Managerial disease

Managerial disease, voorspelbaar overheids geklungel. Steeds meer jonge mensen worden tegenwoordig depressief. De berichtgeving meldt dat het aantal zelfdodingen onder jongeren tussen vijftien en twintig jaar flink toeneemt. Deze jongeren zien het blijkbaar niet meer zitten op onze wereld en maken zelf een eind aan hun leven.Een triest gegeven, daarover zal weinig verschil van mening bestaan.

Natuurlijk baart dit verschijnsel op allerlei fronten veel zorgen. Natuurlijk is het verdriet en het gevoel te hebben gefaald bij ouders vaak schrijnend aanwezig, maar vanzelfsprekend ook boosheid en onbegrip.

Nou, die boosheid en dat onbegrip zijn wat mij betreft in de afgelopen dagen bepaald niet afgenomen. Er waren twee psychiaters die zich de problematiek van de depressieve jongeren aantrokken. Met gebruikmaking van initiatieven die al onder jongeren met een groot verantwoordelijkheidsgevoel op gang waren gekomen wilden ze baanbrekend onderzoek initiëren. Dat voornemen klonk de inmiddels actieve genoemde jongeren natuurlijk als muziek in de oren.

De psychiaters hoorden gelukkig bij de respectabelen met toegangen tot overheidsorganen. De inmiddels op basis van hun eigen gevoel voor verantwoordelijkheid hulp biedende jongeren waren wild enthousiast. Eindelijk kwamen deskundige volwassenen te hulp. En helemaal fantastisch was het dat er daardoor ook overheidssubsidie beschikbaar kwam. Een flink bedrag van € 350.000,-

Nu leert de ervaring met wetenschappelijk onderzoek natuurlijk wel dat een dergelijk bedragje – het klinkt wat badinerend, ik weet het – bij serieus onderzoek al snel op is. Maar weet je, daar kan ik mee leven. Waar ik absoluut niet mee kan leven is met wat er nu weer voor de zoveelste keer is gebeurd.

Om meer geld te genereren gingen ze een gala organiseren. Eerlijk gezegd begrijp ik niet zo vreselijk goed hoe je depressie met zelfmoord tendens en het begrip gala bij elkaar verzonnen krijgt, maar goed, dat kan aan mij liggen. Het gala ging door en bracht nog eens € 50.000,- op.

Kijk, nu denk je misschien als je die twee bedragen bij elkaar optelt dat ze voor het onderzoek dan toch vier ton ter beschikking hadden. Maar nee jongens, zo werkt het hier niet. Al het geld is opgegaan aan management. Voor het onderzoek en het werk van die enthousiaste jonge vrijwilligers is niets over.

Managers, weg ermee. Ze schrijven vette rekeningen, uurtje factuurtje maal tig… Het interesseert ze werkelijk geen moer dat het doel waarvoor ze werden ingehuurd niet bereikt is. ‘Wel sneu dat het geld op is,’ roepen ze dan. ‘Nou ja, dan gaan we maar weer ergens anders geld weg managen.

Oh ja, die grap van die sport managers van lang geleden, daar kon ik toen nog wel om lachen. Dat ging over een wedstrijdroeier. Nou, die ging niet hard genoeg, manager er bij… nog niet hard genoeg…nog een manager erbij… Op het laatst waren wel zeven aan het managen en het ging nog niet hard genoeg. Die roeier riep alsmaar: ‘Ik heb een trainer nodig hoor! Nog een manager erbij. Hielp nog niet. Toen hebben ze die roeier maar ontslagen.

Toen ik dat voor het eerst hoorde vond ik het wel om te lachen, maar als ik dan dit doodzieke verhaal lees dan hoop ik echt dat de bedrijfstak waaruit deze profiteurs voorkomen eindelijk onder criminaliteit wordt gerangschikt, want diefstal is het.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.