In wilde paniek meelopen

Blijkbaar leven we in een tijd waarin op alle terreinen de paniek toeslaat. Zijn we niet al helemaal murw gebeukt door het angst en paniek zaaien over de o zo gevaarlijke – maar niet heus – infectie met het coronavirus. Vanmorgen lees ik weer pogingen tot grote veiligheidsplannen. Voorop loopt op het ogenblik wat mij betreft onze minister van onderwijs, Arie Slob. Een goede week geleden schoot Arie zichzelf al in de voet door een ideetje te steunen ten bate van de reusachtig Christelijke schooltjes. Het plannetje was dat die schooltjes dan van de ouders van nieuwe kindertjes mochten verlangen dat ze een brief tekenden waarin ze verklaarden dat ze homofilie echt verfoeilijk vonden en dat ze er absoluut tegen waren. Als ze die brief niet wilden tekenen dan waren die kindertjes niet welkom op die zuiver Christelijke schooltjes.

Arie is een tamelijk simpele geest, vermoed ik. Hij moet gedacht hebben dat het praktiseren van een homofile levenswijze het best kon worden tegengegaan door kinderen geen onderwijs te geven of misschien dacht hij wel dat hij het immense probleem het best bij de ouders kon leggen. Uiteindelijk was het vroeger in de gezinnen der Christelijke mannenbroeders niet ongebruikelijk kinderen die niet wilden deugen stevig te tuchtigen. Daar kwamen veel striemen en blauwe plekken aan te pas. De vreze des Heeren strekte zich in die tijd uit over bijna alle levensterreinen, maar zeker over seks, wat sowieso zondig was – en blijkbaar nog steeds is.

Het lukte Arie echter niet om de handen op elkaar te krijgen voor die ouderlijke anti-homo verklaring. Ik had het idee dat hem nog net niet gevraagd werd onder welke steen hij zijn hele leven had gelegen. Ik vermoed dat Arie wel even heeft moeten slikken, want bakzeil halen in geloofszaken is natuurlijk altijd heel moeilijk voor Arie en de zijnen. Doorzettertje als hij is kwam hij nu weer met een nieuw plannetje waarmee hij dacht goed te kunnen scoren in de corona-hype. Arie bedacht dat het testen met de volkomen onwerkzame PCR-test ook wel aan de ingang van de school moest kunnen. Positief geteste kinderen zou je dan bijvoorbeeld naar huis kunnen sturen of in de school een paar dagen in een apart lokaaltje opsluiten.

Heel precies weet ik ook eigenlijk niet wat er allemaal door de hersenen van Arie ging in zijn klemmende behoefte om nu langzamerhand ook eindelijk eens een keer te scoren. Helaas voor Arie had hij toch weer een kleinigheidje over het hoofd gezien. Artikel elf van de grondwet geldt natuurlijk ook voor kinderen. De lichamelijke integriteit mag in dit geval ook van kinderen niet geschonden worden zonder toestemming van de ouders. Arie kreeg dus al snel te horen dat hij zelf lichamelijk in de gevarenzone zou komen als hij het in zijn hoofd zou halen om nog meer nauwelijks bevoegden opdracht te geven om met wattenstaven in de neusjes en keeltjes van schoolkinderen te peuren. Ik denk dat Arie het moeilijk heeft. Het onderwijs in ons land holt achteruit en hij houdt zich bezig met een inmiddels al lang verdwenen virus dat alleen nog gevaarlijk is door de manier waarop er over gedacht wordt.

Toch vraag ik me wel eens of wat er toch gebeurd is tussen vroeger en nu. Ouderen weten het vast nog wel. Toen ik als zesjarig kind naar school moest was het pokkenbriefje vereist. Je moest dus ingeënt zijn tegen pokken. Dat was overigens het door de Rockefellers gefinancierde prille begin van de zeer profijtelijke vaccinatiestorm die tegenwoordig op een dikwijls levensgevaarlijke manier over hoofdjes van gezonde kinderen woedt. Psychologische druk wordt niet geschuwd wanneer je als ouder geen vaccinaties wilt.

Vroeger, in mijn schooltijd – kan ik mij nu herinneren – is dat hele vaccinatie gedram sluipend binnen gekomen.

Op het schoolplein waren wij in de rij gezet voor de DKTP prik, maar ik voelde helemaal niets voor prikken. Ik had namelijk in april en mei 1946 drie maanden in Den Helder in het ziekenhuis gelegen met een gebroken been. De samenloop van medische stunteligheden zal ik mijn lezers besparen, maar het had in elk geval tweemaal zo lang geduurd als er normaal voor een gebroken been staat, omdat de chirurg na vijf weken constateerde dat het been verkeerd gezet was en dat het opnieuw gebroken moest worden. Ook had ik een tuberculeuze infectie opgelopen via het kanaaltje langs de pen door mijn hiel van het rekverband. Een en ander werd behandeld met dagelijks drie penicilline injecties in mijn al snel beurs gestoken magere billetjes. Ik had niet meer zoveel zin in prikken en ik vermoed dat ik via een omleiding naar de wc hem gesmeerd ben. Voor de herhaalprik heb ik volgens mij thuis ziekte voorgewend. Behalve voor pokken ben ik dus nooit gevaccineerd. Ik ben nu tachtig en ik voel me prima, maar daar moet een mens zelf natuurlijk wel enige zorg aan besteden om de natuurlijke afweer optimaal te houden.

