Tussen deze twee begrippen ligt de wereld van de creatieve werkelijkheid. Al onze wens-energie moet erop gericht zijn dat deel van de werkelijkheid te bereiken want daar ligt de werkelijke samenhang tussen het ogenschijnlijk levende en de wereld van de ideeën. Gemakkelijk van de ene in de andere werkelijkheid overgaan maakt ons op slag invloedrijke eeuwige wezens. Alles hangt af van de soepelheid waarmee we de beide aggregatietoestanden kunnen verwisselen en niettemin onszelf blijven, zij het dan met een compleet bewustzijn.

De vraag die zich nu in mijn hoofd afspeelt is die naar de mogelijke – en voor ons toekomstige werkelijkheid. Ooit schreef ik de tekst van een oud Engels kinderliedje op: Row, row, row your boat gently down the stream. Merryly, merryly, merryly, life is but a dream. Die tekst, dacht ik bij mezelf, zou best eens waar kunnen zijn. Niet dat we dat weten en beseffen hoor, dat waarschijnlijk nog lang niet. Echter: overdonderd door het feit dat die ogenschijnlijke werkelijkheid van het mensenleven: geboren worden uit de moederschoot als baby, opgroeien, oud worden en sterven is een dusdanig parallel proces dat ook goed past bij de voorlopige voorstelling van onze geestelijke vermogens dat ieder gemakkelijk in de verleiding komt te denken dat het waar is. Och ja, natuurlijk hebben mensen als Pim van Lommel er voor de goede verstaander veel aan bij gedragen dat voor een toenemend aantal van ons er op hoopvolle en zinvolle wijze meer moet zijn dan dit leven. In mijn gedachten maak ik evenwel een sprongetje dat mogelijk beide werelden, het zogenaamde leven dat slechts een droom is – voor velen een teleurstellende en pijnlijke ervaring – en de zogenaamde dood, waaruit de vele bijna ervaringen ons in toenemende aantallen bereiken – te verenigen in een geschakeerde en vooral bestuurbare veel grotere ervaring die zeker de eeuwige eenheid van het eeuwige leven zal duidelijk maken en elke vorm van zogenaamd leren door te lijden overbodig.

Ik merk dat ik toch weer aardig aan het theoretiseren ben in plaats van de stelling toe te lichten en uit te leggen. Ik heb wel eens ergens iets gelezen in de trant van: ‘de slaap is de broer van de dood’. Je zou ook kunnen zeggen: als je slaapt ben je een beetje dood, of wel slapen lijkt een beetje op dood zijn. Er moet in ieder geval iets inzitten want slapen is onder meer dromen, zij het beperkt. Maar wat is dan wakker zijn? Met de beperkte middelen die eenmaal voorwaarde zijn voor de lichamelijke en geestelijke keuzemogelijkheden van één enkel lichaam. Dus niet de oneindige keuzemogelijkheden van de toestand na de dood, maar een veel beperkter pakket. De vraag die zich nu opwerpt is: waarom of waarvoor doen we dat al dan niet bewust? Gaat het over ervaring opdoen? Gaat het erover ook wakend in één enkel lichaam het volledig bewustzijn te kunnen ervaren dat ons in de toestand na dit leven ten deel valt. Is dat waar we door de eeuwen heen naar streven, wetend dat bewustzijn het hoogste goed is?

Kankerpatiënten herstellen op wonderbaarlijke wijze

Foto: Unsplash/National Cancer Institute

Help anderen door dit artikel met iedereen op je social media te delen!

00:00  /  02:02

De 67-jarige zakenman Joe Tippens werd in augustus 2016 gediagnosticeerd met longkanker. Op scans was een tumor ter grootte van een vuist te zien.

Hij onderging vijf keer per week chemotherapie en bestraling, waarna de grote tumor in zijn linkerlong was verdwenen. Tippens zei echter dat hij bijna was bezweken aan de behandelingen.

Begin 2017 kreeg hij verschrikkelijk nieuws. Zijn oncoloog zei dat hij nog maar enkele maanden te leven had. Tippens had overal uitzaaiingen, waaronder in zijn nek, botten en lever.

Kankervrij

Van een bevriende dierenarts had hij een verhaal gehoord over een wetenschapper met terminale kanker die labratten en vervolgens zichzelf genas met behulp van fenbendazol, een antiparasitair middel.

Tippens, die niets meer te verliezen had, besloot het middel te proberen. In de derde week van januari 2017 begon hij het ontwormingsmiddel Panacur te nemen. Drie dagen per week één gram per dag. Het middel bevat 222 milligram fenbendazol per gram. Drie maanden later was Tippens kankervrij, schrijft de krant The Epoch Times.

Theracurmin en CBD

Hij ontwikkelde vervolgens het ‘Joe Tippens Protocol’, waar ook Theracurmin en CBD onderdeel van uitmaken.

Antiparasitaire middelen bestrijden kanker op verschillende manieren. Ze bevorderen de aanmaak van het eiwit p53, dat tumoren onderdrukt en helpt bij het doden van kankercellen. Ze blokkeren de opname van glucose, waar kankercellen van afhankelijk zijn. Verder verstoren ze microtubuli, structuren die essentieel zijn voor de celdeling van kankercellen.

Niet van mij, maar van Robin de Boer.

4.9

Artikel waardering

Misschien is daaraan uiteindelijk wel behoefte. In naar ik meen 1968 werd een gezelschap opgericht dat later bekend werd als ‘De Club Van Rome’, een gezelschap dat bestond uit een aantal voornamelijk wetenschappelijk gevormde mensen die daar en dan hun ongerustheid uitten over de Aarde in het licht van de manier waarop wij onze planeet gebruiken.

