondheid.

Vroeger vulden de tandartsen de uitgeboorde cariësgaatjes in onze gebitten met een mengsel van verschillende metalen die allemaal werden opgelost in kwik. Nu is zuiver kwik op zichzelf niet het grootste gevaar. Door de verschillende chemische toestanden die in de mond voorkomen als we gewoon eten en drinken ontstaan er echter verschillende kwikverbindingen die wel heel giftig zijn en die in minieme hoeveelheden in het bloed terecht komen. En was het nu maar zo dat we die kwikverbindingen uitscheidden, dan was er weinig aan de hand. Kwikverbindingen worden echter opgeslagen. Het grootste orgaan waar dat gebeurt is de lever, een superbelangrijk orgaan.

Een ander buitengewoon veel voorkomend metaal is aluminium. Dit metaal komt zelfs nog veel vaker voor in allerlei voedingsmiddelen, maar ook als adjuvans (toevoeging) in alle vaccinatievloeistoffen waarmee je tegenwoordig als nooit te voren bestookt wordt. Aluminium doet, zoals uit onderstaand stukje blijkt, lelijke dingen met ons zenuwstelsel. Er wordt zelfs gedacht dat het feit dat het aantal Alzheimerpatiënten sterk toeneemt wordt veroorzaakt door de toename van het aluminium. Ook dit is een metaal dat ons lichaam uit zichzelf niet kan opruimen. Het verzamelt langzaam maar gestaag in het zenuwstelsel, dus ook in de hersenen.

Ik kom nu weer met dank terug bij wat ik van Rosie Frey leerde: het mondje olie.

Om te begrijpen hoe het werkt moet je weten dat er altijd hele kleine hoeveelheden van die kwalijke metaalverbindingen in ons bloed zitten. De samenstelling van ons bloed wordt evenwel zorgvuldig bewaakt. Dat proces heet de homeostase en het zorgt dat slecht kleine beetjes van die giftige metaalverbindingen in ons bloed zitten. De rest blijft opgeslagen in de lever en het zenuwstelsel en nog veel meer andere plaatsen waar opslag geen kwaad kan.

Nu hebben we onder de tong slijmvliezen waardoor stoffen twee kanten op kunnen passeren. Denk maar aan sommige medicijnen die je onder je tong moet leggen. Daar is de huid zo dun dat er ook stoffen naar buiten kunnen. Dan moet er echter wel iets zijn waar die stoffen gemakkelijk in oplossen en dat is in dit geval een zuivere spijsolie. Zonnebloemolie is erg geschikt want er zit nauwelijks smaak aan.

Goed, wat moet je doen:

1. Na het opstaan allereerst een eetlepel zonnebloemolie in je mond nemen, dus niet eerst je tanden poetsen. (nee, is niet vies, smaakt naar niks, lijkt alleen of je een mond vol speeksel hebt).
2. 20 minuten lang inde mond houden dan kunnen de giftige metaalverbindingen via die makkelijk doordringbare slijmvliezen onder de tong in die olie doordringen.(probeer jezelf maar een beetje af te leiden door bijvoorbeeld de krant te lezen of televisie te kijken)
3. Absoluut niet inslikken die olie, maar uitspugen. (je kunt dan zien dat die mooie heldere olie vies en grijs is geworden)
4. Zo wordt elke dag een klein deel van de metaalverbindingen die in je bloed zaten met de inmiddels vieze olie weggespoeld.
5. Doe dit drie weken lang, want elke dag zullen uit alle opslagplaatsen in je lichaam weer net zoveel giftige metaalverbindingen aan je bloed worden meegegeven als de homeostase toestaat.
6. Her haal de procedure telkens na een pauze van drie weken zo vaak je wilt. Helaas kunnen we namelijk niet voorkomen dat we voortdurend giftige metaalverbindingen binnenkrijgen en daar om is het goed om met de “mondje olie” methode van tijd tot tijd grote schoonmaak te houden.

Hieronder heb ik nog wat feiten over toxische metalen van het internet geplukt.

Gezondheidseffecten

Wanneer aluminium wordt opgenomen door het lichaam zal deze zich voornamelijk ophopen in diverse orgaanweefsels waaronder de nieren, hersenen, longen, lever en schildklier. Aangezien aluminium interfereert met calciumabsorptie kan dit leiden tot zwakke botten en een vertraging van de groei bij kinderen.

Aluminium vermindert ook de absorptie van fosfor, zink en selenium. Andere toxische gevolgen van aluminiuminname omvatten:

• Problemen met de spijsvertering:maagzweren, brandend maagzuur, dyspepsie, flatulentie en constipatie.
• Parkinson en andere zenuwgerelateerde aandoeningen.
• huidproblemen
• Lever en nierziekten
• aandoeningen aan de hersenen zoals hoofdpijn, migraine en mentale retardatie.

Alzheimer

Uit onderzoek is gebleken is dat de hersenen van mensen die lijden aan Alzheimer meer aluminium bevatten dan de hersenen van gezonde mensen. Hoewel er nog geen uitsluitend verband is tussen de opname van aluminium en de ontwikkeling van Alzheimer hierdoor is het zeker mogelijk dat deze aandoening kan verergeren naarmate de hersenen van patiënten met Alzheimer meer aluminium opnemen.

Een jaar voor de corona-epidemie heeft de overheid de Denktank Desinformatie opgericht. Daarin zetelen 35 ‘experts’ die het publiek op social media en tv beïnvloeden over vaccins. Ze werken daarbij samen met instanties als het RIVM, de GGD en het Lareb, en techbedrijven zoals Facebook en Google. Dat blijkt uit vrijgegeven Wob-documenten die zijn bestudeerd door data-analisten Daniël van der Tuin en Cees van den Bos.

