Vanmorgen dacht ik eigenlijk zomaar aan de uitvoering van Paul van Vliet met begeleiding van Mike Boddé van het prachtige liedje: “Er is nog zoveel niet gezegd”. Alle uitvoeringen die ik zo vlug kon vinden heb ik beluisterd en ik moet zeggen dat de enige uitvoering die mij ten diepste ontroerde was die van Paul van vliet in die lege theaterzaal met de uiterst subtiele begeleiding van Mike Boddé. Waarom nou die ene uitvoering?

Natuurlijk is het een mooi liedje vol spijt aan oude herinnering. Maar als ik dat door de toen nog jonge Paul de Leeuw met hier en daar een glimlach of door Claudia de Brei, strak in de maat gezongen hoor en ik vergelijk dat met het wat aarzelende, maar prachtige stemgeluid van grootmeester Paul van Vliet met de onvergelijkbaar gevoelige begeleiding van Mike Boddé, dan heb ik eigenlijk de neiging om te zeggen: beste artiesten, willen jullie alsjeblieft van het prachtige peinzend nostalgische van oud verdriet vervulde liedje van Paul van Vliet en Mike Boddé afblijven. Het kan namelijk maar op die ene manier volmaakt vertolkt worden en dat is al gebeurd. Elke andere uitvoering doet af aan de pure emotie van: Er is nog zoveel niet gezegd, zoals dat in ieder peinzend oud hart nog naar vroeger luistert.