Nu wil ik niet beweren dat de toen binnen dit gezelschap gemaakte aannames ook thans nog allemaal steekhoudend zijn…hoewel, enfin laten we eens kijken wat we er nu zelf van vinden.

Een belangrijk thema dat toen al benoemd werd was: grenzen aan de groei. De club van Rome bracht op haar manier toen al onder woorden dat de toename van het aantal mensen op Aarde – het waren er toen aanzienlijk minder als thans – niet zomaar door zou moeten kunnen gaan. Er zou volgens de toen geldende mening onmogelijk voedsel voor de toenemende hongerige magen geproduceerd kunnen worden. Op zichzelf een verstandige beschouwing van de toekomst.

Ik vermoed dat de meeste mensen die verontruste oude mannen van toen in die club van Rome wel vergeten zullen zijn, maar dat is jammer, want inhoudelijk is het verhaal toch blijven doorvreten. Denk maar even aan de in onze ogen uiterst subversieve acties van multimiljardair Bill Gates die met zijn initiatieven en acties miljoenen mensen naar het leven staat. Ik ben ervan overtuigd dat hij – en in zijn kielzog de hele farmaceutische industrie – van mening is dat hij goed bezig is onder het motto: Goedschiks gaat vast nooit lukken, stiekem en ongemerkt en bedrieglijk kwaadschiks waarschijnlijk wel. En wat blijkt? Hij lijkt zou ik niet willen zeggen naar ons gevoel natuurlijk geen gelijk te hebben, want dat zou wreed en onmenselijk zijn. Het resultaat is echter dat hij de populatie doet afnemen. En ja, inderdaad, wij zijn daar allemaal tegen. Het is wreed en onmenselijk om zomaar mensen te doden. Doet hij dat dan? Ja dat doet hij met middelen die reddende medicijnen worden genoemd, het merendeel van de mensheid gelooft dat, maar in werkelijkheid is het levensgevaarlijk, dodelijk gif. Oh ja, hij heeft het afbreken van de te verwachten toekomst nog in onderscheidenlijke terreinen verdeeld. Als we kijken naar de middelen die voor vrouwen zijn ontwikkeld, dan valt op dat de vruchtbaarheid verdwijnt. Vrouwen krijgen dan geen kinderen meer en kunnen zich dan in het gunstigste geval toeleggen op de zorg voor weeskinderen die uiteraard in ruime mate voorhanden zijn.

Voor veel mannen heeft Bill andere oplossingen variërend van onvruchtbaar sperma tot plotselinge hartklachten. Is uiteraard ook afdoende.

Nu, laten we nu eerste maar eens kijken hoe we het er zelf afbrengen met de beheersing van de wereldbevolking. Ik wil daarbij uitdrukkelijk wijzen op het feit dat de mens een exoot is en derhalve geen natuurlijke vijanden heeft, behalve dan dat er nogal gemakkelijk oorlog ontstaat die doorgaans gepaard gaat met het betreurbare verlies van relatief veel mensenlevens. Wij roepen allemaal dat het schandelijk, treurig en mensonwaardig is, maar we gaan er wel mee door. Eerlijk gezegd vermoed ik dat een wereldwijde succesvolle vredes beweging tot enorme tekorten zou leiden of we zouden iets werkelijk wonderbaarlijks aan ons karakter en gewoonten moeten ondergaan. Zoals we nu zijn lukt het echt niet.

Even over de resultaten van de laatste, de tweede wereldoorlog en de acties in China daarna ruwweg geschat. De holocaust (WOII) 6.000.000 doden, De Russische verliezen (WOII) 22.000.000. De culturele revolutie in China, 80.000.000.maakt totaal 108.000.000 miljoen doden.

In 2022 hebben we ongeveer 8000.000.000. mensen op Aarde trek daar even de oorlogsdoden 108.000.000 van af en we houden er nog 7892.000.000. over die overigens elke minuut van de dag alweer bezig zijn om kinderen te krijgen. Die bevolkingsaanwas is natuurlijk dweilen met de kraan open. In de mogelijk echte werkelijkheid zou iedereen die dat wil lekker zijn gang laten gaan op den duur wel eens kunnen uitkomen tot benauwd gedrang of een explosie aan geërgerd geweld.

Natuurlijk mag het niet wat Gates samen met BigFarma doet, maar dat zijn de jarenlang ingestampte fatsoensregels waarnaar we allemaal gewend zijn te luisteren. Maar wat nu als de Aarde echt zo vol is dat de voedseltekorten nijpend geworden zijn, dat er nergens op de wereld meer een plekje is waar je nog alleen kunt zijn, dat we in een toestand raken waarin iedereen elkander benijdt, wil hebben wat de ander heeft, dat wij kortom elkaar werkelijk in de weg zitten.

Natuurlijk kun je optimistisch roepen: ‘Ja, maar zover is het nog lang niet. Weet je, de mensen die nog al betrokken waren bij onze tot standkoming zal ik maar zeggen, de Anunnaki, zaten op een gegeven moment ook met de handen in het haar en gooiden atoombommen op Sodom en Chomorra. Uit andere dan Bijbelse teksten blijk dan dat de wijde omgeving van die plekken voor honderden jaren onbewoonbaar waren. Overbevolking daar heb ik het over en een partij onmogelijk zich misdragend volk daarbij.

We zijn hard bezig die kant op te gaan. Ik zie best dat het werk van Gates Cs. Op dit moment nog tamelijk prematuur en uiterst onwenslijk is. Zulke enorme tekorten hebben we op dit ogenblijk nou ook weer niet, maar de aanwas, ik kan beter zeggen de ongecontroleerde aanwas van nieuwe mensen gaat snel door.

