Vroeger was ik heel gelukkig met alles wat ik met mijn computer kon doen. Uiteraard heb ik veel geschreven. Drie boeken en een verhalenbundel schreef ik. Alles is ook uitgegeven bij mijn toenmalige uitgever, Schrijverspunt. Maar ik deed meer. In mijn thuisstudiootje las ik luisterboeken voor, wel meer dan veertig. De uitgever was er voordat ik daarmee begon niet opgekomen, maar nadat ik de audioboeken aanleverde konden ook zij het werk bij Storytel en dergelijke kanalen kwijt. Zelfs heb ik mijn uitgever nog aan een voorlezende vrouwenstem geholpen, een vroegere buurvrouw van ons vond dat ook wel leuk werk en ik vond dat niet elk werk geschikt was om door een mannenstem te worden voorgedragen. Ach wat een mooie tijden heb ik achter mijn Windows 7 professional computer doorgebracht. Maar blijkbaar moet er aan alles wat goed gaat op een gegeven moment toch een eind komen. Mijn computer ging kapot en ik moest iets nieuws. Dat nieuwe, een laptop computer met een los grootscherm heb ik nu ongeveer drie maanden in huis. Windows 11 is tegenwoordig gebruikelijk. Helaas moeten er dan plotseling dingen worden geleerd, want ik loop tegen allerlei problemen aan waar iets niet blijkt te werken zoals ik verwacht. Dit verhaaltje wat ik nu schrijf dat kan ik inmiddels kopiëren naar mijn weblog: www.petervanoosterum.me . Maar als ik dan probeer mijn klaar liggende laatste sciencefictionroman bijeen te voegen in één document, zoals de uitgever vraagt, dan kom ik in een rijstebrijberg van weerstand en computerdwarsigheid terecht. Ik vind dat jammer. Ik begrijp heus wel dat de computer jongens en meisjes steeds weer geld kunnen verdienen met het ontwerpen en op de markt brengen van nieuwe uitgaven van hun programma, maar om nu na slechts enkele jaren vroeger werk onbruikbaar te maken… Kijk, dat vindt ik nou oplichterij. Ikzelf ben bijvoorbeeld een sciencefictionschrijver. Nou, er zijn natuurlijk duizenden andere schrijvers die via een uitgever boeken op de markt brengen. Daar maak ik toch echt nooit mee dat ik na anderhalf of twee jaar de mededeling krijg dat mijn boek het niet meer doet en dat het verdwijnt tenzij ik het laat updaten. Trouwens, het huis waarin we wonen is ook vijftig jaar of zoiets oud. Stel je voor dat de bouwer elke twee jaar aankomt met de mededeling: updaten of anders de woning verlaten want wij doen geen onderhoud meer. Je zou toch vragen of ze gek geworden zijn. In de snelle wereld van de Informatie Technologie is dat soort inhalige wangedrag echter schering en inslag. Doodgemoedereerd melden ze je na enkele jaren dat het programma dat je toen voor behoorlijk veel geld hebt gekocht gewoon van de markt gaat. Koop maar iets nieuws. Alsof het verbruiks – of consumptiegoed is. Een boek dat ik vandaag koop houdt zijn waarde en kan in elk geval altijd weer worden gelezen, maar een programma waarmee ik boeken kan schrijven dat moet nodig steeds weer obsoleet worden. Een schande is het!

Nou goed. Ik ben voor vandaag mijn gal over het computerleed wel weer kwijt. Natuurlijk is mij boosheid over dit I.T. handelsbedrog niet over en zal ik me moeten neerleggen bij het feit dat de I.T. handel net als BigFarma enkel en alleen maar op financiële winsten uit is. Goed voor de economie fantaseren ze erbij. Ook hoor ik ze dan stiekem of zelfs openlijk smurklachen over de zielige kritiek van zo’n ouwe man. Nou ja, ik ben van 1940, dus de meeste van mijn jaargenoten zijn er al niet meer. Maar daarom hoef ik toch niet blijmoedig die geldklopperijen van tegenwoordig goed te keuren. Maak nou eens iets goeds dat blijft werken roep ik dan. Kijk eens naar die prachtige oldtimers tussen de auto’s, waaraan mensen dagelijks plezier beleven door aandacht en liefde te geven. Kijk dat is iets anders dan telkens weer met het volgende wanproduct vol bugs aan te komen. Doe het nou eens in één keer goed en laat het zo.