Wel kan ik me herinneren dat wij krasjes op de arm kregen waarover de ouders volgens mij helemaal niets te zeggen hadden. In de twintiger jaren van de vorige eeuw was er nog volop tuberculoze. Mijn grootmoeder van vaders kant en zijn jongste zusje zijn eraan overleden. Die krasjes die we in mijn lagereschooltijd kregen hoorden bij het Mantoux onderzoek waarmee men kon zien of je niet met tuberculoze besmet was geweest en dus reagerende afweerstoffen bij je had. Bij mij kwamen noch de krasjes – noch de prik die ik als onderwijzer elk jaar kreeg op.

Wat mij nu eigenlijk pas opvalt is dat wat er tegenwoordig aan discussie en Kamerdebatten is over het al niet verplicht vaccineren vroeger werd omzeild door het gewoon maar te doen. Het woord verplicht kwam niet eens bovendrijven. Het was al gebeurd voordat iemand ‘nee, niet doen’ kon roepen. Waarom gebeurt dat nu dan wel, is een vraag die bij mij opkomt.

Ik denk dat er enkele antwoorden op die vraag zijn, afgezien van het feit dat het natuurlijk goed is dat mensen zich meer en meer bewust zijn van wat gezond is en wat niet. In de eerste plaats kunnen we constateren dat er tegenwoordig tegen letterlijk alles wordt gevaccineerd. Ook de gewone kinderziekten als mazelen, waterpokken, roodvonk, rode hond, kinkhoest, de bof, die we vroeger gewoon kregen als kind, waardoor je immuniteit voor het leven opbouwde is tegenwoordig vervangen door een mixture prik die aan baby’s wordt gegeven nog voordat hun eigen immuunsysteem volledig ontwikkeld is. Daarmee wordt tamelijk vaak blijvende schade aangericht die zeer ernstig kan zijn, maar ook is de beloofde immuniteit tegen die kinderziekten doorgaans al na enkele jaren verdwenen.

Het is dus niet verwonderlijk dat veel ouders van jonge kinderen zich beginnen te weer te stellen tegen de vanzelfsprekendheid waarmee de vaccinindustrie maar doordramt en voortdurend met listige campagnes de bevolking tracht te overtuigen van het nut voor de gezondheid van hun uiterst dubieuze producten.

Een volgende reden dat er steeds meer discussie komt over al die vanzelfsprekende vaccinaties is dat steeds meer mensen in de gaten krijgen dat de vaccinindustrie gebruik maakt van heel grote doofpotten wanneer er iets misgaat en er desastreuze bijwerkingen na vaccinatie optreden. Ik vermoed – ik kan dat natuurlijk niet bewijzen – dat er sprake is van corruptie. Ten tijde van het presidentschap van Ronald Reagan in de VS werd hen door Anthony  Fauci, de baas van de Amerikaanse equivalent van ons RIVM, een wet ter ondertekening voor de neus gelegd. Die wet bepaalde dat de farmaceutische industrie niet aansprakelijk kon worden gesteld voor nadelige invloeden en bijwerkingen van vaccinaties. Fauci stelde doodleuk dat hij de veiligheid van het Amerikaanse volk niet kon garanderen als Reagan niet tekende. Reagan heeft toen niet gevraagd of Fauci de veiligheid van het Amerikaanse volk dan wèl kon garanderen als hij wel tekende. Hij tekende gewoon. Reagan had een groot gevoel voor humor, maar op veel verstand van zaken kon je hem niet betrappen.

Verder is het zo dat medicijnen moeten worden toegelaten door officiële keuringsinstanties, maar we weten dat er vele corrupte wegen zijn die farmaceuten kunnen bewandelen om inferieure geneesmiddelen toch op de markt te krijgen. Het is een industrie die zich door de jaren heen een plaats en een aanzien heeft weten te verwerven die voor een groot deel onterecht is en die is bereikt met heel veel geld en heel veel lobbyen en heel veel corruptie ten koste van de gezondheid en het welzijn van alle mensen die onwetend of noodgedwongen hun producten gebruiken.

Nu, door de met grote waarschijnlijkheid moedwillig veroorzaakte – en zwaar overdreven corona-pandemie poogt de farmaceutische industrie, BigFarma, wier financiële belangen voornamelijk in handen zijn van enkele multimiljardairs de macht op de wereld geheel in handen te krijgen.

Zoveel is voor ons, gewone mensen, decennia lang verborgen gehouden. Het is hoog tijd dat wij alle mogelijkheden mobiliseren om de echte waarheid boven tafel te krijgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.