Waar ligt de oplossing, of is de wereldramp de enige mogelijkheid of is er misschien een van hogerhand geplande einddatum voor het experiment Mens?

Ach, nou ja, het zal wel vaker voorkomen dat een initiatief zoals het onderhavige zoveel enthousiasme ontmoet dat het terrein als het ware geheel is ingenomen door mensen en schrijvers van gezag die hun bijdrage aan het groeiend succes hebben geleverd. Maar…eh… ik wil toch nog iets toevoegen aan dit uitermate belangrijke onderwerp en misschien heb ik er als ervaren natuurgeneeskundig therapeut en chiropractor wel minder ervaring met dit onderwerp, maar toch even het volgende: inmiddels ben ik 85 jaar, maar in 1964 kregen mijn toenmalige vrouw en ik een CF kindje. In 2000 is die lieve schat gestorven. Zeven jaar na dit kind kregen we nog een CF kind. Dankzij het middel KAF 3 leeft zij inmiddels al 53 jaar in redelijke welzijn. Maar, wat mij voortdurend overvalt is de vrees dat wij, ouders van toen, aan negatieve werking hebben bijgrdragen door al die toen zo verstandig lijkende vsaccinaties. In elk geval heb ik bij mijn jongste, Annemieke, weten te bereiken dat ze na één covid-injectie (plus een langdurige pijn in de betreffende arm geen verdere prikken heeft genomen. Ook de altijd weer o zo verstandige griepprikken heb ik weg weten te redeneren. Ook heeft Annemiek na de recente ontdekking van een bepaald soort probiotica nauwelijks meer last van de voorheen dagelijkse pinlijke diarree aanvallen. Ik zou hierover wel een van gedachten willen wisselen met een ervarene.

Peter P. van Oosterum

‘Zeg Banner, luister eens, dit lijkt nergens op. Je hebt die 3D communicators van Carter en Fowler toch wel ingesteld zoals ik je had opgedragen.’ Met een stuurse blik keek Ronald Camden zijn hoofd beveiliging, George Banner, aan die een beetje timide tegenover hem aan zijn bureau zat.

‘Ik weet werkelijk niet wat ze ermee gedaan hebben meneer. Het lijkt wel alsof ze die dingen hebben weggegooid of in een loden kist gestopt.’

Het was maandagmorgen en George Banner had juist tamelijk nerveus aan CFO Camden moeten rapporteren dat het plan om William Carter en Ronald Fowler, beide farmaceutische genieën en mede eigenaren van de Gen Tech Corporation, vierentwintig uur per dag volledig te laten volgen volkomen mislukt was. Behalve de opnames van vrijdagavond rond een uur of zeven, waarbij het geluid plotseling wegviel en het beeld donker, was er niets opgenomen. Diep in zijn hart was Banner opgelucht want hij had deze opdracht een schandelijke inbreuk op de privacy van de twee directeuren gevonden, maar dat kon hij onder de huidige gezagsverhoudingen niet kenbaar maken.

Ronald Camden was woedend. Hij wist dat de twee mede eigenaren plannen hadden voor verder onderzoek dat in zijn ogen desastreus kon uitpakken voor de winsten van het bedrijf. Wel had hij gemeend er verstandig aan te doen de beide heren aan een kort lijntje te leggen in die zin dat hij hen duidelijk had gemaakt dat er voor het door hun bedoelde onderzoek geen middelen beschikbaar zouden worden gesteld. Natuurlijk wist hij maar al te goed dat beide heren oorspronkelijk een meerderheidsbelang in het bedrijf hadden, maar door slimme financiële manipulaties was hij erin geslaagd zijn invloed te vergroten. Camden had een duidelijke – en al sinds zijn studietijd vaste overtuiging. Bedrijven en andere organisaties moesten niet geleid worden door whizzkids die altijd met hun hoofd buiten de alledaagse werkelijkheid leefden. Leiding moest wat Camden betrof altijd in handen zijn van economen, mensen die konden zorgen dat er een gezonde en winstgevende bedrijfsvoering was. Zijn plannetje om op een slimme manier te volgen wat zijn twee mededirecteuren achter zijn rug aan het uitbroeden waren was echter mislukt. Hij moest ander wegen vinden. Banner was alleen op de achtergrond bruikbaar. Carter en Fowler zouden de securityman ongetwijfeld niets vertellen. Ze zouden zeker niet zo naïef zijn te denken dat Banner niet alles wat hij hoorde aan hem, Camden zou vertellen. ‘Probeer jij eens met een goed werkend plan te komen,’ zei hij tegen George Banner, een wegwuivende beweging met zijn hand makend.

Banner begreep onmiddellijk de wenk en stond op om de kamer te verlaten en naar zijn eigen kantoor te gaan, waar hij de hele dag alles en iedereen in de gaten kon houden, behalve nu juist Carter en Fowler. Inwendig moest hij grinniken. Hij kende de twee oprichters van het bedrijf al jaren. Hij kon zich dan ook met geen mogelijkheid voorstellen dat uitgerekend die twee het bedrijf schade zouden willen – of zelfs kunnen doen. Weliswaar begreep hij in de technische zin niet helemaal waarom Camden zo paranoïde reageerde, maar dat nam niet weg dat hij de twee topfarmaceuten van het bedrijf niet alleen als vriendelijke kerels kende, maar ook als zeer betrouwbaar en met hart en ziel werkend voor het bedrijf. George Banner vond dat CFO Camden hem met deze idiote opdracht in gewetensnood bracht. Het voelde helemaal verkeerd.

