Ik kom thuis en het huis is leeg. Irene heeft een ernstig auto-ongeluk gehad en is in zwaar beschadigde toestand eerst hier in Hilversum naar het ziekenhuis gebracht, maar daar hadden ze al snel in de gaten dat specialistische chirurgische kennis geboden was. Om vijf uur op de afgelopen zaterdagnacht is ze naar het UMC in Utrecht gebracht en daar direct operatief behandeld vanwege het feit dat zowel de dikke darm als de dunne darm ernstig beschadigd waren. Dan waren er zes gebroken ribben, een openbreuk van de rechter enkel en een breuk van het rechter dijbeen. Morgen gaan ze nog even kijken of wellicht het linkerbeen ook gewond is. Op het eerste gezicht zou je zeggen: wat een hopeloze toestand, maar weet je, ze leeft nog en daar ben ik blij mee.

Ach we wonen zo aardig. Een vriendelijk straatje met een groot plantsoen in het midden. Rustige mensen wonen er. Toen we hier in 2010 kwamen wonen dachten we dat we hier tot ons levenseinde konden blijven. Maar nu mijn meisje echter zo zwaar beschadigd is dat ze volgens de behandelende arts toch aan kijkt tegen zes tot twaalf weken revalidatie als het al mag lukken, vrees ik dat we ons fijne huis moeten verkopen en uitzien naar iets gelijkvloers met in ieder geval een lift.

Maar weet je, deze overwegingen zijn maar zaken. Ik voel me verdrietig dat het zo moet eindigen. We zijn oude mensen. Irene is 81 jaar en ik 86. Als dat ongeluk niet was gebeurd hadden we nog samen de paar laatste jaren in kalme tevredenheid kunnen slijten. Nu staat deze bejaarde mensen weer een hele berg veranderingen te wachten. Ze zeggen niet voor niets dat je oude bomen niet moet verplanten. En weet je, vanwege het feit dat ik als 6 jarig kind al een bijna dood ervaring heb gehad ben ik nooit bang voor de dood geweest. De omstandigheden zijn nu echter wel miserabel. En ik denk: moet het nou echt zo rampzalig eindigen? Had het nou niet wat rustiger gekund?

Goed hoor, ik pas me wel aan en hoop dat mijn lieve schat weinig of liefst helemaal geen pijn heeft.