Camper

Even de ernst van de tijd doorbreken:

Bijna potsierlijk zou ik onze een week durende tocht met een moderne camper willen noemen. Jarenlang hebben we eromheen gedraaid, zijn op verwaaide weekenden shows gaan bezoeken waar je in alle opgestelde campers kon gaan kijken. Het zag er allemaal niet alleen prachtig uit, maar het rook ook nieuw. Grote glanzende autobus-achtige wagens waarin je het gevoel kon hebben dat je in een verrijdbare woning vertoefde. Alles zat er ook altijd in: Een driepits gaskookplaat, een gootsteen met warm en koud stromens water, een toiletruimte die met enkele simpele handbewegingen omgebouwd kan worden tot een heuse doucheruimte met uiteraard warm en koud stromens water. En dan de bedden, goede bedden met uitstekende matrassen waarvan je in de ochtend uitgerust opstaat zonder het gevoel te hebben dat je rug op meerdere plaatsen gebroken is. Oh ja, niet te vergeten, wat die bedden betreft heb je de keus tussen wat ik zou willen noemen jong en oud. Dat moet ik misschien even toelichten. Toen wij jong waren, laten we zeggen tot zeker nog wel dertig jaar geleden, vonden wij het slapen en alles wat daarbij op genoeglijke wijze ook leuk was op een ruim tweepersoonsbed heel vanzelf sprekend. Naarmate de jaren verstreken bleek een bed voor je zelf echter praktischer, al was het alleen maar omdat je er – vervelend genoeg – elke nacht weer een paar keer uit moest. Dan is het prettig als niet een van de twee over de ander heen moet klimmen die er net een half uur geleden al uit is geweest en eindelijk weer in slaap is gevallen. Met al dat soort kleine gevoeligheden hebben de camperbouwers rekening gehouden. Dan zijn er namelijk achter in de camper twee in de lengte gebouwde eenpersoonsbedden. En wat nu als je dan toch, ondanks de inmiddels lang geleden ingetreden herfst in je driftleven toch nog eens…ach, je weet wel. Nou, dan kan met enkele handbewegingen een zachte verbinding tussen die twee eenpersoonsbedden worden gelegd, waardoor dan een enorme speelvlakte ontstaat.

Ach, elke keer als we dan weer zo’n showroom hadden bezocht, dan zeiden we tegen elkaar: ‘Ja zeg, om nou zo’n ding nieuw te kopen, dan ben je een ton verderop en stel dat het niet bevalt, dan is meteen de dure top eraf. Dat is bij auto’s ook zo, maar bij een camper is die klap alleen nog harder. Maar,’  zei ik dan, ‘we kunnen er toch eens een huren.’

Goed, dat huren hebben we dus ook vele jaren uitgesteld tot enkele weken geleden. Het kwam ervan. In Weesp was een uitstekend verhuurbedrijf met prachtige campers. Wij, inmiddels respectievelijk 75 en 81 jaar, huurden een prachtige camper. Tegen elkaar zeiden we: ‘we hebben dit altijd gewild en als het bevalt, dat gaan we natuurlijk niet een berg geld uitgeven om zo’n ding te kopen, want bijvoorbeeld twee keer per jaar huren is altijd goedkoper.

En daar gingen we. Om alles mee te kunnen nemen wat we voor een week nodig hadden moest de achterbank van de auto plat.

Na de uitleg van de eigenaar van het camperbedrijf hadden we vrij veel rijd nodig om alles wat we meegenomen hadden in de camper te brengen. Kleerhangertjes waren we vergeten, maar goed, je kunt ook alles op elkaar stapelen en er tussenuit trekken wat je nodig hebt. De koelkast werkt als je rijdt op gas en koelt uitstekend. De watertank was gevuld met honderd liter water. De dieseltank zat vol. We gingen.

Het was een handgeschakelde Fiat met zes versnellingen, achteruitrijcamera, airco (alleen als je reed) en cruise control. Ik dacht dat het allemaal wel genoeg moest zijn.

Al snel merkte ik tijdens het rijden dat het koppelingspedaal helemaal ingetrapt moest worden omdat anders de versnellingspook een zekere knarserige hardnekkigheid vertoonde. Nu is dat niet zo erg, want dan trap je dat pedaal dus gewoon heel diep in. Het wonderlijke was echter dat ik soms kon intrappen wat ik wilde, maar dat het schakelen gewoon niet ging. Een paar maal ben ik met een loeiende motor maar naar de vluchtstrook uitgeweken om het met het zweet in de handen nog maar eens te proberen. Later op onze bestemming heb ik me eens diep voorover gebogen naar de pedalen. Wat ontdekte ik? Aan de stuurstang zat een metalen frutsel waarvan ik het nut niet heb kunnen ontdekken, maar waar ik wel vaak met mijn schoen op terecht kwam als ik de koppeling diep ingetrapt dacht te hebben. Op de terugweg wist ik dat te vermijden, maar dan zit je toch met je aandacht bij je linkervoet, terwijl je natuurlijk voor honderd procent op het verkeer moet letten. Mijn vrouw voelde mijn spanning en werd daar erg nerveus van. Ik heb bij terugkeer ook tegen de eigenaar van het bedrijf gezegd dat het een prachtige camper was en dat was ook zo, maar dat dergelijke voertuigen een automatische versnelling moeten hebben voor een ontspannen vakantie.