Ronald Camden zat onderuit gezakt achter zijn bureau. Tot tweemaal toe had hij de praktisch lege opnames van de 3D-communicators van Carter en Fowler afgedraaid. Het systeem maakte het gelukkig mogelijk de opnames op hoge snelheid te bekijken omdat het tempo onmiddellijk werd genormaliseerd als er ook maar iets van een menselijke stem of beeld viel waar te nemen. Maar er was niets, helemaal niets.

Camden vloekte. Ze hadden hem door, hij voelde het. Hij zou slimmer moeten zijn. Bovendien had hij het gevoel dat Banner met tamelijk veel tegenzin tegenover de opdracht stond. Somber staarde hij voor zich uit. Bijna gedachteloos trok hij met zijn linkerhand en bureaulade open. Hij was binnen het bedrijf de enige die nog achter een heel groot ouderwets eikenhouten bureau werkte. Stiekem werd er binnen het bedrijf wel eens gelachen om het ouderwetse meubel, maar Camden wilde er geen afstand van doen. Het bureau was al meer dan tweehonderd jaar in zijn familie.

Onderuitgezakt in zijn stoel zittend had hij gedachteloos de bovenste lade aan de linkerkant open getrokken. Schuin opzij kijkend staarde hij met enige verbazing naar een voorwerpje dat nagenoeg het enige was wat in de lade lag. Het was ongeveer zo groot als een creditcard, iets dikker misschien, maar niet veel. Hij pakte het uit de la en legde het voor zich op het bureau. Wat was dit ook alweer. Vaag herinnerde hij zich dat hij het jaren geleden in een opwelling had gekocht, maar eigenlijk nooit gebruikt. Heel vaag herinnerde hij zich dat dit dingetje indertijd een hype was geweest. Ja, het kwam langzaam weer boven. Het had iets te maken met de natuurlijke beïnvloeding van de stemming van mensen. Hij nam het kaartje nu in de hand. “SYNCHRONIZER” stond er op en daaronder: om de gebruiksaanwijzing te kunnen lezen, leg de synchronizer tegen de achterzijde van uw 3D-communicator.

‘Hm, beetje onzinnig gedoe, maar de gebruiksaanwijzing lezen kan in elk geval geen kwaad,’ dacht hij. Hij legde de synchronizer voor zich op het bureau en legde zijn 3D-communicator er bovenop. Onmiddellijk verscheen voor hem een witte pagina, ter grootte van een A4-tje met daarop de tekst:

            De synchronizer doet u zowel lichamelijk als geestelijk ontspannen.

            U ervaart een prettige stemming waarin u zich niet slechts lichamelijk

            Plezierig voelt, maar waarin u ook buitengewoon helder kunt denken.

            Neem de synchronizer tussen duim en wijsvinger en plaats hem op uw

            borstbeen. U zult het effect direct ervaren. De energiebron is uw eigen

            lichaamswarmte. Voorts zult u merken dat de synchronizer vast zit en

            niet kan worden verschoven tot u opnieuw met duim en wijsvinger de

            randen beetpakt, waarna de hechting onmiddellijk loslaat.

            De synchronizer behoeft geen enkele vorm van onderhoud.

            Dit is een N.I.C. product.

Ronald Camden had het voorwerpje dat kennelijk een compleet welzijnsapparaatje was opnieuw opgepakt. Met gefronste wenkbrauwen keek hij ernaar. De eerste gedachte die bij hem opkwam was: ‘wat een baarlijke nonsens. Dat kan natuurlijk niet anders dan oplichterij zijn.’ Hij herinnerde zich weer het moment waarop hij het dingetje had gekocht. Tot zijn ergernis had hij toen moeten bekennen dat het een impulsaankoop was geweest, een soort gedrag dat hij altijd verfoeide. Toen het ding bezorgd werd had zijn toenmalige vriendin, die net als hij ook economie studeerde, hem uitgelachen en gevraagd hoe het toch kwam dat hij op zijn leeftijd nog in sprookjes geloofde. Beschaamd had hij het ding in deze lade gelegd en er nooit meer naar omgekeken. Die vriendin van toen had hem niet alleen uitgelachen, maar hem niet heel lang daarna ook verlaten omdat ze hem ongelooflijk saai vond. En saai op een tamelijk monomane manier was Ronald Camden. Veel geld betekende onafhankelijkheid. Ronald Camden had niemand nodig. De achterliggende waarheid was dat hij net een keer te vaak was afgewezen om zijn inderdaad wel erg kleurloze karakter – maar niettemin slechts op economische winst gerichte houding. Al jaren hing hij voor zichzelf het praatje op dat zijn ongebondenheid de enig juiste en bevredigende manier van leven betekende.

