Gentest vóór zwangerschap

Ik weet niet of jij regelmatig de krant leest. Ik wel in ieder geval. De behoefte om op de hoogte te blijven van wat er in de wereld om mij heen gebeurt voel ik elke dag. Dat leidt er onder meer toe dat ik twee kranten lees. Wij ruilen namelijk met buren in ons straatje. Ik breng daar de Telegraaf in de bus, zodra ik alles wat ik weten wil heb gelezen en mijn buurman stopt met de zelfde motivatie de Gooi en Eemlander bij mij in de bus.

Vanmorgen stond er op de voorpagina van de Telegraaf weer een vette kop: Gentest vóór zwangerschap. Dat trok onmiddellijk mijn aandacht. Mensen die mij kennen weten dat mijn oudste dochter, Katinka, in 2000 overleden is na zesendertig jaar voortdurende strijd tegen de taaislijmziekte en met mijn jongste dochter, Annemieke, die weliswaar al vijfenveertig is, gaat het ook niet fantastisch.

In de krant lees ik dat er nu zes huisartsen een aanvullende opleiding hebben gevolgd om genetisch onderzoek te doen, waarbij negentig genen kunnen worden onderzocht die betrokken kunnen zijn bij zeventig ernstige erfelijke aandoeningen. Ongetwijfeld zullen vele huisartsen volgen, want het bezoek aan de huisarts is natuurlijk veel laagdrempeliger dan het consulteren van de specialist op het gebied van genetica die doorgaans achter de statige façade van het academisch ziekenhuis zijn werk doet. Ook zal het ongetwijfeld veel goedkoper zijn.                                                                            Let wel, het is de bedoeling dat stellen met een kinderwens zich laten testen alvorens ze tot een hoopvolle zwangerschap besluiten.

Een wirwar van gedachten overvalt mij nu. Nog maar kort geleden kwam er vanuit de christelijke hoek zwaar protest. Wanneer uit het onderzoek van de vrucht in de baarmoeder bleek dat het een CF (taaislijmziekte) kindje zou worden, moest toen het recht op abortus zwaar bevochten worden. Voor bepaalde groepen in de christelijke samenleving ligt een dergelijke ingreep namelijk heel gevoelig. Deze gelovigen gaan er namelijk van uit dat, wanneer er uit de liefdevolle verbintenis tussen twee echtelieden een zwaar gehandicapt kindje geboren wordt, dan is dat niet een teken van ongewenste speling van de natuur, een afwijking van hoe het hoort te zijn, nee, zij zien dat anders. Zij zeggen dan: ‘Het is Gods wil dat jullie een gehandicapt kindje krijgen. God wil je op de proef stellen. Dat ongewild mismaakte of ongezonde kindje in de baarmoeder moet geboren worden en niet opgeruimd om plaats te maken voor nieuw en beter toegerust leven.

Ik heb nooit goed begrepen hoe die lieden altijd zo precies weten waarmee God jou om zijn moverende redenen opscheept. Er zijn geen feiten bekend over rechtstreekse contacten met die theoretisch Allerhoogste. Daarom houd ik het er maar op dat ze elkaar braaf napraten in een ietwat dwingende vorm van sociale controle.

Maar nu, kijk nu dan toch wat er gebeurt. Nu kan je voor dat je samen besluit een kindje te maken naar de dokter gaan om daar te laten uitzoeken wat God eigenlijk stiekem voor je in petto had als grote – maar vooral onaangename verrassing in je prille huwelijksgeluk.                                                                                                                    Ik heb ze uit die eerdergenoemde hoek nog niet horen schreeuwen dat het absoluut verboden moet worden om in Gods programmaboekje te kijken om te zien welke misplaatste practical jokes hij je had toebedacht, maar waarschijnlijk zal er wel weer enig gepruttel volgen.

Een ander probleem zie ik echter ook aankomen. Gaandeweg zullen er minder kinderen geboren worden die veel ouderlijke – maar ook medische zorg behoeven. Op het eerste gezicht zou je dan denken dat we hier te maken hebben met een enorme verlichting in de zorgkosten. Nee, spring nou niet meteen juichend uit je stoel. De zorgpremies gaan echt nooit meer omlaag en ik snap eigenlijk ook al waarom. Wij, ja wij allemaal zijn nog geboren met allerlei onverwachte, ongewenste, hinderlijke en vaak ook gaandeweg invaliderende onvolmaaktheden. Die ouders van ons zijn nooit genetisch onderzocht. Anders liepen er van ons waarschijnlijk een heel stel minder op deze aardbodem rond. Wij vormen voorlopig de grootste zorgkostenpost.

Ik zie het al helemaal voor me, de toekomst. Heel langzaam sterven wij, de genetisch onvolmaakten uit. De nog voortplantende jongere onvolmaakten worden in de toekomst scherp in de gaten gehouden. Onvolmaakt nageslacht wordt niet geduld. Het zal rustig worden op onze wereld. Wel hoop ik dat ook snel het gen zal worden ontdekt en uitgeroeid waaruit warhoofdigheid, machtswellust en eigenbelang voortkomen.

Beetje jammer voor de zorgmaatschappij is het allemaal wel, want zorg hebben we dan niet meer van anderen nodig. Kunnen we allemaal zelf.

Leuk vooruitzicht toch? Of is “ik heb helemaal niemand nodig” nu juist de meest ultieme vorm van egoïsme?

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s