Goed, dat was het rijden. Ondanks enige nerveuze spanning hebben we de wagen keurig en onbeschadigd terug kunnen brengen.

Nu dan de essentie, het verblijf van twee wat oudere mensen van een week in een moderne camper. Goede vrienden van ons, die in Limburg wonen hadden voor ons een prachtige camping uitgezocht, De Gulperberg. Prachtig hoor. We kregen een ruime plek met een walstroom aansluiting en een kraan, waarmee de watertank weer bijgevuld kon worden. Keurige toiletgebouwen waren op respectievelijk honderd en honderdvijftig meter lopen. Op het eerste gezicht ontbrak er niets aan de voorwaarden voor een plezierig verblijf. Wat we ons echter hadden voorgenomen betrof het gebruik van het toilet in onze camper. Ach je weet wel, het ziet er prachtig uit, maar het is eigenlijk gemaakt voor niet al te dikke lilliputters. En daarbij, het onbedaarlijke gekraak van de plastic onderdelen als je probeert je broek weer op te halen op een plek waar je je gat niet kunt keren maakt dat je besluit de buiten toiletten maar te gebruiken. Dat betekent overigens wel dat je gedurende de nacht je wel een paar keer tenminste gedeeltelijk moet aankleden, een paar schoenen is wel fijn als je over scherpe kiezels moet lopen. Gelukkig hadden we heel mooi weer, want niet in alle toiletten op de camping waren haken waaraan je een jas kon ophangen.

Tja, en dan zijn er natuurlijk de kleine handelingen die toch moeten gebeuren. Zo moet er natuurlijk niets open blijven staan als je weg gaat, dus alles moet even gesloten worden, dakvensters zijramen de bergruimte die overigens verrassend groot is en die door de verhuurder werd aangeduid als de garage. Groot genoeg in elk geval voor een kampeertafel met vier bijbehorende stoelen en de koffers en tassen die uitgepakt en nu leeg zijn, maar die bij thuiskomst weer hun nut bewijzen. Nee dit was allemaal niet zo erg, maar er was meer. We hadden het wc-tje zo weinig mogelijk gebruikt vonden we. Toch moest de cassette waarin de persoonlijke afvalstoffen terecht komen halverwege de week geleegd worden. Uit een klein deurtje aan de zijkant van de wagen kun je hem onder de toiletpot vandaan trekken er zit gelukkig een betrouwbaar kleppensysteem op. Als je die cassette eruit trekt is hij dicht en kan er zogezegd niets gebeuren. Zwaar is dat ‘verdorie hij zit toch hartstikke volle ding’ trouwens wel. Met ongeveer twintig liter persoonlijk afval achter in het huurautootje reden we naar de plek waar het allemaal geloosd mag worden. Dop eraf, op de ontluchtingsknop drukken, richten op de metalen trechter die ruim genoeg is maar waar je bij de onhandige eerste keer toch met een wat spetterende gebeurtenis wordt geconfronteerd.

Grappig, ik moest denken aan verhalen die mijn grootvader vroeger wel vertelde. Hij werkte bij de reinigingsdienst en hij had de tijd nog meegemaakt dat er geen riolering was in veel wijken en dat de mensen een paar maal in de week een emmer met fecaliën aan de straat zetten die dan door de “strontwagen” werden geleegd. Die emmertjes werden overigens vaak de wisselbeker genoemd en ik zal je maar niet vertellen welke onsmakelijke grappen er met die emmers op zaterdag voor Pinksteren – luilakmorgen in Noord-Holland werden uitgehaald. Nou ja, een dergelijk gevoel beving mij tijdens het ledigen van onze toilet cassette.

Toen we na die week naar huis gingen moest er nog een lozing plaats vinden. Het water uit de vuilwatertank moet ook nog op die zelfde loosplek boven een in de bodem gebouwde trechter weg lopen. Ik vond het vrij lastig om die grote camper precies met het uitlaat pijpje van die tank boven die trechter te manoeuvreren. Ik vrees dat niet al ons vuilwater helemaal daar is terecht gekomen waar het had gemoeten.

De thuisreis verliep gelukkig probleemloos. Er was weinig oponthoud en na een goede drie en een half uur konden we de camper weer onbeschadigd bij de Camperverhuur Aan de Vecht inleveren.

Een goed bedrijf met keurige degelijke en vaak bijna nieuwe campers maar ach, wat ons betreft was camperen te omschrijven als: een ervaring rijker, een illusie armer.

Positief achteraf? Ja ook. We hadden een huurautootje om mee rond te rijden en in het heerlijke Limburgse land waar alle restaurants en terrassen weer open waren is het verbazend goed toeven. Als je er eens bent moet je beslist op het Vrijthof op een terras een van de vele lekker biertjes proberen. Tot mijn stomme verbazing hadden ze zelfs een Texelse Skuumkoppe. En dan, in Eijsden aan de Maas is een prachtig overdekt terras waar een perfecte lunch wordt geserveerd.

Nee, Limburg is verrukkelijk, maar volgend jaar huren we wel een huis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.