Ooit zag ik een keer een spannende sciencefiction film met Arnold Schwarzenegger in de hoofdrol. Hij was toen op listige wijze in een soort hypnotische trance gebracht en dacht dat hij heel iemand anders was dan hij in werkelijkheid was. Op een gegeven moment ontwaakte hij echter uit die trancetoestand en ontdekte wat er werkelijk – nou ja in die film dan – aan de hand was en belandde op Mars waar de noodzakelijke atmosfeer door criminele beheerders werd vast gehouden waardoor voor elke ademhaling moest worden betaald. De grote sterke wreker Schwarzenegger maakte in deze film een einde aan dit criminele misbruik, maar waarom het hier eigenlijk gaat is de manier waarop het eindspel in deze film verliep. We zien daar namelijk Schwarzenegger een techniek verwerven waarbij hij naast zijn lichamelijke verschijning tevens gebruik kan maken van een hologram dat visueel als twee druppels water lijkt op de echte Schwarzenegger, maar dat niets blijkt te zijn bij aanraking. Door middel van een flink aantal bedrieglijke in hologramvorm verschijningen weet hij uiteindelijk zijn doel te bereiken en krijgt – alleen in die film natuurlijk – Mars een heel prettige dampkring terug.

Dat hele verhaal bracht mij echter op een idee betreffende de raadselachtige witte bollen die vaak worden gezien in onze atmosfeer en die van buitenaardse afkomst lijken te zijn. Ik heb daarover de volgende theorie. Goed begrijpen: ik heb geen enkel bewijs voor mijn stelling, behalve dan dat wij in ieder geval hologrammen hebben die zelfs in de lucht geprojecteerd kunnen worden. Mijn theorie is de volgende: stel nu dat een hologram als idee met gedachtekracht, dus onbeperkte snelheid kan reizen. Dan hebben we in elk geval niets te maken met lichtjaren afstand, want de gedachte kent geen lichtsnelheid. En stel nu ook eens dat wezens die toch wat verder geëvolueerd zijn dan wij hun bewustzijn in zo’n hologram kunnen programmeren. Dan kunnen zij dankzij de onbeperkte snelheid van de gedachte op elk door hen gewenst moment aan onze planeet een nieuwsgierig of anderszins nuttig bezoek brengen. En stel nu eens dat die “mensen”, ja zo noem ik die wezens uit onze toekomst maar, dat eigenlijk al eeuwen doen. En stel nu eens dat ze de les hebben geleerd van de ongelukkige en volkomen mislukte ingreep indertijd van de Anunnaki. Dat ze nu alleen maar steeds komen zien of we eindelijk tot ons gezonde verstand zijn gekomen en ophouden met voortdurend die achterlijke oorlogen te voeren en verder alle criminele en smerige duivelse rotstreken ook uit ons hoofd laten. Ja stel nou eens dat ze wachten tot dat eindelijk zo is en als dat eindelijk gebeurt, dat we dan worden uitgenodigd om toe te treden tot de galactische vereniging van beschaafde volkeren. Nou, wat denk je? Dat zou toch fantastisch zijn. Vrije energie kunnen hebben, niks gas en aardolie, laat staan steenkool. Weten dat het hele universum gevuld is met vrije energie en weten hoe dat gebruikt kan worden. Nou ja, dan zou dit aardse tranendal ooit nog eens veranderen in een paradijs op Aarde.        Of ik een fantast ben? Ja, een dromer en fantast, maar mijn vader zei altijd: ‘Peter, als je iets kunt fantaseren kan het ook bestaan’. En dat was de waarheid naar het oordeel van de man die de tweede wereldoorlog na zesendertig patrouilles in een Utillty class onderzeeërtje in de Middellandse Zee had overleefd en door ervaring dingen wist die wij niet kunnen weten. Ja, vreemd he? Ik had een wijze oorlogsvader.