Handen, voeten en gezicht

Iets handen en voeten geven betekent in onze taal zoveel als iets bruikbaar maken en op een zinnige manier toegankelijk. Een mooie uitdrukking voor praktische mensen die doorgaans bereid zijn om dingen te doen, te initiëren, maar die wel resultaten en effecten willen zien.

In de achter ons liggende periode is er in de meest letterlijke zin iets mis gegaan met dat handen en voeten principe. Wij moesten elkaar vooral geen handen meer geven, maar elkaar de elleboog toesteken, wat ik zelf overigens categorisch geweigerd heb, al was het alleen al om het belachelijke gebaar, maar er is meer. Van af onze geboorte zijn onze handen, maar ook onze voeten bij uitstek de letterlijke aanrakingsorganen met de wereld om ons heen. Wij voelen ermee. Toen ik dan ook hoorde dat onze regeerders ons er voortdurend op wezen dat wij aldoor maar onze handen moesten wassen, desinfecteren vond ik dat direct overdreven, in de eerste plaats omdat ik weet dat virale besmettingen, en daar ging het toch om, eigenlijk niet via de handen worden overgedragen. Later drong echter iets heel anders tot mij door. De hele voor mij wezensvreemde exercitie van vermijden elkaars handen aan te raken wekt en versterkt wantrouwen in elkaar, wantrouwen in de veiligheid van elkaars aanwezigheid. Het simpele overheidsstandpunt van elkaar niet meer de hand te schudden speelde de hele samenleving uit elkaar in de richting van wantrouwige en vooral eenzame individuen.

Zonder dat de meesten van ons het zich realiseerden was het resultaat een sterke individuele en angstig makende vereenzaming. De intermenselijke warmte van de knuffel, de hug, de aai, de terloopse aanraking verdwenen en maakten plaats voor stille, onuitgesproken huidhonger.

Het gevoel van vertrouwde lijfelijke bereikbaarheid en aanwezigheid is een belangrijke factor in ons vaak onbewuste gevoel van veiligheid dat op zichzelf weer een belangrijke factor is in de vorming van ons afweermechanisme.

Maar het was allemaal nog niet stringent genoeg in de ogen van onze regeerders. Niet alleen mochten we elkaar niet meer huid op huid aanraken, maar in de openbare overdekte ruimten mochten we ook de emoties op elkaars gezichten niet meer zien. Het enige wat ons restte was het vaak vervormde geluid wat vanachter de maskers klonk, waarbij moet worden opgemerkt dat het grootste deel van de betekenis van gesprekken wordt bepaald door de mimiek.

Goed, wat we ervan kunnen zeggen is dat de overgrote meerderheid van ons het gedwongen heeft verdragen. Wetenschap, waarnaar overigens geen van onze regeerders lijkt te luisteren heeft al direct aan het begin van de hinderlijke maatregelen duidelijk gemaakt dat er geen effect of nut van te verwachten was. Een minister in dit kabinet heb ik dan ook horen zeggen dat bijvoorbeeld de hele mondmasker verordening uitsluitend ten doel had het gedrag van de burgers te beïnvloeden, lees gehoorzaamheid af te dwingen.

Nu we het dan toch over aanraken hebben wil ik graag een ander veel langer vergeten gebied aanroeren: de voeten. Als we bijvoorbeeld kijken naar primitieve volkeren dan valt het op dat ze doorgaans blootsvoets gaan, ongeacht de samenstelling van de bodem waarop ze lopen. Vaak, niet altijd, heeft zich op de voeten een beschermende eeltlaag gevormd die onze voeten over het algemeen ontberen. Wij lopen doorgaans alleen maar op blote voeten vlak voor we naar bed gaan, of wanneer we in bad gaan of op het strand.

De vraag of we onszelf daarmee een dienst bewijzen of juist te kort doen wil ik hier eigenlijk eens tot onderwerp van beschouwing maken.

Laat ik maar direct vooropstellen dat ik natuurlijk het juiste antwoord niet weet, of laat me het anders zeggen, ik vermoed dat het juiste antwoord niet voor iedereen gelijkluidend is. Ik las een artikeltje in een van de grote nationale dagbladen dat ging over een mevrouw die altijd een bezield hardloopster was geweest, marathons had gelopen, kortom een echte atlete.

Zij kreeg, waardoor werd niet vermeld, ernstige en chronische knieklachten. Tja, en dan is hardlopen wel voorbij. Nu lijkt zij daarin echter een keerpunt te hebben bereikt. Ze is namelijk begonnen op blote voeten te lopen. Ongetwijfeld heeft zich inmiddels een goed beschermende eeltlaag op haar voetzolen afgezet of zijn haar voeten anderszins gewend geraakt aan de aanraking met de ruwe buitenwereld want nu loopt ze alweer een halve marathon. Het lopen op blote voeten heeft daar blijkbaar een genezend effect gehad.

Wat ik met deze tweedelige – nou ja eigenlijk driedelig want ik heb het gezicht er ook in betrokken – zeggen wil is dat ik werkelijk in alle ernst meen dat wij veel te beschermerig met onszelf omgaan, dat we gevolg gevend aan alle gewoontes die in de samenleving gegroeid zijn alle respect voor onze eigen van nature robuuste natuur zijn kwijtgeraakt en veel te veel beschermen wat niet beschermd hoeft te worden. Dat geldt natuurlijk ook voor het hele lopende vaccinatie verhaal, maar daarover wil ik het nu niet hebben. Wat ik dan wel wil zeggen is dit. Onze natuurlijke aanrakingsorganen zijn onze handen er voeten. Als je het wilt weten moet je eens aan een blinde vragen wat zijn of haar handen en vingers voor hen betekenen. Handen en voeten zijn bedoeld om aan te raken, te voelen en te ervaren. Doe jezelf niet tekort en ontdek wat er aan natuurlijke ervaringsvreugde in de vergeethoek ligt en geniet ervan door te merken dat je dichter bij de echte werkelijkheid om je heen komt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.