Bosvrees

Dat Leon de Winter tegenwoordig in de Telegraaf, die ik toch maar ben blijven lezen, de kans krijgt om de elite op de hak te nemen doet mij goed. Toonaangevende mannen die op deskundige en toch subtiele wijze uitleggen waarom het allemaal gaat tegenwoordig kunnen wij niet genoeg hebben.

Vandaag ging het om de verklaring van een boswachter die in een klein natuurgebiedje bezig is zijn voorkeur voor bepaalde plantjes gestalte te geven, zulks ten nadele van sommige andere plantjes. Maar waar ging het dan om? Wel, de boswachter vond dat de grond moest verschralen, dat betekent minder vruchtbaar worden, met als doel dat er geen bos zou ontstaan. Toen ik dat gelezen had zaten mijn wenkbrauwen ongeveer op mij achterhoofd. Hier was dus een door ons betaalde boswachter bezig te voorkomen dat er iets zou ontstaan waarvan we sowieso veel te weinig hebben, namelijk bos.

De Winter ving zijn column aan met het noemen van het Amerikaanse tijdschrift The Atlantic, een tijdschrift dat gelezen wordt door de hogere – en daardoor doorgestudeerde  middenklasse. Het zou allemaal niet heel vreselijk zijn wanneer een belangrijke bijdrage in dat blad zou bestaan uit verhalen in de stijl van wijlen Marten Toonder, zodat het prachtige Bommeliaanse taalgebruik en dito opinies de boventoon zouden voeren. In dat geval zou elke lezer onmiddellijk weten dat het hier om een hoger soort humor gaat. Helaas blijkt The Atlantic aan te sturen op het realiseren van een samenleving, zoals langzaam tot ons begint door te dringen de bedoeling van de wereldelite is. In dat geval hebben we het over een samenleving in een wereld die langzaam maar zeker wordt gestuurd in een richting die de meesten van ons niet meer als de onze herkennen.

Allerlei kunstmatig in stand gehouden maatschappelijke vrees noemt De Winter: de CO2 vrees, de klimaatvrees, de stikstofvrees, vleesvrees, maar hier – hoe gek kun je worden – bosvrees. Blijkbaar is het de bedoeling van The Atlantic dat haar lezers vergeten dat bossen de longen van de Aarde zijn die niet alleen rijke zuurstofbronnen vormen, maar vooral ook geweldig dienst doen als door de natuur zelf ontworpen gulzige opzuigers van heel veel afval gassen, een reden voor mij om te denken: hoe meer bos hoe beter.

Op Brand New Tube bekeek ik laatst een lang gefilmd interview van een oorspronkelijk Hongaarse hoogleraar en een Engelse interviewer. De hoogleraar was gespecialiseerd in de kennis betreffende de zon. Ik weet niet zo snel hoe de mooie universitaire benaming voor deze discipline is, maar wat deze dame uitlegde zette mij flink aan het denken. Zo maakte zij duidelijk dat de invloed van alle gebeurtenissen op de zon allesoverheersend is voor het klimaat op aarde. Vergeleken daarbij, zo stelde zij, is alles wat wij aan geldverslindende maatregelen nemen en ondersteunen in werkelijkheid slechts een verdienmodel voor alle instellingen, NGO’s en regeringen die zich ermee bezig houden.

Zo wist ik niet dat de noord – en de zuidpool van de zon elke elf jaar omwisselen, een verschijnsel dat met gigantische magnetische schommelingen gepaard gaat. Het verhaal van deze hoogleraar kwam erop neer dat het belachelijk is dat de mensheid zich verbeeldt klimaatveranderingen te kunnen beïnvloeden.

Voor mij is het daarmee duidelijk dat het hele klimaatverhaal en alles wat erbij hoort in feite de zoveelste misselijk makende zakkenvullerij is voor de jongens en meisjes die toch al meer dan genoeg hebben de… ach wie bedoel ik ook alweer, oh ja, de wereldelite.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.