Laten we maar beginnen met de algemeen Christelijk aanvaarde volgorde der geestelijke gebeurtenissen. We hebben dan wat eerst komt en wat dan en ten slotte wat daarvan weer het resultaat is. Goed:

We beginnen dan met de Vader, die vervolgens de Zoon verwekt – bij Moeder Aarde denk ik – en dan is er het resultaat: de Heilige Geest. Voor de doorsnee beschouwer, religieus van aard of niet, betekent dat eigenlijk heel weinig. Nou prima, de pastoor of dominee spreekt deze beladen woorden uit tijdens de volgorde der gebeurtenissen tijdens de Godsdienstoefening, maar wat betekent het in absolute – lees eeuwige – lees tijdloze, onstoffelijke zin. Uiteindelijk zijn dat onze eigen gedachteninhouden.

Misschien draaf ik door, maar ik heb toch het idee dat er eeuwige waarden achter deze drie begrippen verborgen gaan. Laat ik ze ook maar noemen; en schrik niet want het is waarschijnlijk volkomen anders dan je denkt: te beginnen met de Vader, het begin van alles. Dat is het begin van alles wat ons beweegt. Het is Gevoel, het gevoel dat de noodzaak tot uitdrukking brengt tot een daad, tot beweging, de Zoon. In dit stadium is er de drang en de kracht om iets, wat dan ook, te doen. En dan komt het woord, bijbels, maar eigenlijk bedrieglijk verwarrend: de heilige geest, via de stem. Het hele op drie principes rustende quasi vrome Bijbelse principe is eigenlijk niet meer of minder dat wat wij allemaal elke dag de hele dag door doen. Elke handeling begint met een gevoel, de Vader, gevolgd door het reageren op dat gevoel, Beweging de Zoon die de beweging vorm geeft in de daad of het woord, de Heilige geest. Feitelijk is dan de heilige drie-eenheid de matrix van al ons handelen

Dat wilde ik vandaag vertellen.