Niet gebeurd

Zoals de voorspelling van de VN in 1989 dat complete landen van de aardbodem zouden verdwijnen als we global warming niet voor 2000 zouden omkeren. Is niet gebeurd.

Of zoals de voorspelling in 2004 dat Europese steden in 2020 verzwolgen zouden worden en megadroogtes zouden leiden tot miljoenen sterfgevallen. Niet gebeurd.

Of zoals de voorspelling in 2004 dat Britse kinderen niet meer zullen weten wat sneeuw is. Sneeuw hield Groot-Brittannië vorig jaar nog in de greep. Niet gebeurd dus.

Of zoals de voorspelling van prins Charles in 2009 dat we slechts acht jaar hebben om de aarde te redden. Veertien jaar later gaat het nog altijd prima met de aarde. Niet gebeurd.

Of zoals de voorspelling van Al Gore in 2007 dat de Arctische zomer in 2013 ijsvrij zou zijn. Niet gebeurd.

Of zoals de voorspelling van de Amerikaanse marine in 2013 dat de Noordpool in 2016 ijsvrij zou zijn. Niet gebeurd.

Wie mat de temperatuur 120.000 jaar geleden?

Op Antarctica daalde het kwik deze maand tot -83,2 graden Celsius, de laagste temperatuur sinds 2017. Global boiling.

De media beweren dat de bosbranden op Rhodos het gevolg zijn van klimaatverandering, terwijl ze in werkelijkheid zijn aangestoken door mensen.

Diezelfde media beweren dat juli 2023 de warmste maand in 120.000 jaar is. Wie mat de temperatuur 120.000 jaar geleden? Homo erectus?

Monsterlijke apocalyps die nooit zal komen

De media waarschuwden op 18 juli dat het die dag op Sardinië 46 graden kon worden. Het werd niet warmer dan 40 graden. De media schreven dat het in Rome 15 dagen achter elkaar warmer dan 40 graden kon worden. Niet gebeurd.

Ze kunnen niet eens het weer voorspellen. Geen enkele voorspelling over het klimaat komt uit. Ondertussen mogen hysterische alarmisten kinderen traumatiseren en paniek zaaien over een monsterlijke apocalyps die nooit zal komen.

Global boiling??????????

Wat dan helaas weer wel is gelukt is dat er door het gedram van de WHO, die ook bij de Verenigde Naties hoort, door de misdadige en opzettelijke gifprikken enkele miljoenen mensen gedood zijn. Geloof jij nou echt nog dat de organisatie van de Verenigde Naties deugt, of is die club inmiddels overgenomen door rijke graaiers?

Nee, inderdaad, ik geloof niet dat het zo simpel in de wereld is als veel mensen, die worden aangeduid als complotdenkers, met grote vasthoudendheid beweren, namelijk dat er een kleine, goed georganiseerde en samenhangende groep is, de Cabal, die alle macht op de wereld in handen heeft. Wel geloof ik dat er enkele niet heel grote groeperingen zijn die heel veel macht hebben en wier hoogste ideaal wellicht is om de wereldmacht te hebben.

Voor ons, de kleine luiden, om het eens archaïsch uit te drukken, kan het wel zo lijken. Veel logischer is het echter te veronderstellen dat er meerdere kleine en zeer rijke en machtige groeperingen zijn die heel veel belang hebben bij het streven naar de wereldmacht. Als dat inderdaad één enkele hecht samenhangende groep zou zijn, dan zouden hun doelstellingen vermoedelijk al lang stilzwijgend gerealiseerd zijn. Uit het feit dat zulks niet het geval is leid ik voorzichtig af dat er aan de meervoudige elitaire kant van de wereldbevolking onenigheid en spanningen voortkomend uit belangenverschillen opgeld doen. Met andere woorden: zij die uit alle macht lijken te proberen ons – laat ik voor het oneerbiedige gemak maar even: het klootjesvolk zeggen – te onderwerpen en tot hun gebruiksvee te maken, voeren op basis van hun onderlinge geschillen een strijd die alleen maar in ons voordeel kan zijn.

Onze opgave in deze is overigens niet heel eenvoudig. De reden is dat de verzamelde elites, wetende dat ze het over een groot aantal zaken oneens zijn natuurlijk hun beraadslagingen in onder andere het WEF en de Bilderberg groep geheim houden. Maar kom nou toch mensen. Hebben wij dan onder wat ik zoeven oneerbiedig het klootjesvolk noemde dan helemaal geen geniale hackers die echt overal achter kunnen komen en ons de inhoud van alle elitaire beraadslagingen kunnen laten weten, liefst op een manier dat het gehackte volk het voorlopig niet eens merkt, zodat we hen een stapje voor kunnen zijn of dankbaar gebruik maken van hun twee – of meerspalt.

Laten we goed begrijpen dat macht hoort bij slimmer en sneller zijn dat je opponent. In een enkel geval kan dat betekenen dat ogenschijnlijk goedbedoelde zaken op bijna onverklaarbare wijze mislukken.

Hier in ons eigen landje kunnen we een spaak steken in het ogenschijnlijk o zo positieve wieltje van de BBB beweging, een clubje dat er o zo aardig uitzag, maar is gefinancierd door grote chemische bedrijven als Bayer en Monsanto. Nu, bij de provinciale beraadslagingen blijkt BBB al een wolf in schaapskleren te zijn en verklaart de stikstof onzin legitiem en wil ook niet garanderen dat geen boer onteigend wordt. BBB blijkt dus niet meer te zijn dan een listig tussengeschoven breekijzer van het WEF.

