Afscheid

Voortaan zal ik voorzichtig zijn, wij raken ver uiteen. Een vreemde ziekte bracht ons pijn, en angst bij iedereen,

de warme handdruk en veel meer, de tedere begroeting, Wij durven niet meer als weleer, zijn schuw bij een ontmoeting.

De ziekte bracht meer dan verdriet, alles wordt nu vermeden, Het is een nieuwe eenzaamheid, waar nu aan wordt geleden.

Met groot misbaar en ook met dwang, is nu ons lot bezegeld, Wat als, wat als? dat maakt ons bang, lijkt buiten ons geregeld.

Slechts woorden resten ons nu nog, taal moet de kus vervangen. Dit is een afscheid van onszelf. Wat rest is triest verlangen.

De wond der angst breekt ieder hart, die moeten we genezen, Opdat we ooit weer samen zijn, ja, samen zonder vrezen.

Dan, zonder vrees zullen wij weer, elkanders hart verwarmen, Omdat we dan weer elke keer, elkaar zullen omarmen.

Peter P. van Oosterum

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.