Gedachteloos zat hij nu opnieuw met de synchronizer in zijn hand. Bijna automatisch knoopte hij de bovenste knoopjes van zijn overhemd los en drukte het apparaatje op zijn borstbeen. Een vreemde sensatie ging door hem heen. Het leek plotseling alsof het licht in zijn kamer zonniger was. Hij voelde zich kalm en helder. Hij stond op en begon door de kamer heen en weer te lopen. Zijn woede van daarstraks was als sneeuw voor de zon verdwenen. Hij voelde dat hij in deze gemoedstoestand de juiste strategische stappen kon zetten. Eigenlijk wist hij dat de toestand waarin hij nu door de synchronizer gekomen was hem in staat zou stellen een juiste strategie te ontwikkelen. Ach, natuurlijk had hij altijd geweten dat een gevecht in een toestand van woede bij voorbaat verloren was. Nu zijn woede gezakt was en zijn geest helder en rustig kwamen er ideeën in zijn geest boven borrelen die hij niet eerder had gehad. Wat hij wilde bereiken kon niet langs de keurige weg van netjes zakendoen en het werk laten doen door de overigens uitstekende eigen securityman. Diep in zijn hart wist hij zeker dat Banner meer sympathie voelde voor William Carter en Alex Fowler dan voor hem. Niet dat Banner nu meteen slecht functioneerde, maar in deze situatie had hij andere en zeker meer competente hulp nodig. Hij ging weer achter zijn bureau zitten en terwijl hij zijn vingertoppen zachtjes tegen elkaar tikte leunde hij achterover. ‘Ja, dat was het, een meester hacker had hij nodig. Hij besloot de rest van de dag niet op zijn kantoor, maar thuis verder te werken. Hij zou oude contacten op de universiteit nodig hebben. Heel even stokte zijn gedachtestroom. ‘Eigenlijk verdomd jammer dat hij zo ontzettend weinig ophad met sociale contacten, want dan had je veel vriendjes en kennissen aan wie je nog eens iets kon vragen. ‘Lastig,’ dacht hij, maar niet onoplosbaar. Er was natuurlijk het IT-bedrijf  dat de hele communicatie en automatisering binnen GTC had gebouwd en onderhield. ‘Thuis maar eens contact met die jongens opnemen, de juiste smoes verzinnen en een whizzkid bij hem thuis uitnodigen.’

Ronald Camden knikte tevreden terwijl hij opstond en naar huis vertrok. Er waren mogelijkheden om gedaan te krijgen wat hij wilde. De twijfel die hij nog slechts kort geleden had gevoeld was verdwenen. De synchronizer liet hij zitten.

Natuurlijk hebben we ten alle tijden die keuzemogelijkheid. Niet dat de door mij beoogde keuzeknop nu al voor iedereen beschikbaar is. Dat zou al te gemakkelijk zijn. Ik ben er echter van overtuigd dat laten we zeggen soortgelijke wezens als wij in een verder geavanceerde fase er inmiddels voor gekozen hebben om minder wanordelijk dan onze specimen met tijd van leven om te gaan en dat daar, in die levensvorm de keuze al snel begon te vallen op een minder spilzieke levensvorm, waarbij een ruimschoots langere levensperiode het ook mogelijk maakt om op een weloverwogen manier een maatschappijvorm te creëren waaraan de deelnemers gezamenlijk genoegen beleven, waarin de beschikbaarheid van de hogere, eventueel spirituele eigenschappen meer en meer tot zijn recht komen. In dat licht gezien kan van ons sterven misschien gezegd worden: ‘leuk hoor, je mag de hele winkel bekijken en alles betasten en besnuffelen wat er bijvoorbeeld ook in stoffelijke levensvormen te gebruiken valt. Je moet dan echter nog wel een poosje flink door oefenen, anders maak je het toch elke keer maar kapot.

Een meer gewenste instelling zou ontstaan wanneer steeds meer mensen de keuzemogelijkheid hebben ondervonden van telomeren verlengging. Wat doe je met een dergelijk lang en gezond leven. Werk je – of werk je samen aan een project dat de normale levensduur van zeg 120 jaar overschrijdt en ben je er toch op gebrand om zelf naar het eindresultaat toe te werken, dan kun je kiezen voor één of zelfs meerdere telomeren verlenggingen. Absolute noodzaak hier is wel dat wij het sterven veel beter gaan begrijpen en ophouden met het verschijnsel te zien als een absolute ramp, wat we nu vaak wel doen. Ook zullen de voornamelijk mentale ouderdomskwalen moeten verdwijnen, zodat we in elk geval tot de eerste, tweede of misschien zelfs derde terminale uitgang volledig en bewust kunnen functioneren. Met andere woorden: sterven moet een geaccepteerde fase in de eeuwige lijn van ontwikkeling worden in plaats van wat het nu is: een onoverzichtelijke shock vol verrassingen. Met andere woorden: meer en meer moet de geest de gelegenheid veroveren om te kiezen voor een meer planmatige aanpak die meerder telomerenreeksen kan omvatten.

Ach, het is maar een plannetje natuurlijk, maar kunnen kiezen lijkt mij altijd te prefereren boven geen keus hebben.

Het blijft me maar aangrijnzen dat onderwerp Telomeren. Alsof dat nu de sleutel tot het lange – nee niet eeuwige – leven zou zijn. Harrie Jekkers zong eens een liedje over de kat die na zijn obligate zeven levens doodgaat, precies op het eind. Maar ja, wat is dan het eind.

Laatst zag ik een film over een jongentje die een versneld verouderingsproces doormaakte. Een ziekte die voor het eerst ontdekt werd in de tachtiger jaren van de 19^e eeuw en die ‘progeria’ wordt genoemd. Je ziet dan een heel jong kind werkelijk in no time veranderen in een oud mannetje of vrouwtje en vervolgens overlijden. Het gaat heel snel. Stel je voor, op je twaalfde jaar ben je oud en op je pak weg zestiende kom je aan je natuurlijke levenseinde.

Volgens mij hebben deze slachtoffers, want zo zie ik ze, heel korte telomerenketens, waardoor steeds meer functionerende cellen niet tijdig worden vervangen door nieuwe en het fysieke werk in het lichaam met steeds minder beschikbare cellen gedaan moet worden. Tot er natuurlijk van allerlei werkzame cellen niet meer voldoende zijn.