Let toch op mensen en laat je niet belazeren. Begreep je dan niet dat de razendsnelle opkomst van de BBB partij ongelooflijk veel geld moet hebben gekost en dat we er allemaal in gestonken zijn bij het verhaal van die dikke mevrouw die zeker geen boerin is.

Hoe dan ook, alleen als we slim opletten kunnen we winnen door de tegenstander uit elkaar te spelen. Niets is effectiever dan het zaaien van verdeeldheid bij je tegenstander.

Voormalig PvdA-Kamerlid Jules de Waart schreef een boek over klimaatverandering in een tijd dat prominente partijgenoten als Frans Timmermans en Diederik Samsom vol op het orgel van de vermeende klimaatcatastrofe gaan.

De Waart studeerde fysische geografie met klimatologie als bijvak. Hij heeft genoeg kennis en ervaring om veel van de huidige ontwikkelingen in een wat breder verband te kunnen zien.

Van de politiek wist hij dat het hard was. Wat hem onaangenaam heeft verrast, is dat dat ook voor de klimaatwetenschap geldt. “Zeker de alarmisten doen alles wat niet in hun straatje past af als onzin. En ‘onzin’ lezen ze niet of willen ze niet horen,” zei het oud-Kamerlid eerder in gesprek met Elsevier Weekblad.

Goed beschouwd is er geen klimaatverandering

Wereldwijd vele honderden miljarden euro’s investeren om de CO2-uitstoot tot nul te reduceren, is volgens hem een dwaling. “Er zijn genoeg andere oorzaken, ook natuurlijke, aan te wijzen voor die opwarming.”

De Waart, ooit lid van Milieudefensie en nu klimaatscepticus, gelooft niet dat CO2 volledig verantwoordelijk is voor de opwarming van de aarde of dat alleen de mens debet is aan de klimaatverandering.

Zijn conclusie: goed beschouwd is er geen klimaatverandering. “Niet als je de definitie van klimatologen hanteert.”

Alarmistisch

Internist Sabine Pinedo deelt op social media een passage uit het boek van De Waart:

“De haast waarmee wordt gepoogd een energietransitie tot stand te brengen, is verontrustend en lijkt op het bestedingspatroon van dronken zeelui. Veel, heel veel, geld dat hard nodig is voor het behoud van onze cultuur, gezondheidszorg en andere belangrijke zaken, wordt eraan besteed. Het IPCC heeft tot nu toe vrijwel alle aandacht laten uitgaan naar één dominante forcing, die van de broeikasgassen, vooral CO2. Andere forcings, zowel van natuurlijke als van menselijke oorsprong, werden gemarginaliseerd. Kortom: één verdachte werd vanaf het begin als de (enige) schuldige gezien. En er werd veel bewijsmateriaal verzameld tegen die ene verdachte. Dit getuigt van een tunnelvisie.

Tot ver in de twintigste eeuw had de wetenschap een leidende rol in de klimaatdiscussie. Het eerste Assessment Report van het IPCC, dat in 1990 werd gepubliceerd was ‘science driven’. Maar vanaf 1992 zien we een verandering. De IPCC-rapporten wijken niet meer af van de politieke lijn zoals ingezet door UN en UNFCCC. De ‘Summary for Policymakers’ wordt regel voor regel gecontroleerd door vertegenwoordigers van regeringen. En de rapporten zelf worden verondersteld daarvan niet af te wijken. Het leidt in 1996 tot een clash waarbij een deel van de wetenschappers van het IPCC met slaande deuren vertrekt. Vanaf die tijd is het IPCC alarmistisch. Sceptische opvattingen dringen niet tot de rapporten door.”

Slapen wilde ik, slapen. Ik was moe. We waren naar de verjaardag van Rinus, de vriend van onze Dre geweest en ik had best wel een paar glazen wijn gedronken en een paar biertjes bij het eten. Thuis hadden we nog even naar een oude film van Charlies angels zitten kijken, maar ik was onrustig, ik ging naar bed.

Mijn gedachten begonnen eerst liedjes te zingen en zelf op de piano te begeleiden. Steeds weer opnieuw de zelfde liedjes.

Tenslotte was ik terug in mijn jeugd. We eten. Mijn vader zit tegenover me, mijn moeder aan de linkerkant van de tafel. Mijn zusje zal ook wel ergens gezeten hebben, maar die zie ik niet.

Aan tafel is er altijd weer die spanning. Mijn vader kan om het minste of geringste driftig worden en opspringen en om de tafel heen lopen en mij beginnen te slaan.

Mijn moeder raakt dan altijd in paniek en roept: Oh Piet niet doen alsjeblieft en dan smeekt ze heel angstig en ik, ik krijg klappen, voornamelijk tegen mijn hoofd. En dan suist mijn hoofd. Als hij klaar is met zijn driftbui gaat hij weer zitten. Dan praat hij soms drie dagen niet tegen mij.

Altijd ben ik bang voor hem tot ik denk ik een jaar of zestien ben. Dan slaat hij niet meer, of ja, één keer nog, dan loop ik woedend de deur uit en blijf uren weg en dan blijkt hij me ongerust te zijn gaan zoeken. Maar ik kom gewoon weer thuis en niemand zegt nog iets over het voorval.

Nooit kon ik mijn vader ter verantwoording roepen. Toch heeft hij zeer tot mijn schade ernstige fouten gemaakt die onherstelbare gevolgen hadden.

