Me Too?

Waren wij nou niet dat kleine landje van de vrije meningsuiting. Mochten we hier volgens de heersende politieke opvattingen niet alles zeggen wat we vinden. Hadden wij hier niet altijd de meest tolerante cultuur die je je maar kon voorstellen. Dat heb ik nou toch altijd gedacht. Je kunt zeker niet altijd doen waar je zin in hebt, want dan wordt het natuurlijk een zootje, maar zeggen wel, absoluut. Nou vergeet het maar. Er is een halve gare manie overgewaaid uit Amerika. Eerst was het trouwens helemaal niet half gaar, maar zeer terecht. Het ging en gaat over ongewenste intimiteit. En voordat je nou denkt dat ik mannen en vrouwen op verschillende schaaltjes weeg wil ik je wel even duidelijk maken dat het onderwerp ongewenste intimiteit wat mij betreft voor beide geslachten geldt. Niettemin ben ik van mening dat “Me too” hier en daar wat over de randen begint te glijden. Ik heb een grote voorkeur om daaraan het predicaat ‘krampachtig’ te hangen.

Zo, dat is eruit. Nu eens even zien wat de redelijke consequenties zijn. Wat mag er nou wel en wat mag nou niet? Lijkt een gemakkelijke vraag, maar de helaas al te menselijke neiging om stevig omarmde ideeën krampachtig toe te passen maakt het in de praktijk van ons dagelijks leven eigenlijk een steeds vervelender item. Waarom dan? Nou heel eenvoudig, laat ik maar een een gevoelig dilemma noemen: hoe moet er nu toenadering worden gezocht? Je mag niemand ongevraagd aanraken. Het moet dan eigenlijk altijd zo gaan dat twee mensen die elkaar de lichamelijke aanraking wel willen toestaan, dat volkomen gelijktijdig beseffen en daaraan ook gelijktijdig uiting geven. Ja, dat zal waarschijnlijk zo gaan: Hij zegt: ‘je mag mij wel aanraken hoor. Mag ik jou ook aanraken? In het klassieke romantische geval zegt zij dan: ‘ja hoor, ja… doe maar’, of als ze niet wil: ‘haal het niet in je suffe puistenkop’. Nou ja, dan is er wel duidelijkheid

Overigens heb ik begrepen dat het hele nieuwe oplossingsmodel ter voorkoming van ongewenste intimiteiten in nagenoeg alle gevallen uitsluitend wordt opgelegd aan mannen. We gaan het ook niet ontkennen, onze soortgenoten – wij zelf natuurlijk niet – vertonen wel eens heel vervelend zogenaamd macho-gedrag. Echter, dat betekent dat wij mannen, wanneer we dames ontmoeten die wij zo op het eerste gezicht heel aantrekkelijk vinden moeten benaderen op de wijze van de lantaarnpaal. Geen handen uitsteken, doe ze maar in je zakken, dan kan er weinig misgaan. Zorg er in ieder geval voor dat je een persoon die je aantrekkelijk vindt niet aanraakt. Het schijnt overigens dat je zelf soms wel aangeraakt kan worden, maar dat geldt dan niet als ongewenst. Je moet dan gewoon beter uitkijken waar je staat.

Maar, zoals ik hierboven al zei, dat hele “Me too” verhaal is wat mij betreft doorgeschoten (goed lezen, dames ook, ik schrijf: wat mij betreft. Dit is dus een mening en ik heb de vrijheid van meningsuiting, nu in ieder geval nog wel.) Doorgeschoten dat “Me too”, vind ik dus.

Een goede vriend van mij, hij is van mijn leeftijd, negenenzeventig, kwam altijd graag bij zo’n natuurmonumenten uitspanning in ons prachtige Gooi. Dagelijks wandelde hij daar, gebruikte wat, dronk er zijn geliefde borreltje, nooit meer dan twee, rekende af, gaf meestal wat fooi, want de bediening bestond voornamelijk uit studentes die daar aan het werk waren omdat ze wel wat extra centjes konden gebruiken. Mijn vriend is een gepokte en gemazelde jurist in ruste. Nog beter dan de meerderheid van ons, gewone stervelingen weet hij wat je beter niet kunt doen in het openbaar. Ondanks zijn gevorderde leeftijd is hij echter nog steeds niet blind voor de frisse jonge meiden die daar in de bediening lopen, ik trouwens ook niet. Nee, nee, een oude vieze man is hij zeker niet, hij weet wel beter en houdt zeker zijn handen thuis.

Op een keer was hij echter toch onbedoeld onvoorzichtig toen hij in een jolige bui tijdens een van zijn dagelijkse bezoeken aan bedoeld etablissement zich liet ontvallen dat hij altijd op jonge meiden was gevallen. Er viel een ietwat ijzige stilte, waarin de bedrijfsleidster toeschoot en hem toe beet: ‘u bent oud!’ Helaas is mij oude vriend niet meer zo ad rem als vroeger. Dan had hij namelijk gezegd: ‘Daar heb u absoluut gelijk in. Trouwens u bent lelijk en wij weten beiden dat we daar niets aan kunnen veranderen. Overigens zie ik in uw lelijkheid geen reden om u te misdragen met  opmerkingen van het soort dat u mij zojuist toevoegde. Voorts is er geen enkel logisch verband tussen uw opmerking aangaande mijn leeftijd en mijn opmerking betreffende het genoegen dat ik nog steeds mag smaken als ik elegante jonge dames om mij heen zie.

Maar mijn lezer begrijpt het al, mijn oude vriend was eigenlijk te verbouwereerd om een snedige reactie te geven. Enkele maanden later wachtte hem echter de verbijsterende slotscène toen hem bij binnenkomst de toegang werd ontzegd.

Dat de ouder wordende mens in onze samenleving een wat triestige zorgelijke rol speelt kent inmiddels ruim voldoende oorzaken en bijbehorende bedroevende gevolgen. En natuurlijk begrijpen we best dat we onze nuttigste – en belangrijkste tijd op het wereldtoneel achter ons hebben liggen. Maar dat een nette oude heer nu ook al niet eens meer mag zeggen dat hij jonge meisjes leuk vindt komt mij een beetje voor als het alvast maar sluiten van de kist vooruitlopend op het toch zeker komende levenseinde. Dus wat mij betreft: “Me too?” “Me no more”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.