Het hele verhaal dat ik geschreven heb over de verzonnen geschiedenis van de hoofdfiguren uit boek twee: Judith Kranz en haar vrienden die spelenderwijs, eigenlijk bij de bestraffing van Cecil Hoyt, de vroegere dwarsliggende CFO, de techniek van teleportatie toepassen en daarbij ontdekken dat het er daarna alle schijn van heeft dat de veroudering van het lichaam misschien niet stil staat maar toch flink de pas inhoudt. Dat verhaal dat mij leidt naar de waarschijnlijk veel te positieve oprisping dat bij de toepassing van telomerase in alle cellen de problemen voor de mens opgelost zijn. Maar dat is natuurlijk niet zo. We hebben nog een zware gang te gaan, omdat ik eerst moet proberen te begrijpen wat en waarom kanker is wat het is. Het probleem dat in elk geval theoretisch moet worden opgelost is het bestaan en ontstaan van kankerstamcellen. Zonder de hier bedoelde filosofisch-theoretische oplossing is het hele verhaal zinloos, betekenisloos, een doekje voor het bloeden.

Wat ik hieronder ga schrijven zal duidelijk moeten maken dat ik een poging doe te begrijpen wat en waarom kanker is. Het is niet in de eerste plaats een vijand, maar een regulerende factor die met respect ontmoet moet worden en niet in de allereerste plaats bestreden, maar bij sommige mensen op basis van hun gevolgde wegen in het leven vriendelijk en met respect moet worden toegestaan. Het gaat altijd om de innerlijk gekozen richting in het leven. Het begin van begrip is er eigenlijk al wanneer we ophouden te zeggen: ‘ik heb kanker’, alsof het een onafhankelijke vijand is. Veel dichter bij de waarheid kom je als je zegt: ‘Ik ben ziek’. Dan neem je deel aan het ziekteproces en kun je dus ook invloed uitoefenen al dan niet met verstandige hulp.

Uiterlijk bezien hebben we bij kanker altijd te maken met groei van weefsel. Die groei vraagt voedsel. Er worden dan extra bloedvaten aangelegd die uitsluitend bedoeld zijn om die groei te faciliteren. Duidelijk lijkt ook altijd dat het gaat om groei van weefsel dat binnen de algemene doelstellingen van de organisatie van het lichaam geen nut heeft. Sterker nog, de groei gaat al snel ten koste van de georganiseerde gang van het lichaam. Of om het anders te zeggen, we hebben hier te maken met overbodige groei die ten koste van het algemeen belang gaat. En nu wordt het verleidelijk om de beschouwing voort te zetten in het besef van de absolute eenheid van lichaam en geest. Bij voorbeeld: waarvoor ben je bang en heb je naar eigen gevoel extra bescherming nodig. Wat verzamel je, wanneer is het genoeg. Wat blijf je maar tegen beter weten in opruimen. Overdreven noodvoorzieningen of een levensvisie of maatschappijvisie die, zoals we in deze tijd zien om extra militaire veiligheid vraagt op een manier waarvoor het algemene welzijn offers moet brengen. Eigenlijk zien we dezelfde zielloze processen bij de voorbereidingen tot het voeren van oorlog. Bij de voorbereidende psychologische processen helpt de wapenindustrie graag. In dat opzicht is oorlog dan ook kanker van de maatschappij. Ja, inderdaad, dodelijk.

In de afgelopen coronaperiode hebben we bij nadere beschouwing heel verhelderende dingen zien gebeuren. Nou ja, lang niet iedereen weet dat natuurlijk over onze volksaard zijnde de angst voor besmettelijke ziekte waartegen we massaal gevaccineerd moeten worden. Of moeten, nou ja dat is de algemene consensus. Vaccineren is overigens een term die nog stamt uit de tijd dat er met het vocht uit koeienpokken gespoten werd en dat je dan geacht werd geen pokken te krijgen. Het woord vaccineren komt dus van het Franse woord ‘vache’, dat koe betekent. De werkelijke oorsprong van de pokkenziekte die veel later aan het licht kwam was gelegen in het feit dat in de slecht verzorgde buurten waar veel wandluizen voorkwamen de ware bron van de ziekte pokken ontdekt werd. De wandluizen droegen namelijk vaak een virus over dat pokken veroorzaakte. Overigens schijnt het dat Louis Pasteur, de ontdekker van de koepokmethode op zijn sterfbed heeft toegegeven dat hij de boel had bedrogen. Nou ja, moet BigFarma gedacht hebben, met dat ene leugentje gaan wij niet een prachtig verdienmodel laten vallen.                             In 1950 schreef Elanor McBean het boek ‘de giftige naald’, waarin ze op overtuigende wijze de hele vaccinatie industrie onderuit haalde. Helaas waren de tegenkrachten vanuit BigFarma veel sterker, zodat we vandaag de dag nog steeds met die onzin bezig zijn. Corona heeft voor de oplettende mensen echter overduidelijk aangetoond dat het angstig en hardnekkig najagen van volstrekt overbodige bescherming in helaas veel te veel gevallen dodelijke ziekte veroorzaakt. Iets wat de vaccinmakers natuurlijk zelf ook wel wisten. Die boosaardige bedoelingen zijn echter onderwerp voor een andere blog. Deze keer wil ik voornamelijk de aandacht vestigen op het kankerverwekkende karakter van ons streven naar te veel en onnodige veiligheid tot in het idiote. Wat we dus eigenlijk zien is dat overdreven angst die tijdens de standaard behandelingen van bijna elke kanker nog eens versterkt wordt bijna altijd bewaarheid wordt.

Gelukkig zou ik in dit geval willen zeggen maakten de vaccinfabrikanten verschillende batches. Als namelijk iedereen doodziek werd van die spuiten zou het te veel en te snel gaan opvallen dat we allemaal bedrogen werden. Ik weet het wel hoor, er zijn maar weinig mensen die het met mij eens zijn. Maar het aantal groeit.