Ja, intentie of bedoeling. Hebben we niet die pracht uitdrukking: De weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen. Daar zat ik nou een hele poos aan te denken. Het is eigenlijk een onderwerp dat mij al jaren niet loslaat. Het heeft ook, naar ik nu zeker weet, te maken met geloven.

Gisteren, eerste pinksterdag 2026, was ik met mijn vrouw op een terras van een grote horecaonderneming hier ter plaatse beland. Aanvankelijk zaten we op een van de twee comfortabele bankstellen. Na vrij korte tijd en één consumptie merkte mijn vrouw op dat het smoorheet was in de zon en dat het wenselijk zou zijn als ook bij deze comfortabele zitgelegenheden een parasol voor handen zou zijn, maar die was er niet. Al zoekend naar verkoeling belanden we tenslotte dicht bij de ingang van het gebouw waar nog enkele absoluut keiharde stoeltjes wel schaduw boden. Voor ons zat een gezelschap dat wij met elkaar hoorden praten. Er werd afwisselend Nederlands en een andere taal gesproken, een taal die ik niet heel snel thuis kon brengen, maar ik dacht dat het misschien Ivriet kon zijn. Ik stond op om het te vragen. ‘Nee, niet doen’, zei mijn vrouw, die weet dat niet iedereen van mijn plotseling opkomende nieuwsgierigheid gediend is. Maar ik stond al en tikte de man die vlak voor me zat op de schouder. Dat werd boven verwachting een erg aardig gesprek: ‘Is dat Ivriet wat ik jullie hoorde spreken?’ vroeg ik.

‘Nee’, zei de man, ‘dat is Armeens, wij zijn Armenen’. ‘Goh’, zei ik, ‘net als de beroemde zanger Charles Asnavour’. De ogen van de man begonnen te stralen. ‘Onze beroemdste volksgenoot’, zei hij. Nou ja, toen hadden we nog een aardig gesprek over de afschuwelijke genocide die het Armeense volk in 1915 heeft moeten doormaken. Intussen hadden we ons aan elkaar voorgesteld en ik merkte op dat het mij een genoegen was geweest met hem kennis te maken. Deze Armeen heette Simon. Thuis heb ik het een en ander opgezocht over het Armeense volk. Ik las dat de Armenen het eerste volk in de geschiedenis was met het Christendom als staatsgodsdienst. Mogelijk was dat ooit de bron van de controverse tussen de Moslim Turken en deze Armenen die zich voornamelijk met handel bezighielden. Overigens was al heel vroeg – eigen aan de Christenen – er een tweedeling ontstaan: er waren Katholieke en Apostolische Christenen. Daarbij waren de Armenen het eerste volk met een eigen alfabet. Slim dus.

Op een goed moment was het gezelschap verdwenen. Wij stonden ook op om thuis de hond maar weer eens op te zoeken. Toen ik de ober riep om af te rekenen zei die man dat er al betaald was. Ik vroeg me af of mijn inmenging nou zo indrukwekkend was geweest of dat Armenen zo enorm gastvrij waren. Eerlijk gezegd denk ik het laatste.