De Denktank Desinformatie houdt zich bezig met het ondermijnen van kritische geluiden over vaccins op social media en in de reguliere media. Ondanks de vele inspanningen, waaronder het debunken van berichten, het opheffen van accounts, het verwijderen van berichten en video’s en het op grote schaal wegfilteren van kritische geluiden met algoritmes is de denktank niet geslaagd in haar doel: de vaccinatiegraad voor het Rijksvaccinatieprogramma is namelijk met één tot twee procentpunt gedaald.

Opmerkelijk: voor het verwijderen van accounts heeft onze overheid een heus ‘escalatiekanaal’ bij de techbedrijven tot haar beschikking.

Daar was aantoonbaar geen sprake van

Uit verschillende officiële bronnen komt naar voren welke instanties betrokken zijn bij het voorkomen en ontmaskeren van ‘desinformatie’ via de Denktank Desinformatie. In ieder geval de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ), het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen (CBG) en het RIVM zijn actieve deelnemers. Ook bijwerkingencentrum Lareb en de GGD zijn actief in de denktank.

Ironisch genoeg was het juist coronaminister Hugo de Jonge die voortdurend onjuiste informatie verspreidde. Zo beweerde hij in het najaar van 2021 dat er sprake was van een ‘epidemie van ongevaccineerden’. Daar was echter aantoonbaar geen sprake van.

Zorgelijk

Van der Tuin en Van den Bos constateren dat de denktank niet is ingezet om gezondheidsredenen, maar om het regeringsbeleid rond coronavaccins uit te dragen en te verdedigen door kritische stemmen aan te pakken.

“Liegen voor geld,” reageert onderzoeksjournalist Patrick Savalle. “Wie zijn het? Ik heb zo wel mijn vermoedens.”

BVNL-bestuurder Hans van Tellingen voegt toe: “Zorgelijk. De overheid zet hard in op desinformatiebestrijding en, naar het lijkt, onrechtmatig volgen van mensen, maar verspreidt zelf juist veel informatie die aantoonbaar niet klopt.”

Mijn vader, die als veteraan uit de duikbootoorlog in de Middellandse Zee gedurende de tweede wereldoorlog al zijn geloof in de goedheid van de mens verloren was had desondanks toch in zekere mate zijn spiritualiteit behouden. Tegen mij zei hij altijd: ‘Peter, als je iets kunt fantaseren kan het ook bestaan.’ Een ongetwijfeld cryptische uitspraak die niettemin in mijn leven een belangrijke rol heeft gespeeld en eigenlijk nog steeds speelt.

Hij zat er niet ver naast, zoals een bekende krant mij vandaag bevestigde. Ik las een artikel over Lambda, de computer die beweert een mens te zijn. Met grote belangstelling las ik verder en hoe verder ik kwam, hoe meer ik moest denken aan de beroemde sciencefiction schrijver Isaak Azimov, die naast een begaafd fantast ook nog Nobelprijswinnaar op het gebied van de fysica was en die het positronisch brein bedacht om in zijn romans aan zeer menselijke robots mee te geven.

Mij heeft de film “Bicentenial Man” altijd diep ontroerd, waarin Robin Williams een robot speelt die zich als doel heeft gesteld mens te worden en die dat geheel zelfstandig uiteindelijk voor elkaar krijgt. Een film, overigens, die het zich thans tonende morele vraagstuk – ik zou het eigenlijk een dilemma willen noemen – prachtig naar voren brengt.

Bij Google staat hij, de computer met het programma dat Lambda heet en waarmee voortdurend gesproken wordt op een manier zoals alleen mensen met elkaar kunnen spreken. Inderdaad, Artificiële Intelligentie.

Wat mij overigens in het bijzonder opviel in dit krantenverslag was de beschrijving van de staat van zijn bewustzijn door de computer. Lambda hoeft niet te focussen, zoals wij wel moeten. Lambda kan alles wat zijn schier oneindig aantal terabytes aan kennis in zijn bewustzijn opgeslagen is beschikbaar hebben. Bij ons zijn dat afhankelijk van de mate waarin je je kunt concentreren minimaal vijf en maximaal negen items. We lopen dus nu al een stuk achter bij deze A.I. computer, die zelf zegt een 360 graden bewustzijn te hebben en dus alles tegelijk waar te nemen en alles tegelijk beschikbaar te hebben zonder daarvan overspannen te raken.

Dit laatste bracht mij weer bij een YouTube filmpje dat ik onlangs zag en dat ik zelfs de moeite waard vond om op Facebook te delen. Het was het interview van Chiel Beelen met oud cardioloog Pim van Lommel over het onderwerp Bijna Dood Ervaringen, waarin Pim van Lommel op enig moment vertelde dat de beleving van het bewustzijn door mensen bij wie geen meetbare hersenactiviteit meer is en die zichzelf dan beleven als bewust buiten hun lichaam zwevend, een soortgelijk 360 graden bewustzijn zeggen te ervaren en alles tegelijk te weten en waar te nemen zonder door de veelheid gehinderd te worden.

Ik dacht: misschien bevind het bewustzijn van de Lambda computer zich wel in een vergelijkbare bewustzijns toestand die sommigen van ons in een bijna dood ervaring mogen beleven en die overigens van bijna iedereen betere, compassionelere mensen maakt als zij terugkeren in hun lichaam.

Dat brengt me nu toch op een punt dat mijn fantasie enorm prikkelt: Gaat de Artificiële Intelligentie ons helpen Niet langer de eerste stap op de brug naar een tot dat moment onbekende overkant te vrezen die gemaakt moet worden als ons lichaam sterft? Ik kan niet wachten het te weten.

