Ik denk dat het van alle tijden is, dat het altijd zo is geweest. Als je wilt dat je klakkeloos wordt gevolgd moet je mensen bang maken. Angst lijkt de allerbelangrijkste emotie waartegen de meeste mensen geen weerstand kunnen bieden. Nou ja, we hebben het op ruime schaal gezien in de tijd van de zogenaamde en achteraf opzettelijk aangejaagde Covid pandemie, die bleek helemaal geen pandemie te zijn. Handig hebben misdadigers die zich uitgaven voor medische beschermers de halve wereld – of misschien zelfs meer – angst voor een onschuldige ziekte gezaaid. Zelfs de ziekenhuizen werkten mee aan de angstzaaierij. Zij deden dat door dingen te doen op een manier waarvan eigenlijk daarbuiten niemand wist dat het anders moest. Zo had men voor de angst campagne nodig dat er voldoende mensen overleden. Om te beginnen kon natuurlijk niemand de ziekenhuisadministratie controleren. Het aantal covid doden kon overdreven worden. Achteraf blijkt er met die dodenaantallen trouwens flink gerommeld te zijn en willen de verantwoordelijken nu weer geen feitelijke inzage geven. Maar er is meer gebeurd met name op de IC-afdelingen. Insiders weten namelijk dat een patiënt die zelf nog ademt niet aan een beademingsapparaat moet en ook zeker niet op zijn buik moet liggen want dan is er een reële kans dat hij sterft. Toch werd dat gedaan. Ik heb eens opstandige artsen horen vertellen dat er in de Verenigde Staten hoge bedragen werden betaald voor in het ziekenhuis overledenen. De angst moest er dus met niet te ontkennen feiten worden ingehamerd.

Nou goed, ik merk nu dat maatschappelijk de neiging bestaat om de Covid periode zo snel mogelijk te vergeten. Begrijpelijk. Niemand die het doorheeft – en dat zijn veel meer mensen dan je misschien denkt – wil zich realiseren dat hij zie voor de gek heeft laten houden. Veel mensen doen nog steeds of de fake-ziekte Covid toch echt wel gevaarlijk was. Toegeven dat je ergens met je onwetende hoofd ingelopen bent vindt natuurlijk bijna niemand fijn, maar het zou eigenlijk wel moeten, want zo blijft onze hele samenleving openstaan voor angst zaaien. Neem nu bijvoorbeeld kanker. Als nu één ziekte een schandalig verdienmodel is, dan is het kanker. Jaren geleden heb ik al horen beweren wat nu langzamerhand waar wordt: veel kankers zijn een chronische ziekte geworden. De hele bevolking lijkt daarmee ook genoegen te nemen. De artsen, waarvan je heel vroeger hoopte dat ze je zouden genezen zodat je de ziekte achter je kon laten, helpen je nu in een steeds maar duurder onderhoudsprogramma. Denk aan diabetes, hoge bloeddruk, ademhalingsklachten, cholesterol, nou ja, noem maar op. De artsen hebben ontdekt dat een genezen patiënt niet meer terugkomt. Daar is niets meer aan te verdienen. Daar bouw je geen riant inkomen mee op. Elk jaar nemen de kosten voor de gezondheidszorg toe. En dat komt niet omdat wij met zijn alles zieker worden, maar omdat de zorg steeds meer mogelijkheden ontdekt om van geneesbare kwalen chronische ziekten te maken. Langer leven dat willen we natuurlijk en als dat langer leven dat elk jaar meer gaat kosten, nou ja, dan moet dat maar.

Een van de aller kostbaarste takken van de gezondheidszorg is de kankerbestrijding. Men is erin geslaagd het imago van deze uitgebreide groep aandoeningen een angstaanjagend dodelijk stempel te geven. De gruwelijke en vaak mensonterend pijnlijke en ziekmakende behandelingen houden de angst voor kanker er goed in. Neem bijvoorbeeld de veel toegepaste chemotherapie of de beschadigende bestralingen of operaties, waarbij het met grote regelmaat voorkomt dat de kanker die aanvankelijk verdwenen leek toch weer terug kwam en dus in feite niet genezen was.

Ik aarzel het volgende op te merken, maar ik doe het toch. Niet omdat ik het zeker weet, maar omdat ik in de medische wereld – en niet alleen rond kanker, maar rond echt genezen in het algemeen – een omerta vermoed, een zwijgplicht op straffe van je hele carrière kwijtraken. Er wordt door teveel mensen teveel aan de huidige gebruiken en technieken in de gezondheidszorg verdiend. We zien dat schrijnend duidelijk bij de farmaceutische industrie, waar de prijzen de ontwikkelingskosten vele malen overschrijden. Met andere woorden: dure oplossingen dringen zich op, goedkope oplossingen worden geridiculiseerd en verdacht gemaakt.

Een poos terug schreef ik in een blog over het mogelijk kankerverwekkende karakter van de uitscheidingsproducten van parasieten. Omdat wij in een ogenschijnlijk hygiënische wereld leven denken we nooit meer aan parasieten die als onwelkome gasten in ons lichaam leven en wier biologisch afval ons ziek kan maken. Vanmorgen kwam ik bij NineForNews een interessant artikel tegen dat ik hieronder afdruk.

Ivermectine en kankerstamcellen — het klinkt als een onwaarschijnlijke combinatie, maar volgens dr. Paul Marik, de op één na meest gepubliceerde intensivist ter wereld, is het paardenwormenmiddel ivermectine na analyse van 38 miljoen wetenschappelijke publicaties uitgekomen als het meest effectieve middel tegen kankerstamcellen. Marik deed deze onthulling in een uitgebreid gesprek met journalist Jan Jekielek van The Epoch Times.