Excuses waren er voor hem: hij kon dat niet weten en hij kwam uit de duikbootoorlog in de Middellandse Zee.

Voor de deur van ons huis stonden altijd auto’s geparkeerd van het garagebedrijf aan het eind van de straat. Op een dag liep ik tussen die auto’s door op weg naar een vriendje aan de overkant onder een auto. Ik was anderhalf uur buiten westen, waarschijnlijk een zware hersenschudding en mijn rechterbeen was vlak boven de knie gebroken. Voor die tijd misschien geen gemakkelijke breuk.

De dienstdoende chirurg in het gemeenteziekenhuisje besloot tot tractie. Beentje recht omhoog, een pen door de hiel, katrollen en gewichten. De man vergat echter direct met een penicilline behandeling te beginnen zoals het protocol ook toen al moet hebben aangegeven en na een week had ik koorts, 41 graden, was mijn voet die bij binnenkomst in het zieken huis gaaf was veranderd in een zwerende bal die voor de rest van mijn leven een ernstige en vaak opnieuw zwerende handicap is gebleven met nog zeer weinig bewegingsmogelijkheden.

Het was mijn vader die mij naar dat ziekenhuis wilde hebben. Het was voor mijn moeder die altijd alles moest lopen, omdat ze niet durfde fietsen, bijna twee keer zo ver weg als het katholieke St Lidwina ziekenhuis. Maar mijn vader die als brave katholieke jongen de oorlog in was gegaan had tijdens die oorlog door wat hij had meegemaakt en moeten doen een afkeer van het katholicisme gekregen.

Het ziekenhuisje waar hij mij heen liet brengen had één chirurg, een norse oud-marine arts, die misschien best wel aardig een blinde darm kon verwijderen, maar van wie naar later bleek in mijn woonplaats, Den Helder, vrij veel mensen met verkeerd gezette armen en benen rondliepen. Kortom een prutser die zich slecht gedroeg en die zijn vakliteratuur blijkbaar niet las. In het katholieke ziekenhuis was een andere zeer bekwame chirurg werkzaam, van wie weinig stomme medische fouten bekend waren. Door de afkeer van mijn vader van het katholicisme had ik daar weinig aan. Mijn chirurg kwam ook nog eens na zes weken tot de ontdekking dat hij het beentje met de inmiddels volkomen verpeste rechtervoet verkeerd had gezet, zodat het over gebroken moest worden en ik al met al drie maanden in het ziekenhuis lag.

Ik moet dus constateren dat ik vanaf mijn zesde een invalide rechterbeen had met alle gevolgen van dien door een aversie tegen de katholieke kerk, die mij precies in het verkeerde ziekenhuis deed belanden.

Nu, op mijn drieëntachtigste ben ik enkele weken geleden weer voor vijfdagen in het ziekenhuis aan een antibioticum infuus beland van wege een plotseling oplaaiende heftige ontsteking in de rechtervoet met hoge koorts.

Nooit heb ik mijn hand opgeheven tegen mijn driftige slaande en mishandelende vader. Soms denk ik wel eens dat mijn driftige vader eigenlijk wel wist dat ik door zijn afkeer van dat geloof slachtoffer was geworden, maar dat hij te trots was om dat toe te geven. Maar veel vaker dan mij lief is lig ik te woelen in mijn bed, in gedachten de twistgesprekken voerend die ik als kind niet durfde voeren en die ik nu mijn allang overleden vader in gedachten in het gezicht spuug.

Soms help het een beetje.

Een onderwerp waarover sommige mensen niet uitgepraat raken en anderen roepen dat het allemaal fantasie en derhalve onzin is.

Ik denk dat het de hoogste tijd is om eens de smalende vinger op de gezamenlijke wetenschap te richten, waar in het algemeen bij voortduring hardnekkige overtuigingen gelden zoals: wat wij niet kunnen bewijzen bestaat niet, en alleen zaken die zich afspelen volgens de regels die we kennen uit de fysica kunnen als serieuze verschijnselen beschouwd worden.

Ik herinner me dat ik vroeger – en dan spreek ik van vijftig jaar geleden – boeken las van de Amerikaanse schrijver Robert Munroe, waarin hij schreef over uittredingen. Hij beschreef zijn eigen belevenissen als hij via een bepaalde techniek, die hij zichzelf kennelijke had aangeleerd, met zijn bewustzijn buiten zijn lichaam trad. Het klinkt voor de meesten van ons vreemd, ongeloofwaardig, maar vele getuigenissen van iets soortgelijks vinden we tegenwoordig in de verhalen van mensen die klinisch dood zijn geweest en die een zogenaamde BDE of bijna dood ervaring hebben gehad, waarin ze verklaren buitengewoon heldere bewustzijns ervaringen hebben gehad terwijl hun lichaam geen enkel teken van fysiek leven meer vertoonde.

Is dat nou wetenschappelijk bewijs voor de echte wetenschappelijke diehards. Nee hoor, zij zullen allerlei onmogelijke verklaringen bedenken voor het feit dat de lichamelijk dode toch een glasheldere en zeer volledige bewustzijnservaring heeft gehad.

Wetenschappers op het terrein van de geest hebben namelijk één oude en beproefde en vroeger algemeen aanvaarde bewijsgrond volledig overboord gegooid: evidentie.

