Het lijkt in eerste instantie alsof er niets gebeurt met mijn Irene daar in dat grote Utrechtse ziekenhuis. Vandaag bespeurde ik iets van de oude strijdlust bij haar. Om te voorkomen dat er in de nacht, als niemand het ziet en de patiënt in rugligging zou braken en daarbij het risico lopen dat het braaksel in de longen beland en een plotselinge dood veroorzaakt is het voldoende via de neus een dun slangetje als maagsonde naar binnen te brengen. In haar toch nog wat verwarde geestestoestand had Irene besloten dat ze dat niet wilde. Ze dacht dat er dan twee slangen via de mond naar binnen moesten en dat er ook via de neus heel vervelende dingen moesten gebeuren. Nee, dan maar dood zei ze boos. Gelukkig kon ik in het bijzijn van de pleitende arts haar ervan overtuigen dat zo’n dun slangetje door de neus naar de maag helemaal niet hinderlijk is. Gelukkig kon ik ook naar waarheid zeggen dat ik dat zelf een keer toen ik een hoge darmbloeding had met een dun slangetje, weliswaar met een camera, via de neus geholpen was. De chirurg heeft toen twee zweertjes is de twaalfvingerige darm weggebrand. Hoe dan ook, ik kon naar waarheid zeggen dat het eigenlijk helemaal niet erg was en niet, zoals mijn vader met zijn talloze maagbloedingen vroeger een dikke slang moest slikken opdat de chirurg bij de maagwand kon komen en dat dergelijke evenementen behoorlijk benauwd waren. Ik stond er bij toen de twee verpleegsters via haar neus het slangetje in de maag lieten zakken. Probleemloos! En ik weer blij dat ik nu niet meer de kwade kans had dat braaksel in de nacht in haar longen de dood van mijn lief had kunnen veroorzaken. Maar eerlijk gezegd, ondanks haar nog verzwakte toestand had ze toch al , besloten dat ze deze slag en wat ze in haar waar nog meer verwachtte niet wilde. De arts die tegenover mij aan haar bed zat stelde dat als ze het persé niet wilde dat het dan natuurlijk niet hoefde, maar dat er dan gevaar was, enzovoort. Ik ben blij dat ik haar aanvankelijke angstige verwachting kon weg praten. En, inderdaad, achteraf gaf ze toe dat het eigenlijk wel meeviel.

Dit was dag zes van wat ik nu met enige rust in mijn hoofd mag verwachten als het begin van het herstel.