AI doorzoekt 38 miljoen studies in minuten

Marik werkt samen met dr. Justus Hope aan een protocol dat op basis van kunstmatige intelligentie bepaalt welke middelen het meest effectief zijn bij de preventie én behandeling van kanker. De AI-modellen doorzochten de volledige wereldliteratuur — meer dan 38 miljoen gepubliceerde papers — en kwamen telkens tot dezelfde rangschikking. Ivermectine eindigde als absolute nummer één als het gaat om het elimineren van kankerstamcellen, gevolgd door mebendazol op twee, fenbendazol op drie en curcumine (de werkzame stof in kurkuma) op vier. Opvallend: de uitkomst bleek reproduceerbaar bij meerdere AI-systemen en verschillende vraagstellingen.

Wat zijn kankerstamcellen en waarom worden ze genegeerd?

Kankerstamcellen vormen een kleine, maar buitengewoon gevaarlijke subpopulatie binnen een tumor. In tegenstelling tot gewone kankercellen kunnen ze zich onbeperkt delen, muteren en de tumor opnieuw doen opvlammen nadat de sneldelende cellen door chemotherapie zijn geëlimineerd. Marik legt uit dat het Cancer Genome Atlas-programma al heeft aangetoond dat de klassieke theorie — waarbij kanker voortkomt uit één gemuteerde cel die een homogene populatie voortbrengt — achterhaald is. Toch baseert de reguliere oncologie haar behandelprotocollen nog steeds grotendeels op dit verouderde uitgangspunt.

Nog schokkender: bestraling stimuleert de groei van kankerstamcellen in plaats van ze te doden, en sommige chemotherapeutische middelen activeren de stamcel zelfs. Dat betekent dat de huidige behandelingen het probleem in bepaalde gevallen kunnen verergeren in plaats van oplossen.

Hoe werkt ivermectine tegen kanker?

Ivermectine wordt door media en overheidsinstellingen stelselmatig afgedaan als ‘paardenwormenmiddel’, maar die framing mist de essentie. Het middel werkt bij parasieten via specifieke neurotransmissiepaden, maar heeft daarnaast een heel arsenaal aan biologische aangrijpingspunten. Bij kanker richt ivermectine zich op signaalpaden die bij kankerstamcellen bijzonder actief zijn. De wetenschappelijke literatuur hierover bestaat al jaren, maar het vindt nauwelijks zijn weg naar de klinische praktijk. Marik noemt dit onomwonden medische nalatigheid: een arts die een patiënt met kanker geen ivermectine aanbiedt, begaat wat hem betreft kunstfout.

Big Pharma en het stilhouden van goedkope alternatieven

De reden waarom deze kennis niet doordringt tot het grote publiek, is volgens Marik niet wetenschappelijk van aard. Ivermectine kost de Wereldgezondheidsorganisatie letterlijk twee cent per dosis. Chemotherapie en zogeheten checkpointremmers kosten per patiënt al gauw miljoenen dollars. Dat verschil verklaart veel. Marik stelt onomwonden dat regelgevende instanties en Big Pharma hand in hand opereren om de mondiale gezondheidszorgagenda te sturen — ten koste van patiënten die baat zouden kunnen hebben bij goedkope, bewezen effectieve middelen.

Zijn eigen borstkankermonografie werd door Amazon tijdelijk verboden. Zijn vitamine C-protocol voor sepsis werd aangevochten door anonieme partijen die het vakblad onder druk probeerden te zetten tot intrekking — tevergeefs.

Preventie: groene thee, kurkuma, vitamine D en omega-3

Naast behandeling werkt Marik ook aan een gelaagd preventieprotocol. Op basis van dezelfde AI-analyses kwamen vier kandidaten als meest effectief naar voren bij de preventie van kanker: groene thee, kurkuma, vitamine D en omega-3-vetzuren. Een eerder gepubliceerde studie toonde al aan dat vitamine D, omega-3 en regelmatige beweging samen de kans op kanker met 60 procent kunnen verminderen. Voeg daar groene thee en kurkuma aan toe, dan loopt de risicoreductie afhankelijk van het kankertype op tot 70 procent of meer.

Daarbij benadrukt Marik het belang van intermittent fasting en het vermijden van sterk bewerkte voeding. Insulineresistentie en chronisch hoge bloedsuikerspiegel creëren de metabole omgeving waarin kankercellen ongecontroleerd kunnen groeien.

Turbokanker en de rol van COVID-vaccinaties

De incidentie van kanker stijgt wereldwijd al jaren, met 17 procent in de afgelopen tien jaar volgens gegevens van de American Cancer Society. Zorgwekkender is de trend waarbij steeds jongere mensen — in de dertig en veertig — agressieve kankervormen ontwikkelen. Marik wijst daarbij ook op het fenomeen van ’turbokanker’: plotseling optredende, agressieve tumoren in een laat stadium, die hij in verband brengt met COVID-vaccinaties.

Een Yale-studie toonde aan dat sommige gevaccineerden meer dan 700 dagen na de prik nog circulerend spike-eiwit in hun bloed hadden; in één geval zelfs 1400 dagen. Dat spike-eiwit is volgens Marik de waarschijnlijke verklaring voor de toename van immuun-gedreven ziekten na vaccinatie.

Over de auteur: Robin de Boer is economisch geograaf. Volg hem hier op Substack voor exclusieve content.

Blijf op de hoogte & steun onafhankelijke journalistiek

Kortom, er is hoop, maar het wordt tegengewerkt om de winst.