Vluchtelingen en morele dilemma’s

Wat mij meer en meer verbaast is de toenemende verwarring die er Europawijd heerst als het gaat over vluchtelingen. Met name met betrekking tot de normen en waarden die de vluchtelingen in hun persoonlijke leven gestalte geven. Over dit onderwerp ontwikkelt zich een weinig spannende, want obligate discussie tussen uiterst rechts en links.                                                                                                                                                                     Uiterst rechts heeft de scherpe opinie al geruime tijd in stelling gebracht. Als het aan de PVV en aanverwante groepen ligt moeten wij voor ons eigen bestwil aannemen dat elke vluchteling een potentiële terrorist is en mocht dat nu nog niet het geval zijn, bedenk dan maar dat niets veranderlijker is dan een mens. Het komt erop neer dat een vluchteling een absolute deugniet is tot het tegendeel overvloedig is bewezen. Trouwens, daarna zitten we ook niet op hem of haar te wachten. Ze spreken immers onze taal niet en onze banen houden we liever voor onszelf. Kortom: zet maar een hek om de eigen samenleving, bordje erbij: dit is van ons: afblijven en oprotten!

De standpunten van links zijn behoorlijk wat genuanceerder. Overigens laat die uitvoerige nuancering wel veel meer ruimte voor nog nergens beantwoorde vragen aangaande wat nog wel en wat niet meer als acceptabel gedrag van vluchtelingen moet worden beschouwd. In hoofdzaak komt het linkse standpunt neer op de mening dat we de vluchtelingen moeten helpen. Nobel, maar…

Het lijkt een standpunt ingegeven door warme medemenselijkheid. In onze kerken en niet te vergeten de christelijke zondagsschooltjes hebben we allemaal het verhaal van de barmhartige Samaritaan tot ons genomen. Ik kan me nog goed herinneren hoe dat verhaal mijn kinderziel binnendrong. Daar had je een vertegenwoordiger van een volk, waarvan de hele samenleving de overtuiging deelde dat ze niet deugden. Volk van het laagste allooi, zo gezegd. Toch was het die Samaritaan die het arme slachtoffer van een stelletje boeven effectief uit de brand hielp en verzorgde. Enorm warme en nobele gevoelens doorstroomden mij. Zo als die Samaritaan, zo moest je zijn. Wel jammer dat voor het evenwicht dat verhaal van die absoluut niet Samaritaanse jongeman nog niet bekend was. Hij belde aan bij een alleenwonende oude dame en vroeg of hij even zijn handen mocht wassen, want zijn ketting was van de fiets gelopen en hij wilde niet met zulke vieze handen bij zijn vriendin aankomen.

Gelukkig had de buurvrouw een sleutel van haar voordeur, zodat ze de volgende morgen rond een uur of elf – verbaasd omdat ze het oude mensje nog niet had gehoord of gezien – het kamertje binnenstapte. Daar zat het oudje vastgebonden met Duck tape in haar stoel. Haar portemonnee en haar pinpas ontbraken. Het oude mensje leefde nog wel, maar toen ze met de ambulance bij het ziekenhuis aankwamen niet meer.

Wat beweer ik nu?                                                                                                                   In ieder geval niets nieuws, maar wel iets dat gemakkelijk vergeten wordt. Vluchtelingen zijn mensen. Het zijn niet per definitie oprechte goedwillende mensen en evenmin zijn het allemaal slechteriken. Maar net als in onze eigen samenleving is het een mix van beide soorten. Ze worden ook niet gesorteerd aangeleverd. Natuurlijk moet ieders hart spreken bij het zien van nood en rampspoed bij anderen. Om echter effectief iets te kunnen betekenen moeten hart en verstand in gelijke mate aan de linker en de rechter teugel trekken. De totale weg naar links leidt namelijk tot snelle teloorgang van onze rechtsorde en onze verworvenheden en alles wat we nodig hebben om te kunnen leven zoals we dat willen. De totale weg naar rechts leidt uiteindelijk tot een grimmig soort isolationisme waarbij gaande weg de samenlevingen om ons heen niets meer met ons van doen willen hebben.

Ja, net wat je zegt, de gulden middenweg. Was die maar glanzend zichtbaar. Eerlijk gezegd heb ik er wel vertrouwen in dat onze samenleving met oplossingen kan komen voor al deze problemen, waar we menen niet om te hebben gevraagd. En waarschijnlijk gaat dat ook wel lukken als we ophouden met denken dat er blijvende oplossingen bestaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s