Een afgeleid verhaal, geïnspireerd op de schepper die zijn eigen schepping ging verheerlijken, er verliefd op werd en niet kon komen tot het loslaten. Kijk nou toch hoe mooi deze mythologische figuur ons weer ideeën aanreikt die zouden kunnen dienen tot het vinden van oplossingen maar ook het creëren van wereldwijde ellende op een manier die sterk doet denken aan datgene wat we al duizenden jaren aan het doen zijn. Tja, wat is dat dan? Nou bijvoorbeeld met een grote boog om heilige huisjes heenlopen en nooit willen begrijpen wat echt er staat.

Voor heel veel Christelijke mensen is de Bijbel een boek dat letterlijk genomen en geloofd moet worden. Dat doen ze echter niet. Veruit de meeste van die mensen geloven wat hen door kerk en opvoeding is voorgekauwd. Zij lezen en interpreteren dus niet zelf. Ik geef een voorbeeld waarbij ik letterlijk aanneem wat er staat, daarmee ongetwijfeld de afkeer van de Christelijke gemeenschap op mijn hals halend: “God schiep de mens naar zijn beeld en gelijkenis.” Dat staat letterlijk in de Bijbel en zou dus geloofd moeten worden. Omdat ik niet zo’n Christelijke opvoeding heb gehad neem ik dat citaat letterlijk en concludeer: De mens, dat slaat dus ook op mij. Ik mag dus zeggen: “en God schiep mij naar zijn beeld en gelijkenis.” Ja, wacht nou even, ik zie er dus net zo uit als de God uit de Bijbel… Nee, brave traditionele Christen, begin nou niet te zeuren van zo is het niet bedoeld, want dan had het maar anders opgeschreven moeten worden. Ik wil dit citaat gewoon letterlijk nemen. Dat moet toch volgens jullie, letterlijk geloven wat er staat?

Al moet ik toegeven dat er dan bij mij natuurlijk toch wel een paar vragen rijzen. Tja, het lijkt er sterk op dat er een soort mens of misschien meerdere van dat soort mensen waren die blijkbaar een nieuw soort mensen nodig hadden. Waarom? Nou wat denk je van slaafjes…nou vooruit knechtjes dan.

Gelukkig geeft het levenswerk van de wetenschapper Zecharia Sitchin, de analyse van de oudste geschreven teksten ter wereld, de kleitabletten uit de Soemerische beschaving, een heleboel duidelijkheid. De kennis die hieruit te putten valt is grotendeels gemakkelijk via het internet te vinden. Daar wordt duidelijk gesproken van een volk dat met toestellen uit de hemel kwam en een belangrijke leidende rol vervulde voor de wezens – mensen dus – die ze gemaakt hadden. Je kunt het natuurlijk ook allemaal naar de prullenbak verwijzen en vasthouden aan je eigen onwrikbare geloofsovertuigingen. Daar ga ik gelukkig niet over.

Tja, waarom ben ik nou uitgerekend met Pygmalion begonnen? Dat heeft te maken met de bezetenheid en de onbespreekbare affiniteit met het eigen werk dat zo kenmerkend is voor niet alleen vele kunstenaars, maar ook voor veel mensen die lang en ingespannen een doel nastreven. Zij hanteren standpunten als: het is waar en alle moeite waard en het moet behouden blijven omdat het… nou ja, vul maar in.

Als je trouwens die Bijbel leest – en dat heb ik gedaan, van kaft tot kaft – dan vind ik persoonlijk het Oude Testament het interessantst. Dat is ook de reden dat ik over de Griekse Pygmalion ben begonnen, die helemaal verliefd werd op zijn eigen schepping. In het Oude Testament komt namelijk meermaals een situatie voor dat die God, die dus volgens mij gewoon een soort mens was, en ook nog al een kort door de bocht achtig type, besloot om het experiment Aardmens als mislukt te beschouwen en derhalve te vernietigen. Nou ja, het verhaal van de zondvloed en de Ark van Noach kent iedereen. Maar daar komt dus het Pygmalion principe om de hoek. Noach en de zijnen hadden met zoveel liefde en toewijding die nieuwe mens gemaakt dat ze het experiment met alle geweld wilden redden. Dat allegorische verhaal van die ark zal mogelijk technisch een stuk ingewikkelder in elkaar gezeten hebben. Waar het in wezen op neer komt is dat ze de baas te vlug af moesten zijn om te redden wat er te redden viel, terwijl de baas met behulp van waarschijnlijk atoombommen en een boel kunstmatig opgewekt natuurgeweld (denk tegenwoordig aan H.A.A.R.P.) meer dan genoeg had van wat hij als een mislukking ervoer. Waar het op neer komt is dat er voldoende werd gered om het voortbestaan van onze soort veilig te stellen

Ach weet je, als het over scheppen gaat denk ik nog vaak aan mijn vader. Hij was kunstschilder gedurende de laatste dertig jaar van zijn leven. Hij wist heel goed dat niet elk doek dat hij schilderde een succes was. Zo’n doek bleef dan een poosje in een van de wandrekken in zijn atelier staan. Als hij dan even geen nieuw doek wilde gebruiken en het doek had de juiste afmetingen dan kwastte hij grondverf over de mislukking heen en schilderde er een nieuw tafereel overheen.

Een schepping vernietigen kan best ook wat minder gramstorig en gewelddadig

denk ik dan.