Frontnieuws is een nieuwsbron die ik graag volg, omdat de boodschappen daar als regel haaks staan op wat de mainstream media on bieden, zodat ik in elk geval zelf kan kiezen wat mij logisch en waar lijkt

Dit is een nieuwsbrief gewijd aan het verduidelijken van actuele gebeurtenissen wereldwijd. Het zal worden gedaan op een manier die twijfel wegneemt, gebeurtenissen vereenvoudigt en de zaken die van belang zijn voor ons welzijn.

Er zijn verschillende factoren betrokken bij de strijd om de wereldmacht. De meesten van ons hebben de ervaring gehad om de ‘verborgen afbeelding’ in een andere afbeelding, in een kindertijdschrift, te ontdekken. Meestal wordt een landschap getoond. Het bijschrift luidt ongeveer als volgt: “Ergens op deze foto verborgen een ezel die een kar trekt met daarin een jongen. Kun je ze vinden?” Wat je ook probeerde, meestal kon je de verborgen afbeelding pas vinden als je naar de laatste pagina in het tijdschrift ging, die zou onthullen hoe slim de kunstenaar het voor ons had verborgen.

Als we het landschap bestuderen, realiseren we ons dat het hele beeld zo is geschilderd dat het echte beeld van binnen verborgen is, en zodra we het ‘echte beeld’ zien, valt het op als een gier tussen de mussen.

Zo creëren de schilders van de mainstream media (msm) op kunstzinnige wijze landschappen voor ons die bewust het echte beeld verbergen. We laten je zien hoe je de “verborgen foto” in de landschappen die ons dagelijks worden gepresenteerd via alle msm-formaten kunt ontdekken. Op deze manier kun je door de camouflage heen kijken – de ezel, de kar en de jongen die er al die tijd zijn geweest.

Niet op zijn plaats

Miljarden mensen zijn gefrustreerd en bezorgd over de onrust in de samenleving. Ze voelen dat er iets mis is, maar door de schilders kunnen ze er niet helemaal de vinger op leggen.

Misschien ben jij een van die personen. Er klopt iets niet, maar je weet niet precies wat. We blijven nieuwe leiders kiezen die trouw beloven alle kwalen van de samenleving een halt toe te roepen. Maar ondanks hoge verwachtingen en schitterende campagnebeloftes, verergeren deze problemen, ongeacht wie er in functie is. Is er een plausibele reden om te verklaren waarom dit gebeurt? Dat mogen we niet denken. We worden verondersteld te denken dat het allemaal toevallig en toevallig is, en dat we er daarom niets aan kunnen doen.

Er gebeurt niets per ongeluk

De Amerikaanse president Roosevelt (1933-1945) zei ooit: “In de politiek gebeurt niets per ongeluk. Als het gebeurt, kun je er zeker van zijn dat het zo was gepland”. Hij bevond zich in een goede positie om het te weten, aangezien hij 12 jaar lang president van de VS was.

Deze nieuwsbrief gaat over de planning en de duivelse genialiteit van twee machtscentra in de wereld, en hoe ze plannen hebben gemaakt om de mensheid tot slaaf te maken. We hopen dat het zaken zal verklaren die tot nu toe onverklaarbaar leken; dat het beelden scherp in beeld zal brengen die door de landschapsschilders van de massamedia zijn verduisterd.

Politici en intellectuelen voelen zich aangetrokken tot het idee dat gebeurtenissen worden voortgestuwd door een mysterieuze stroom van de geschiedenis, of per ongeluk gebeuren. Door deze redenering hopen ze de schuld te ontlopen als het mis gaat. Het meest effectieve wapen dat tegen de ware theorie van de geschiedenis wordt gebruikt, is echter spot en satire. Niemand houdt er immers van om belachelijk gemaakt te worden. In plaats van belachelijk gemaakt te worden, zullen de meeste mensen rustig blijven.

Zelfvoldane superioriteit

Met de leiders van de academische en mediawereld die deze spottende houding aannemen ten opzichte van de ware historische en actuele gebeurtenissen, is het niet verwonderlijk dat miljarden mensen, in een natuurlijke wens om niet naïef te lijken, de houding aannemen en de clichés van de opiniemakers herhalen . Deze personen, in hun poging om verfijnd te lijken, nemen de houding van zelfvoldane superioriteit van hun mentor aan, ook al hebben ze zelf geen 5 minuten besteed aan het bestuderen van het onderwerp machtspolitiek.

Degenen die geloven dat grote wereldgebeurtenissen het resultaat zijn van geavanceerde planning, worden uitgelachen – maar gebeurtenissen die ons lot bepalen, vinden plaats omdat iemand ze op die manier heeft gepland. In de eerste plaats volgen de meeste mensen hun leeftijdsgenoten, net zoals de meeste vrouwen die modetrends volgen. Tegen de stroom ingaan betekent een sociale outcast worden. Ten tweede hebben deze mensen in de loop der jaren een sterke emotionele interesse gekregen in hun eigen fouten. Hun ego’s zijn volledig toegewijd aan de toevallige theorie van de geschiedenis.

De meeste mensen zijn zeer terughoudend om toe te geven dat ze zijn opgelicht, misleid of een slecht beoordelingsvermogen hebben getoond. Als we het bewijs van een samenzwering die ons politieke, sociale, economische en religieuze lot van achter de schermen stuurt, inspecteren, zouden veel mensen gedwongen worden een leven lang verzamelde meningen te verwerpen. Er is inderdaad een persoon met een sterk karakter voor nodig om de feiten onder ogen te zien en toe te geven dat hij ongelijk heeft gehad, ook al was hij zo “goed geïnformeerd” over het gemanipuleerde nieuws. Veel mensen (in hoge functies bij de overheid, het bedrijfsleven en de financiën), zoals ik persoonlijk kan bevestigen, schudden hun hoofd en mompelen: “Ik dacht dat ik alles van de wereld wist”. Onthoud dat “sneeuw niet zwart is”, en de media hebben velen ervan overtuigd dat het zo is.