Tja, de telomeren, een woord dat door weinigen wordt begrepen. Het gaat echter over kopiëren van ons DNA, de bron van ons leven waarin nagenoeg alle informatie zit die ons hele lichaam laat functioneren zoals het doet. Hadden wij maar een dergelijke informatiebron die een leven lang mee gaat, maar dat is helaas niet zo. Elke cel van ons lichaam moet van tijd tot tijd worden vervangen, beschadigingen moeten worden gerepareerd. Natuurlijk zijn er uitzonderingen in het tempo waarmee dat gebeuren moet. Beencellen gaan over het algemeen vrij lang mee, net als kraakbeencellen en – wonderlijk genoeg – zenuwcellen die een speciale bescherming genieten, die worden namelijk beschermd en gevoed door een isolatiemantel die bestaat uit zogenaamde gliacellen. Zo kan een zenuwcel lang uitgroeien en blijven leven. Tijdens het leven worden echter niet veel nieuwe zenuwcellen gevormd.

Nee, waar het om gaat is het hele werkvolk onder de cellen: de spieren en pezen, de klieren, de ingewanden en zeker ook de huid. Daar moet vervangging worden gepleegd op een manier dat de oude cel wordt vervangen door een fonkelnieuwe. De oude cel wordt als het ware aan de boven en onderkant vastgehouden, zodat daar tussenin nauwkeurig en foutloos de formule kan worden overgeschreven. Dat vasthouden gebeurt – hoe kan het ook anders – door stukjes die zelf geen erfelijke informatie bevatten, neutraal gereedschap dus. Nauwkeurigheid komt er op aan want de nieuwe cel die de oude moet vervangen moet wel exact het zelfde zijn als de oude. Die stukjes die aan de beide kanten het DNA vasthouden en tegen elkaar houden voor het maken van een exacte kopie heten Telomeren, en daar is bij ons iets mee mis. Oh nee, ze zijn er hoor en ze werken keurige vervangende kopieën af, dat is het probleem niet, nee. Het probleem met die telomeren is dat ze in alle gewone gebruikscellen waar dus heel vaak vervanging moet plaatsvinden, dat daar elke keer na gebruik zo’n telomeer afbreekt en niet vervangen wordt. Rampzalig dus: de stukjes die moeten helpen bij het exact kopiëren van het DNA raken na verloop van tijd op, zodat er gewoon niet meer kan worden gekopieerd. Dat is de reden dat we verouderen. Als het DNA van de oude cellen niet netjes wordt gekopieerd, dan moet het werk wat dat type cellen doet telkens met een of meer cellen minder worden gedaan. Het zal duidelijk zijn wat daarvan het gevolg zal zijn: stress door drukte, mislukt werk…Nou ja, in ons gewone leven noemen wij dat veroudering.

Kijk, als dit nou in het hele lichaam zo werkte dat was het nog te begrijpen, maar helaas heeft de natuur of wie dan ook het weer eens lekker ingewikkeld gemaakt. Om te beginnen met de halve stukjes DNA van je vader en moeder die bij de bevruchting samen een nieuwe combinatie vormen, daar gaat de fabriek al de mist in. Halve sperma DNA en halve eicel DNA productie? Geen bezwaar hoor, dat raakt niet op en gaat ook onbeperkt door. Zag je dat wat er stond? Halve DNA stukjes – een halve van Pa en een halve van Ma blijven in productie. Bill Gates heeft nu daarvan gebruik gemaakt door die halve DNA stukjes, zeg telomeren die sperma moesten maken, toe te voegen aan bijvoorbeeld spiervlees laten we zeggen kip. Dan gaat dat spul zich vermenigvuldigen – kweekvlees noemen ze dat, maar dat stopt niet meer. Die halve telomeer  woekert maar door want er zijn natuurlijk geen twee gelijke einden zoals in een gewone cel. Nou ja, dat alsmaar doorgaan met delen dat noemen we kanker. Dat kweekvlees was dan ook geen succes. Je werd er ziek van.

Dat het in die geslachtsorganen maar doorgaat met dat blijvend produceren van nieuwe halve DNA stukjes, spermacellen en zo, komt door een enzym, Telomerase. Dat wordt alleen daar en misschien nog in enkele stamcellen gemaakt.

Nu had ik bedacht – daarover gaat mijn nieuwe roman ook – dat een paar slimme farmajongens een telomerase twee bedenken en maken. Dan hebben we wel twee gelijke uiteinden en gaat de boel niet woekeren tot kanker, maar gaat doodkalm aan het kopiëren als er een cel vervangen moet worden en raakt dan ook niet, zoals eerder beschreven op, zodat er niet meer gekopieerd kan worden. En als ik het nu goed heb uitgerekend kunnen we dan vele malen ouder worden als nu het geval is.

Vraag is echter: Willen we dat?

Dat is een vraag die ik nu maar eens aan mijn lezers voorleg. Je kunt dus op dit stuk reageren als je wilt, maar je kunt ook iets persoonlijker reageren op mijn e-mail adres:

p.v.oosterum@hotmail.com

Waarom deze extra mogelijkheid? Het kan niet lang meer duren voor dat mijn ideeën werkelijkheid worden. Wees voorbereid!, reageer laten we samen denken over: wat als?

Ik denk inderdaad serieus over de vraag of dan nu de derde fase in mijn leven is aangebroken. Ja, dat kun je nu gek vinden – ik ben tenslotte inmiddels vijfentachtig jaar – maar het voelt zo alsof pas nu de tweede levensfase is afgerond en de laatste met heel veel ongemak en hindernissen is aangebroken.

