Waarde lezer, weet je het nog wat ik schreef over de telomeren. In het boek ‘Eternal Mitosis’ ging mijn verhaal over de ontdekking van de stof die het mogelijk maakt zo niet eeuwig, maar wel veel langer en gezonder te leven. Natuurlijk is wat ik schrijf Science Fiction. Maar ik schrijf niet zomaar Science Fiction. Het zal ongetwijfeld met mijn eigen tamelijk omvangrijke medische geschiedenis te maken hebben, maar ik schrijf voornamelijk medische Science Fiction en wel op een zodanige manier dat ik sterk vermoed dat ik eerder werkelijke toekomst dan Fiction schrijf. Nu schrijf ik dus over de telomeren en de telomeren producerende stof, telomerase. Geen Fiction dus, maar echt bestaande stoffen. Overigens stoffen waar BigFarma het liefst niet over spreekt of schrijft. Hoe dan ook, ik moet hieronder erg mijn best doen om nog eens duidelijk uit te leggen wat telomeren zijn en wat telomerase is en wat die beide woorden nu te maken hebben met stamcellen en meer in het bijzonder kankerstamcellen.

Met grote regelmaat vindt er een natuurlijk proces in ons lichaam plaats: het vervangen van oude cellen. Het DNA, de bron van al onze erfelijke eigenschappen wordt dan gekopieerd als centrum voor de nieuwe cel. Dat kopiëren is een heel precies proces. Daarom wordt aan de uiteinden van die lange sliert DNA de zaak strak tegen elkaar gehouden doordat de uiteinden uit stukjes DNA bestaan die geen specifieke erfelijke informatie bevatten, maar die als het ware het oude DNA en tijdens het te kopiëren nieuwe DNA voor de nieuwe vervangende cel dicht tegen elkaar houden om overschrijffouten te voorkomen. Die telomeren zijn dus belangrijk, anders lukt het overschrijven ten behoeve van een nieuwe cel niet. Het probleem is echter dat er bij elke celdeling één of soms meer van die telomeren afbreken. Als de telomeren van een lichaamscel op zijn kan er niet meer gekopieerd worden. Op die manier kunnen op den duur steeds minder cellen gekopieerd worden en moet het lichaam het met steeds minder cellen doen. Dat proces noemen we veroudering, maar het is dus vermindering van actieve cellen. Dat is eigenlijk de reden dat oude mensen krimpen en functies verliezen.

Nu zijn er een paar soorten cellen die iets aanmaken waardoor de telomeren weer aangroeien. Dat zijn dus eigenlijk onsterfelijke cellen. Die cellen maken namelijk een stof aan die bekend staat onder de naam ‘telomerase’, een enzym waardoor de telomeren opnieuw worden gevormd als ze zijn afgebroken. Nu zul je misschien op het eerste gezicht denken dat die stof, die telomerase, dan maar overvloedig beschikbaar moet zijn en kunnen we dat dan niet namaken en inspuiten of iets dergelijks, maar wacht even, want ik moet nog vertellen welke cellen allemaal telomerase maken. Om te beginnen zijn er de stamcellen. Dat zijn lichaamscellen die als het ware nog geen specialisatie hebben doorgemaakt. Ze zijn dus nog geen spiercel of een huidcel of een niercel of een levercel of, nou ja noem maar op. Die stamcellen maken dus wel telomerase, net als de geslachtscellen trouwens voornamelijk bij de mannen, want van spermacellen hebben we er vele miljoenen nodig. Daar wordt dus niet op bezuinigd. Maar we houden echter nog wel een probleem over. Weet je nog die stamcellen die nog alle andere cellen kunnen worden? Soms ontspoort zo’n stamcel die dus het eeuwige leven heeft en wordt een kankercel. Die heeft dan dus een ontregelende kans om maar door te woekeren. Als je hem zijn gang laat gaan – en het zijn taaie rakkers die bijna niet te bestrijden zijn, dan deelt hij maar door tot de dood erop volgt.

Wat betekent dit nu voor de geneeskunde? De vroegere gedachte dat de dokter er altijd mee bezig is om iedereen te genezen begint wereldwijd een beetje in twijfel getrokken te worden. Geneeskunde, of medicijnen zoals de studie tegenwoordig meestal genoemd wordt is gewoon een vak waarmee een mens zijn brood kan verdienen. Om die duidelijke reden hebben veel economisch georiënteerde vaklieden de conclusie getrokken dat een genezen patiënt niet meer terugkomt en van genezen patiënten kun je dus niet leven. Voor de mensen in de medische vakken is het dus logischer en zeker ook profijtelijker om ziekte dragelijker te maken en te kiezen voor langdurig onderhoud in plaats van definitieve genezing. Wat we dan tegenwoordig ook meer en meer zien gebeuren is dat veel ziekten die vroeger dodelijk waren tegenwoordig op een zodanige manier worden behandeld dat de ziekte langdurig chronisch wordt, maar wel constante zorg en medicatie behoeft. Sterker nog, we merken dat de kosten voor de zorg jaar in jaar uit hoger worden. Dat heeft alles te maken met de levensrekkende onderhoudstechnieken waar de geneeskunde op drijft. Het leven van de chronisch zieke mens moet zo lang mogelijk worden gerekt. Tenslotte zijn er twee soorten mensen waar de zorg niets aan kan verdienen en dat zijn gezonde mensen en dode mensen.

Een belangrijke tak van de geneeskunde, zo niet de belangrijkste is oncologie, kankergeneeskunde. Hoe vaak wordt er niet zelfs langs de deuren gecollecteerd voor de kankerbestrijding. Ik mag het natuurlijk niet zeggen, maar ik vermoed dat het definitief genezen van kanker, als dat zou kunnen, medisch gezien een zo lang mogelijk te vermijden afslag is. Ik vermoed heel sterk dat dit de reden is dat elke mogelijke goedkope oplossing voor het kankerprobleem wordt geridiculiseerd gebagatelliseerd en vervolgens met kracht of zelfs met geweld wordt tegengehouden. Aan kanker is veel te veel te verdienen.

Ongetwijfeld komen er kankers voor die moeilijk zo niet onmogelijk te genezen zijn. Maar niet allemaal. Veel kan goedkoop genezen worden met:

1. Ivermectine
2. Mebendazol
3. Venbendazol
4. Curcumine

Of combinaties van deze goedkope en effectieve anti parasitaire middelen. Het effect van de uitscheidings – en afvalstoffen van parasieten als veroorzaker van vele kankers is waarschijnlijk bewust nooit serieus onderzocht.

Is dit nu een beschuldiging? Nou nee. We weten hoe de wereld in elkaar zit. Tegen beter weten in probeer ik dingen te schrijven die voor sommige mensen kunnen voorkomen dat ze zich voor de gek laten houden. In een eerlijke wereld geloof ik al heel lang niet meer. Maar, ook tegen beter weten in hoop ik er wel op.