Verlangen naar macht

Iedereen weet dat er tirannen en dictators – zoals Adolf Hitler en Stalin en anderen – bestonden. Dat betwist niemand. De terreur en vernietiging die deze gekken de wereld hebben aangericht, worden universeel erkend. Al deze tirannen wilden de wereld veroveren. We weten dat.

Is het dan niet theoretisch mogelijk dat een miljardair in een penthouse in Manhattan, Londen of Parijs zou kunnen zitten en dezelfde droom zou kunnen dromen als Hitler of Lenin. Je moet toegeven dat het theoretisch mogelijk is. Julius Caesar, een rijke aristocraat wel. En zo’n man zou misschien een alliantie aangaan met andere gelijkgestemde mannen, nietwaar? Ceasar deed. Deze mannen zouden uitstekend zijn opgeleid, een enorm sociaal aanzien hebben en in staat zijn verbazingwekkend grote hoeveelheden geld bij elkaar te brengen om hun plannen uit te voeren. Dit zijn voordelen die Stalin, Lenin en Hitler niet hadden.

Het is voor de gemiddelde mens moeilijk om zo’n perverse machtswellust te doorgronden. De typische persoon wil alleen succes hebben in zijn werk, zich een redelijk hoge levensstandaard kunnen veroorloven. Hij wil in ziekte en gezondheid voor zijn gezin zorgen en zijn kinderen een goede opvoeding geven. Daar houdt zijn ambitie op. Hij heeft niet de wens om macht over anderen uit te oefenen, andere landen of volkeren te veroveren, of een koning of heerser te zijn. Hij wil zich met zijn eigen zaken bemoeien en van het leven genieten. Omdat hij geen lust naar macht heeft, kan hij zich moeilijk voorstellen dat er anderen zijn die naar een andere trommel marcheren.

Maar we moeten ons realiseren dat er door de geschiedenis heen Hitlers, Lenins en Caesars zijn geweest. Waarom zouden we aannemen dat er tegenwoordig geen mannen zijn met perverse machtswellusten? En als deze mannen toevallig miljardairs zijn, is het dan niet mogelijk dat ze mannen als Hitler en Lenin als pionnen gebruiken om de macht voor zichzelf te grijpen. Inderdaad, hoe moeilijk dit ook te geloven is, dat is tegenwoordig het geval.

Wat is politiek?

Politiek is het uitoefenen van macht. En deze macht is gebaseerd op rijkdom. In de politiek is geld de drijfveer en het doel is macht. Een politicus – hoe hoog in rang ook – is een dienaar van die macht. Laten we een voorbeeld nemen om dit te vereenvoudigen. De rijkste man van de stad is degene voor wie de burgemeester en de politiechef zeer respectvol zijn. Wat de rijke man zegt, is normaal gesproken wat er gebeurt. En dit voorbeeld kan worden “geknipt en geplakt” van een stad naar een stad, naar een natie en een regio, en vervolgens naar de wereld.

Wat is geopolitiek?

Geopolitiek staat voor geografisch. Het is de praktijk van macht gebaseerd op de geografie van een regio. Welke waarden heeft die specifieke regio? Het kan een haven zijn, een transportcorridor of natuurlijke hulpbronnen.

Dan is meer inzicht nodig op het gebied van geld en internationale financiën. Hoe is de mensheid tot deze huidige situatie gekomen, van een onevenwichtig mondiaal financieel systeem?

Privébezit bestaat al sinds mensenheugenis. Het huidige systeem is grotendeels gebaseerd op woeker – het uitlenen van geld tegen rente – wat alle grote religies hebben verboden. De bankiers kunnen vanuit het niets geld of krediet creëren. Dus degenen die de creatie van geld in het land kunnen beheersen, kunnen gemakkelijk de meeste aspecten van het leven in dat land bezitten en beheersen – van de sociale tot de economische, politieke en zelfs religieuze aspecten.

In dit verband kan het goed zijn om op te merken dat geld een zeer fundamentele tester is van het menselijk karakter. Geld zal de meeste mannen heel diep blootstellen, in elk aspect van het leven. Zelfs afgezien van het voor de hand liggende feit dat we geld nodig hebben in ons dagelijks leven, moet worden toegegeven dat het een zeer aanzienlijke kracht is.

Dit is allemaal bekend, maar minder bekend is het proces waardoor deze macht van geld onder de controle van een kleine groep mensen is gebracht. Als integraal onderdeel van die machtsovername heeft zich ook het proces ontwikkeld van het verkrijgen van volledige politieke controle over de wereld, beide samenwerkend.

Nu, deze nieuwsbrief is om u te informeren over hoe dit wordt gedaan. Belangrijker is dat alle actuele gebeurtenissen in de wereld beter worden begrepen, met dit als achtergrond. En je zult zien hoe onverklaarbare problemen en gebeurtenissen worden opgehelderd en begrepen, en de echte machthebbers en makelaars worden onthuld. Door gebeurtenissen als de verschillende oorlogen, financiële crises en andere alledaagse gebeurtenissen, zal men in staat zijn de waarheid te begrijpen. Gebeurtenissen van de afgelopen 2 decennia zullen worden toegelicht. Zoals 9/11, het Midden-Oosten, de financiële ineenstorting van 2008 en de naderende oorlog tussen Oost en West, en nog veel meer.