Misschien zeg je nu wel dat ik op mijn gezegende leeftijd niet moet zeuren en dat ik meer dan genoeg jaren heb gehad om tevreden over te zijn. Nou, dat kan dan wel zo zijn, maar zo voelt het niet. Het voelt meer zo als – ja, hoe zal ik dat nou zeggen – wacht even, ik heb em.: het voelt meer zo als of er gezegd is: ‘Okay, tot nu toe ben je aardig weggekomen en heb je een heleboel ellende niet gekregen die je eigenlijk wel had verdiend, maar deze dingetjes had je nog niet geïncasseerd, dus die moeten nog.’

Bemoedigend begin, vind je niet?

Nu weet ik heus wel dat items de gezondheid betreffende gaandeweg toch achteruitgaan. Nadat een vriendelijke en zeer deskundige uroloog met gebruikmaking van een zogenaamde robot op doeltreffende wijze mijn prostaat had verwijderd, daarbij drie kleine littekens op mijn buik achterlatend – ‘de snijranden zijn schoon’ riep hij na afloop nog, doelend op het feit dat hij naar zijn inzicht het hele kleine kankertje onderin mijn prostaat, samen met de hele prostaat had verwijderd, was – en ik moet het helaas toegeven – erg veel plezier in seks voor mij niet meer te beleven. Ja, medemannen, ik heb natuurlijk geen idee hoe jullie dat beleven, maar na deze overigens geslaagde en vast en zeker levensreddende operatie is de seksuele beleving geworden tot – ach je kent het vast wel – onweer dat niet doorzet. Je zit buiten op een broeierige zomeravond en plotseling gaat het waaien, het koelt af en je hoort in de verte het onweer brommen en je denkt: nou daar komt een fikse bui met een hoop bliksem en donder van. Maar de wind gaat liggen, het onweer trekt naar elders, die verfrissende regenbui gaat niet door en je denkt: dat ging toch vroeger anders en gaande weg zelfs: hoe was het ook alweer vroeger. Ja, en dan, hevige teleurstelling? Nee, zelfs dat niet. Het interesseert je gewoon niet meer. Ik zelf ervaar dat als… ja, als wat? Jammer? Niet meer aan denken? Valt toch niks aan te doen?

Eerlijk gezegd was dit vermoedelijk de voornaamste reden dat kortgeleden het boekje: ‘Eternal Mitosis’ schreef, een moderne en avontuurlijke vertelling over een belangrijke factor met betrekking tot veel langer en gezonder leven. Een verhaal dat overigens doodloopt op het door mij beleefde vermoeden dat zo’n mogelijkheid om bijvoorbeeld drie of vier keer zolang te leven vooral zou leiden tot nog meer oorlog dan we nu al hebben. Kijk maar naar de miljardenwinsten die Big Farma nu al maakt met het aanjagen van de angst voor allerlei ziekte, voorop natuurlijk kanker, maar het verdienmodel is veel ruimer.

Ik had bedacht en geschreven dat teleportatie – ja, dat bestaat in mijn verhalen – zou veroorzaken dat bij die activiteit je levensduur opnieuw begint.

Ik denk overigens dat een verhaal niet snel populair is als het niet succesvol eindigt. Dit verhaal laat ik, zoals je merkt eigenlijk met een teleurstellende stellingname eindigen. Ga maar na. Eindelijk is het geheim van het misschien niet eeuwige, maar toch heel lange leven ontdekt, misschien wel in de buurt komend van de Bijbelse Methusalem en dan laat ik het verhaal in stilte aflopen om de simpele reden dat mijn verstand zegt dat de wereld een dergelijke mogelijkheid, zo enorm verschillend als de aardse mogelijkheden die we nu hebben om gezond oud te worden, gewoon niet aankunnen. Stal je eens voor hoe de mensen zouden reageren als begonnen werd sommige mensen twee keer zo oud te laten worden en de kansen zouden niet alleen beperkt zijn om mee te doen, maar veruit de meeste mensen zouden geen raad weten met een dubbele levensduur of misschien wel meer. Ik zag kortom de meest verschrikkelijke conflicten massaal uit de hand lopen. Toegegeven, ik had wellicht een ander, beter scenario kunnen schrijven, maar toch…

Nee ik gooi dit boek mogelijk bij stukjes en beetjes op Facebook. Komen jullie zelf maar eens op een idee voor een ideale wereld.

Brian Uliger hoefde niet lang na te denken toen Judith Krantz hem uitnodigde om deel te nemen aan de volgende bijeenkomst in het project ‘geteleporteerde hond’, zoals Judith het had genoemd. ‘Ik ben zo opgewonden als een puber voor haar eerste afspraakje,’ had ze tegen Brian gezegd. ‘Eindelijk weer iets volkomen nieuws. Het mooiste vind ik nog dat ik zelf, zonder het te beseffen, de allereerste onbedoelde proefpersoon in de aanloop tot deze gebeurtenissen ben geweest.

Brian had haar glimlachend aangekeken. ‘Ja Judith,’ had hij gezegd, ‘wat er toen met jou gebeurde kwam weliswaar door het paranoïde gedram van Cecil Hoyt, maar kennelijk heeft de teleportatie in bewusteloze toestand jou de bijna eeuwige jeugd gegeven.’

Judith zat zachtjes te knikken. Peinzend zei ze: ‘Je zult zien wat er met die hond gebeurde. Je zult je ogen uit kijken als je ziet hoe een doodziek dier binnen enkele seconden verandert in een jeugdig en kerngezond dier.

Brian Uliger zette zijn ellebogen op de tafel en steunde zijn kin op zijn gevouwen handen terwijl hij Judith aankeek. ‘Ik denk niet dat ik de enige ben die bij dit onderzoek moet worden uitgenodigd om deel te nemen.’

Judith keek hem vragend aan. ‘Wat bedoel je?’