Ja, evidentie = klaarblijkelijkheid. De moderne geesteswetenschappen hebben vaak bezwaar tegen alles waarvoor ze geen verklaringsmodel kunnen formuleren. Vreemde toestanden die eigenlijk de hele ontwikkeling in veel takken van wetenschap tegenhouden worden op die manier gecreëerd. Stel je voor: we zien en horen keer op keer dat een zelfde verschijnsel, iemand heeft ondanks dat zijn lichaam klinisch dood is geweest, dus geen hartwerking, geen ademhaling, geen meetbare hersenactiviteit, toch zeer heldere bewustzijnservaringen.

De wetenschap zegt dan vaak: het is een verhaal van één persoon waarvan we de waarheid niet kunnen bevestigen, omdat het volgens de wetenschap niet kan optreden. Dus negeren we het.

Goed, even terug naar meneer Munroe, die verslag deed van vele trips buiten zijn stoffelijk lichaam en daarbij steeds probeerde en daarin ook slaagde om tijdens die trips dingen waar te nemen die hij onmogelijk op een normale wijze had kunnen waarnemen en daarvan ook verslag te doen.

Wonderlijk en eigenlijk ook jammer is dat de meeste mensen niet echt nieuwsgiering zijn naar zogenaamd buitenzintuigelijke waarnemingen. Ik zelf ben wel altijd nieuwsgierig naar dit soort verhalen en ik luister dan ook vaak naar BDE verhalen, zeker sedert ik het boek van Pim van Lommel heb gelezen, de cardioloog die dertig jaar lang verhalen verzamelde van patiënten die klinisch door waren geweest.

Ik ga nu, eindelijk, even naar de UFO’s, zoals ze tegenwoordig vaak worden waargenomen. Vaak wordt er gesproken van witte bollen die zich weerstand loos lijken te bewegen en vaak zodanig plotseling van plaats en richting lijken te veranderen dat onze brave wetenschappers zeggen: dit kan niet. Dergelijke verplaatsingen met een plotselinge onbepaalde maar zeer hoge snelheid zou elk levend wezen verwoesten. Met andere woorden: wij kunnen dat niet, dus het kan niet.

Omdat ik een sciencefictionschrijver ben mag het in mijn verhalen wel kunnen. Hoe dan?

Nou, stel je voor: je hebt een hologram dat uitsluitend uit lichtdeeltjes bestaat. Dat kun je projecteren. Richting en plaatsveranderingen kunnen met de lichtsnelheid. Dan hebben we een buitenaardse beschaving die al enkele duizenden of misschien zelfs wel tienduizenden jaren langer aan het oefenen zijn met een soort mensjes zijn. Die hebben niet onze bewijsbare feitenregens nodig. Zo kunnen zij bijvoorbeeld hun bewustzijn projecteren in zo’n hologrambol, waarmee ze dan – vooruit laat ik het nou niet meteen te ingewikkeld maken – met minimaal de lichtsnelheid kunnen reizen. Ze wegen niks, ik denk tenminste dat bewustzijn niet heel veel massa heeft. Van die plotselinge richting veranderingen zullen ze dan ook beslist niet levensgevaarlijk door elkaar worden geschud.

Nou, zo dus heb ik een UFO bedacht die alles ziet en geen materie is.

Wat zeg je, kan het niet?

Volgens mij wel. Mijn vader zei vroeger altijd: ‘Peter, als je iets kunt fantaseren dan kan het ook bestaan.

Kijk, natuurlijk kan ik niet bewijzen dat hierboven de heilige waarheid staat, maar ga jij nou maar bewijzen dat het niet zo is. Als je maar onthoudt dat je zonder creatieve fantasie nooit welk probleem dan ook zult oplossen.

Over bewustzijn bleek ik vanmorgen zittend op de rand van mijn bed plotseling te denken. Eigenlijk begon ik met de gedachte, de vraag eigenlijk: hoe groot is bewustzijn, hoeveel ruimte heeft het nodig om zich te manifesteren. Nou ja, toen zag ik een hele wereldbevolking voor me. Allemaal mensen die op een al dan niet vaste positie een rol vervullen, spelen, zich verantwoordelijk voelen of daarvoor juist wegduiken, kinderen krijgen en daarbij – de een meer dan de ander – hun best doen iets aan de samenleving bij te dragen.

Tja, hoeveel ruimte heb je nou nodig voor bewust zijn, hoeveel ruimte heb je nodig om georganiseerd dingen te laten verlopen? Een hoofd vol zenuwcellen, of kan het op veel kleinere schaal.

Je vindt het misschien raar, maar ik moest ineens de vergelijking maken tussen de menselijke samenleving op Aarde, bij elkaar toch een flink aantal groepen die ieder een zekere identiteit vertonen en de individuele mens die uit een aantal miljarden cellen bestaat die eigenlijk, zoals in een samenleving een rol vervullen.

Toen kwam bij mij ineens de gedachte op dat een functionerende cel die een nuttige rol vervult in het geheel waarschijnlijk groot genoeg is voor voldoende bewustzijn om tussen de zijnen, of de haren natuurlijk, te functioneren, te leveren wat geleverd moet worden, op zijn tijd rust en voeding te nemen. Je kunt misschien denken dat het leven van een cel een eenvoudig leven is en niet veel bewustzijn vraagt, maar stel je nu eens voor dat de onderlinge verhoudingen tussen cellen verstoord raken. Er zouden ten gevolge van ergernis bepaalde stofjes kunnen ontstaan die in zo’n hele buurt de werksfeer verzieken. Er zouden spanningen kunnen ontstaan die – te beginnen in één cel, maar later overslaand naar de buren – aanleiding geven om zich georganiseerd te beschermen. Er zou bijvoorbeeld zomaar het gevoel kunnen ontstaan dat men aangevallen wordt en dat er soldaten nodig zijn, dat men, kortom, met meer moet zijn. Dan zou je zomaar een overproductie van geërgerde cellen kunnen krijgen. Ja, wij noemen dat dan natuurlijk kanker, maar de redenen waarom die groep cellen daarmee begonnen is kan te maken hebben met eerlijke verontwaardiging ter plaatse.