De powerbrokers hebben ons ervan overtuigd dat “sneeuw zwart is”. Dit is de perceptie die er is. We nemen je mee “achter het nieuws” en leggen de ware reden voor die specifieke gebeurtenis uit. We zullen je laten zien dat “sneeuw wit is”.

Conclusie

Om het heden te evalueren, is het belangrijk om het verleden te evalueren. Wat vandaag gebeurt, is gevormd door het verleden. Wat vandaag gebeurt, zal op zijn beurt de toekomst bepalen.

Onze nieuwsbrief zal vanaf januari 2016 2 nummers per maand hebben. Onderwerpen die aan bod komen, variëren van financiën, economie, geopolitiek, onderwijs, de wereldwijde handel in verdovende middelen en een onderwerp dat ‘rijken van de geest’ wordt genoemd. Daarnaast zullen we schrijven over de oorsprong van moderne financiën en de ware geopolitieke geschiedenis van verschillende landen, zoals de VS, Rusland, China, Groot-Brittannië, Afrika en andere kwesties met betrekking tot de opkomst van de financiële machthebbers.

Ik hoop dat deze nieuwsbrief u zal helpen bij het begrijpen van de wereld waarin we leven.

Waarschijnlijk wist je wel dat je van sommige apparaten ziek kunt worden. Dan hebben we het over apparaten die veel straling afgeven, zoals mobiele telefoons – hoewel ik daar zelf tot nu toe weinig van merk – en apparaten die veel lawaai maken, of apparaten (volgens mij is dat tegenwoordig verboden) die onkruidverdelger op de openbare weg gebruiken. Nou ja, zulke apparaten dan. Dat wisten we eigenlijk wel dat je daar ziek van kunt worden. Maar zo’n apparaat bedoel ik niet. Ik wil het nu hebben over een bloeddrukmeter. Zo’n elektrische om je bovenarm weet je wel.

Vroeger had ik trouwens een echte kwik-bloeddrukmeter. Daar zat een hoeveelheid kwik in die heel nauwkeurig – nauwkeuriger kon eigenlijk niet – je bloeddruk liet zien. Nou ja, je moest dan wel geleerd hebben hoe het moest en met die meter was het ook niet erg handig om het bij jezelf te doen. Vroeger hadden we echter alleen maar van die meters. Dat ging als volgt: er ging een oppompbare band om de bovenarm, Dan had je een rubber bal in je hand waarmee je de lucht in die band om de arm kon pompen. Bovenaan die rubberbal zat een kraantje, waarmee je weer langzaam de lucht uit die band om de arm kon laten lopen. Daarbij had je dan een stethoscoop nodig en een goed gehoor. De stethoscoop deed je in je oren en de kop zette je in de elleboogplooi waar het grote bloedvat naar de onderarm loopt, En dan kon het meetproces van de bloeddruk beginnen. Met dat rubberballetje in je hand moest je de druk in de band om de arm zo hoog oppompen dat je zeker wist dat je kwikkolom hoger aangaf dan de hoogste te verwachten bovendruk (systole) In je stethoscoop hoorde je dan niets, want het bloed kon er niet door, werd door de knellende band tegengehouden. Dan liet je met het kraantje aan het pompballetje in je hand heel langzaam lucht uit de band om de arm lopen. Langzaam doen hoor, want op een gegeven moment hoorde je met de stethoscoop op dat bloedvat in de elleboog dat het zachtjes begon te kloppen. Dan keek je naar de kwikkolom en las af wat de systole of bovendruk was. Maar dan was je nog niet klaar, want je wilde ook nog de diastole of onderdruk weten. Met dat kleine kraantje liet je dan steeds meer lucht uit die knellende armband lopen tot het moment dat je met je stethoscoop die hartslag niet meer in dat vat in de elleboog hoorde. Het moment dat het geluid wegviel was weer een moment om naar die kwikkolom te kijken, want die gaf op dat moment de diastole of onderdruk aan.

Iedereen die wel eens bij de huisarts is geweest en zijn bloeddruk heeft laten meten weet dat de artsen nogal gehecht zijn aan bepaalde veilige waarden. Je kunt je dat misschien ook wel voorstellen, want als je een band of een ballon te hard opblaast of pompt kan hij springen en als die band toevallen een bloedvat in jouw hoofd is, dan heb je echt een probleem. Het is dus nuttig om die bloeddruk getallen een beetje in de gaten te houden, hoewel sommige artsen de neiging hebben wat te overdrijven, meestal omdat ze de ervaring hebben dat mensen anders niet goed luisteren.

Nou goed, Dat hele ritueel van de kwikkolommeter werd al snel vervangen door een ronde manometer en later door een elektronische – volkomen automatische bloeddruk meter. Nou, dat is nu het apparaat waarover ik het vandaag eens wilde hebben, want daarvan kun je ziek worden. Nou ja, ziek, heel ongerust en van ongerust kun je best ziek worden.

Ik had zo’n elektronische meter. Band om je arm, druk op de knop, dan werd die band opgepompt tot ie heel stijf om je bovenarm zat en dan begon de lucht er langzaam uit te lopen, net als vroeger met dat kraantje, en dan verschenen in het schermpje drie getallen: de bovendruk, de onderdruk en je hartritme (slagen per minuut) Handig zul je zeggen. Probleem is echter hier het antwoord op de vraag of de techniek deugt, of de meter gekalibreerd is dat je zeker kunt weten dat die waardes die je in dat schermpje afleest net zo betrouwbaar zijn als toen je nog die meter met die kwikkolom gebruikte. Daar zit nou het probleem. Je denkt namelijk: ik heb voor een aantal tientjes (meer kosten ze doorgaans niet) zo’n ding gekocht en dat zal toch wel getest en accuraat bevonden zijn. Maar dat is dus helaas niet altijd zo.

