Duizelingwekkend

Nu even persoonlijk, een stukje over mijn eigen onvrede. Medisch gaan er soms dingen mis en waarschijnlijk is dat onvermijdelijk. Het is en blijft altijd mensenwerk en mensen kunnen fouten maken, hoe ze ook hun best doen. In Amerika zijn artsen al tientallen jaren doodsbenauwd om fouten te maken vanwege de keiharde claimcultuur waarbij eigenlijk alleen grimmige advocaten zijde spinnen in een systeem waarbij de cliënt alleen de advocaat hoeft te betalen als er gewonnen is en de advocaat simpelweg zij fee aftrekt van het bedrag dat hij voor zijn cliënt heeft gewonnen: No cure, no pay. Hier hebben we dat gehaaide systeem nog niet zo sterk, hoewel het begint te komen en de tijd aanbreekt dat wij gaan procederen tegen onze behandelende artsen als we niet tevreden zijn met het resultaat van hun werk.Zelf heb ik in mijn leven twee medische missers te betreuren waarvoor ik eigenlijk wel graag de behandelende artsen zou willen vervolgen. Hoewel, de eerste kapitale misser is al ruimschoots verjaard. Als jongetje van zes jaar belandde ik in het ziekenhuis met een gebroken been. Net boven de knie was het gebroken en de ondeskundige en zeer onzorgvuldige behandeling van de dienstdoende chirurg heeft er toe geleid dat mijn rechter enkel, waaraan absoluut niets mankeerde toen ik het ziekenhuis in ging door een ernstige tuberculeuze infectie stijf geworden is, terwijl ik desondanks nog jarenlang abcessen aan die voet heb gehad. Knoeiwerk, maar helaas verjaard.

De tweede misser begon toen ik met mijn rechteroog in verticale lijnen een kronkeltje zag. De geraadpleegde oogarts vertelde dat het een maculapucker was, een kreukje in het vliesje over de gele vlek, en dat dit vliesje moest worden verwijderd, omdat het oog anders blind zou worden. Ik liet het vliesje dan maar verwijderen en er werd meteen een staarlens geplaatst. Daarna begon de ellende echter. De druk van de vloeistof in het oog bleef telkens oplopen. Dat mag niet, want dan sterven de zenuwuiteinden in het netvlies af en zie je op het laats als door een buisje. Glaucoom of groene staar heet dat. Nou ja, oogdruppels hielpen niet of hadden heel vervelende bijwerkingen tot lichamelijke onpasselijkheid aan toe. Er moest dan maar een druk verlagend ventieltje. De oogarts in Hilversum die hierin gespecialiseerd was, zijn naam houd ik nog even onder mij, verrichtte de operatie. Ik hoorde hem echter aan het begin zeggen: ‘oeps verkeerde plaats,’ bedoelend dat hij bij de eerste poging om een gaatje in het wit van het oog te maken om het ventieltje te plaatsen verkeerd had geprikt. Hij deed het nogmaals, maakte de operatie af en deed een kapje voor het oog.

Voor de operatie had ik in mijn rechteroog 80% zicht en kon ik prima met twee ogen zien, kon ik dingen die mij toegeworpen werden ook gewoon met een of twee handen vangen. Na de operatie is het echter niet meer goed gekomen. Wat ik met mijn rechter oog zie is donker en wazig. De controle zegt elke keer dat ik ongeveer 40% zicht heb, maar mijn ogen werken niet meer samen. Met twee ogen open op straat lopen en de hond uitlaten maakt mij duizelig. Mijn evenwicht is zover verdwenen dat ik niet meer met de sloep durf te gaan varen die we hebben, omdat ik bang ben bij het in – en uitstappen te vallen en in het water terecht te komen. Trouwens, een trap op – of aflopen waar niet liefst aan twee kanten leuningen zijn doe ik niet. Als ik, wat ik nagenoeg de hele werkdag doe hier aan mijn computer zit te werken heb ik het glas van mijn computerbril voor mijn rechteroog afgedekt met aluminiumfolie, omdat ik het te vermoeiend vind om de hele tijd mijn oog dicht de knijpen. Tot overmaat van ramp doet het oog bijna de hele dag pijn. Niet zo hevig dat ik er helemaal gek van word, maar hevig genoeg om het steeds te voelen. Ik ben derhalve van mening dat de operatie, die nu bijna twee jaar geleden is gedaan, volkomen mislukt is.

Ik heb een klacht gestuurd aan de kliniek, waarvan ik ook nog even de naam voor me houd. Ik ben heel benieuwd of deze mensen mijn klacht fatsoenlijk gaan afdoen, want door het gepruts van deze oogarts ben ik een gehandicapt mens geworden. Bovendien vreet een storing als deze energie.

Als ik niet tevreden ben met de afwikkeling door de kliniek dan schakel ik een letselschadeadvocaat in. Fouten maken is heel menselijk, maar ik denk dat deze jongens vast en zeker heel goede verzekeringen tegen eigen verprutsingen hebben lopen.

Wat vind jij, lezer, overdrijf ik of ben ik terecht ontevreden en boos?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.