Zwaartepunt

Ach, niks bijzonders hoor. Omdat ik als schrijver nou eenmaal een groot deel van de dag achter mijn computer zit begin ik de laatste tijd versneld te merken dat ik me misschien iets minder gemakkelijk beweeg dan vroeger en in ieder geval een heel stuk minder gemakkelijk dan ik prettig vind.                                                                               En dan, tjee, dat gewicht hè. Nou begrijp me niet verkeerd hoor. Superzwaar ben ik nog niet. Ik zal een voorbeeld geven: ik draag doorgaans schoenen met veters, voor instapper zijn mijn voeten ongeschikt. Veterschoenen moet je eerst aantrekken en vervolgens de bekende strik maken die je al op de kleuterschool geleerd hebt.               Vroeger bukte ik me dan of ik trok een been op en strikte die veter. Ik kon me in elk geval minstens op een stoel zittend voorover buigen en die veters vastmaken.             Tegenwoordig doe ik dat anders. Ik pak een schoen, leg mijn voet op de andere knie, trek de schoen aan en strik de veter. Die strik komt dan natuurlijk altijd aan de binnenkant van de voet en daar baal ik eigenlijk een beetje van. Misschien onzin hoor, maar ik denk dan dat iedereen die ik tegenkom kan zien dat die strikken aan de binnenkant zitten en dat ze dan gniffelend tegen elkaar zeggen: ‘Kijk, zie je die dikke daar, die moet zijn veters strikken met een voet op de andere knie. Ha, ha, ha… vette pens natuurlijk. Ja, dan kom je niet meer over die buik heen om je veters te strikken.’   Onzin natuurlijk. Mijn broekspijpen hangen over die aan de binnenkant gestrikte veters heen.                                                                                                                             Maar goed, je snapt natuurlijk wel dat ik een beetje baal van die uitstulping tussen mijn gezichtspunt en de vloer. Dus ik dacht: ‘het is mooi geweest. Het moet eraf. Ik moet minstens tien kilo kwijt. Weet je wat, ik ga naar een sportschool. Tegenwoordig hebben ze van die efficiënte trainingsprogramma’s dat je maar twee keer in de week een half uurtje… ‘Jaaa, ik weet het wel je gezondheid en zo, maar meer tijd heb ik er niet voor over. Ik heb wel wat anders te doen dan op een apparaat zitten en steeds dezelfde bewegingen te herhalen. Dan weet ik nog wel wat leukers, wat jij. Nou ja, laten we het netjes houden.

Ik had een sportschool gevonden waar ze precies hadden wat ik wilde. Voor vijfendertig eurootjes in de maand twee keer in de week een half uurtje effectief. Massaal gebouw trouwens een zaal vol dure apparaten.                                                                             Ik ging een proefles doen. Ach, dat ging eigenlijk allemaal wel. Ik had geen spierpijn de volgende dag. Vanmorgen ging ik er dus maar heen om te vertellen dat ik voortaan tot nader aankondiging elke maand vijfendertig euro ging versporten.

Zegt die jongen achter de balie: ‘prima meneer, dan heb ik hier een formulier. Als u dat nu even invult.’ Ik zei: ‘waarom moet ik een formulier invullen. Mijn gegevens hebben jullie al tijdens de proefles opgenomen.’ Zegt die jongen: ‘ja meneer, maar dan krijgt u een jaarcontract.’                                                                                                               Dus ik zeg: ‘moet je horen, ik weet helemaal niet of ik een heel jaar hiermee bezig wil zijn.’                                                                                                                                 Zegt die jongen weer: ‘maar dat kan natuurlijk meneer. Dan krijgt u een halfjaar contract. Dat is dan wel vijfenveertig euro in de maand.’                                                   Nou, mooie boel dacht ik, dat is minder voor meer geld. Dus ik zeg: ‘ja, beste jongen, ik ben misschien een beetje naïef, maar ik kan toch gewoon elke maand dat ik kom trainen hier die vijfendertig euro betalen. Daar staat je pinapparaat. Dat staat er toch niet voor niks?                                                                                                                   En ik zag die jongen denken: ‘O jee, hoe vang ik deze.’ Dus hij begon: ‘wij doen dat altijd door middel van een automatische afschrijving.’                                                       En ik dacht: ‘ik was er al bang voor. Het in stand houden van het sportschoolbelang gaat weer eens boven het belang van de cliënt.’

Ik heb heel vriendelijk tegen die jongen gezegd dat ikzelf de enige ben die van mijn bankrekening dingen betaalt. Het is namelijk mijn bankrekening.                                     Hij keek me somber aan.                                                                                                     Ik zei: ‘weet je wat, ik ga hier even over nadenken.’                                                         ‘Goed meneer,’ zei hij, maar ik dacht: ‘ja, ik ben daar belazerd. Ik laat me daar een jaar lang elke maand vijfendertig euro van mijn toch al niet heel majestueuze rekeningetje afschrijven, om dan na een half jaar te merken dat ik eigenlijk helemaal geen zin meer heb ik dat gedoe. Nee hoor, ik heb een betere oplossing. Gewoon wat meer bewegen en wat minder eten, toch?

Advertenties

Winnen Winnen Winnen

Het lijkt onwaarschijnlijk, maar vandaag de dag staat “The Greatest Nation On Earth” met de billen bloot op het wereldtoneel. Een rijke, maar volkomen amorele man heeft voor de lol het presidentschap van het land veroverd, niet omdat het nodig was en ook niet omdat hij iets van interesse had voor het op passende wijze leiden van dat inderdaad fantastische land. Nee, dat was het allemaal niet. Hij wilde gewoon eens kijken of hij het kon. Hij wilde gewoon eens proberen of hij het presidentschap kon veroveren met gebruikmaking van alle inhalige zakentrucs die hij altijd gebruikte om zijn zin te krijgen.

Ja, zijn zin krijgen, dat was eigenlijk zijn hele leven al het enige waarin hij goed was. Net zo lang door etteren en iedereen belazeren en een poot uitdraaien tot hij zijn zin had.

Het is hem gelukt. Met wringen en vals spelen is hij nu de machtigste man op aarde.     Ik hoop nu maar één ding vurig, dat de Amerikanen niet in hun natuurlijke onverschilligheid terugkeren naar wat in hun eigen leven alleen belangrijk is en gaandeweg wennen aan het feit dat hun president maar één echte wedstrijd wint, namelijk wie is de grootste non valeur van “The Greatest Nation On Earth”.