Ik heb het eindelijk begrepen. Een nieuw en ambitieus boek zit er niet in. Ik vermoed dat zelfs het inmiddels geschreven werk niet tot uitgave zal komen, hoewel de AI assistent er een bemoedigende tik aan gaf. Misschien, of nee, zeker is dat ik me in deze communicatievorm die een dagelijks karakter begint te krijgen, het beste thuis voel. Jammer is, maar dat geldt zoveel zaken in het leven, dat de succesdromen die ik op enig moment koester niet allemaal zomaar de prullenbak in hoeven, maar wellicht gewoon bewaard kunnen worden voor mijn eigen terugblik op mijn eigen leven. Dat lijkt op het eerste gezicht onbelangrijk, maar dat is het niet. In tegendeel, het kan nog wel eens de belangrijkste lering worden die ik aan het einde uit dit leven trek. Als de prestaties en pogingen en worstelingen van het individu niet belangrijk zouden zijn, wat dan wel. Onze, nee, mijn werkelijkheid als mens speelt zich gedurende de begrenzing van mijn leven onder de begrenzing van zijn waarschijnlijk zelf gekozen eigen – en familienaam geheel en alleen in mijn bewustzijnsbeleving af. Dat lijkt niet heel veel, maar zal blijken mijn bijdrage aan de totaliteit te zijn, wanneer eenmaal mijn beperking voor de zoveelste keer wordt opgeheven en ik mag genieten van het geheel dat niet anders genoemd kan worden dan: Ik Ben Die Ben. Hoe dan ook, tot 2033 spartel ik nog wel verder en probeer ik te begrijpen wat ik als ontvanger kan bevatten.