De Passion

Het staat weer volop in de belangstelling. Vroeger was het voorbehouden aan de conventionele mensen uit een veelheid aan christelijke richtingen, want als één ding al heel lang duidelijk is, dan is dat wel dat christendom alles behalve eenheid betekent. Alleen in de historie van ons kleine landje zijn er al tientallen grotere en kleinere groeperingen te zien die allemaal op hun eigen manier van mening zijn dat ze de enig juiste versie van het geloof in de Heer verkondigen. Maar dat is vanaf het begin al het geval geweest in dat groepje opstandelingen, want dat waren ze, Jezus en zijn discipelen.

Ik denk eigenlijk dat het groepje, in de paar jaar dat het zich maatschappelijk roerde, zich behoorlijk gehaat heeft gemaakt onder de Joodse gemeenschap waarin ze leefden. De grootste blunder die de volgens mij ongelooflijk eigenwijze Jezus maakte was dat hij op een dag alle handel van het tempelplein ramde. Dat deed hij natuurlijk niet alleen. Daar hebben vast al die andere jongens bij geholpen. De huidige christenen zien dat als een daad die de puurheid en de zuiverheid van de inzichten van Jezus onderstreept. Ik kan me echter de andere kant voorstellen. Bedenk: het groepje rond Jezus is een heel kleine groep opstandelingen. Tegenwoordig noemen we een dergelijk groepje binnen onze maatschappelijke context een sekte. Die handel op dat tempelplein (begrijp goed: zoiets als het plein voor de kerk) wordt eraf gedonderd. Die mensen die daar hun brood proberen te verdienen zien hun broodwinning naar de gallemiezen gaan. ‘Nou’, denk ik dan, ‘dat moet je mij eens proberen te flikken met je achterlijke principiële standpunten.’

Ik hoor nu de christenen roepen: ‘Ja, maar dat was heel iets anders.’ En ik zeg: ‘je mag in dit vrije land vinden wat je wil, maar het was niet iets anders. Het was een daad van agressie waarmee je ook in onze tijd zeker niet met een taakstrafje wegkomt.

Ik denk dat er in dat groepje anarchisten, want dat waren ze, enorm veel ruzie is geweest. Ik denk ook dat Judas werkelijk witheet is geweest over een flink aantal van die botte acties.

Tja, ik hoop maar dat ik niemand al te erg op zijn geloofstenen trap, maar ik kan toch nooit nalaten te schrijven wat ik van allerlei maatschappelijke verschijnselen vind. Daarbij probeer ik me dan altijd te verplaatsen in zo’n groep of gebeurtenis. En wat ik dan zie bij dat groepje opstandelingen rond Jezus is dat ze het lang niet altijd met hem eens zijn. Het zou ook te gek voor woorden zijn. Het Joodse volk staat er toch om bekend voortdurend discussies te hebben. Dat kan – net als bij Nederlanders overigens – er wel eens in uitmonden dat ze elkaar voor rotte vis staan uit te schelden. Ik denk dat zoiets bij die Judas al vrij vroeg gebeurd is.

Ik vermoed dat Jezus binnen de groep de intellectuele leider was, maar dat Judas ook lang niet op zijn achterhoofd was gevallen. Gevolg: voortdurende twistgesprekken. Op een gegeven moment vindt Judas het welletjes. Hij ziet Jezus als een gevaar voor de samenleving. En niet alleen dat. Hij ziet hoe de dodelijke consequentheid van Jezus het doel, de maatschappelijke verandering, in gevaar brengt en denkt: we moeten die vent isoleren. Het gaat anders hartstikke fout.

Zijn contact met het Joodse establishment biedt hem de kans om, zoals hij dat ziet, de zaak te redden. Volgens mij wil hij Jezus alleen maar opzij zetten om de beweging te redden. Maar hij heeft geen rekening gehouden met het feit dat het Joodse establishment, de hogepriester en nog een paar van die jongens, hun handen niet willen branden aan een Schriftgeleerde, een Rabbi, want dat was Jezus natuurlijk ook. Dus spelen ze het handig via de Romeinse bezetter. Dat zijn militairen, die maken korte metten met de hele zaak onder het motto: zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Daardoor wordt evenwel een soort heilig principe geactiveerd dat tegenwoordig in bepaalde stromingen in sommige van de wereldgodsdiensten ook nog stevig opgeld doet: DE MARTELAARSDOOD. Als dat niet gebeurd was, was er geen christendom ontstaan.

Blijf ik aan het einde van deze bespiegeling toch met een vraag zitten. Was Judas nou een valse verrader of was hij een man van goede wil die de beweging wilde redden. Ik weet namelijk bijna zeker dat hetgeen de Romeinen met Jezus deden zijn bedoeling niet was, want hij heeft zich vol afschuw van het leven beroofd.

Hoe dan ook, zonder Judas was de maatschappelijke stroming die later uitmonden zou in het wereldwijde christendom er nooit gekomen. Of dat erg zou zijn? Tja, ik ben niet slim genoeg om dat te kunnen beantwoorden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.