Als ik op deze manier over ons lichaam denk, dat ik het dus zie als een heel grote samenleving. Dan dringen zich allerlei vragen aan me op: vragen die te maken hebben met het eerlijk en respectvol behandelen en benaderen van dat miljardengezelschap van bewuste cellen Waarvan ik dan de regering vorm die overigens als het gaat om kennis van de bezigheden van dat hele miljarden volk – en ik geef het met enige schaamte toe – praktisch gesproken van toeten nog blazen weet. En ik moet wel uitgaan van bewuste cellen, want niets dat leeft is een machine en alles wat leeft moet wel bewustzijn hebben. Wat ik zo beschouwd in elk geval nodig heb is vertrouwen in al die cellen in mijn lichaam. Nee, sterker nog, ik moet ze allemaal oprecht een intens liefhebben. Dus niet de pest hebben aan al die cellen die mijn rechtervoet vormen die op mijn zesde in mijn geboorteplaats door een knoeiende chirurg verknoeid werd. Dat was overigens een bijna ongelooflijk verhaal, omdat het been boven de knie gebroken was, terwijl er aan die voet helemaal niets mankeerde. Maar juist daarom denk ik dat het in dit licht bezien veel beter is mijn wrok over deze kanjer van een medische misser maar eens te vergeten, want al die bewuste cellen in die voet worden er echt niet beter van als ik alsmaar een hekel aan ze heb.

Wat zeg ik nu eigenlijk samenvattend, met de bedoeling dat wie dit leest of hoort zichzelf ook misschien gaat zien als de zeker niet voldoende deskundige ongekozen koning van een miljardenvolk, bestaande uit bewuste lichaamscellen. Wat past ons dan? Ik denk: Zorg, Liefde en Bescheidenheid om te beginnen.

Ik wil iedereen een ideale relatie toewensen met het miljardenvolkje dat leeft binnen die ruimte waarvan je gewend bent het “Ik” te noemen.

Eerder publiceerde ik dit stuk hier op mijn weblog. Het feit dat ik het nu herhaal heeft te maken met de brede maatschappelijke noodzaak om dit soort oplossingen aan te bieden. Vanwege de wereldwijde schaal waarop tijdens en ook nu nog met gevaarlijke zogenaamde vaccins die eigenlijk geen vaccin zijn wordt gesmeten wil ik een nuttige – en in een enkel geval misschien levensreddende oplossing niet verborgen houden.

Het gaat om een goed werkende methode om metalen en metaalverbindingen die een verwoestende en giftige werking hebben in ons lichaam kwijt te raken.

In alle vaccins zitten zogenaamde adjuvans, metaalzouten van onder andere kwik en aluminium, die bedoeld zijn om de prikkel te verhogen die het afweermechanisme in gang moet zetten.

Ik mag, wetenschappelijk gezien, niet beweren dat bijvoorbeeld aluminiumzouten het voorkomen van de ziekte van Alzheimer bevorderen, want daarvoor is geen bewijs uit onderzoek. Wel kunnen we gemakkelijk vaststellen dat Alzheimer steeds vaker voorkomt sinds er op zo grote schaal voor van alles en nog wat (denk aan de jaarlijkse griepprik) wordt gevaccineerd. De methode om veel van de metaalzouten kwijt te raken is eenvoudig. Zie hieronder.

‘Je kunt het beste een spijsolie nemen die van zichzelf weinig of geen smaak heeft,’ zei ze, de arts die mij deze uiterst simpele methode leerde.

Ze had geneeskunde gestudeerd in Heidelberg in Duitsland en daarna was ze werkzaam geweest op plaatsen waar ik zo snel niet opgekomen zou zijn. Zo was ze een poos de huisarts geweest op het Italiaanse vulkaaneilandje Stromboli. Ik wist niet eens dat daar mensen woonden. Ook had ze in het toenmalige Oostblok gewerkt. Daar had ze de eenvoudige en uitermate effectieve ontgiftingskuur geleerd waarover ik nu dit stukje schrijf.

Overigens vraag ik me op dit moment af waarom ik deze methode hier niet eerder heb beschreven. Mijn lezers zouden met enigszins opgetrokken wenkbrauwen wel eens kunnen zeggen: ‘Nou Peter, dat had je ons wel eens eerden mogen vertellen.’ Maar goed, ik vertel het nu.

Veel van onze lichamelijke klachten blijken te maken te hebben met restanten van zware metalen die we ongewild binnen krijgen. Denk dan aan metalen als Cadmium, Kwik, Lood, Arseen, Tin.

Hoe krijgen we die stoffen dan binnen? Wel, op heel veel niet te vermijden manieren. De lucht die wij ademen in onze geïndustrialiseerde wereld zit er vol mee, maar ook ons voedsel bevat vaak sporen van zware metalen. En niet te vergeten een van de meest kwalijke vervuilingsbronnen, tabaksrook.

