Advocaat

Vroeger, heel vroeger, toen vlak na de tweede wereldoorlog het hele leven er nog zo veelbelovend uitzag. Toen elke dag de zon scheen, ook als het regende. Toen je ooms en tantes kwamen als je jarig was… of je moeder of je vader natuurlijk. Toen kende ik maar een soort advocaat. Dat was eigenlijk alleen voor grote mensen. Het zat geel en dik in een glaasje met een klein lepeltje erbij. Als ik lang genoeg zeurde kreeg ik ook een beetje, met slagroom. Toch brandde het in mijn kinderkeeltje, ondanks de lekkere smaak.                   Ja, dat was toen.

Door die Amerikaanse advocaat, waarover ik vanmorgen las, is die bovengenoemde lekkere smaak wat mij betreft geheel vergeten en heeft het lichte branderige gevoel in mijn kinderkeeltje van toen plaats gemaakt voor verbijsterde verontwaardiging.

Stel je even voor, een Amerikaanse advocaat gaat hier in ons land ongevraagd een onderzoek doen naar vermeende malversaties van Nederlanders. Ja, ik weet het wel, ze zijn in Turkije geboren, maar het zijn nu Nederlanders. Het gaat om mensen waarvan de Turkse president vindt dat ze het heel erg niet met hem eens zijn. Daarvoor wil hij hier bij ons de bewijzen laten zoeken door die advocaat. En als dat dan de gewenste resultaten oplevert, ja, dan wil hij natuurlijk graag dat wij tegen die mensen zeggen: ‘ga jij nou maar eens netjes in Turkije vragen hoe het leven echt in elkaar zit. Dikke kans dat ze dan op kosten van de president een hele poos mogen komen logeren.                                           Nou ja, niet zo gek hoor, eigenlijk. Het is tenslotte daar vaker mooi weer dan hier.

Het is trouwens een hele dure, chique advocaat en de Turkse president betaalt hem om die bewijzen te vinden, zodat hij wereldwijd mensen kan aanklagen die er heel anders over denken hoe het in Turkije moet dan hij.

Ik vind dat het het goed recht is van de Turkse president om te vinden wat hij wil.           Maar wat ik echt meer dan een tandje te ver vind gaan is dat hij hier op ongevraagde – en zeker ongewenste manier de volkstuintjes komt laten omspitten om te zien of er onder de sperziebonen ook tegenstanders van zijn gedachtegoed verstopt zitten.

Maar ja, vlak na die tweede wereldoorlog, waarover ik het daarstraks had, waren de Amerikanen allemaal onze vrienden dus je bent al gauw bereid om veel door de vingers te zien. Maar nou zo’n advocaat… die komt helemaal niet om ons te helpen.                           Of wel soms?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.