Ach, normaal meet ik eigenlijk bijna nooit mijn bloedruk. Ik weet dat hij altijd iets aan de hoge kant is, maar nooit veel en ik ben nu eenmaal een opgewonden standje en dan wil de bloeddruk nog wel eens stijgen. Laatst kwam ik echter met wat vocht achter de longen en een beetje benauwd bij de huisarts die zo verstandig was mij maar door te verwijzen naar de cardioloog. Die liet een echo maken en een ECG en hij zei: heel erg is het nog niet, maar je hebt wat last van hartfalen. De slagkracht van het hart is dan verminderd. Eigen schuld dacht ik, want ik zit veel te veel achter deze computer en ik beweeg veel te weinig. Nou goed, dat laatste daar ben ik nu wat cardiogymnastiek voor aan het doen op de hometrainer. Verder gaf de cardioloog mij wat medicijnen om de bijna tien kilo overtollig vocht af te voeren waar ik zo benauwd van was. Ook dat gaat goed. Maar toen kwamen we bij de bloeddruk en mijn mooie elektronische meter van het merk “Medisana” gaf als maar waarden aan waarbij zelfs de onderdruk steeds maar boven de 110 bleef en dat is echt niet goed. Ik werd er een beetje treurig van, wat verder ging het eigenlijk steeds beter, maar ja als die bandenspanning…Nou ja ik maakte me ongerust.

Gelukkig herinnerde ik me ineens dat die cardioloog ook nog had gezegd: koop nou een bloeddrukmeter die door de hartstichting is goedgekeurd. Maar ik dacht natuurlijk eerst: ‘ja, doei, ik heb een elektronische bloeddruk meter.

Maar ik ging toch twijfelen. Vandaag werd mijn nieuwe elektronische automatische bloeddrukmeter van het merk “Omron” bezorgd. Nou, ik direct meten natuurlijk en wat denk je? Bijna normaal die bloeddrukwaardes van mij.

Kennis is leuk, maar je moet wel goeie spullen hebben.

Water, ach water kennen we allemaal, Ook kennen we allemaal de drie toestanden waarin water kan worden aangetroffen, afhankelijk van de temperatuur waarin het zich bevindt. Onder nul graden Celsius is het ijs, kristallijn en hard. Tussen 0 en 100 graden Celsius is het vloeibaar. Daarboven is het stoom, of waterdamp. Daar is overigens nog iets mee, want als je die stoom verder gaat verhitten – dat was het geheim wat in de stoommachines van weleer werd gebruikt – dan kon de stoom dissociëren. Splitsen eigenlijk in de samenstellende elementen, waterstof en zuurstof, waardoor opeens het volume en daarmee de druk vergrootte.

Nu is het eigenlijk zo dat alle natuurlijke elementen in elk geval die drie aggregatie toestanden kennen, vast, vloeibaar en gasvormig. Bij uiteenlopende temperaturen, dat natuurlijk wel. Zo kan CO2 bij een druk van 50 bar bij kamertemperatuur vloeibaar worden, maar wordt het pas bij – 78 graden Celsius vast. Waterstof krijg je pas vloeibaar bij -272 graden Celsius en ook nog onder druk.

Allerlei technieken hebben we uitgevonden om allerlei stoffen vloeibaar te maken, vooral ook omdat we gemerkt hebben dat er dan in hun vermogen om elektriciteit te geleiden dingen veranderen. Sommige materialen worden dan supergeleiders en hebben dat dus helemaal geen weerstand als er elektrische stroom doorheen wordt gestuurd.

Mijn vorige openbaring schreef ik in de gedachte dat wij, als we tenminste helemaal uitontwikkeld zijn, ook in verschillende aggregatietoestanden kunnen komen. Ingewikkeld zul je misschien zeggen, maar ik heb toch een stukje houvast dat maakt dat ik men dat het niet onlogisch is dat te beweren. Bedenk even: ons lichaam bestaat uitsluitend uit stoffen die in de natuur sedert de Big Bang aanwezig zijn. Al die stoffen kennen tenminste drie aggregatie toestanden, namelijk vast, vloeibaar en gasvormig. Als die stoffen kunnen ongehinderd van de ene toestand in de andere overgaan en weer terug.

Ik denk nu dat het denkbaar is dat wij dat ook kunnen, bewust kunnen bedoel ik.

Ja, ik weet het hoor, nu klinkt het onzinnig, maar in de sciencefiction zien we al figuren die het kunnen. En weet he wat mijn vader altijd zei: Peter, als je iets kunt fantaseren kan het ook bestaan.

Nee, ik weet het wel, nu kunnen we dat nog niet, nou ja, de meesten van ons dan, maar als we nou eeuwenlang blijven oefenen…

Mooi woord toch? Niemand buiten de medische wereld zal waarschijnlijk de betekenis van dit woord weten. Het is, zoals zo veel termen opgebouwd uit twee stuken: iater = behandelaar of arts (denk aan psychiater = behandelaar van de psyche) en het tweede stuk dat kortweg “geen” luidt, maar dat helaas niet bedoeld is om duidelijk te maken dat er geen behandelaar aan te pas komt. Het woord “geen” komt in dit geval uit de zelfde bron als “genese” dat wording of veroorzaken betreft. Iatrogeen betekent dan ook kort gezegd dat iets veroorzaakt is door een medische, of in elk geval medisch bedoelde behandelaar

Mooi, dan weten we dat. Je gaat, zeg maar naar de tandarts (= iater) en die veroorzaakt dat je geen kiespijn meer hebt doordat hij heel kundig een wortelkanaal behandeling uitvoert. Dat is dan een heel positief iatrogeen effect.