Weliswaar worden voedingsmiddelen doorgaans gekeurd en wordt erop gelet dat bepaalde concentraties niet worden overschreden, maar soms help dat niet omdat een flink aantal van de boosdoeners “stapelen” in ons lichaam. Ze komen dus binnen in ogenschijnlijk kleine en zogenaamd veilige hoeveelheden, maar we raken ze niet kwijt.

Aha, hoor ik mensen denken. Die ongewenste zware metalen moeten dan toch in het bloed terug te vinden zijn. Ja, dat is ook zo, maar wel in die ogenschijnlijk veilige concentraties. Zodanig lage concentraties dat je zou denken, ach dat valt wel mee. Maar daar zit nu de vergissing.

Ons lichaam is een buitengewoon ingenieus systeem waarin het bloed het voornaamste transportmiddel is. De kwaliteit en de samenstelling van het bloed wordt nauwkeurig bewaakt door een automatisch systeem dat homeostase wordt genoemd.

Het komt er dus op neer dat er in het bloed niet vaak grensoverschrijdende waarden van zware metalen gemeten kunnen worden. Vaak moet dan ook aan de hand van een weefselmonster of biopt worden vast gesteld dat er verhoogde concentraties zijn. Maar ook is er natuurlijk de lange lijst van symptomen die kan wijzen op de verhoogde aanwezigheid van zware metalen in het lichaam.

Voor enkele zware metalen wil ik hier een paar indicaties geven.

1. Lood (vroeger in alle waterleidingen en in de uitlaatgassen van het verkeer) veroorzaakt schade aan het zenuwstelsel en de bloedsomloop. Het kan leiden tot ernstig krachtverlies en zelfs verlamming.
2. Kwik (komt voor als een van de doorgaans 5 metalen in het amalgaam dat sommige tandartsen nog gebruiken voor vullingen in het gebit) van dit soort vullingen komen zeer langzaam kwikverbindingen vrij die onder meer in de lever worden opgeslagen. Kwikzouten kunnen nadelige effecten hebben op hersenen en longen en de coördinatie (evenwicht!)
3. Cadmium (komt voor in veel verbrandingsgassen en zeker in tabaksrook) kan een oorzaak van longkanker zijn en van maag-darm klachten.

Veel meer van deze stoffen en chemische verbindingen zijn er, maar de hier genoemde zijn prominent genoeg om er graag vanaf te willen als je lichaam verschijnselen vertoont die de aanwezigheid van één of meer van deze metalen doen vermoeden.

Eigenlijk wel weer een beetje een rampverhaal realiseer ik me nu. Al die gevaarlijke troep die je ongevraagd binnen krijgt en die je gezondheid en je levensgeluk bedreigt.

Deze blog schrijf ik echter om een methode te tonen die goedkoop en effectief blijkt te zijn om veel van de belasting met zware metalen kwijt te raken. De titel van dit stukje vormt de samenvatting.

In de mond, onder de tong is de huid heel dun en er stroomt veel bloed doorheen. Van dat feit wordt gebruik gemaakt bij de toediening van sommige medicijnen die je alleen maar onder te tong hoeft te leggen om ervoor te zorgen dat ze worden opgenomen. Die sublinguale huid, de huid onder de tong maakt het mogelijk om niet alleen stoffen rechtstreeks in de bloedbaan te brengen, maar ook om stoffen uit het bloed te verwijderen. Dan moet die huid echter wel in aanraking zijn met een stof die gemakkelijk kleine beetjes van die zware metalen opneemt. Zo’n stof is bijvoorbeeld zonnebloemolie.

Om de methode met de olie toe te passen moet je het volgende goed begrijpen: van de zware metalen die je graag kwijt wilt zit maar een heel klein beetje in het bloed. Meer laat de homeostase niet toe. Maar als dat kleine beetje via de olie in aanraking met de huid onder de tong steeds weer weggenomen wordt kan uit allerlei opslagplaatsen in het lichaam weer een klein beetje aan het bloed worden meegegeven. Langzaam maar absoluut zeker raak je dan van je zware metalen af. Het is een heel effectieve therapie die je met geduld moet toepassen.

Nu even simpel hoe je het moet doen als je ertoe besluit.

Na het opstaan, voor je tanden poetst of eet neem je een eetlepel zonnebloemolie in je mond. (Aan die olie zit weinig of geen smaak en na zeer korte tijd voelt het alleen maar alsof je veel speeksel in je mond hebt). Twintig minuten houd je het in je mond. Absoluut niet doorslikken. Na twintig minuten spuug je het uit (het ziet er dan vuil en grijzig uit), spoelt je mond poetst je tanden. Dat doe je drie weken lang. Na een volgende periode van drie weken kun je het herhalen.

Ik vind het niet meer dan eerlijk om hier de naam te noemen van de arts die me deze methode leerde. Ik ben Rosy Frey dankbaar dat ze me dit leerde.

Ik kan mij een periode herinneren, niet Nederland betreffende overigens, maar België, waarin geen duidelijke politieke sturing aanwezig was. Door allerlei geharrewar en elkaar het licht in de ogen niet gunnen had België geen regering. Achteraf bleek dat veruit de meeste Belgen die periode hadden ervaren als een waarin het met België nooit eerder zo goed was gegaan.

