In november 2000 stierf mijn oudste dochter, Katinka. Vanwege haar erfelijke aandoening, de taaislijmziekte, Cystic fibrosis is ze slechts 36 jaar geworden en haar leven was een aaneenschakeling van ziekenhuisbezoeken, behandelingen, veel medicijngebruik. Niettemin was Katinka een vrolijk mens met een heel grote belangstelling voor de medische wetenschap en een groot gevoel voor humor dat ze met haar zusje Annemieke deelde. Katinka had gestudeerd aan de school voor medisch analisten. Ze was nieuwsgierig en hielp bij de opleiding voor assistenten in opleiding, de zogenaamde AIOS. Haar zusje, die dezelfde erfelijke ziekte had werd door de voortschrijdende medische ontwikkeling 53 jaar.

Het zal duidelijk zijn dat deze twee, mijn enige kinderen, diepe sporen in mijn ziel hebben nagelaten. Toch wil ik Mijn twee meiden herdenken met een gedicht van Katinka, waaruit een diepe bron van wijsheid spreekt:

De Aarde is in het heelal,                                                                                                                                      Een onwaarschijnlijk kleine bal,                                                                                                                       Maar als ik zie wat daar beneden,                                                                                                                      Vaak aan ellende wordt geleden,                                                                                                                     Dan denk ik dikwijls: sterven is,                                                                                                                            Waarschijnlijk een belevenis.                                                                                                                            

Katinka van Oosterum

Ik breng deze postume hulde aan mijn kind opdat veel mensen van dit voorbeeld van diepe wijsheid kunnen genieten.