Woeker

Wat zou nu een goed criterium voor misdadige woeker zijn? Dat is een lastige vraag met een waarschijnlijk veel gecompliceerder antwoord dan ik hier kan bedenken. Ik ga het toch maar proberen.                                                                                                      De eerste gedachte die het woord woeker bij mij oproept is wildgroei. Wie in zijn tuin wel eens een zogenaamde bruidssluier heeft gehad weet wat ik daarmee bedoel. De plant, een heester is het eigenlijk, overgroeit alles waarvan je aanvankelijk dacht dat het er zo leuk om heen groeide. In dit geval zie je woeker in een ietwat dubbelzinnige betekenis. De bruidssluier geeft heel veel, groei en bloei, maar neemt ook te veel, ruimte. Woeker is in dit geval eigenlijk wildgroei. In het geval van de bruidssluier is dat onschuldig en hoogstens vervelend en bewerkelijk.

Als we echter te maken hebben met wildgroei, woeker dus, in ons lichaam, dan spreken we doorgaans van tumoren. Die kunnen in het gunstigste geval goedaardig – en daarmee niet uitzaaiend zijn of kwaadaardig en wel uitzaaiend. Net als bij de bruidssluier en trouwens ook bepaalde soorten klimop hebben we hier te maken met woekering die we niet willen, moeilijk te beheersen wildgroei.

In feite is het bovenstaande waarschijnlijk bij iedereen bekend. Natuurlijk is de woekering die we maar al te vaak tegenkomen bij zieke mensen en ook bij dieren en die we kennen onder de verzamelnaam ‘kanker’ voor velen een schrikbeeld. Misschien is het ook wel zo dat heel langzaam een aantal oorzaken aan het licht komen die erop kunnen wijzen dat onze manier van leven en ons milieu verantwoordelijk zijn voor sommige vormen van deze gevreesde ziekte.

Sommige filosofen maken een vergelijking die te maken heeft met de relatie tussen het individu en de samenleving waarvan het individu deel uitmaakt. In dat verband stellen ze dan dat een individu op een bepaalde manier ziek kan worden en dat een hele samenleving ook op soortgelijke wijze ziek kan worden. Je zou ook kunnen zeggen dat het totaal van de ziekten van het individu samen de ziekte van de samenleving vormt. Kort gezegd: de ziekten van de mensen zijn de ziekten van de samenleving. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat een samenleving waarin mensen kankers ontwikkelen, wildgroei, woekering, tumoren, die samenleving ontwikkelt als totaliteit ook die wildgroei, die woekering, die kanker. Ja, en als we het nu toch over ziekte hebben, dan hebben we het meteen over medische zorg en over het ontwikkelen van geneesmiddelen. Kijk, daar wilde ik het vandaag nu eens met je over hebben.

Onze eigen individuele ziekteprocessen zijn natuurlijk vaak afschuwelijk, maar het is toch niet de kwaadaardige woekering waarover ik hier wil schrijven. De kwaadaardige woekering, die onze middelen uitput, die ons in toenemende mate belet om een prettig en bevredigend leven te hebben, die voortdurend ten eigen bate gebruik maakt van de gevaarlijke meststof, “angst” en van zeer kleine maar toch prikkelende hoeveelheden van de doorgaans valse pijnstiller, “hoop”. Dit is het op alle mogelijke manieren op slinkse wijze geïmplementeerde programma van de wereldwijde farmaceutische industrie, die langzaam maar zeker als een kankergezwel de hele medische zorg opvreet. Razendsnel stijgen de kosten voor de gezondheidszorg. Niet omdat de salarissen van verplegenden en verzorgers zo sterk stijgen. Ook niet omdat de dokters ineens zulke krankzinnige honoraria vragen. Dat is het allemaal niet. De grote kostenstijgingen zitten in het onbeheersbaar hufterige woekergedrag van de Farmaceutische industrie. Een leger van juristen beschermt de patenten op nieuwe en al lang niet meer zo nieuwe middelen. En ze zijn duur, veel te duur. Er zijn gevallen bekend waarin meer dan honderd keer de kostprijs wordt gevraagd. En ministers van volksgezondheid moeten beleefd en eerbiedig bij die industrie gaan soebatten of het misschien ook ietsje minder kan.