‘Het is goed dat we hier met zijn tweeën zitten,’ zei Brian, want er is iets wat ik je in het diepste geheim wil zeggen.’

Judith keek hem met wijd open ogen aan. ‘Je weet dat je mij wat dat betreft altijd kunt vertrouwen.’

Brian knikte. ‘Ja, natuurlijk weet ik dat, maar het gaat in dit geval niet over mij zelf, maar over de twee kerels die Gen Tech een aantal jaren geleden van mij hebben overgenomen en er een eigen farmaceutische company van hebben gemaakt. Een van die jongens heeft mij laatst benaderd. De man was angstig, nam contact op met gebruikmaking van een prepaid 3D communicator. Nu ja, het lange verhaal kort, het was weer eens het bekende conflict tussen commercie en wetenschap. Natuurlijk heb ik daar ervaring mee, want ik heb jaren in de knel gezeten vanwege Hoyt, maar dat weet je. Bij deze jongens is het weer precies het zelfde. Ze zijn erin geslaagd een gemodificeerd telomerase preparaat te ontwikkelen dat weliswaar met vaste tussenpozen ingespoten moet worden, maar dat een enorme levensverlenging belooft.’

Judith veerde overeind: ‘maar dat is precies wat er…’

Ze kon haar zin niet afmaken, want Brian Uliger had zijn hand opgestoken: ‘Wacht heel even Juud,’ zei hij, ‘laat me eerst het verhaal over deze twee kerels afmaken, dan weet je, als ik je goed ken, precies voor welke opgave we staan.

Judith knikte.

‘Die twee kerels,’ ging Brian verder, ‘hadden een vervolgonderzoek al gepland. Ze hadden zelfs het protocol al geschreven. Ze wilden verder gaan met het onderzoek naar de factoren die ervoor kunnen zorgen dat het enkelstrengs telomerase zoals dat door de geslachtscellen wordt gemaakt gewoon geproduceerd blijft worden, maar dat er een dubbelstrengs telomerase in de overige zich delende lichaamscellen geproduceerd wordt en dat dus bij de mens identiek wordt aan het gemodificeerde telomerase dat ze juist ontwikkeld hebben en dat ervoor zorgt dat de verouderingsprocessen in ons lichaam misschien niet helemaal ophouden, maar in elk geval veel langzamer verlopen. Hun financiële man ziet dergelijk onderzoek als een gevaar voor de omzet van het nieuwe gemodificeerde telomerase. Overigens zit er aan dat nieuwe middel een heel gemeen en vooral typisch farmaceutisch kantje. Als je het middel met de voorgeschreven regelmaat inspuit blijf je jong en gezond. Als je ophoudt met de behandeling, bijvoorbeeld omdat je het niet meer kunt betalen, dan slaat het verouderingsproces versneld toe. Je zou kunnen zeggen dat er dan een veel te groot afbraakproces op te veel plaatsen in het lichaam gelijktijdig optreedt. Op die manier heeft de fabrikant de patiënt weer eens in een wurgpositie: betaal of raak versneld je gezondheid kwijt. Op de avond dat Will Carter mij opriep heb ik een afspraak met hem gemaakt. Hij en zijn kompaan Alex Fowler zijn goeie gewetensvolle kerels. Toen ik hem bij mij thuis ontmoette zat er een dood nerveuze en bijna huilende man tegenover me die me vertelde dat de CFO, ene Ronald Camden een rond de klok bewaking op hen beiden had gezet. Hij en Fowler konden werkelijk geen kant op. Camden had gezegd dat ze hun verdere onderzoek maar uit eigen zak moesten betalen, maar had tegelijkertijd security opdracht gegeven ze nooit uit het oog te verliezen. Nou, je weet wat we tegenwoordig op dat gebied allemaal kunnen. Maar naar aanleiding van wat je mij nu hebt verteld over jullie proeven met die hond denk ik dat Carter en Fowler dolgraag zouden meedoen aan dat onderzoek.’ Brian zweeg en leunde achterover.

‘Eerst maar koffie, vind je niet?’ zei Judith.

‘Tja, dat zouden we bijna vergeten,’ grinnikte Brian. ‘Maar wat vind je ervan. Ik voel er erg veel voor om sponsor van dit hele onderzoek te zijn. Misschien dat Wesley Bronston zich een beetje gepasseerd zou voelen, maar er zijn genoeg manieren te bedenken om dat goed te maken.’

Judith Krantz zette twee kopjes koffie op de tafel en ging weer zitten. ‘Ik heb van het groepje dat tot nu toe bij deze zaak betrokken is in elk geval goedkeuring om jou mee te nemen. Laten we daar maar eens mee beginnen.’

Voordat Brian vertrok hadden ze een korte 3D ontmoeting met Nils Bexon, Wesley Bronston en Lars Havers. Het vooruitzicht dat het hele onderzoek mogelijk gesponsord zou worden maakte het gesprek heel gemakkelijk. Dat Brian Uliger zou aanschuiven bij het gezelschap bleek niets meer of minder dan zeer verheugend.  Om zo weinig mogelijk tijd te verliezen werd afgesproken en petit comité de volgende ochtend op de faculteit diergeneeskunde in de werkkamer van Wesley Bronston bijeen te komen. De coassistenten konden gemist worden, maar zouden zeker uitvoerende taken bij het onderzoek krijgen.

Brian wist zeker dat William Carter en Alex Fowler bij het onderzoek onmisbaar zouden zijn, maar hij wilde vooral niet vooruitlopen op gebeurtenissen die zouden komen en die al snel een veel grimmiger karakter zouden aannemen dan ieder verwacht had.