De formule die Einstein bedacht en die betekent dat de elektromotorische kracht (E) gelijk is aan de betreffende massa (M) maal het kwadraat van de lichtsnelheid (300.000 kilometer per seconde). Die formule maakt het dus mogelijk uit te rekenen hoeveel energie gaat zitten in materie. Waar het op neerkomt is dat er in materie, een speciale presentatie van energie, ontzettend veel vrije energie gaat zitten. De oorspronkelijk vrije energiegolfjes, die je samen ook bewustzijn kunt noemen, Lopen dan niet meer vlak, maar draaien om hun as, een enorme inspanning om daardoor voornamelijk op één plaats te zijn en zich te manifesteren als materie die bovendien ook nog eens op een min of meer permanente manier samenhangt, zwaartekracht, het kenmerk van massa. Van de allergrootste tot de allerkleinste voorwerpen in dit universum houden energie in deze rondtollende vorm vast. Gigantische hoeveelheden energie moeten op deze wijze vast zijn komen te zitten. Komt die energie nou in de natuurlijke vorm ooit nog vrij, vraag je je misschien af. Persoonlijk weet ik eigenlijk maar één gelegenheid waar de ronddraaiende massaenergie weer vrij komt. Dat is eigenlijk ook nog min of meer toeval. Ooit, vele jaren geleden las ik in een tijdschrift een artikel onder de titel: De Ziel weegt 21 gram. Deze constatering van een arts is aan alle kanten aangevallen. Het verhaal ging oorspronkelijk ook maar over zes stervende patiënten die met bed en al op een gevoelige weegschaal waren gereden en bij wie er plotseling 21 gram verdween op het moment van overlijden. Uiteraard vraag je om felle tegenspraak als je begint wetenschap en esoterie te vermengen. Dat zijn we namelijk niet gewend dus dat willen we niet geloven. Maar toch, ik ben nu eenmaal een fantast en een dromer, vond ik de stelling interessant genoeg om er eens een beetje aan te gaan rekenen. Ik dacht stel nu eens dat ons lichaam tijdens ons leven energetisch bijeen gehouden wordt en dat die energie plotseling niet meer nodig is als je dood gaat. Ik zeg niet dat het zo is, maar het zou kunnen.                                  Hoe dan ook, ik kwam tot een berekening door middel van de Einstein formule: E=mc2. Nou, daar gaat-ie dan: Vrijkomende kracht is 21×300.000×300.000= 90.000.000.000 gram = 90.000.000 kilogram, een alleszins respectabele hoeveelheid massa-equivalent. En dat zou, in mijn dromerige fantastische redenering de hoeveelheid energie zijn die in een al dan niet georganiseerde vorm vrij komt als wij sterven. Nou ja zeg, of dat nou de energetische massa van onze eindelijk weer vrijkomende ziel is weet ik natuurlijk niet, maar als dat niet zo is, dan komt 21 gram energie op Aarde toch aardig overeen met de energie van een flinke atoombom. Nou laten we eerlijk zijn, geweldige explosies heb ik bij een sterfgeval eigenlijk nooit waargenomen. Die 21 gram moet dan wel iets anders wezen. Misschien dan toch maar de ziel? Ja, en dan te bedenken dat er tegenwoordig zoveel te doen is over bijna dood ervaringen. Wie weet wat er allemaal nog te beleven is als je met je uiteindelijke restje van 21 gram massa-equivalent in het hiernamaals aankomt. Uit de hier bovenstaande berekening blijkt wel dat hier op Aarde 21 gram misschien een te verwaarlozen kleine hoeveelheid is, maar dat dat zelfde minimale gewicht in de berekening van Einstein beslist indrukwekkend is. Er is hoop mensen!