Zoals overal hebben we ook in de zorg navolgers. Zij kijken met onverholen afgunst naar de krankzinnige winsten van de farmaceutische industrie en denken: ‘de kosten gaan toch al omhoog. Laten wij er nog een klein beetje bovenop doen. Dat merken ze niet. De sukkels die het moeten betalen zijn toch al gewend aan het feit dat het steeds duurder wordt in de zorg.’

En wat zie je dan? Er worden peperdure nieuwe ziekenhuizen gebouwd, hele grote. Daarin heb je natuurlijk een leger aan managers nodig om de wanstaltig grote organisaties aan elkaar te koekenbakkeren. Allemaal hebben ze weinig verstand van zorg. Allemaal steken ze ook eigenlijk geen hand naar patiënten uit. En allemaal gaan ze met een vorstelijk salaris naar huis.                                                                                En als het dan allemaal onbetaalbaar wordt?                                                                  ‘Tja, jeetje, wat vervelend nou,’ zeggen de managers dan, bedachtzaam over hun kin wrijvend. ‘Wij zitten hier nu wel lekker rustig te vergaderen, maar we moeten ook een kostenbesparende oplossing bedenken.’ En dan gebeurt het wonder in managers land. Er staat ineens een manager op en hij zegt: ‘Nou, dan sturen we toch gewoon een heleboel verplegend en verzorgend personeel naar huis. Kom op zeg, dan moeten ze maar een beetje efficiënter werken.’ De voorzitter knikt goedkeurend en zegt: ‘een heel goed idee. Eerlijk gezegd heb ik zelf ook even met die gedachte gespeeld.’                      Er klinkt instemmend gemompel en de manager die zojuist het goede idee lanceerde gaat verder met het app-gesprekje dat hij met zijn vriendin aan het voeren was, voordat hij, geïrriteerd om de storing maar wat riep.

Gechargeerd beeld? Och, een beetje misschien.

Goed, ik heb op dit weblog al vaker grommerige teksten over dit onderwerp geschreven. Ik moet maar eens zeggen wat ik vind dat er moet gebeuren ten aanzien van de verschillende kostenposten. Niet dat ik de verbeelding heb dat de uitvoerende – en dus belanghebbende – krachten zich iets van mij zullen aantrekken. Maar altijd denk ik: misschien ontketen ik een volksbeweging die alle idioot uit zijn krachten gewoekerde rotzooi in de zorg met de staart tussen de benen naar huis stuurt. En als dat, wat te verwachten is, niet gebeurt, dan houd ik nog altijd voor mezelf vol dat ik het moet blijven proberen, want dat niet schieten sowieso mis is.

Goed, dan nu mijn aandachtspuntjes:

  1. De farmaceutische industrie. Ze vragen schandelijke prijzen voor hun overigens lang niet altijd volmaakte producten. Oplossing: zoveel mogelijk goedkoop namaken en onderwijl een blijvend wereldwijde oproep doen de schandelijkheid van hun motieven te erkennen en hen aan de schandpaal te zetten. Processen in verband met patenten traineren en steeds alle juridische flauwekul naar buiten brengen, zodat iedereen de ware aard van Big Farma kan zien.
  2. Het bouwen van nieuwe – en steeds grotere ziekenhuizen stoppen. In het onderwijs is al jaren bekend dat steeds grotere scholen geen beter onderwijs opleveren, in tegendeel. Voor ziekenhuizen geld hetzelfde. Kleiner is overzichtelijker. Geen managers nodig en daardoor een betere werksfeer. Ook een grote bron voor kostenbesparing is te vinden in het feit dat bij de bouw altijd de corruptie meespeelt. Dat is een van de ergste vormen van kapitaalvernietiging.
  3. Zorgverzekeraars mogen geen invloed kunnen uitoefenen op het voorschrijfgedrag van artsen. Ook moeten het allemaal organisaties zonder winstoogmerk worden. Het feit dat zorgverzekeraars nu voor een groot deel de inkoop van medicijnen en de levering aan de apotheken bepalen werkt corruptie, maar vooral ook onzorgvuldigheid in productie in de hand. Hier mag zeker het belang van de aandeelhouder niet spreken.

Nou, dit was het dan weer voor vandaag. Ik zou willen zeggen: als je invloed kunt uitoefenen om verbetering en vermenselijking in de zorg te bevorderen en als je kunt helpen die krankzinnige geneesmiddelprijzen aan de kaak te stellen, zodat de hele wereld kan zien dat het eigenlijk boeven zijn die de markten beheersen. Houd je dan vooral niet in.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s