Had iemand daar nou iets van geleerd. Had iemand daar nou heldere conclusies uit getrokken. Was er nu misschien iemand geweest die gezegd had: ‘Hier kunnen we toch zien dat het er minstens de schijn van heeft dat het zogenaamde democratie model, waarvan we altijd dachten dat hierin de meest wenselijke samenlevingsvorm verankerd lag, gegarandeerd was, misschien wel de grootste kans biedt op misstanden, scheefgroei, maatschappelijke onrust en wat dies meer zij.

Daarom – het is natuurlijk maar een gedachte – is het misschien zinnig om eens te gaan denken over verandering, wellicht het loslaten van ingesleten vanzelfsprekendheden om dan te komen tot een nieuwe samenlevingsvorm. Ach, wat zeg ik, op het ogenblik wordt dagelijks om die vorm geroepen, helaas met een diametraal verkeerde gerichtheid.

De groene schreeuwers roepen dwingend om respect voor en herstel van de natuur. Het is duidelijk dat deze lieden in van alles en nog wat willen ingrijpen, de natuurlijke gang van zaken zoals die zich thans voltrekt daarmee volstrekt verhinderend.

De natuur kent namelijk slechts één altijd weer geldend leidend principe: survival of the fittest, het meest levenskrachtige zal tijdelijk natuurlijk – in de natuur is immers alles tijdelijk want dat is natuurlijk – de talrijkste vertegenwoordiging kennen.

Ik hoor de groene schreeuwers roepen: ‘wij streven op een dwingende manier naar duurzaamheid.’

Maar brave, voor een belangrijk deel mogelijk hersenloze schreeuwertjes, dat is nu juist niet natuurlijk. De natuur is namelijk elke splitsecond anders. Proberen verandering tegen te houden is, om de oude Engelse uitdrukking te gebruiken: “shoveling shit up a moutain with a reek.”

Er zit een lelijke valkuil in de democratie. Die valkuil wordt gevormd door de zogenaamde goede bedoelingen. Ik vraag me soms wel eens af of iemand nog de waarheid kent die als een paal boven water staat en die zit in het gezegde: “De weg naar de Hel is geplaveid met goede bedoelingen.

Ja, en dan welke bedoelingen?

Met de beste wil van de wereld kan ik nergens aan merken dat het door onze regering gevoerde beleid iets te maken heeft met de wil van het volk. Er worden besluiten genomen die er juist voor zorgen dat de wil van het volk onderdrukt kan worden. De minister die gaat over de volksgezondheid, u weet wel die oud ziekenhuisdirecteur met dat kale hoofd heeft zijn plannetje nu ook in de eerste kamer door weten te drukken. Als de inmiddels overduidelijk criminele WHO het signaal geeft dat er weer een pandemie aanbreekt dan heeft onze eerder genoemde kale minister het recht en ik denk zelfs een dringend bevel om ons te bevelen nutteloze en zelfs ziekmakende mondkapjes te dragen, lockdowns te verordonneren, misschien zelfs wel verplichte vaccinaties met steeds dodelijker troep af te dwingen, waarvan we geen bescherming mogen verwachten, maar wel een toenemende uitdunning van de bevolking en een voortdurend afnemend geboortecijfer. In de Westerse wereld wel te verstaan. Tijdens de zogenaamde coronapandemie is namelijk wel gebleken dat de Russen en de Chinezen het met hun vaccins lang niet zo slecht deden als bij ons in de zogenaamd vrije westerse wereld.

Wat hebben we dan nodig?

In de klassieke toneelstukken wisten de schrijvers er soms geen vanzelfsprekend eind aan te maken. Dan schreven de toneelschrijvers een zogenaamde Deus ex Magina, oftewel een God uit de machine, een oplossing die doorgaans kunstmatig en volkomen onverwacht kwam.

Weet je, ik hoop nou maar dat de Deus ex Magina deze keer niet de lang gevreesde en alles vernietigende atoomoorlog is, want de wereld wandelt op dit moment op de rand van de afgrond.

Waarde lezer, vanzelfsprekend ben ik blij dat u mijn boek – het derde overigens alweer – ter hand heeft genomen. Misschien is het handig als ik u eerst even vertel wat voor soort schrijver ik ben. Ik ben namelijk een sciencefictionschrijver. Het grootste deel van wat ik schrijf berust dus op wetenschapsfantasie, in het geval van dit verhaal medische wetenschapsfantasie. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat geen enkele van mijn fantasieën ooit werkelijkheid wordt, want ik houd ervan om dingen zo te beschrijven dat je al lezend kunt denken dat het helemaal niet zo gek is als later blijkt dat ik dicht bij de werkelijkheid zat toen ik dit schreef.

Ik wil in mijn gefantaseerde inleiding natuurlijk graag een situatie creëren die wereld wijd om oplossing schreeuwt. Wees bij het lezen er echter van bewust dat ik u probeer mee te nemen in mijn gedachten, in mijn fantasieën en dat het veilig is ervanuit te gaan dat mijn beschreven werkelijkheid virtueel is. Wat ik maar zeggen wil: alles wat u leest en waarvan u denkt dat het wel echt lijkt berust op louter fantasie.

Goed, dan mijn wereldbeeld om mee te beginnen, zodat het erop volgende verhaal wel een passend vervolg kan zijn.

