In de krant, De Gooi en Eemlander las ik een interessant artikel over de pupillen, de grote ervan en dat de dilatatie ervan niet alleen met het licht te maken heeft, maar dat we onbewust de pupilgrootte op elkaar afstemmen, de zogenaamde pupilsynchronisatie, bij het aangaan van een vertrouwensband. Bij vreemde mensen werkt dit niet.

Ook vinden we mensen met grote pupillen onbewust aardiger.

Wetenschappers veronderstellen dat het een oud verschijnsel is, waarmee we vriend en vijand van elkaar onderscheiden.

Ik zou me nu kunnen voorstellen dat een techniek zou worden ontwikkeld waarmee, zonder gebruik van medicijnen of andere lichaamsvreemde stoffen, pupilverwijding naar believen kan worden opgewekt als middel in de meer indringende communicatie.

Wijde pupillen blijken wij meer te vertrouwen dan kleine.

Bij gelijkblijvende lichtsterkte kunnen pupillen zich toch kennelijk van binnenuit gestuurd verwijden, wanneer andere verwijde pupillen worden waargenomen. Hier is blijkbaar een heel ander mechanisme aan de gang, dan alleen de licht inval regeling van het oog. Appreciatie maakt blijkbaar dat de pupil zich verwijdt, dus meer licht toelaat, waardoor het waargenomen beeld ongetwijfeld enigszins lichter wordt, alsof binnenin wordt besloten: wat ik nu zie deugt waarschijnlijk, doe het licht eens aan, dan zie ik het beter.

Het lijkt sterk op een automatische “naar toe of trek terug” reactie.