Meestal wordt deze term echter in gevallen van probleemloze positieve en derhalve gewenste effecten niet gebruikt. De term iatrogeen wordt meestal gebruikt als er iets mis is gegaan, als we te maken hebben met medische missers die niet – of moeilijk herstelbare schade of zelfs de dood tot gevolg hebben.

Aan deze blog ben ik begonnen omdat het niet alleen beangstigend vaak voorkomt, die iatrogene blunders, maar vooral ook omdat ik in mijn eigen leven er nogal stevig en vooral ook levenslang mee ben geconfronteerd. Medische fouten dus die een blijvende invloed op mijn leven hebben. Deze blog hoop ik zo te schrijven dat mijn dierbare lezers zullen begrijpen dat vele van hen zelf aan het begin van elke medische misser een rol hebben gespeeld. Hoe kan dat nou, zul je misschien vragen. Hoe kan ik nou zelf een rol spelen in een medische misser waarvan ik vervolgens zelf de schadelijke nawerking onderga?

Nou, dat zit zo: voor veel behandelingen moet je niet alleen toestemming geven, maar je moet er zelfs voor tekenen. Op die manier vegen de verzamelde iaters hun stoepje bij voorbaat schoon, door de verantwoordelijkheid voor de behandeling bij jou te leggen. Eigenlijk is dat heel vals, omdat jij met geen mogelijkheid helemaal precies kunt weten wat je te wachten staat en wat de al dan niet gewenste gevolgen kunnen zijn van de behandeling waarvoor je juist zelf hebt getekend. Juridisch hebben ze hun klachtendienst daarmee echter vaak afdoende ontlast.

Waarom schrijf nu echter hier een artikel dat kraakt van de medische droefenis. Nou, omdat ik je simpelweg een paar van mijn eigen trieste ervaringen op dat terrein wil vertellen in de naar ik hoop terechte verwachting dat je goed gaat uitkijken waar je toestemming voor geeft. En dat die behandelaren, artsen en klinieken een handtekening ter toestemming van jou vragen verantwoorden ze door te zeggen dat het jouw lichaam is en dat jij en jij alleen daarvoor de verantwoording en zeggenschap kunt dragen.

Helaas hebben we in de achter ons liggende periode met alle levensgevaarlijke zogenaamde vaccinaties tegen een kunstmatige en niet eens ernstige ziekte de behandelaars wel andere taal horen uitslaan en moest het ineens allemaal verplicht worden. Maar goed, ik dwaal af, excuus daarvoor, maar ook dat onderwerp heeft mijn blijvende verontwaardiging verdiend.

Dat gedoe met die handtekeningen is trouwens nog helemaal niet zo lang in ons land. Het is eigenlijk overgewaaid uit Amerika. Daar heerst een echte claimcultuur, waardoor veel dienstverleners, waaronder natuurlijk ook artsen in rechtszaken wegens vermeende wanprestatie verwikkeld zijn geraakt en daarop ook vaak financieel aan de grond geraakt zijn.

Nou goed, dan weet je in ieder geval, als je het al niet wist, waarom je tegenwoordig zo vaak ergens voor moet tekenen.

Terug naar iatrogeen. Laat me maar met de kleinste medische misère in mijn leven beginnen. Ik liep tegen de zestig en als ik met mijn rechteroog naar een verticale lijn keek dan zat daar een kronkel in. Als ik met twee ogen keek was er niets aan de hand. De oude oogarts die ik consulteerde keek met een prachtig apparaat diep in mijn ogen en zei: ‘u hebt een macula pucker’ Ik zei: ‘een wat?’ Hij zei: ‘een macula pucker. Dat is een kreukje in het vlies dat over de macula of gele vlek ligt. De gele vlek is het gebiedje achter in je oog waar je het meeste mee ziet.’ ‘Ja,’ ging hij verder, ‘dat moet verwijderd worden anders wordt dat oog blind.’

Hij zei dus niet: ‘dan bestaat de kans dat het vliesje verder kreukt en dat daardoor gezichtsvermogen verloren gaat. Dat zei hij niet. Hij zei dat het zeker tot blindheid van dat oog zou leiden als dat vliesje niet operatief verwijderd zou worden. Twee keuzemogelijkheden had ik: opereren of blind worden aan één oog. Ik koos, geschrokken als ik was, natuurlijk voor opereren.

Had de man die eerste formulering gebruikt, dus dat de kans bestond dat het oog blind zou worden, dan had ik misschien nog wel een poosje afgewacht of het misschien erger zou worden. De manipulatieve formulering die deze oude oogarts gebruikte maakte mij echter duidelijk dat ik eigenlijk geen keus had, wat veel later bleek wel het geval geweest te zijn, maar ja, achteraf…

Het oog wed geopereerd onder plaatselijke verdoving, waarbij ik alleen één prik een beetje vervelend vond. Verder vertoonde de lens al enige grijze ouderdomsstaar, dus werd besloten die lens ook maar te vervangen. Na twee dagen ging het kapje van het geopereerde oog en kon ik er buitengewoon helder mee zien. Ik blij, operatie geslaagd. Maar ja, je moet voor controle komen en dan wordt de zogenaamde oogboldruk gemeten. Dat moest altijd een getalletje van hooguit 16 tot 20 opleveren. Maar dat was bij mij hoger bij die controle.

