Alles is mijn schuld??

Ik ontwaak half uit een verwarrende droom. Een droom van het soort waarin je denken heel langzaam op gang komt en je het wanhopige gevoel krijgt: ‘ik wil hier uit, ik kan dit niet, ik wil dit niet. Ik word gedwongen, ik moet.

In mijn half ontwaakte toestand ben ik op een soort dijk die door het land loopt waar mijn oplossingen moeten voorkomen dat er atoomgeweld wordt ingezet. Het gaat over – herinner ik me nu vagelijk –  kerkelijke vraagstukken – ja, hoe haal je het bij elkaar – waarvoor de paar anderen om mij heen foute antwoorden geven, waardoor de nucleaire ellende steeds maar dichter bij komt. Het is benauwend. Ik wordt er wakker van en ik hoop dat de waanzin door het wakker worden uit mijn hoofd verdwijnt, maar dat gebeurt niet. Ik blijf het gevoel houden dat het mijn schuld is dat het straks mis gaat. Uit bed gaan en opschrijven welke kromme onontkoombaarheid zich in mijn hoofd blijft afspelen is het enige wat overblijft. Ik zal hoe dan ook wakker moeten worden en blijven tot duidelijk is dat mijn invloed op de nucleaire ondergang van de wereld helemaal niets met mij te maken heeft, maar ook dat ik helemaal geen enkele twijfel meer ervaar.

Een doodenkele keer heb ik dit soort dromen, waar in ik bijna bewust denk dat ik hartstikke gek wordt van de verantwoordelijkheid die ik moet, maar niet kan – en wil dragen.

Zou het leven dan echt zo in elkaar zitten of is het een uiting van werkelijke vrijheid je geest gewoon aan dit soort valse drogredenen te onttrekken, erom te lachen en weg te lopen. Ik weet dat het hier een van de zelfbedachte werkelijkheden betreft. Ik beleef het even alsof het echt is, maar het is één van mijn verhalen, maar wel een verhaal dat mij voorlopig geen kans geeft te ontsnappen

Mogelijke spanningsbron, de avond tevoren: we zijn gezellig bij vrienden. Heel even komt het onderwerp vaccinaties langs. Onze gastheer en gastvrouw geven in een soort houding van vertrouwen aan dat ze alle aanbevolen prikken natuurlijk genomen hebben. Ik wil bijna iets zeggen. Mijn vrouw zit naast me, voelt mijn neiging en blokkeert me door haar lichaamshouding. Natuurlijk houd ik mijn woorden in want ik wil het werkelijk gezellige feestje niet bederven door de in mij opkomende gedachte uit te spreken dat ze de kans lopen in het najaar plotseling te overlijden, wat ik natuurlijk ook niet zeker weet, maar wat ik mijzelf heb doen geloven door kennis te nemen van de mening van allerlei lieden, waarvan ik op grond van hun bekendheid en medische kennis mag aannemen dat ze er verstand van hebben. Ik ervaar op dit moment een ernstig dilemma. Nu begin ik mijn probleem te overzien. Mijn besef van wat er gebeuren kan laat mij ook niet onberoerd als ik slaap en droom. Op dat soort momenten is de beschermende kracht die me de hele verdere dag door duidelijk maakt dat de werkelijkheid in de nabije toekomst ellendig kan zijn, maar dat ik er niets aan kan doen en dat ik van dat besef alleen maar last krijg als mij er de mond over wordt gesnoerd en ik om de lieve vrede van het moment niets zeg. Overigens is dat een afspraak tussen mij en mijn vrouw, waardoor nutteloze conflicten vermeden worden.

Feit: een groot deel van de gevaccineerde mensen zal geen enkel nadeel ervaren, ofwel omdat ze het lichamelijk verdragen, ofwel omdat ze consequent met placebo’s zijn ingespoten. Die methode is en wordt namelijk gebruikt om de misdaad te verbergen. Het heeft derhalve voor mij geen enkele zin de klok te luiden over dingen die onvermijdelijk zijn en die voor de mensen die het betreft alleen maar erger zijn als ze het zich bewust worden. Mijn zwijgen dient derhalve de innerlijke vrede die gevaccineerde mensen nog kunnen hebben zonder een door mij of anderen gebrachte doemverwachting.

Wel is het zinvol om op welke manier dan ook te helpen voorkomen dat de schurken verder gaan met hun moorddadige aanmoedigingen en aanprijzingen van de zogenaamde boosterprikken. Ik krijg een heel klein beetje troost uit de waarneming dat publiekelijk steeds duidelijker wordt welke schandelijke poging tot massamoord nog steeds bezig is en dat daardoor het tij zal keren.

Ik ben geboren in negentien veertig, vlak voor de oorlog begon. Zoveel dingen gebeurden er waarvoor ik geen woorden of begrip had en die me als klein kind deden krijsen van angst.

Het is allemaal lang geleden, maar niet lang genoeg. Die woordeloze angst die je nooit helemaal weggeredeneerd krijgt blijft aan mijn huid kleven. Ik praat erover met jongere mensen en merk alleen maar dat die gevoeligheid aan mij ligt.

Eigenlijk kan ik me niet herinneren ooit bang voor de dood te zijn geweest. Het is tenslotte de enige zekerheid die we hebben. Ik ben bang voor de wrede egoïstische heerszuchtige macht die – net als in de vorige wereldoorlog – probeert de wereld van ons mensen te overheersen en voor wie wij niet meer zijn dan gebruiksvoorwerpen die gemakkelijk vervangen kunnen worden, want als dat gebeurt sterft het mooiste wat we hebben, onze geest die van het leven kon genieten zoals we dat zelf wilden en bedachten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.