De onzekere tijden waarin we op dit moment leven geven helaas geen vanzelfsprekend uitzicht op een zonnige toekomst. Voor veel mensen is er zelfs geen vanzelfsprekende gezonde toekomstverwachting. Het ondenkbare feit heeft zich in mijn gefantaseerde werkelijkheid voorgedaan dat de economisch machtigen klaarblijkelijk hebben besloten dat er in de eerste plaats teveel van ons zijn en dat wij in de tweede plaats veranderd moeten worden. Zoals we nu zijn, een betrekkelijk eigenwijs volkje dat het grootste belang hecht aan de eigen consumptiemogelijkheden, zijn we voor de wereldelite – die in wezen, op enkele zeer kwalijke uitzonderingen na, dezelfde drijfveren heeft als wij – niet nuttig.

Ja, en dan komen er in dit verhaal ineens twee geniale farmaceuten voor die zich hun hippocratische eed zijn blijven herinneren en die werkelijk hun werk in dienst van de mensheid doen en niet slechts om de winst. Ik schreef het al, het is natuurlijk fantasie. Die twee worden in hun nobel streven begrijpelijkerwijze in de eerste plaats in de wielen gereden door hun financiële mededirecteur.

Het prachtige product dat door hen ontwikkeld werd is een middel waardoor wij heel veel langer kunnen leven. Nou ja, zeg eerlijk, dat zouden we allemaal wel willen.

Werd er in veel van de verhalen uit vroeger tijden niet vaak gesproken over het levenselixer dat met behulp van de steen der wijzen – wat dat dan ook was – bereid kon worden en waarmee de mens eeuwig jong en gezond zou kunnen leven.

Veel van deze verhalen komen, evenals veel religieuze verhalen voort uit onbegrepen waarnemingen door totaal gebrek aan kennis en technisch kunnen.

In dit verhaal probeer ik voort te fantaseren op werkelijke feiten aangaande de biologische kennis over de manier waarop ons lichaam zich steeds vernieuwt door de celdeling waardoor oude cellen vervangen worden. Dit proces is echter gelimiteerd, waardoor cellen niet meer vervangen worden met als gevolg dat we op een gegeven moment verouderen en tenslotte sterven.

Het sleutelwoord is hier “Telomeren” Wat dat zijn?

Begin maar bij hoofdstuk 1.

Peter P. van Oosterum                                                          Mei 2023

Ik geeft het toe. Als ik een bericht tegenkom, zoals het onderstaande, dan denk ik altijd dat de auteur er ongetwijfeld belang bij heeft dat er een zo groot mogelijke verspreiding plaats vindt. Dat is dan ook de reden dat ik het onderstaande bericht integraal heb overgenomen. Geen plagiaat dus. Ik geeft toe dat het niet van mij is, maar wel – en misschien zelfs wel daarom – uitermate belangrijk.

Het Noorse nieuwsmedium Steigan.no citeert professor Astrid Stuckelberger als volgt: “…Ik ben geen profeet, ik leg alleen met wetenschap uit wat de leugens, de corruptie, de propaganda zijn… En wat de schade is die vaccins aanrichten”, schrijft Danmarksfriefjernsyn.dk.

Astrid Stuckelberger is professor, arts, ze heeft 30 jaar ervaring als onderzoekster. In 2009-2013 werkte zij bij de WHO, waar zij gespecialiseerd was in pandemieën. Zij heeft 180 artikelen en 12 boeken gepubliceerd.

In een interview in het tijdschrift Hemali.no zegt Stuckelberger onder meer dat – Er geen pandemie is – Er sprake is van corruptie en bedrog bij onderzoek – Er recordaantallen sterfgevallen zijn als gevolg van de vaccins – De WHO opereert als een bedrijf waarin de aangesloten landen dochterondernemingen zijn Stuckelberger zegt tegen het Noorse nieuwsorgaan dat het gevaarlijke van het vaccin is dat het een infectie teweegbrengt.

Zij zegt ook dat niet-gouvernementele organisaties zoals GAVI – Global Alliance for Vaccine Immunization – onder leiding van Bill Gates – in 2006 met een stichting zijn toegetreden tot de WHO en dat de WHO sindsdien niet meer dezelfde organisatie is, maar is veranderd en geëvolueerd tot een nieuw type internationale organisatie. Zij is van mening dat GAVI steeds meer invloed heeft gekregen, alsmede volledige immuniteit, zelfs meer dan diplomaten bij de VN – en dat GAVI precies kan doen wat zij willen zonder dat de politie iets anders kan doen dan toekijken.

GAVI streeft er sinds 2012 naar de hele wereldbevolking te vaccineren, maar daarvoor moest er een pandemie zijn. Volgens Stuckelberger is het niet moeilijk om de documenten openlijk onder onze neus te vinden en dat iedereen die ze analyseert zal zien dat de media worden betaald door de multinationale “bedrijven” die zij internationale piraten noemt en die sterftecijfers en bijwerkingen melden die slechts 1-10% van de werkelijkheid weerspiegelen. Eind oktober bijvoorbeeld gaf de Europese EudraVigilance 29.000 sterfgevallen aan als gevolg van het vaccin, maar met ware schattingen zouden dat er 290.000 kunnen zijn. Maar er is geen manier om dat te weten, omdat er geen autopsies worden gedaan.

Het leven door de ogen van de vaccingewonden

In de VS is het sterftecijfer door vaccins drie keer zo hoog als het totale aantal vaccins dat in de afgelopen 35 jaar is toegediend. De cijfers zijn officieel, maar zonder klinisch onderzoek of validatie en het onderzoek is niet volledig, maar toch gaat de vaccinatie van de wereld onverminderd door. Stuckelberger zegt, “Het is verschrikkelijk en werkelijk crimineel”.