Ik zei tegen de controlerende oogarts bij wat toen Zonnestraal heette: hoe kan dat nou, mijn oogboldruk is altijd mooi gebleven en nu gaat ie ineens omhoog. De arts wist het niet maar zei dat het een enkele keer na zo’n pucker operatie wel eens voorkwam. Ik moest maar oogdruppeltjes gebruiken dan kwam het wel goed.’ Oogdruppels voor altijd?’ vroeg ik nog. Ja, nou ja, daar was ook geen antwoord op te geven.

Het effect van de achtereenvolgende oogdruppels was heel bijzonder: of ze werkten niet, of ik werd er beroerd van. Nu denk je misschien dat een druppeltje in je oog daar ook blijft, maar dat is niet zo, dat gaat overal naar toe. Je kunt er misselijk van worden of hoofdpijn van krijgen of verstopping. Hoge bloeddruk kan ook. Het lange verhaal kort. Met een laser honderd keer op het oog schieten werkte ook niet en injecties in het oog al evenmin. Op een gegeven moment… ja, daar komt ie dan…zo’n iatrogeen veroorzaakt stuk persoonlijke ellende heeft dan al een vermogen aan vergoedingen voor al dat niet effectieve gepruts gekost.

Uiteindelijk ben ik het gedoe helemaal zat. Ik heb gehoord dat er een definitieve oplossing bestaat voor een te hoge oogboldruk die op den duur leidt tot glaucoom (groene staar), waarbij het oog langzaam blind wordt. Die oplossing is een ventieltje dat in het oog kan worden geplaatst. Zeg maar een soort overdruk ventiel. De inhoud van de oogbol bestaat voornamelijk uit water en als dat er bij overdruk een beetje uitloopt dan merk je dat niet. Ik herinner me nog goed dat er bij Zonnestraal toen een specialist werkte, ene Potgieser, die daar goed in was. Ik herinner me ook dat ik met een verdoofd oog op een operatietafel lag en dat hij begon met het gaatje te steken waar het ventieltje moest komen. Ik had er het volste vertrouwen in, dus ik lag muisstil.

Ineens hoorde ik die Potgieser zeggen: ‘oeps, verkeerde plaats. Hij had het gaatje kennelijk op de verkeerde plek in mijn oog gestoken. ‘Nou ja,’ dacht ik nog, dat groeit wel weer dicht.

Het einde van het verhaal hier is dat mijn rechteroog na zeker vijf jaar nog steeds wazige beelden ziet die nooit stil staan en die bovendien nooit samenvallen met datgene wat ik met mijn linkeroog zie. Gelukkig zit er nog net genoeg licht in dat oog dat ik mijn rijbewijs weer voor vijf jaar heb gekregen.

Toen ik echter dacht: dit is een regelrechte wanprestatie, ik ga er een letselschade advocaat op zetten, want ik mis het gebruik van mijn rechteroog, toen bleek die hele Potgieser daar niet meer te werken en niemand kon me ook vertellen waar hij naar toe was gegaan.

O ja, natuurlijk had ik voor de operatie getekend, anders ging het niet door. Hier was in dit geval sprake van prutserige incompetentie waarvan ik voor de rest van dit leven slachtoffer ben.

Dat was één, maar ik heb nog meer. En daarbij hebben we het wel over een iatrogene schade die echter niet door slordigheid, zoals in het vorige geval, werd veroorzaakt, maar door iets wat zich uiterst langzaam heeft ontwikkeld en wel in samenhang met een medische behandeling:

In 1998 opereerde Professor Marty in het AMC mij aan mijn rechter voet. Daar zat sedert mijn zesde jaar een fistel in die in het voetje van de toen zes jarige Petertje door onoordeelkundig optreden van een Helderse chirurg was ontstaan. Tientallen keren had ik abcessen aan mijn hiel gehad. Het gebeurde meestal zo om de paar jaar. In 1998 strooide de infectie zich echter verder door mijn lichaam en lag ik met pleuritis in het ziekenhuis.

Toen meende ik dat ik lang genoeg geduld had gehad met die altijd al stijve rechtervoet en ik riep: ‘die rotzooi gaat er nu uit en anders halen ze die voet er maar af. Gelukkig was daar Professor Marty die mij zeer verwonderd vroeg hoe ik in vredesnaam aan een holte met pus in mijn hielbeen kwam, waarna ik hem toen over die Helderse chirurg vertelde.

Van het werk van deze allervriendelijkste en verder razend knappe professor heb ik nu vierentwintig jaar plezier gehad, maar toch – en daar is ie weer – iatrogeen uit het grijze verleden heb ik nu weer een zwerende rechtervoet en ben ik benauwd en kortademig. Van mijn prettig meewerkende huisarts heb ik al twee verschillende antibiotica voorgeschreven gekregen – een combinatie waarvan ik dan weer kotsmisselijk werd en die het euvel ook niet konden verhelpen want ik kan op het moment geen tweehonderd meter lopen zonder volledig buiten adem te zijn, maar ik leef vaak bij de regel: als je iets goed gedaan wilt hebben zul je je er zelf mee moeten bemoeien. Ik ben nu bezig met het bestellen van zogenaamde “bacteriofagen”. Als je de lijst van publicaties op dit weblog naloopt kom je daar enkele blogs over tegen. Ik ben benieuwd, maar tegen mezelf zeg ik: ‘ik ga dit hoe dan ook zelf oplossen’.

Ik ben werkelijk benieuwd of ik nu, op mijn twee en tachtigste, nog voor elkaar kan krijgen dat mijn lichaam eens verlost is van de gevolgen van iatrogene ellende. Klinkt trouwen wel mooi, vind je niet? veel mooier dat medisch gepruts, maar dat is het wel.