De kruimeltjes die nu plotseling ook brood blijken te zijn.


Bijna dertig jaar geleden begonnen wij met ons huurbemiddelingskantoor  in het Gooi
CASARENT was hier toen het enige bureau. Pogingen om makelaars te  benaderen en te interesseren voor wat we deden strandden steevast. Met niet beëdigde amateurs wenste men geen zaken te doen. Vanaf het begin lieten wij de huurder, die ons opdracht gaf om woonruimte aan te huren, betalen voor onze diensten. Dat we daardoor een flink aantal vaste verhuurders als toeleveranciers hadden was mooi meegenomen.
Verhuurders blij, want wij kregen woningzoekenden binnen die geïnteresseerd waren in hun onroerend goed, veelal beleggingen. Ons hoefden ze niet te betalen en wij ook blij omdat we objecten te verhuren hadden. Kortom, een eerlijk verhaal, waarvan we tot op de dag van vandaag nooit zijn afgeweken.
Het ware mooie tijden met vaste posities. Ieder bleef in zijn eigen wijk. De makelaars in de verkoop, wij in de verhuur.
Goede tijden waren het trouwens. De makelaars verkochten het een na het andere object. Vaak werd er overboden; de objecten waren niet aan te slepen. De bomen groeiden tot in de hemel. Langzaam maar zeker kwam er zelfs schuchtere toenadering tussen de makelaars en ons, het uiteraard veel mindere verhuurvolkje. Hier en daar werd er ook wel samengewerkt, want ja, makelaars kregen soms ook wel met verhuur van doen. Maar ach, dat kostte veel tijd en het leverde weinig op.

Op een slechte dag gebeurde het echter dat de immer gulzige Amerikaanse hypotheek verkopers zoveel hadden verkocht dat bijna niemand meer kon betalen wat hij ten onrechte te leen had gekregen.
Het gevolg was dat het hele huizen kaartenhuis, gebaseerd op voornamelijk hoop en misplaatste verwachtingen, ineen stortte.
Tja, daar zat de makelaar toch even lelijk op zijn neus te kijken. Had – ie verdorie net een nieuwe BMW 7serie gekocht en zijn kantoor voor de derde keer in twee jaar laten verbouwen, maar hij verkocht geen huis meer. Dat moest aan iemand anders liggen.
Boos keek hij om zich heen. Er moest toch geld te verdienen zijn met huizen… Maar wacht, een boosaardig lichtje verscheen in zijn ogen, tezamen met een heel goed plannetje.
Daar had je nota bene dat mindere volkje, die huizenverhuurdertjes. Die verdienden geld met onroerend goed. En dat, terwijl hij, de echte makelaar al een tijdje niet meer elke dag naar de bankrekening dorst te kijken. Dat moest maar eens afgelopen zijn.
Hij had een geniaal plan. Hij schreef in zoveel mogelijk kranten dat de verhuurbureaus vals speelden, dat ze van twee kanten vingen, van twee walletjes aten dus. Ja, dat kostte hem niet zoveel moeite om dat te verzinnen, want dat deed hij zelf namelijk stiekem ook vaak.
Dat was meteen een mooie afleidingsmanoeuvre, want plotseling ging de politiek natuurlijk ook de kant van die malafide verhuurjongens opkijken. Hij, de makelaar was immers al een hele poos te zielig om aan te pakken.

Wat braaf – en oppassend Nederland nu al een poosje over het hoofd – of erger nog – door de vingers ziet is dat een groep rijke jongens, die nu de wind eventjes niet mee heeft, het kennelijk nodig vindt om een hardwerkend andere groep in een aanverwante branche zwart te maken en het brood uit de mond te stoten. Want ja, kruimeltjes blijken nu toch ook brood te zijn.
Ach, eigenlijk is het allemaal te misselijk om over te praten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s